Το Μαργαριτάρι του Χάρατς

by Ευθυμία Ε. Δεσποτάκη

ΓΙΑΤΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΒΡΙΖΕΙ Ο ΚΟΜΠΕΣ Ο ΝΤΕΡΛΙΚΩΤΗΣ;

Και πώς μια σταγόνα νερό από τους Ποταμούς της Μαγγανείας αναδεικνύει μια άλλη όψη της προσωπικότητας του Πετρεξού;
Τι μπορεί να κάνει τον Κόμπες να σταματήσει να χουφτώνεται;
Είδε κανείς το πατσαβούρι της Ινολίκ; Ή μήπως τη Μέρσα;
Ποιος είναι ο τύπος που σφυρίζει;
Τι σχήμα έχει το στήθος της Νταραντάε;
Και γιατί οι ντομάτες σάλτσας είναι πάντα πιο σκληρές από τις ντομάτες σαλάτας;


Το παραδοσιακό Sword and Sorcery στρίβει τον βδελυρό του μύστακα, κοιτώντας λοξά και λάγνα τη διασκέδαση, με ανέντιμους σκοπούς.
Βουτήξτε κι εσείς με το κεφάλι μέσα σε ένα Ονακόδονορχ, κάνοντας την πιο ιερή ντερλικωτένια προσευχή:

ΦΑΓΙΑ! ΒΥΖΙΑ!

(το βιβλίο διατέθηκε δωρεάν στα πλαίσια του τρίτου ΦantastiCon που έγινε στην Ελληνομερικάνικη Ένωση στις 7 και 8 Οκτωβρίου 2016)

Genres: Fantasy

138 pages, Paperback

Published October 7, 2017

About the author

Η Ευθυμία Ε. Δεσποτάκη γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα και σπούδασε γεωλογία και Γεωγραφικά Συστήματα Πληροφοριών. Είναι μέλος του sff.gr, του μεγαλύτερου ελληνικού φόρουμ σχετικά με το φανταστικό. Σποραδικά άρθρα και βιβλιοκριτικές της εμφανίστηκαν κατά καιρούς σε free-press έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, όπως οι Σελιδοδείκτες, οι Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, το amagi.gr, το sff.gr, οι Αλλόκοσμες Ιστορίες και τα Φανταστικά Χρονικά. Διηγήματά της βρίσκονται επίσης σε συλλογές, περιοδικά και fanzine. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Φίλων του Φανταστικού – ΦantastiCon και της συγγραφικής ομάδας Άρπη.

Reviews

[Μιχάλης · Rating 4 out of 5]

Υπάρχει μία στιγμή στο καλό καλαμπουρτζίδικο αχαχούχα φάνταζι που οι χαρακτήρες παίρνουν ζωή, όλα τα αστεία βγαίνουν ως συνέπειες των πράξεών τους και η πλοκή και η κοσμοπλασία ξεπερνούν πολλές "σοβαρές" δουλειές.

Το βιβλίο είναι η στιγμή αυτή στην καριέρα του Κόμπε του Ντερλικωτή.

[Ανδρέας Μιχαηλίδης · Rating 4 out of 5]

Αχα! Επιτέλους! Πάει πάνω από μήνας που το έχω διαβάσει και τρωγόμουν να πω πόσο πολύ με διασκέδασε σε μια δύσκολη χρονική περίοδο. Έχω σαφώς την αίσθηση ότι από Κόμπες σε Κόμπες η Ευθυμία όσο πάει και αφαιρεί τα στεγανά κι έτσι, εκτός από τα ξεκαρδιστικά έκτροπα που περιμένει κανείς σε κάθε... "ψημένο" τραπέζι fantasy gaming, στον τρίτο Κόμπες έχουμε και το πρώτο σοβαρό κύμα ερωτισμού: μη υπαινικτικού (όλα στη φόρα), μη διακριτικού (έχει ΚΑΙ μπανιστήρι) και καθ' όλα ασόβαρου (το ήμισυ της ηδονής είναι το γέλιο - κάποιος θα το έχει πει, δε μπορεί).

Πέραν όλων αυτών, υπάρχει και μια ενδιαφέρουσα δόση φαντασιακής κοσμολογίας, καθώς και μια-δυο σκηνές από εκείνες που θυμούνται οι RPGάδες, όταν για πρώτη φορά ένας καλός DM τους έριξε μπαλιά στριφτή κι αυτοί είπαν "Όχι ρε φίλε..." "Τι πήγε κι έκανε ρε ο κερατάς" και ούτω καθεξής (Δεν ήταν τόσο σεμνά τα επίθετα που χρησιμοποιούσαμε, αλλά αν ξέρετε για τι μιλάω, συνεννοούμαστε).

Αν νιώθετε down, αν θέλετε να καφριλιάσετε λίγο παραπάνω με τους φίλους σας, αν έχετε αλλεργία στους μάγους κι εκείνον τον φίλο που έχουμε όλοι, με τη σουπιά γκόμενα που όλοι βλέπουν τι σουπιά είναι εκτός από τον ίδιο, διαβάστε το Μαργαριτάρι του Χάρατς και το δίχως άλλο θ' αναφωνήσετε:

ΦΑΓΙΑ! ΒΥΖΙΑ!

[Χαράλαμπος Δρουκόπουλος · Rating 5 out of 5]

Και να ο Κόμπες! Η τρίτη του περιπέτεια!
Έχουμε και λέμε, η συγγραφέας κλείνει το μάτι στον Robert Howard, κλείνει συνομωτικά το μάτι χαμογελώντας στον Fritz Leiber και φυσικά ανοιγοκλείνει συνεχόμενα τα μάτια (κοινώς κάνει ματάκια) και στέλνει παιχνιδιάρικα φιλιά στον τρισμέγιστο Terry Pratchett. Να τι είναι ο Κόμπες εν ολίγοις.
Η συγγραφέας πλέκει, παίρνει στροφές ενίοτε πικρές, μα όταν πρόκειται για τον κόσμο του Μαργαριταριού, για μένα δίνει τα ρέστα της. Και τα παίρνει πίσω. Ή κάτι τέτοιο. Μα μου έμεινε μυαλό στο κεφάλι;
Το παρόν ΔΩΡΕΑΝ ανάγνωσμα οφείλει να το διαβάσει κάθε λάτρης του φανταστικού. Να πάρει μυρωδιά τι εστί να φτιάχνεις έναν κόσμο (κοσμογονία) να τον εμπλουτίζεις με θεους;( θεογονία) να τον χαρτογραφείς και να τον περιγράφεις (γεωγονία) και να στήνεις εξωφρενικές ιστορίες με σεβασμό, αγάπη και πίστη στο είδος. (εποποιΐα). Και στο τέλος να αγωνιάς για το τι θα γίνει προσπαθώντας να κρατήσεις την κοιλιά σου από τα γέλια ψελλίζοντας "όχι ρε π.. εμ ρε φίλε" (ΦΑΓΙΑ!ΒΥΖΙΑ!).
Αυτό είναι ο Κόμπες και άλλα τόσα ακόμα.
Η κριτική είναι καθαρά υποκειμενική και διακατέχεται από φανμποΐσμό.
Ωστόσο, αντικειμενικά δεν κολλάει, ρέει, διασκεδάζει, δε χάνει και σε κάνει να θέλεις κι άλλο, κι άλλο.
Για μένα είναι ότι καλύτερο έχει να προσφέρει η συγγραφέας, καθώς το συγκεκριμένο πόνημα είναι παράγωγο μιας διάνοιας. Με τον Κόμπε θέτει νέα δεδομένα στην ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού.
Συνδυάζει εύστοχα το sword and sorcery με τη σάτιρα. Κάνει κάτι που κανένας άλλος (εξ όσον γνωρίζω, αν κα΄νω λάθος, συγγνώμη) Έλληνας συγγραφέας δεν έχει καν σκεφτεί. Χίλια μπράβο
Περιμένω με ανυπομονησία τον επόμενο Κόμπε.
(13/17)

[Γιώργος Μπελαούρης · Rating 5 out of 5]

Το τέλος?!? :( (κάποιες σκέψεις για το ‘’Κόμπες 3: Το Μαργαριτάρι του Χάρατς’’ της Ευθυμίας Δεσποτάκη)

Δεν γίνεται να μην διαβάσεις όλη την τριλογία μονοκοπανιά. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερα και μετά από το πρώτο έκανα τόσο μεγάλο μπρέηκ, μα το 2 και το 3 φύγανε το ένα μετά το άλλο.

Άλλη μία περιπέτεια ξεκινάει, για τον αγαπημένο πλέον Κόμπες και πραγματικά, με την Ινολίκ και τον Μπουρτού, να ξεκινάει στο πανδοχείο τους η ιστορία, ένιωσα σα να επιστρέφω σπίτι. Όπως ένιωθα κάθε φορά που έπιανα Ντριτζτ κι έβλεπα για το Μίθραλ Χωλ. Μου είχε λείψει αυτό το συναίσθημα σαν αναγνώστης, το: όλα είναι μια χαρά, άλλη μία περιπέτεια έπεται και μετά όλα θα είναι πάλι μια χαρά. Απαλή σαν κουβέρτα. Όχι σαν τον νιχιλισμό που φαίνεται να έχει καλύψει όλη την ποπ κουλτούρα πλέον, μα νοσταλγικό σα να έρχεται από άλλη εποχή.

Οι καύλες του Πετρεξού και η γκρίνια της κακομαθημένης Μέρσα (επιτέλους την είδαμε!) ο Πισκιλί ο ημεροδρόμος, η αντίδραση του Κόμπες στις βρισιές της γριάς Καναρινής, η μάχη με τους χηνανθρώπους. Όλα τόσο γνώριμα και τόσο ευχάριστα, σαν την Γκουένγουιβαρ να βγαίνει από το αγαλματίδιο και να ορμάει σε ορκ.

Η σκηνή στο πορνείο μου έφερε στο νου Αρετίνο και Καζανοβα, μα σύντομα γίνεται Χάουαρντ. Και μετά από αυτή την μικρή και απαραίτητη για τον Κόμπες στάση, μπαίνουμε για τα καλά στην υπόθεση και στην δράση.

Ο Λάκκος με τα κόκαλα και τα σαυρόμορφα Σαφραγαντ, το ανάστροφο Χρονοδόκανο και η ανταλλαγή σωμάτων, ο βατραχασβός. Κλασική η συνταγή και η μανιέρα, μα πλέον αγαπημένη και με όσες αλλαγές χρειάζεται για να παραμένει κάθε περιπέτεια φρέσκια!

Εκτίμησα ιδιαίτερα την αναφορά στις Στροφές, που στα προηγούμενα δεν υπήρχε, όπως και την πορεία προς/καθώς την έξοδο από το Άντρο του Μαργαριταριού, που ενώ είναι εξόφθαλμος φόρος τιμής στον Μούρκοκ, η συγγραφέας καταφέρνει και τον κάνει εντελώς δικό της.

Η έξοδος και μάχη με τη Νταραντάε… ήταν απλά φωτιά! Μα, η αλήθεια να λέγεται, με κούρασε λίγο η φάση με τον Μέγα Μάγιστρο. Όπως και με το 2, θεωρώ ότι μετά την μάχη θα έπρεπε να είχε τελειώσει. Μα δεν παραπονιέμαι. Ελπίζω μόνο να μην είναι το τελευταίο…

[Άννα Μακρή · Rating 5 out of 5]

Το αγάπησα, αν και η πραγματική είδηση είναι ότι... άρχισα να ψιλοσυμπαθώ τον Κόμπε. Ή, για να μην υπερβάλλουμε και πέσει καμιά φωτιά να μας κάψει, μπορεί να δέχτηκα ότι είναι άνθρωπος κι αυτός τέλος πάντων.
Λάτρεψα το Τωρατί (πήγα να πνιγώ, για την ακρίβεια), το μάλλινο σώβρακο του Πετρεξού (και όλα του τα βάσανα), την πολεμική τέχνη του Πισκιλί (και όλο του το ψώνιο), την υπαρξιακή κρίση του Κόμπε (και την παροδική κουφαμάρα του "ΚΟΥΦΑΜΑΡΑ ΛΕΩ"), πάντα τη μουρμουρα και τις βρισιές του, το Μαργαριτάρι, την υπαρξιακή του κρίση και, πάνω απ' όλα, εξακολουθώ να μορφάζω αηδιασμένη με την ωμότητα της παραγγελίας του στην ταβέρνα (αλλά σ' αυτή την ιστορία είχα ένα ίχνος συμπάθειας, όπως προείπα, επειδής μανούλα τον εγέννησε κι αυτόνε κι έχει τις αδυναμίες του να πούμε).
Να προσθέσω για την Ιστορία (ναι, με Ι κεφαλαίο) ότι αυτό το επεισόδιο του Κόμπε του Ντερλικωτή διαβάστηκε, όπως και τα προηγούμενα, με φόντο τα βουνά της Ηπείρου.

[DIMITRA BENISI · Rating 4 out of 5]

Ε ναι, λοιπόν, το τελείωσα. Ε ναι, λοιπόν, είναι μακράν το καλύτερο της σειράς. Ε ναι, λοιπόν, περιμένω το επόμενο ΤΩΡΑ, ΧΘΕΣ, ΠΡΟΧΘΕΣ, ΠΕΡΥΣΙ! Τώρα αρχίζει αληθινά η περιπέτεια. Και μα τα καλομαθημένα χέρια του Βυζβόρουν, δεν ξέρω τι έχει ετοιμάσει ο θεός του για τον Κόμπες, αλλά σε κάθε περίπτωση αν ο άντρας της Ινολίκ χτυπάει την πόρτα ακάλεστος μπορεί κάποιες συνέπειες να είναι ολέθριες. Μα δεν ξέρω για ποιον. Όσο για τον Πισκιλί ωραιότατος ήρως, έξυπνη προσθήκη, μπράβο Ευθυμία και όλα τα σχετικά. Για το ευφάνταστο της κατάρας... τι να πω... Εξαιρετικό, καθώς και ο χειρισμός. Με ξάφνιασε ευχάριστα, Μπιτ-Υ-Μπιτ... ή μάλλον όπως θα έλεγε κι ο μπαμπάς μου μπιτ για μπιτ.
Διαβάστε τα όλα από την αρχή!

[Ηλίας Τσιάρας · Rating 5 out of 5]

Αφού είχα βαθμολογήσει με 5 αστεράκια την προηγούμενη περιπέτεια του Κόμπε, δε θα ήμουν συνεπής αν έβαζα κάτι λιγότερο στο Μαργαριτάρι του Χάρατς. Επιτέλους βλέπουμε τον Κόμπε πώς λειτουργεί ως μέλος μιας ομάδας! Κάτι που φυσικά μεταφράζεται σε ακόμα περισσότερα γέλια, χοντροκομμένα αστεία αλλά και πετσοκομμένα τέρατα. Είδαμε τις μαγικές ικανότητες του Πετρεξού και, το κυριότερο από όλα, η Ευθυμία άρχισε να μας κλείνει πονηρά το μάτι σχετικά με το παρελθόν του Νότιου έμπορου-κλέφτη... Με μία λέξη, χαμός!

[Δέσποινα Νομικού · Rating 1 out of 5]

Της Ευθυμίας το χάλι. Το διάβασα vα δω μπας και έμαθε η Δεσποτάκη να γράφει Ελληνικά και να γράφει γενικά αλλά... μπα. Ξεκινάει και δεν ξέρει κανείς που καταλήγει. Όλοι νομίζουν ότι είναι συγγραφείς επειδή τυπώνουν σορούς από σαχλαμάρες. Αλλά τι να περιμένεις, από δημόσιο υπάλληλο με όνειρο το γιοτ και την άνετη σύνταξη, με ελπίδα 30 φιλαράκια από τα φόρουμ του 2004.