Hoofdpersoon Louise uit ‘Nooit meer bang’ van Gaby Rasters heeft de mannen afgezworen. Maar dan ontmoet ze bij het ontbijt in haar Brusselse hotel Josh. Het is liefde op het eerste gezicht en ze rijdt hoteldebotel terug naar huis, terwijl hij naar het vliegveld gaat. In de auto belt ze haar beste vriendin om te vertellen over de ontmoeting. Die vraagt meteen: ‘Luister jij geen radio? Er is een aanslag gepleegd…’ Het is het begin van een zoektocht. Naar liefde, naar hoop, naar Josh, naar zichzelf.
‘Nooit meer bang’ is Gaby Rasters’ eerste standalone, na de trilogie ‘FOLLOW’, ‘LIKE’ en ‘SHARE’.
Gaby Rasters schrijft romans die je raken. Ze debuteerde met Follow, Like en Share en schreef daarna o.a. de romans Hou me vast zoals ik was, Wenskind en Als je wint. Haar werk dat wordt vergeleken met dat van Nicholas Sparks en JoJo Moyes, werd bekroond met de Valentijnsprijs en werd lovend besproken in De Telegraaf, Vriendin en Koffietijd.
Lees een uitgebreide recensie op Marieke's Books Dit boek heeft zo z'n tekortkomingen, instalove bijvoorbeeld, maar wat een bijzondere boodschap draagt dit boek uit! Een ontzettend mooi verhaal over vriendschap, liefde en moed.
En wow, dit boek leest als een trein. Ga er een avondje voor zitten en hij is uit. Het verhaal is heel vlot geschreven en door de verschillende perspectieven is het verhaal ook nooit saai.
DNF. Dit boek had heel mooi kunnen zijn als het anders was uitgewerkt, en ik wilde het ook graag heel mooi vinden, maar ik ergerde me zo aan de bijna ongepast oppervlakkige en bovendien nogal overdreven schrijfstijl, het gebrek aan diepgang en de gewoon niet sympathieke personages. Het was heftig, jazeker, maar ik was me te veel aan het ergeren om nog van het lezen te kunnen genieten. Erg jammer.
Het is dat ik moest slapen en werken, anders had ik het in één ruk uitgelezen. Blij dat ik zakdoekjes bij de hand had. Wat een mooi en lief verhaal. Extra speciaal omdat ik me de beelden ook kan herinneren van tv. Die kwamen spontaan terug.
'nooit meer bang' is een boek geschreven door Gaby Rasters. de aanslagen in Brussel, nog vers in het geheugen. Gaby heeft 1 van de overlevenden leren kennen, aan wie ze haar boek 'nooit meer bang' opdraagt.
'nooit meer bang' vertelt het verhaal van 2 vrouwen die op deze zwarte dag, een man hebben ontmoet. Louise ontmoette Lennard in de ochtend in het hotel bij haar tafeltje bij het raam. Louise, die nooit meer iets met mannen te maken wou hebben nadat ze borstkanker heeft gehad en haar toenmalige vriend bij haar weg is gegaan, krijgt toch weer de kriebels. samen hebben Lennard en Louise een erg leuke dag. over precies een jaar zouden ze weer afspreken, bij het tafeltje bij het raam. Lennard vertrekt naar het vliegveld. Maud ontmoette Victor op het vliegveld, samen dronken ze een kop koffie en hadden ze fijne gesprekken. allemaal op dezelfde dag. deze zwarte dag. toen gebeurde het, de flits, de knal, rennende mensen. het is goed mis. er is een aanslag gepleegd. Maud en Louise komen met elkaar in contact nadat beide mannen getroffen zijn. 'hebben ze het overleefd?' de hulplijnen zijn overvol en ze moeten lang wachten op antwoorden. Samen slepen ze elkaar erdoorheen en komen ze meer te weten over de mannen en ontstaat er een ware vriendschap.
dit boek heeft mij enorm aangegrepen. dit is mijn eerste Roman, omdat ik dacht dat romans alleen maar zoetsappig zijn. verre van dat is dit boek. ik heb het gelezen met een lach en een traan. Dit boek is met zoveel emotie geschreven.
een verhaal geschreven over de liefde, de aanslagen in Brussel en de borstkanker van Louise. heftige onderwerpen, maar het is zo mooi geschreven dat het niet zwaar valt en het niet een constante huilboek is. De droge humor en de vlotte schrijfstijl maakt het erg leuk om te lezen.
het boek zelf, een plaatje is het. wat een fantastisch mooie kaft!. lieve Gaby, je hebt een fantastisch boek geschreven die door iedereen gelezen moet worden.
Dit boek was niet wat ik ervan had verwacht. Het onderwerp, de aanslag in Brussel, leek me interessant, maar de uitwerking ervan was voor mij matig. Alleen in het begin en het einde kwam de aanslag, de beleving van iemand die erbij was en de gevolgen naar voren. Ik vond de insta-love en de vriendschap ongeloofwaardig. Daarnaast leken de mannelijke personages teveel op elkaar, alsof dat de manier is waarvan de schrijfster graag zou willen dat alle mannen zo zijn. Voor mij was het te zoetsappig.
Met Nooit meer bang heeft Gaby Rasters een prachtige feelgood roman geschreven. Het boek is makkelijk leesbaar en wordt afgewisseld met dialogen, beschrijvingen en brieven. Daar waar een bom een hartverscheurend gat slaat, weet Gaby hieruit de kracht van vrouwen en van hoopvolle liefde te beschrijven, zonder hiermee het verlies en leed te kort te doen. Een boek vol mooie mensen, kracht en vriendschap, dat eindigt met een krachtige, hoopvolle en helende bijeenkomst. Een boek dat me tot tranen roerde.
De cover lijkt op een feestje met licht op de achtergrond. Het boek begint mooi met twee hoopvolle, bijzondere ontmoetingen. En daarna gaat er op de luchthaven in Brussel een bom af, die daarmee een bom legt onder deze ontmoetingen. Twee vrouwen gaan op zoek naar de mannen die ze ontmoet hadden en ontmoeten elkaar, waarmee een bijzondere vriendschap ontstaat. Louise heeft een borstamputatie en chemo’s achter de rug en moet binnenkort op controle. Daar waar ze altijd stoer, ontwapenend en vol zelfspot lijkt, hangt de controle als een dreiging boven haar hoofd. Maud lijkt wat nuchterder, een trouwe en krachtige vriendin. Ze wordt in de steek gelaten en krijgt na de bomaanslag de beschikking over een koffer met brieven. Hiermee duikt ze in het leven van Victor en zijn oma, die een bijzondere band hadden. Als ze verder op zoek gaat naar het verhaal van Victor ontmoet ze diens vriend en ontstaat een reis naar Zwitserland waarin Maud recht wil doen aan het verhaal van Victor en zijn oma. Louise zet haar leven on-hold en leeft tijdelijk het leven van Lennard. Als ze de uitslag na haar controle krijgt gaat ze op reis om haar bucket-list af te werken en lijkt ze zich hierin wat af te zonderen. Louise en Lennard wisselen berichtjes uit en ze stuurt zijn verhaal over de aanslag door naar Maud, zodat Maud dat in haar verhalen kan verwerken. Een jaar na de aanslag vindt een bijeenkomst plaats op de plek van de aanslag, de luchthaven in Brussel. Hiermee kunnen de aanwezigen een stap verder zetten in het loslaten van het leed en de tragiek die ze meedragen en in hun leven samen.
Wat een prachtig, ontroerend en pakkend verhaal! Gaby schrijft levensecht en verbeeldend. Het is een vrij direct verhaal, het gaat niet van de hak op de tak, er wordt ook niks overgeslagen maar puntje bij paaltje wordt wel het belangrijkste benoemd. Het verhaal gaat ook vrij snel en schakelt soepel over van Maud naar Louise.
Nooit meer bang gaat over Maud en Louise. Door een gebeurtenis vinden twee vreemden ineens een vriendschap met elkaar die zich bijzonder ontwikkeld. Zonder al te veel weg te geven vind ik het verhaal wel een belangrijke boodschap geven. Ik heb er van genoten, als ik eerder op de eerste avond was begonnen dan was het boek ook zo uit geweest.
Ik vond het erg mooi en indrukwekkend uitgewerkt. Het verdriet en angst van die dag was voelbaar maar ondanks dat is het verhaal heel luchtig geschreven en neemt het je vooral mee naar bijzondere vriendschappen die voortkomen uit deze zwarte dag.
Het verhaal neemt je een jaar mee door de ogen van Maud en Louise. Zij ontmoeten elkaar na de aanslag doordat ze beide op zoek zijn naar een (niet dezelfde) man die ze op die dag bij het vliegveld ontmoet hebben.
Gaan ze de mannen vinden? Leven ze nog?
Prachtig! Ga je m lezen? Ik zou zeggen. Succes want het verstoort je nachtrust omdat je verder wilt lezen ;)
Gezien het thema (de aanslagen in Brussel) had ik hier echt meer diepgang van verwacht. Personages blijven enorm aan de oppervlakte. En dan die onwaarschijnlijke relaties. Maandenlang aan het bed zitten van iemand die je daarvoor slechts een paar uur gesproken hebt.. Het is mij allemaal wat te zoetsappig. Als je een simpel boek voor aan 't strand zoekt, zit je hier wel goed mee.
I still remember the moment the news of the terrorist attack in Brussels hit me. That something like this could happen in Belgium, so close to home in our capital was a shock for a lot of Belgians including me.
Counting myself Lucky that I did not know anyone at the airport that day. I can't imagine what it would have been like to be there that day. But I remember the news made my cry, how cruel the world can turn out to be…
The author of this book managed to turn sad news in to a brilliant story of love, friendship and new chances when life gets turned upside down. I want to include this quote: Everything will be okay in the end, if it's not okay, it's not the end...
Een echte page-turner. Ik kon het boek niet wegleggen en vond het eigenlijk jammer dat het relatief kort was. Heb van iedere bladzijde en ieder woord genoten
Ik zag dit boek verschijnen op de tijdlijn van een leesvriend, het stond in het kobo abo, dus direct gelezen. Wat ben ik blij dat ik mocht kennismaken met dit pareltje. Ik denk dat 22 maart bij iedereen in belgie herinneringen oproept. Een boek schrijven met dit als achtergrond is dan ook niet zo evident, maar deze schrijfster deed het met verve.
Hoop, liefde en kracht zijn een mooie mengeling in dit boek.
Mooi aangrijpend verhaal. Maar vond het jammer dat de personages zo vlak waren uitgewerkt, het verhaal ging daardoor erg snel en miste voor mij diepgang. Ook het gevoel dat je de personages niet echt leert kennen. Vandaar de 2 sterren. Desalniettemin was het verhaal erg ontroerend!
De titel ‘Nooit meer bang’ geeft al de indruk dat het een boek met een bepaalde lading is. De boekpresentatie waarbij ik aanwezig was versterkte dit gevoel. Het boek is fictie met bepaalde delen die zijn gebaseerd op de werkelijkheid. Zo weten we allemaal dat de aanslag op vliegveld Zaventem helaas niet verzonnen is en Karen Northshield is een echte overlevende die nog altijd de gevolgen ondervindt van deze aanslag. Twee jaar later ligt zij nog altijd in het ziekenhuis, niet in staat haar oude leven weer op te pakken. Haar verhaal komt dankzij Rasters ook na twee jaar nog onder de aandacht. De helft van de opbrengst van dit boek gaat zelfs naar Karen, dit vind ik heel bijzonder.
Rasters was zelf in Brussel ten tijde van de aanslagen. Ik ben ervan overtuigd dat haar eigen ervaringen op deze dag en haar contact met Karen een deel van de kracht van dit boek zijn.
Rasters weet haar vier hoofdpersonages zo neer te zetten dat je hen meteen in je hart sluit. Dat, samen met de wetenschap dat de aanslag werkelijk heeft plaatsgevonden, maakt het ook meteen een emotioneel verhaal. Louise, Maud, Lennard en Victor worden met elkaar verbonden door deze aanslag. Een gebeurtenis die alleen maar verliezers kent maar welke ook voor bijzondere ontmoetingen zorgt. Louise en Maud leren elkaar door deze aanslag kennen en blijken al snel een klik te hebben. Ook de ontmoetingen tussen hoofdpersonages en een meisje genaamd Britt, die nog leeft dankzij Lennard, Ferdinand die zijn eigen verlies moet verwerken en de ouders van Lennard die ondanks hun eigen verdriet Louise verwelkomen en de ruimte geven, zijn hartverwarmend.
Hoewel het boek deels zoet is en een tikkeltje aanvoelt als een sprookje, is het niet zo dat de personages ongeschonden uit de strijd komen en zo nog lang en gelukkig leven.
Louise worstelt bijvoorbeeld ook nog met de kanker die al dan niet is teruggekeerd. De angst die zij het hoofd moet bieden en de littekens die ze fysiek en mentaal zal moeten accepteren voelen zwaar. Hoewel anderen er voor haar zijn is dit een gevecht dat alleen zij aan kan gaan. Alleen zij kan haar leven weer in eigen handen nemen en de angsten verslaan. Wanneer Louise dit zelf ook beseft, neemt zij drastische beslissingen.
Dan is er ook nog Olaf. Een mooi personage maar haast in een onmogelijke positie. Je hart is dan al gestolen door de eerdere personages in dit boek waardoor het lijkt alsof er te weinig ruimte is voor Olaf. Misschien komt er nog een vervolg op dit boek waarin hij zijn eigen plek veroverd heeft in plaats van het opvullen van de leegte die een ander achterliet.
Toch slaagt Rasters erin om alle lijntjes in het boek mooi samen te laten komen. De cirkel is rond en ondanks de tegenslagen waarmee ieder op zich te maken heeft, lijkt ook iedereen te beseffen dat er nog steeds dingen zijn om voor te leven. Hoewel het zeker een emotioneel verhaal is, blijft er genoeg ruimte over voor humor. Rasters schrijft vlot waardoor je makkelijk weer in het verhaal stapt nadat je het even opzij hebt moeten leggen. Of, wanneer je de tijd hebt, zorgt dit er juist voor dat je ogen over de woorden vliegen en je zo pagina na pagina verslindt.
Het tijdsverloop in het verhaal is af en toe wat onduidelijk en een jaar is een lange periode om te beslaan in dit boek. Wel zorgt dit voor een mooie afsluiting, een jaar na de aanslag. Het eerste jaar na deze gebeurtenis is doorstaan en het is tijd om een begin te maken aan de rest van het leven. Helaas bewijst Karen Northshield dat dit in werkelijkheid niet voor iedereen geldt.
Een lach en een traan. Een waargebeurde omlijsting, ingevuld met fictie. ‘Nooit meer bang’ krijgt 4 zeer verdiende sterren.
🇳🇱 ‘Op een ochtend, vlak voor de verschrikkelijke aanslag op het vliegveld van Brussel, vinden er twee bijzondere ontmoetingen plaats. Maud ontmoet Victor en Louise ontmoet Lennard. Tijdens de aanslag bevinden Victor en Lennard zich beide op het vliegveld en zijn beide vrouwen in onzekerheid of de mannen de aanslag overleefd hebben.’
Ik wilde dit zo graag een goed boek vinden want ik las vrijwel alleen maar enthousiaste reacties. Daarnaast is Gaby Rasters een stadsgenote dus dat maakte mij natuurlijk extra nieuwsgierig. Helaas pakte dit voor mij niet echt goed uit. Ik moet wel eerlijk aangeven dat ik niet vaak boeken uit het feelgood-genre lees maar op zijn tijd vind ik het toch wel leuk om te lezen. Maar dit was het helaas niet voor mij en op 1/3e van het boek heb ik het weggelegd. Het feelgood concept tegen de achtergrond van de aanslagen in Brussel voelde heel misplaatst voor mij aan terwijl dat juist wel de reden was waarom het boek mij getriggerd had. Ook vond ik de personages oppervlakkig en soms zelfs ergerlijk. Helaas, helaas, helaas..... Ik denk dat ik ook gewoon niet zo’n feelgood-liefhebber ben, met een enkel boek als uitzondering dan. Dus als je wel een echte feelgood-liefhebber bent, laat je dan door mij vooral niet afschrikken en lees het dan gewoon wel! Tegenover mijn slechte recensies staan genoeg recensies van mensen die het wel een fijn boek vonden.
Ik denk dat veel mensen zich de aanslagen in Brussel zich nog wel kunnen herinneren. Ik ook. Dit boek speelt zich af rondom die aanslagen. Een interessant onderwerp,. maar ook een valkuil. Het kan al snel ontsporen en te sentimenteel worden. Gelukkig heeft Gaby dit weten te voorkomen.
Het verhaal draait om 2 vrouwen die vlak voor de aanslagen de man van hun leven ontmoeten: Louise en Maud. Een van de mannen overleeft het ternauwernood en de ander overleeft het niet. Hoe gaan de vrouwen hier mee om?
In hun zoektocht naar de achtergrond van beide mannen, groeien de vrouwen naar elkaar toe. En worden elkaars steun en toeverlaat, terwijl ze voor die 22e maart onbekenden voor elkaar waren.
Tijdens alle gebeurtenissen proberen ze zichzelf staande te houden en moeten ze keuzes maken. Soms moeilijke keuzes.
Het is geen feelgood verhaal, dat kan ook niet met zo’n onderwerp, maar toch sla je het boek niet met een zwaar gevoel dicht.
Het verhaal klopt en is precies goed gedoseerd. Niet te zoet, net te heftig en zeker niet te sentimenteel.
Het is geen hoogstaande literatuur maar wel een mooi verhaal tegen een verschrikkelijke achtergrond. Twee liefdes op het eerste gezicht als opzet van het boek, vond ik zeer ongeloofwaardig maar dat is iets waar ik me enkel aan ergerde als ik niet aan het lezen was. Tijdens het lezen zat ik in het verhaal en dan wil je gewoon verder blijven lezen. In een aantal kritieken lees ik dat de personages onvoldoende zijn uitgewerkt, maar dat vind ik onterecht. Het zijn gewone mensen met hun angsten en hun kwetsbaarheden, en hoewel er zware gebeurtenissen op hun pad komen, wordt het toch geen tranentrekker. Daar ben ik de schrijfster alvast dankbaar voor. Alleen is het jammer dat de echte boodschap van het boek niet wordt verwerkt in het verhaal. Sommigen zullen het nawoord van Karen Northshield nooit lezen en dat is een gemiste kans. "(...)vrienden maar ook onbekenden die vandaag een gemeenschap van liefde en steun vormen. Ik kan enkel iedereen aanmoedigen om zelf te bouwen aan zo’n gemeenschap en er zelf deel van uit te maken."
Ik ben dit boek gaan lezen met de gedachte dat het alleen ging over het drama van de aanslag bij het vliegveld in Zavelte. Maar jemig, wat werd ik geraakt door dit boek. Het is een boek waar veel in voorkomt, coma, kanker, liefde, verlies….. Het is een boek wat echt beeldend geschreven is. Alles zie je voor je tijdens het lezen. Je wordt meegesleurd met alle emoties van de personages . Ik heb Nooit meer bang in 1 adem uitegelezen en heb het dichtgeslagen met een beklemmend gevoel. Dat gevoel bleef hangen en nu nog, als ik dit schrijf komt het direct weer naar boven. Ik kan allen dit boek van harte aanbevelen! Het verhaal is fictief, maar ook wel degelijk op waarheid berust. Als je dit boek gaat lezen, houd de tissues maar bij de hand, ik had deze wel nodig….
Mooie romance die zich afspeelt rond de aanslag op de luchthaven van Zaventem. Mensen ontmoeten elkaar, het lijkt iets te kunnen worden, en dan verandert alles door een aanslag. Mensen komen om of raken zwaargewond, de mensen om hen heen moeten daarmee zien om te gaan. Door die ontmoetingen ontstaan ook weer andere ontmoetingen. Daartussen spelen weer andere zaken zoals een bedrogen vrouw en brieven van een grootmoeder. Knap in elkaar gezet. Dit boek was kandidaat voor de Valentijnsprijs 2019. Wat mij betreft is Gaby Rasters een volkomen terechte winnares.
Op zich was het een mooi idee, het verhaal, maar door de schrijfstijl raakte het me minder dan ik had gedacht. De personages bleven vlak en daardoor vond ik het moeilijk om er een band mee te krijgen. Verder vond ik de schrijfstijl soms echt irritant, de zinnen liepen niet lekker en dingen klopten naar mijn gevoel niet helemaal. Jammer want het had een echte tearjerker kunnen zijn, ik heb nu een klein traantje weggepinkt bij het einde.
Wat een boek! Weet eigelijk niet zo goed wat ik moet zeggen. Het is emotioneel wel een heftig boek, maar zo prachtig geschreven. Het is een snel lopend verhaal met ontmoetingen rondom de bomaanslag op het vliegveld in Brussel. En alles ontmoetingen die beschreven worden in het boek worden ook afgemaakt en dat is echt heel prettig! Leuke karakters! Geschreven vol humor maar met ontzettend veel diepgang. Het boek is een dikke 5 🌟 waard. Ik ga zeker in de toekomst meer lezen van Gaby.
Gestopt met lezen bij 34÷. Met een onderwerp als de aanslag in Brussel of naar aanleiding daarvan, had ik duidelijk meer diepgang verwacht. Maar alles is zo ontzettend oppervlakkig en het werd op een gegeven moment gewoon ongeloofwaardig. Ik heb niks tegen makkelijke romannetjes, maar dit boek gaat op een gegeven nergens meer over.
Het boek startte supergoed. Het greep me direct bij de keel en ik wilde weten hoe het verder ging. En dan zakte het verhaal in, werden de personages een beetje zeurderig en voorspelbaar en kon ik me er niet echt meer toe aanzetten om verder te lezen. Het einde heb ik niet gelezen, maar verrassend zal het wel niet geweest zijn ;-)