What do you think?
Keltainen Kirjasto #88
Cancer Ward Part 2
One of the great allegorical masterpieces of world literature, Cancer Ward is both a deeply compassionate study of people facing terminal illness and a brilliant dissection of the “cancerous” Soviet police state.
Hardcover
First published January 1, 1967
About the author
Aleksandr Solzhenitsyn
296 books4,250 followersalso known as
Alexander Solzenitsyn (English, alternate)
Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (Greek)
Works, including One Day in the Life of Ivan Denisovich (1962) and The Gulag Archipelago (1973-1975), of Soviet writer and dissident Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn, awarded the Nobel Prize for literature in 1970, exposed the brutality of the labor camp system.
This known Russian novelist, dramatist, and historian best helped to make the world aware of the forced Gulag.
Exiled in 1974, he returned to Russia in 1994. Solzhenitsyn fathered of Ignat Solzhenitsyn, a conductor and pianist.
https://en.wikipedia.org/wiki/Aleksan...
Alexander Solzenitsyn (English, alternate)
Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (Greek)
Works, including One Day in the Life of Ivan Denisovich (1962) and The Gulag Archipelago (1973-1975), of Soviet writer and dissident Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn, awarded the Nobel Prize for literature in 1970, exposed the brutality of the labor camp system.
This known Russian novelist, dramatist, and historian best helped to make the world aware of the forced Gulag.
Exiled in 1974, he returned to Russia in 1994. Solzhenitsyn fathered of Ignat Solzhenitsyn, a conductor and pianist.
https://en.wikipedia.org/wiki/Aleksan...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
July 31, 2017
Gelukkig heb ik me niet laten tegenhouden door de niet zo wervende titel, de Russische naam van de auteur en het feit dat de Nederlandse uitgave van dit boek dateert uit de jaren stillekes, want dit boek is niet minder dan een pareltje.
Met hele fijne lijnen beschrijft de auteur de patiënten (en ook en passant wat familieleden, verplegers/verpleegsters en dokters) die tesamen in één kamer liggen in de kankerafdeling van een Russisch ziekenhuis. Het boek speelt zich af twee jaren na Stalins dood en de beschrijvingen van de personages geven heel wat historische informatie mee. Het is niet moeilijk in te zien dat de kanker in dit boek een allegorie is voor het communistisch regime, op het einde wordt het zelfs expliciet benoemd.
Het is fascinerend hoe een boek dat zo sterk tijds- en plaatsgebonden is, tegelijkertijd zo universeel het thema kanker behandelt en de lezer aanspreekt. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, is dit geen loodzwaar (typisch Russisch) boek, omdat het zo ontzettend menselijk is. Meerdere malen gaat het verhaal recht naar je hart, zonder ooit het zware melodrama op te zoeken. Het is een subtiel evenwicht dat Alexander Solzjenitsyn meesterlijk beheerst.
Met hele fijne lijnen beschrijft de auteur de patiënten (en ook en passant wat familieleden, verplegers/verpleegsters en dokters) die tesamen in één kamer liggen in de kankerafdeling van een Russisch ziekenhuis. Het boek speelt zich af twee jaren na Stalins dood en de beschrijvingen van de personages geven heel wat historische informatie mee. Het is niet moeilijk in te zien dat de kanker in dit boek een allegorie is voor het communistisch regime, op het einde wordt het zelfs expliciet benoemd.
Het is fascinerend hoe een boek dat zo sterk tijds- en plaatsgebonden is, tegelijkertijd zo universeel het thema kanker behandelt en de lezer aanspreekt. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, is dit geen loodzwaar (typisch Russisch) boek, omdat het zo ontzettend menselijk is. Meerdere malen gaat het verhaal recht naar je hart, zonder ooit het zware melodrama op te zoeken. Het is een subtiel evenwicht dat Alexander Solzjenitsyn meesterlijk beheerst.
May 1, 2026
Zeven jaar in het leger, zeven jaar in een kamp; tweemaal zeven jaar, tweemaal die mythische of bijbelse termijn en dan beroofd worden van het vermogen te zeggen wat een man is en wat een vrouw. Is die prijs niet buitensporig?
Eerst werd m'n eigen leven me afgenomen, nu ontzeggen ze me zelfs het recht... mezelf voort te zetten. Een verminkte willen ze van me maken, een verminkte van het ergste soort. Wie heeft dan nog wat aan me, aan een ding, dat ieders medelijden opwekt.
Voor niets ter wereld zou ze de lamp hebben aangestoken, maar ze móest eenvoudig even iets zien. In het halfduister greep ze met zekere hand naar het ingelijste fotootje aan de muur. Liefkozend lichtte ze het van de haak en bracht het tot dicht bij de verlichte schijf. Zelfs zonder dat groenige schijnsel, zelfs al ging het nu uit had Vera nog elk detail kunnen onderscheiden, het knappe gezicht van een jonge jongen; zijn heldere. kwetsbare, onervaren ogen: de das, zijn allereerste, die over het nette, witte overhemd hing.
"Waarom gaat het allemaal zo onrechtvaardig toe? Waarom moet ik, als oncologe, een oncologische ziekte krijgen, terwijl ik ze stuk voor stuk ken, met al hun bijverschijnselen, gevolgen en complicaties?"
"Daar zit geen onrechtvaardigheid in." antwoordde hij. Zijn basstem klonk afgemeten en bijzonder overtuigend. "Integendeel, ik vind het juist in hoge mate rechtvaardig. Te lijden aan de kwaal, waarin hij zich heeft gespecialiseerd, is voor een dokter de allereerlijkste test." (Wat is er voor rechtvaardigs aan? Waarom is het zo'n eerlijke test? Zo praat hii alleen omdat hij zelf niet ziek is.) "Herinner je je zuster Panya Fyodorova?" vervolgde hij. "Ze zei altijd: 'Hemel, wat doe ik toch grof tegen de patiënten! 't Wordt tijd, dat ik zelf weer eens als patiënte kom..."" "Ik had nooit gedacht, dat het me zó zou aanpakken, zei Dontsova en ze liet haar ineengestrengelde vingers kraken.
Wat de rest aangaat, zal ik je eens wat zeggen. Jij hebt niet vaak hoeven te liegen, begrijp je me? Jij hebt je in elk geval niet zo diep hoeven vernederen en dat moet je waarderen. Jullie werden gearresteerd, maar wij werden op bijeenkomsten bij elkaar gedreven om jullie 'aan de kaak te stellen'. Jouw soort executeerden ze, maar ons lieten ze opstaan en applaudisseren, wanneer de vonnissen bekend gemaakt werden. En niet alleen applaudisseren, wij moesten om het vuurpeloton vragen, hoor je! Herinner je je nog wat ze dan in de kranten schreven? "Het hele Sovjetvolk verhief zich als één man in zijn verontwaardiging over de ongehoorde, afschuwelijke misdaden van... Weet je, wat dat 'als één man' voor ons wilde zeggen? We waren afzonderlijke menselijke wezens en dan ineens vormden we 'één man'.
"Maar hoeveel waren het er, die het geloofden en niets begrepen? Ik weet dat je van een jonge vent niet te veel mag verwachten, maar het wil er bij mij niet in, dat ons hele volk plotseling zwakzinnig was geworden, Dat kan en wil ik niet geloven. In vroeger dagen kon een landheer van het bordes van zijn huis een hoop onzin staan maar dan grijnsden zijn boeren enkel stilletjes in hun baard. De landheer zag ze, en zijn pachters naast hem ook. En als het tijd was, diep te buigen, bogen ze inderdaad allemaal als één man. Maar geloofden ze daarom de landheer? Wat yoor soort mens moet je zijn om te geloven?"
in onze verachtelijke tijden ... was de mens, welk ook zijn element, tiran, verrader of gevangene!'
Oleg schrok op. Hij kende de regels niet, maar vond ze scherpzinnig en raak. Dichter en waarheid werden er haast lichamelijk tastbaar door. Shulubin zwaaide dreigend met een lange vinger. "Voor 'krankzinnige ruimde de dichter in zijn regels geen plaatsje in, al wist hij best dat er op deze wereld krankzinnigen zijn, Nee, er zijn in feite maar drie mogelijkheden. Ik herinner me niet, ooit in de gevangenis te hebben gezeten en weet zeker, dat ik nooit een tiran ben geweest, dat wil dus zeggen..
"Waarom zijn we ook zo zachtmoedig ? Waarom- wachtten we rustig af, tot het onze vrienden, familieleden en maaide? Waarom is de menselijke aard zo?" Hij schaamde zich plotseling dat hij zijn eigen ellende had overdreven en buiten alle proporties opgeblazen.
"Een gezin dat we kenden... " vervolgde ze. Arme ziel, ze hadden haar zolang tot zwijgen gedwongen, dat ze, nu het eenmaal was ge- broken, wel urenlang kon doorpraten. ".. We kenden een gezin met volwassen kinderen, een zoon en een dochter, allebei enthousiaste leden van de Komsomol. Opeens stonden ze allemaal op de deportatielijst. De kinderen gingen meteen naar het districtsbureau van de Komsomol. 'Bescherm ons.' zeiden ze. 'Natuurliik zullen we jullie beschermen,' werd hun gezegd. 'Je hoeft alleen maar op dit blad papier te schrijven: Vanaf heden verzoek ik niet langer te worden beschouwd als zoon of docbter van die en die ouders. Ik klaag ben aan als voor de maatschappij gevaarlike elementen en beloof, me in de toekomst nooit meer met hen te zullen inlaten, noch enig contact met hen te onderbouden. Oleg zakte voorover. Zijn schonkige schouders staken naar voren en hij liet zijn hoofd hangen. Heel wat mensen hebben dergelijke brieven ondertekend," zei hij.
" Ja, maar deze broer en zuster zeiden: we zullen er nog eens over denken. Ze gingen naar huis, gooiden hun lidmaatschapskaart van de Komsomol in de kachel en maakten zich klaar voor hun deportatie.
Eerst werd m'n eigen leven me afgenomen, nu ontzeggen ze me zelfs het recht... mezelf voort te zetten. Een verminkte willen ze van me maken, een verminkte van het ergste soort. Wie heeft dan nog wat aan me, aan een ding, dat ieders medelijden opwekt.
Voor niets ter wereld zou ze de lamp hebben aangestoken, maar ze móest eenvoudig even iets zien. In het halfduister greep ze met zekere hand naar het ingelijste fotootje aan de muur. Liefkozend lichtte ze het van de haak en bracht het tot dicht bij de verlichte schijf. Zelfs zonder dat groenige schijnsel, zelfs al ging het nu uit had Vera nog elk detail kunnen onderscheiden, het knappe gezicht van een jonge jongen; zijn heldere. kwetsbare, onervaren ogen: de das, zijn allereerste, die over het nette, witte overhemd hing.
"Waarom gaat het allemaal zo onrechtvaardig toe? Waarom moet ik, als oncologe, een oncologische ziekte krijgen, terwijl ik ze stuk voor stuk ken, met al hun bijverschijnselen, gevolgen en complicaties?"
"Daar zit geen onrechtvaardigheid in." antwoordde hij. Zijn basstem klonk afgemeten en bijzonder overtuigend. "Integendeel, ik vind het juist in hoge mate rechtvaardig. Te lijden aan de kwaal, waarin hij zich heeft gespecialiseerd, is voor een dokter de allereerlijkste test." (Wat is er voor rechtvaardigs aan? Waarom is het zo'n eerlijke test? Zo praat hii alleen omdat hij zelf niet ziek is.) "Herinner je je zuster Panya Fyodorova?" vervolgde hij. "Ze zei altijd: 'Hemel, wat doe ik toch grof tegen de patiënten! 't Wordt tijd, dat ik zelf weer eens als patiënte kom..."" "Ik had nooit gedacht, dat het me zó zou aanpakken, zei Dontsova en ze liet haar ineengestrengelde vingers kraken.
Wat de rest aangaat, zal ik je eens wat zeggen. Jij hebt niet vaak hoeven te liegen, begrijp je me? Jij hebt je in elk geval niet zo diep hoeven vernederen en dat moet je waarderen. Jullie werden gearresteerd, maar wij werden op bijeenkomsten bij elkaar gedreven om jullie 'aan de kaak te stellen'. Jouw soort executeerden ze, maar ons lieten ze opstaan en applaudisseren, wanneer de vonnissen bekend gemaakt werden. En niet alleen applaudisseren, wij moesten om het vuurpeloton vragen, hoor je! Herinner je je nog wat ze dan in de kranten schreven? "Het hele Sovjetvolk verhief zich als één man in zijn verontwaardiging over de ongehoorde, afschuwelijke misdaden van... Weet je, wat dat 'als één man' voor ons wilde zeggen? We waren afzonderlijke menselijke wezens en dan ineens vormden we 'één man'.
"Maar hoeveel waren het er, die het geloofden en niets begrepen? Ik weet dat je van een jonge vent niet te veel mag verwachten, maar het wil er bij mij niet in, dat ons hele volk plotseling zwakzinnig was geworden, Dat kan en wil ik niet geloven. In vroeger dagen kon een landheer van het bordes van zijn huis een hoop onzin staan maar dan grijnsden zijn boeren enkel stilletjes in hun baard. De landheer zag ze, en zijn pachters naast hem ook. En als het tijd was, diep te buigen, bogen ze inderdaad allemaal als één man. Maar geloofden ze daarom de landheer? Wat yoor soort mens moet je zijn om te geloven?"
in onze verachtelijke tijden ... was de mens, welk ook zijn element, tiran, verrader of gevangene!'
Oleg schrok op. Hij kende de regels niet, maar vond ze scherpzinnig en raak. Dichter en waarheid werden er haast lichamelijk tastbaar door. Shulubin zwaaide dreigend met een lange vinger. "Voor 'krankzinnige ruimde de dichter in zijn regels geen plaatsje in, al wist hij best dat er op deze wereld krankzinnigen zijn, Nee, er zijn in feite maar drie mogelijkheden. Ik herinner me niet, ooit in de gevangenis te hebben gezeten en weet zeker, dat ik nooit een tiran ben geweest, dat wil dus zeggen..
"Waarom zijn we ook zo zachtmoedig ? Waarom- wachtten we rustig af, tot het onze vrienden, familieleden en maaide? Waarom is de menselijke aard zo?" Hij schaamde zich plotseling dat hij zijn eigen ellende had overdreven en buiten alle proporties opgeblazen.
"Een gezin dat we kenden... " vervolgde ze. Arme ziel, ze hadden haar zolang tot zwijgen gedwongen, dat ze, nu het eenmaal was ge- broken, wel urenlang kon doorpraten. ".. We kenden een gezin met volwassen kinderen, een zoon en een dochter, allebei enthousiaste leden van de Komsomol. Opeens stonden ze allemaal op de deportatielijst. De kinderen gingen meteen naar het districtsbureau van de Komsomol. 'Bescherm ons.' zeiden ze. 'Natuurliik zullen we jullie beschermen,' werd hun gezegd. 'Je hoeft alleen maar op dit blad papier te schrijven: Vanaf heden verzoek ik niet langer te worden beschouwd als zoon of docbter van die en die ouders. Ik klaag ben aan als voor de maatschappij gevaarlike elementen en beloof, me in de toekomst nooit meer met hen te zullen inlaten, noch enig contact met hen te onderbouden. Oleg zakte voorover. Zijn schonkige schouders staken naar voren en hij liet zijn hoofd hangen. Heel wat mensen hebben dergelijke brieven ondertekend," zei hij.
" Ja, maar deze broer en zuster zeiden: we zullen er nog eens over denken. Ze gingen naar huis, gooiden hun lidmaatschapskaart van de Komsomol in de kachel en maakten zich klaar voor hun deportatie.
Read
May 13, 2015I didn't finish off this book because by the time i got my hands on it I had already forgotten the names of all the characters and I couldn't be bothered to get back into it again, but it really was a great book, just like the first one. So my advice for anyone reading anything russian, is to write down the names of the characters and characteristics.
February 9, 2018
Nun habe ich auch Band 2 ausgeliesen.
Sowie der 1. Teil sehr eindrucksvoll, aber ich fand es weniger interessant wegen die ausführlich beschriebenen (politischen oder literären) Gesprächen/Diskussionen.
Im ganzen war es sehr lesenshaft und interessant. Ich bin frohes nun endlich gelesen zu haben!
Sowie der 1. Teil sehr eindrucksvoll, aber ich fand es weniger interessant wegen die ausführlich beschriebenen (politischen oder literären) Gesprächen/Diskussionen.
Im ganzen war es sehr lesenshaft und interessant. Ich bin frohes nun endlich gelesen zu haben!
July 19, 2026
Just as part one this is a really nice Russian classic. In contrast to the first part there were only some philosophical conversations that were a bit too long for me. But still a good read.
September 19, 2026
Solzenitsyn kirjoittaa synkeistä aiheista ihmeen keveällä tyylilä. En tiedä onko se hyvä vai huono asia, mutta näitä syöpotilaiden tarinoita lukee ihan mielikseen. Ja on tässä narratiivikin.
May 12, 2019
Aleksander Solzhenitsyn Cancer Ward “an FSG classic”
Ms. Druga’s novel was a good fast read but Cancer Ward was a slower read but just as gripping. This only my second book by Mr. Solzhenitsyn I was 17 married and a father so elite schools were out for me and his books were pushed in those schools in the late 60’s. It is filled with
Mr. Solzhenitsyn’s dislike of the Russian leadership is motivation for his book and I found my self on google to clarify my mind on event I remembered from our reporters who were vehement in their hatred of Russia during the cold war between us. In my opinion our government officials were cowards for adding “In God We Trust” to our bills was was incomplete. They needed to add “All Others Pay Cash”. My mother kept repeating the phrase “better red than dead”. After completing this novel it only further showed me how ineffective their approach to National Governing is and why we need to remove Mr. Trump from governing any country.
Ms. Druga’s novel was a good fast read but Cancer Ward was a slower read but just as gripping. This only my second book by Mr. Solzhenitsyn I was 17 married and a father so elite schools were out for me and his books were pushed in those schools in the late 60’s. It is filled with
Mr. Solzhenitsyn’s dislike of the Russian leadership is motivation for his book and I found my self on google to clarify my mind on event I remembered from our reporters who were vehement in their hatred of Russia during the cold war between us. In my opinion our government officials were cowards for adding “In God We Trust” to our bills was was incomplete. They needed to add “All Others Pay Cash”. My mother kept repeating the phrase “better red than dead”. After completing this novel it only further showed me how ineffective their approach to National Governing is and why we need to remove Mr. Trump from governing any country.
October 16, 2016
"-Păi, uite ce-i socialismul moral: oamenii să nu fie îndemnați să-și caute f e r i c i r e a, fiindcă și ea e tot un idol al pieței, „fericirea”! Ci înțelegerea reciprocă. Fericit este și animalul care-și sfârtecă prada, dar dragoste unul altuia nu-și pot purta decât oamenii! Și acesta este lucrul suprem accesibil oamenilor!...Fericirea e un miraj!" [Alexandr Soljenițîn]
August 4, 2017
Not as good as the first one. I had a hard time trying to focus while reading it. I was expecting more in the ending, but at the same time it was an acceptable ending. Some parts it just drag on and on about a topic that made me lose interest.
February 4, 2025
das buch is nen banger.
entlarvt extremst gewieft die systemprobleme der sowjetunion und die damit einhergehenden rollen, die ihren charakteren zugewiesen werden.
unbedingt beide teile lesen
(nur die seitenanzahl von good reads hat nicht mit denen meiner ausgabe übereingestimmt :( )
entlarvt extremst gewieft die systemprobleme der sowjetunion und die damit einhergehenden rollen, die ihren charakteren zugewiesen werden.
unbedingt beide teile lesen
(nur die seitenanzahl von good reads hat nicht mit denen meiner ausgabe übereingestimmt :( )
Displaying 1 - 11 of 11 reviews