What do you think?
Rate this book
Katelknaap
Regte liefde kos ’n bietjie meer.
Tristan Hansen is amper sewe-en-twintig, aantreklik en ’n engel van plesier: ’n gigolo waarvoor Johannesburg se rykste vroue duisende rande betaal. Oor die liefdespel kan niemand hom iets vertel nie.
In sy luukse dakwoonstel in Maboneng reik sy herinneringe terug na die vroue wat hom as jong man gevorm en van genot geleer het. Dit was veral saam met een vrou, ver weg in Positano, ’n dorp in Italië, waar hy hom kon loswikkel van die beklemming van sy ma wat hom ná sy pa se dood alleen grootgemaak het.
Maar Tristan word deur foonoproepe vol dreigende stiltes geteister en iemand hom hou dop. Terwyl sy verlede soos ’n Johannesburgse storm oor die horison aanrol, verlang hy terug na gelukkiger dae in Positano en na sy opleiding in die kuns van liefdemaak.
Nadat die blitsverkoper Die plesierengel twintig jaar gelede verskyn het, is Tristan Hansen terug soos duisende lesers hom sal onthou in Leon van Nierop se stomendste verhaal nóg.
Tristan Hansen is amper sewe-en-twintig, aantreklik en ’n engel van plesier: ’n gigolo waarvoor Johannesburg se rykste vroue duisende rande betaal. Oor die liefdespel kan niemand hom iets vertel nie.
In sy luukse dakwoonstel in Maboneng reik sy herinneringe terug na die vroue wat hom as jong man gevorm en van genot geleer het. Dit was veral saam met een vrou, ver weg in Positano, ’n dorp in Italië, waar hy hom kon loswikkel van die beklemming van sy ma wat hom ná sy pa se dood alleen grootgemaak het.
Maar Tristan word deur foonoproepe vol dreigende stiltes geteister en iemand hom hou dop. Terwyl sy verlede soos ’n Johannesburgse storm oor die horison aanrol, verlang hy terug na gelukkiger dae in Positano en na sy opleiding in die kuns van liefdemaak.
Nadat die blitsverkoper Die plesierengel twintig jaar gelede verskyn het, is Tristan Hansen terug soos duisende lesers hom sal onthou in Leon van Nierop se stomendste verhaal nóg.
272 pages, Softcover
Published February 5, 2018
12 people are currently reading
31 people want to read
About the author
Leon van Nierop
32 books24 followersLeon van Nierop is ’n bekroonde skrywer wat reeds 23 vollengte romans geskryf het, asook verskeie radiovervolgverhale, TV-reekse, dramas, rubrieke, boek- en rolprentresensies, kortverhale en akademiese boeke. Hy het verlede jaar die Caxton-toekenning gekry as beste skrywer van die jaar en sy drama Twyfelberg is met die tweede prys vir die RSG-SANLAM radiodrama skryfkompetisie bekroon. Van sy bekendste TV-reekse sluit in Ballade vir ’n enkeling en Wolwedans in die skemer. Hy het die kykNET-sepie Villa Rosa ook geskep en die trefferradioverhaal Stralerjakkers (waarvan daar ook ’n resepteboek uitgegee is). Van sy bekendste romans sluit in Plesierengel, Adrenalien, Sielsmokkelaar en Paradys.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
January 25, 2026
Ek gaan hierdie boek 'n 4-ster gee.
Tristan is 'n ISFP. Eintlik moes iemand hom 'n verfkwas in die hand gestop het. Mense verstaan nie dat hy nie "rigting" kry nie. En ek weet - dit is hoe ISFP's se koppe werk. Hulle soek nie teorie nie, hulle wil net "vibe". En hulle kan dit nie vat om afhanklik van mense te wees nie. Hier is Tristan eintlik baie, baie gaaf teenoor sy moeder - hy voel skaam, miskien kwaad. Maar ek het in die werklike lewe al erger gesien - en dit is glad nie mooi nie, glo my.
Hul grootste kernwaarde is hul strewe na vryheid en onafhanklikheid (by my, die INTJ, is dit die soeke na waarheid). Nou - iewers moet jy insien jy moet jou onafhanklikheid prysgee (of, skik), deur ander se hulp in te win... want jy kan nie alleen die wêreld aandurf nie.
Waar 'n ESTJ nog 'n gelykmatige konstante probeer nastreef (en elke dag 1% vordering wil sien; al sou dit 'n bonus wees as die werk eergister al klaar was), kry ons by hierdie mense absolute uiterstes.
Omdat ek 'n ISFP-suster het, weet ek van elke liewe hel waarmee hulle te kampe het. Hulle lewe van oomblik tot oomblik. Hulle sal mal word as hulle elke liewe dag dieselfde ding doen. As hulle aan die slaap wil raak, hoor hulle elke hond wat in hul hokke omdraai, elke liewe kriek, elke sonbesie, elke muskiet. Dit, terwyl ek (INTJ) my in my eie rolprent kan inbeeld en woeps! aan die slaap raak - daarom kan ek verstaan waarom Tristan met oorfone aan die slaap moet raak.
Maar die boek het my vraag beantwoord waarmee ek worstel, want - te oordeel aan hoe jonk Tristan hier was (20 jaar oud) en waar hy eindig op 27, was ek bekommerd oor iemand [betreklik jonk] wat nog verkeer in die tydperk wanneer die prefrontale korteks nog nie heeltemal ontwikkel het nie. Jy weet hy smag na onafhanklikheid, selfstandigheid, om sy eie stempel af te druk. En jy gun hom dit. En jy mag niks doen, behalwe net terugstaan en toekyk hoe die persoon foute maak nie - want, dit is nie jou lewe nie - al voel jy "waarom moet hierdie ou dieselfde foute maak wat al gemaak is? Dis onnodig.". Sien, ek sou van 'n mentor gehou het - dit sou 500 foute (wat geld kos) gespaar het.
Op 27 is Tristan se antwoord onomwonde: "Ek wens ek kan vanaand doodgaan. Sewe-en-twintig nuttelose jare. Fok." (p. 109). Dit is ook duidelik hoe hy sy vriend Lance totaal ontgroei het; hoe dit hom irriteer dat hierdie vriend nog presies so ligsinnig is as op 20-jarige ouderdom. Vir my bied dit geweldige vertroosting en hoop - almal gaan dit een of ander tyd moet deurmaak. Al is daar die groot AS of MAAR: die persoon moet self besef iets is nie reg nie.
Ek het half dieselfde smaak in my mond gekry nadat ek "The Wolf of Wallstreet" gekyk het. Behalwe dat mens Tristan jammer kry, omdat hy heelwat dinge het wat teen hom tel. Dit laat 'n bittersoet-einde.
Daar is goeie kwinkslae soos "Kom nou, Tristan! [...] Ek soek nie nou beurtkrag nie" (p. 27) wat my lekker laat lag het. So ook die gebruik van "oopketel sit" (ek ken net 'ooptoffie sit') (p. 35). Asook die gebruik van 'blarebeuel' vir 'n leaf-blower (p. 144)
Ek is ook bly ek is nie die enigste mens wat Calibri as lettertipe gebruik nie (p. 178). En dankie dat die spelwyse "Sjina" gebruik word (p. 203) - ek weet dit is iets kleins, maar ek waardeer dit tog.
Tristan is 'n ISFP. Eintlik moes iemand hom 'n verfkwas in die hand gestop het. Mense verstaan nie dat hy nie "rigting" kry nie. En ek weet - dit is hoe ISFP's se koppe werk. Hulle soek nie teorie nie, hulle wil net "vibe". En hulle kan dit nie vat om afhanklik van mense te wees nie. Hier is Tristan eintlik baie, baie gaaf teenoor sy moeder - hy voel skaam, miskien kwaad. Maar ek het in die werklike lewe al erger gesien - en dit is glad nie mooi nie, glo my.
Hul grootste kernwaarde is hul strewe na vryheid en onafhanklikheid (by my, die INTJ, is dit die soeke na waarheid). Nou - iewers moet jy insien jy moet jou onafhanklikheid prysgee (of, skik), deur ander se hulp in te win... want jy kan nie alleen die wêreld aandurf nie.
Waar 'n ESTJ nog 'n gelykmatige konstante probeer nastreef (en elke dag 1% vordering wil sien; al sou dit 'n bonus wees as die werk eergister al klaar was), kry ons by hierdie mense absolute uiterstes.
Omdat ek 'n ISFP-suster het, weet ek van elke liewe hel waarmee hulle te kampe het. Hulle lewe van oomblik tot oomblik. Hulle sal mal word as hulle elke liewe dag dieselfde ding doen. As hulle aan die slaap wil raak, hoor hulle elke hond wat in hul hokke omdraai, elke liewe kriek, elke sonbesie, elke muskiet. Dit, terwyl ek (INTJ) my in my eie rolprent kan inbeeld en woeps! aan die slaap raak - daarom kan ek verstaan waarom Tristan met oorfone aan die slaap moet raak.
Maar die boek het my vraag beantwoord waarmee ek worstel, want - te oordeel aan hoe jonk Tristan hier was (20 jaar oud) en waar hy eindig op 27, was ek bekommerd oor iemand [betreklik jonk] wat nog verkeer in die tydperk wanneer die prefrontale korteks nog nie heeltemal ontwikkel het nie. Jy weet hy smag na onafhanklikheid, selfstandigheid, om sy eie stempel af te druk. En jy gun hom dit. En jy mag niks doen, behalwe net terugstaan en toekyk hoe die persoon foute maak nie - want, dit is nie jou lewe nie - al voel jy "waarom moet hierdie ou dieselfde foute maak wat al gemaak is? Dis onnodig.". Sien, ek sou van 'n mentor gehou het - dit sou 500 foute (wat geld kos) gespaar het.
Op 27 is Tristan se antwoord onomwonde: "Ek wens ek kan vanaand doodgaan. Sewe-en-twintig nuttelose jare. Fok." (p. 109). Dit is ook duidelik hoe hy sy vriend Lance totaal ontgroei het; hoe dit hom irriteer dat hierdie vriend nog presies so ligsinnig is as op 20-jarige ouderdom. Vir my bied dit geweldige vertroosting en hoop - almal gaan dit een of ander tyd moet deurmaak. Al is daar die groot AS of MAAR: die persoon moet self besef iets is nie reg nie.
Ek het half dieselfde smaak in my mond gekry nadat ek "The Wolf of Wallstreet" gekyk het. Behalwe dat mens Tristan jammer kry, omdat hy heelwat dinge het wat teen hom tel. Dit laat 'n bittersoet-einde.
Daar is goeie kwinkslae soos "Kom nou, Tristan! [...] Ek soek nie nou beurtkrag nie" (p. 27) wat my lekker laat lag het. So ook die gebruik van "oopketel sit" (ek ken net 'ooptoffie sit') (p. 35). Asook die gebruik van 'blarebeuel' vir 'n leaf-blower (p. 144)
Ek is ook bly ek is nie die enigste mens wat Calibri as lettertipe gebruik nie (p. 178). En dankie dat die spelwyse "Sjina" gebruik word (p. 203) - ek weet dit is iets kleins, maar ek waardeer dit tog.
August 16, 2019
Die Afrikaanse ekwivalent van 'n Sylvia Day of 50 Shades.
Read
November 30, 2018Tristan Hansen is a 26 year old call boy living in a Maboneng apartment in Johannesburg.
He’s built up an elite clientele who lavish him with expensive gifts on top of the exorbitant fees they pay for his “one of a kind” service.
Author Leon Van Nierop’s raunchy scenes would even make Fifty Shades’ E. L. James blush.
But Hansen can’t shake the feeling that someone is watching him, and even worse – baying for his blood. He is continuously taunted by phone calls where the caller remains silent.
The story switches between the present and past where readers discover what led Hansen to become the most sought after toy boy in the city.
His current lifestyle belies Hansen’s conservative South African upbringing. Built with an incredible physique and good looks was his fate determined for him?
As Hansen shares his story, the reader is left wondering who could possibly want to harm him?
Van Nierop also weaves different perspectives on life through the many women Hansen interacts with, which makes for a dynamic read.
He’s built up an elite clientele who lavish him with expensive gifts on top of the exorbitant fees they pay for his “one of a kind” service.
Author Leon Van Nierop’s raunchy scenes would even make Fifty Shades’ E. L. James blush.
But Hansen can’t shake the feeling that someone is watching him, and even worse – baying for his blood. He is continuously taunted by phone calls where the caller remains silent.
The story switches between the present and past where readers discover what led Hansen to become the most sought after toy boy in the city.
His current lifestyle belies Hansen’s conservative South African upbringing. Built with an incredible physique and good looks was his fate determined for him?
As Hansen shares his story, the reader is left wondering who could possibly want to harm him?
Van Nierop also weaves different perspectives on life through the many women Hansen interacts with, which makes for a dynamic read.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews