از سکوی سرخ

by یدالله رؤیایی

مسایل شعر / به اهتمام حبیب الله رویایی

Genres: Literature

382 pages

First published January 1, 1979

About the author

یدالله رؤیایی در ۱۷ اردیبهشت سال ۱۳۱۱ در دامغان به دنیا آمد. آموزش‌های دبستانی و دبیرستانی خود را در زادگاهش آغاز کرد و در تهران در دانشسرای شبانه‌روزی تربیت معلم به پایان رساند. چندسالی به کار تدریس و سرپرستی امور اوقاف دامغان اشتغال داشت. نوجوانی و جوانی او به تمایلات مارکسیستی و مبارزه در حزب توده ایران گذشت. در سال ۱۳۳۲ به دنبال کودتای ۲۸ مرداد و فرار از دامغان، چندی به زندگی مخفی، و ترک و گریز گذرانید و سرانجام در اسفند ماه همان سال دستگیرشده و به زندان افتاد. زندان‌های او: زندان باغشاه، زندان زیرطاقی (زیرزمین مخوف پلیس تهران)، زندان موقت، و یک بار دیگر در سال ۱۳۳۶، زندان لشکر ۲ زرهی سلطنت‌آباد

رؤیائی پس از خروج از زندان اولین شعرهای خود را در ۲۲ سالگی نوشت و در مجلات آن زمان با نام مستعار «رؤیا» منتشر کرد، و هم‌زمان به تحصیلات خود در رشته حقوق سیاسی در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران تا اخذ درجه دکترای حقوق بین‌الملل عمومی ادامه داد؛ و از آن پس، در وزارت دارایی به استخدام درآمد و به عنوان ذی‌حساب و سرپرست امور مالی در ادارات و دیگر مراکز دولتی، از جمله وزارت آب و برق، سازمان تلویزیون ملی ایران و… به کار پرداخت

او از مؤسسان شرکت انتشاراتی روزن بود. رؤیایی با چند شاعر دیگر، مانیفست «اسپاسمانتالیسم» را منتشر کردند که بعدها به خلق نگرش تازه شعری با عنوان «شعر حجم» منجر شد

Reviews

[Narjes Dorzade · Rating 5 out of 5]

مجموعه ای از مصاحبه های یدالله رویایی با مجلات و تلویزیون در سال های مختلف ؛ من به جای مصاحبه یکی از شعرهاشون و می گذارم :
.

انگار که گردبادها و نور
بر روی جهان ناشکفته ی مرگ
بی شکل می شود
در سینه ی آسمانی از باد
و صداهای بلور


در لحظه ی خاکستر
ابری قفس جهانی ام را می گرید
وقتی که رفتار بلند آب
شکل قفس است
وقتی که مرگ
شکل آزادی است
در لحظه ی خاکستر .....

" یدالله رویایی "

[Shima · Rating 5 out of 5]

مردم یک جامعه وقتی کتاب میخوانند، چهره ی آن جامعه راعوض میکنند، یعنی به جامعه شان چهره میدهند.
یک جامعه بی چهره را میشود درمیان مردمی کشف کرد که در أتوبوس، درصف اتوبوس، در اتاقهای انتظار، ودرإنتظارهای بی اتاق منتظرند وبه هم نگاه میکنندواز نگاه کردن به هم نه چیزی میگیرند و نه چیزی میدهند.
جامعه ای که گروه منتظرانش به هم نگاه میکنند جامعه بی چهره ایست.
کتاب ازسکوی سرخ
یداله رویایی

[ZaRi]

مردم ِ یک جامعه وقتی کتاب می‌خوانند، چهرهٔ آن جامعه را عوض می‌کنند، یعنی به جامعه‌شان چهره می‌دهند. یک جامعهٔ بی‌چهره را می‌شود در میان ِ مردمی کشف کرد که در اتوبوس، در صف اتوبوس، و در اتاق‌های انتظار، و در انتظارهای بی‌اتاق منتظرند و به هم نگاه می‌کنند و از نگاه کردن به هم نه چیزی می‌گیرند و نه چیزی می‌دهند. جامعه‌ای که گروه ِ منتظرانش به هم نگاه می‌کنند جامعهٔ بی چهره ایست.

[Ehsan · Rating 4 out of 5]

و من -مدام- در جستجوی آن لغت تنها، به رویا پناه می‌برم.

[Mona · Rating 5 out of 5]

" از تو سخن از به آرامی
از تو سخن از به تو گفتن
از تو سخن از به آزادی
وقتی سخن از تو می گویم
از عاشق
از عارفانه
می گویم
از دوست دارم
از خواهم داشت
از فکر عبور در به تنهایی
من با گذر از دل تو می کردم
من با سفر سیاه چشم تو زیباست
خواهم زیست
من با به تمنایی تو
خواهم ماند
من با سخن از تو خواهم خواند....

[Soha Ahangarian · Rating 4 out of 5]

مجموعه ی مقالات و مصاحبه های رویایی در باب شعر معاصر و مسائل و مشکلات پیش روی آن و توضیح جریان شعر حجم، مطالعه ی این کتاب را به تمامی افرادی که همانند این جانب در ابتدای مسیر پر پیچ و خم شاعری هستند یا دغدغه ی شعر و ادبیات فارسی دارند توصیه می کنم!