What do you think?
Rate this book
Μαύρα λιβάδια
Μαύρα Λιβάδια
Ένας όρκος - Ένας στρατός - Ένα σύνορο
Εννιά αιώνες πριν, χιλιάδες οικογένειες έδωσαν έναν Όρκο Αίματος,
δεσμεύοντας ένα παιδί κάθε δεύτερης γενιάς, σε μια εικοσαετή θητεία στα Μαύρα Λιβάδια. Εκεί που ο θάνατος ελλοχεύει και θα μας επισκεφτεί, αν οι ακρίτες δε θυσιάσουν τα νιάτα τους και ενίοτε τη ζωή τους στη φύλαξη των συνόρων!
Η Αλεξάνδρα Βάγια είναι μια δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια που κάνει όνειρα και σχεδιάζει το μέλλον της. Μέχρι που ανακαλύπτει ότι, ο μικρός της αδερφός είναι δέσμιος του όρκου. Τότε για να τον σώσει, αποφασίζει να καταταγεί στη θέση του.
Ένα μυθιστόρημα επικής φαντασίας, εμπνευσμένο απ’ το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Βρικόλακας» και το έπος του Διγενή Ακρίτα.
Ένας όρκος - Ένας στρατός - Ένα σύνορο
Εννιά αιώνες πριν, χιλιάδες οικογένειες έδωσαν έναν Όρκο Αίματος,
δεσμεύοντας ένα παιδί κάθε δεύτερης γενιάς, σε μια εικοσαετή θητεία στα Μαύρα Λιβάδια. Εκεί που ο θάνατος ελλοχεύει και θα μας επισκεφτεί, αν οι ακρίτες δε θυσιάσουν τα νιάτα τους και ενίοτε τη ζωή τους στη φύλαξη των συνόρων!
Η Αλεξάνδρα Βάγια είναι μια δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια που κάνει όνειρα και σχεδιάζει το μέλλον της. Μέχρι που ανακαλύπτει ότι, ο μικρός της αδερφός είναι δέσμιος του όρκου. Τότε για να τον σώσει, αποφασίζει να καταταγεί στη θέση του.
Ένα μυθιστόρημα επικής φαντασίας, εμπνευσμένο απ’ το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Βρικόλακας» και το έπος του Διγενή Ακρίτα.
- GenresFantasy
640 pages, Paperback
First published December 19, 2017
2 people are currently reading
94 people want to read
About the author
Αγνή Σιούλα
5 books87 followersΗ Αγνή Σιούλα γεννήθηκε στην Κοζάνη και έζησε εκεί έως το 2007. Στη συνέχεια μετακόμισε με την οικογένειά της σε ένα μικρό χωριό των Σερρών. Από το 1991 εργάζεται ως βιβλιοθηκονόμος σε ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες, ενώ παράλληλα και για τέσσερα έτη εργάστηκε σαν εργαστηριακή συνεργάτης στο Τ.Ε.Ι. Δυτικής Μακεδονίας και στο Α.Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης. Σπούδασε Βιβλιοθηκονομία και έχει μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων με Εξειδίκευση στη Διοίκηση Ανθρώπινων Πόρων.
= Agni Sioula was born and lived in Kozani until 2007. Then she moved in a small village near Serres with her family. She works as a librarian in academic libraries since 1991. In the meantime she also worked as a lab assistant professor at the Technological Educational Institute of Western Macedonia and Thessaloniki for four years. She studied Librarianship and she has a Master degree in Business Administration with specialty in Human Resources Management.
= Agni Sioula was born and lived in Kozani until 2007. Then she moved in a small village near Serres with her family. She works as a librarian in academic libraries since 1991. In the meantime she also worked as a lab assistant professor at the Technological Educational Institute of Western Macedonia and Thessaloniki for four years. She studied Librarianship and she has a Master degree in Business Administration with specialty in Human Resources Management.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 34 reviews
February 13, 2018
Στο επόμενο ταξίδι για τα Μαύρα Λιβάδια θα πάω κι εγώ!
Δεν ήθελα να είναι μόνο ένα βιβλίο. Δεν θέλω να τελειώσει εδώ. Δεν πρόλαβα να χορτάσω τον Μετέ και, παρόλο που καταχάρηκα τις μάχες, θέλω κι άλλες!
Το βιβλίο το χώρισα σε δύο μέρη. Το δεύτερο μισό που με ενθουσίασε γιατί δεν προλαβαίνεις τις εξελίξεις, τις αποκαλύψεις και τη δράση,
και το πρώτο μισό στο οποίο μάθαμε φυσικά όσα χρειαζόμασταν για την ιστορία, γνωρίσαμε τον Μετέ
όπως επίσης και το άψογο χτίσιμο του κόσμου από το οποίο όμως θα κόψω μισό αστεράκι γιατί έμαθα τα πάντα για την κοινωνία μαζεμένα και όχι σκόρπια όπως θα ήθελα με αποτέλεσμα να μπερδευτώ σε ορισμένα σημεία, ή να μην προλάβω να χωνέψω όλα τα ονόματα και να πρέπει να ξαναδιαβάσω κάποια κομμάτια για να θυμηθώ.
4,5 λοιπόν
Ελπίζω να διαβάσω για ένα ακόμα ταξίδι στα Μαύρα Λιβάδια. Άλλωστε τώρα έχουμε κλειδί!!! ;))
Δεν ήθελα να είναι μόνο ένα βιβλίο. Δεν θέλω να τελειώσει εδώ. Δεν πρόλαβα να χορτάσω τον Μετέ και, παρόλο που καταχάρηκα τις μάχες, θέλω κι άλλες!
Το βιβλίο το χώρισα σε δύο μέρη. Το δεύτερο μισό που με ενθουσίασε γιατί δεν προλαβαίνεις τις εξελίξεις, τις αποκαλύψεις και τη δράση,
και το πρώτο μισό στο οποίο μάθαμε φυσικά όσα χρειαζόμασταν για την ιστορία, γνωρίσαμε τον Μετέ
όπως επίσης και το άψογο χτίσιμο του κόσμου από το οποίο όμως θα κόψω μισό αστεράκι γιατί έμαθα τα πάντα για την κοινωνία μαζεμένα και όχι σκόρπια όπως θα ήθελα με αποτέλεσμα να μπερδευτώ σε ορισμένα σημεία, ή να μην προλάβω να χωνέψω όλα τα ονόματα και να πρέπει να ξαναδιαβάσω κάποια κομμάτια για να θυμηθώ.
4,5 λοιπόν
Ελπίζω να διαβάσω για ένα ακόμα ταξίδι στα Μαύρα Λιβάδια. Άλλωστε τώρα έχουμε κλειδί!!! ;))
December 16, 2017
Ένα εξαιρετικό έργο, καλοδουλεμένο το οποίο παρασύρει τον αναγνώστη κρατόντας στον σε εγρήγορση καθόλη την διαρκεια της ανάγνωσης καθιστόντας δύσκολο να αφήσει το βιβλίο έστω και για λίγο.
Η γλώσσα καθημερινή, απλή όμως εξαιρετικά προσεγμένη, γεμάτη νοήματα, και συγκινητικές και ουσιαστικές ατάκες που γεμίζουν -εάν τις σημειώσετε- ολόκληρο τετράδιο. Σημείωσα πολλές από αυτές, δεν το κρύβω.
Η πλοκή εξελίσσεται αρχικά αργά, αυξάνοντας ρυθμό έως το τέλος, οπού ολοκληρώνεται με ένα μεγάλο ξέσπασμα δράσης.
Οι ήρωες διακατέχονται από όλων των λογιών τις αδυναμίες, αλλά οι θετικές φιγούρες χαρακτηρίζονται, όλοι ανεξαιρέτως, από το χάρισμα της ανθρωπιάς. Η αφήγηση της ηρωίδας κάνει τον αναγνώστη να δεθεί συναισθηματικά μαζί της, ακολουθώντας την πιστά σε κάθε της απόφαση, σε κάθε ξεροκεφαλιά και σε κάθε ξέσπασμα θάρρους.
Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από την εγχώρια μυθολογία και συγκεκριμένα από το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Βρικόλακας» και το έπος του Διγενή Ακρίτα, αποδεικνύοντας μας για δεύτερη φορά η συγγραφέας (το πρώτο βιβλίο της Αγνής Σιούλα είναι το Έρχονται με την ομίχλη το οποίο είναι βασισμένο πάνω στο τραγούδι της δημοτικής μας ποίησης «Του νεκρού αδελφού») ότι η μυθολογία μας μπορεί να «γεννήσει» νέα έργα.
Αυτό όμως που με κέρδισε στον ύψιστο βαθμό, είναι αυτό το «τι θέλει να πει ο συγγραφέας» το οποίο στην προκειμένη περίπτωση θα το μεταλλάξω στο «πόσα μου είπε εν τέλει η συγγραφέας».
Διότι αυτό το βιβλίο είναι γεμάτο από μηνύματα! Η δύναμη της φιλίας, η δύναμη του αληθινού έρωτα, η αγάπη του πατέρα για το παιδί (που με συγκίνησε αφάνταστα) μα κυρίως η αξία της θυσίας. Κλίσε; Όχι! Διότι θα σας το εξηγήσω από μία νέα σκοπιά. Διότι μία θυσία για να έχει αξία πρέπει να έχει λόγο. Για ποιος λόγους αξίζει να θυσιαστείς; Αρκεί ο φανατισμός σε μία άυλη ιδέα; Αυτή η άυλη ιδέα ποιους σκοπούς πραγματικά κρύβει από πίσω; Δεν πρέπει πάνω στον φανατισμό μας, να σταθούμε και να αναλογιστούμε, πόσο αξίζει τελικά η ζωή μας; Για ποιόν σκοπό αξίζει πραγματικά να θυσιάσουμε τον εαυτό μας; Τους φίλοι μας; Την οικογένεια μας; Αυτή η θυσία που είμαστε έτοιμοι να κάνουμε σε τι αποσκοπεί πραγματικά; Αυτή η μάχη που σαφώς θα έχει ηττημένους, ποιους θα κρίνει νικητές και με τι τρόπο; Ίσως τελικά μια μάχη αξίζει περισσότερο όταν αυτή είναι επανάσταση...
Ένα εξαιρετικό και πολύπλευρο βιβλίο, άρτια δομημένο, το οποίο χαρίζει ώρες μεγάλης αναγνωστικής απόλαυσης, μα πάνω από όλα ένα βιβλίο που έχει πολλά να πει.
Εάν θέλετε να δείτε περισσότερα:
https://wordpress64426.wordpress.com/...
Η γλώσσα καθημερινή, απλή όμως εξαιρετικά προσεγμένη, γεμάτη νοήματα, και συγκινητικές και ουσιαστικές ατάκες που γεμίζουν -εάν τις σημειώσετε- ολόκληρο τετράδιο. Σημείωσα πολλές από αυτές, δεν το κρύβω.
Η πλοκή εξελίσσεται αρχικά αργά, αυξάνοντας ρυθμό έως το τέλος, οπού ολοκληρώνεται με ένα μεγάλο ξέσπασμα δράσης.
Οι ήρωες διακατέχονται από όλων των λογιών τις αδυναμίες, αλλά οι θετικές φιγούρες χαρακτηρίζονται, όλοι ανεξαιρέτως, από το χάρισμα της ανθρωπιάς. Η αφήγηση της ηρωίδας κάνει τον αναγνώστη να δεθεί συναισθηματικά μαζί της, ακολουθώντας την πιστά σε κάθε της απόφαση, σε κάθε ξεροκεφαλιά και σε κάθε ξέσπασμα θάρρους.
Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από την εγχώρια μυθολογία και συγκεκριμένα από το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Βρικόλακας» και το έπος του Διγενή Ακρίτα, αποδεικνύοντας μας για δεύτερη φορά η συγγραφέας (το πρώτο βιβλίο της Αγνής Σιούλα είναι το Έρχονται με την ομίχλη το οποίο είναι βασισμένο πάνω στο τραγούδι της δημοτικής μας ποίησης «Του νεκρού αδελφού») ότι η μυθολογία μας μπορεί να «γεννήσει» νέα έργα.
Αυτό όμως που με κέρδισε στον ύψιστο βαθμό, είναι αυτό το «τι θέλει να πει ο συγγραφέας» το οποίο στην προκειμένη περίπτωση θα το μεταλλάξω στο «πόσα μου είπε εν τέλει η συγγραφέας».
Διότι αυτό το βιβλίο είναι γεμάτο από μηνύματα! Η δύναμη της φιλίας, η δύναμη του αληθινού έρωτα, η αγάπη του πατέρα για το παιδί (που με συγκίνησε αφάνταστα) μα κυρίως η αξία της θυσίας. Κλίσε; Όχι! Διότι θα σας το εξηγήσω από μία νέα σκοπιά. Διότι μία θυσία για να έχει αξία πρέπει να έχει λόγο. Για ποιος λόγους αξίζει να θυσιαστείς; Αρκεί ο φανατισμός σε μία άυλη ιδέα; Αυτή η άυλη ιδέα ποιους σκοπούς πραγματικά κρύβει από πίσω; Δεν πρέπει πάνω στον φανατισμό μας, να σταθούμε και να αναλογιστούμε, πόσο αξίζει τελικά η ζωή μας; Για ποιόν σκοπό αξίζει πραγματικά να θυσιάσουμε τον εαυτό μας; Τους φίλοι μας; Την οικογένεια μας; Αυτή η θυσία που είμαστε έτοιμοι να κάνουμε σε τι αποσκοπεί πραγματικά; Αυτή η μάχη που σαφώς θα έχει ηττημένους, ποιους θα κρίνει νικητές και με τι τρόπο; Ίσως τελικά μια μάχη αξίζει περισσότερο όταν αυτή είναι επανάσταση...
Ένα εξαιρετικό και πολύπλευρο βιβλίο, άρτια δομημένο, το οποίο χαρίζει ώρες μεγάλης αναγνωστικής απόλαυσης, μα πάνω από όλα ένα βιβλίο που έχει πολλά να πει.
Εάν θέλετε να δείτε περισσότερα:
https://wordpress64426.wordpress.com/...
December 7, 2017
Όταν πήρα στα χέρια μου τα “Μαύρα Λιβάδια” θεωρούσα ότι ήξερα τι περίπου να περιμένω καθώς η συγγραφέας παρέδωσε εξαιρετικό δείγμα γραφής ήδη από το “Έρχονται με την ομίχλη”. (Εκδόσεις Πατάκη, 2013). Κι όμως. “Διαψεύστηκα” πανηγυρικά. Το καινούργιο της βιβλίο ήταν μια πραγματικά πολύ μεγάλη έκπληξη. Και εξηγούμαι καλύτερα.
Όπως γίνεται αντιληπτό και από το οπισθόφυλλο, η συγγραφέας στο καινούργιο της βιβλίο μεταφέρει τη βασική της ηρωίδα “κάπου αλλού”. Αυτό προφανώς και δεν είναι κάτι σπάνιο, λίγο-πολύ οποιοσδήποτε έχει ασχοληθεί με κάποιο από τα υποείδη του φανταστικού θα έχει δημιουργήσει τον δικό του παράλληλο κόσμο/σύμπαν/διάσταση. Ωστόσο, οι περισσότεροι από εμάς, (βάζω και τον εαυτό μου μέσα), στηριζόμαστε σε εκείνο το “σύστημα ψευδαίσθησης” (Illusion ή και illusionary το έχω δει να αναφέρεται στα Αγγλικά). Με λίγα λόγια, είναι σαν να σας εξηγώ αναλυτικά τι συμβαίνει στην πόλη που εξελίσσεται η ιστορία μου, αλλά τις υπόλοιπες 30 πόλεις που αναφέρω από κοντά 10 χώρες, σας τις αναφέρω ονομαστικά, απλά για να σας δώσω την εντύπωση ότι έχω στήσει έναν ολόκληρο πλανήτη από την αρχή μέχρι το τέλος όταν στην ουσία ακόμα και στο μυαλό μου τα πάντα είναι αμυδρά.
Η συγγραφέας αντιθέτως, μοιάζει να γνωρίζει τι συμβαίνει ακόμα και με το τελευταίο πετραδάκι του κόσμου της. Και, όχι, δεν παίζει ρόλο που δεν υπάρχουν αναρίθμητες πόλεις και χώρες. Έχει στήσει τα πάντα από το μηδέν και μας τα έχει δώσει ολοκληρωμένα. Ακόμα καλύτερα, έχει φροντίσει και να τα εκλογικεύσει. Όλες οι απαντήσεις είναι εδώ. Από το πώς ξεκίνησε όλος αυτός ο μπελάς που αναγκάζει απλούς ανθρώπους να γίνουν ακρίτες, μέχρι και το πού βρίσκεται αυτός ο κόσμος και πώς λειτουργούν τα πάντα σ’ αυτόν, πραγματικά μέχρι και την τελευταία τους λεπτομέρεια. Αν πάλι έχετε απορίες για το πώς γίνεται να μεταφερθεί κάποιος σε αυτόν τον κόσμο, υπάρχει μέσα στο βιβλίο ένα όμορφο παράδειγμα στηριγμένο σε θεμελιώδεις νόμους της φυσικής. Δεν ξέρω αν θα πείσει τους πάντες (εμένα με έπεισε πανηγυρικά) αλλά η ουσία είναι αυτή ακριβώς, ότι “υπάρχει εξήγηση”.
Στάθηκα αρκετά στην κοσμοπλασία (και πώς να μην το κάνω), αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα είναι και η πλοκή της ιστορίας. Ουσιαστικά ακολουθούμε κυρίως την ιστορία της Αλεξάνδρας Βάγια, της νεαρής που βρέθηκε στα Μαύρα Λιβάδια αντί για τον αδερφό της. Για ένα κομμάτι του βιβλίου βλέπουμε τη νεαρή κοπέλα ουσιαστικά να γνωρίζει τον κόσμο των Μαύρων Λιβαδιών (έτσι ώστε να τον γνωρίσουμε κι εμείς), ενώ τη βλέπουμε και να εκπαιδεύεται σκληρά έτσι ώστε να γίνει αξιόλογη Ακρίτας. Είναι θεωρώ και το κομμάτι του βιβλίου που ίσως να δυσκολέψει μερικούς επειδή εκεί “δε συμβαίνουν πράγματα”. Παρότι το επισημαίνω όμως, δηλώνω ότι προσωπικά δεν πήδηξα ούτε λέξη αφού απολάμβανα στο έπακρο το καθετί καινούργιο που μου σέρβιρε η συγγραφέας, ενώ είμαι βέβαιος ότι αν δεν υπήρχαν αυτές οι πληροφορίες κάποιοι μπορεί να το ανέφεραν και πάλι ως αρνητικό. Σε κάθε περίπτωση πάντως, στο σύνολό της η πλοκή της ιστορίας είναι πολύ δυνατή και πραγματικά δε θα ήθελα να λείπει ούτε η παραμικρή λέξη.
Παρά όμως τα όσα θετικά προανέφερα περί κοσμοπλασίας και πλοκής, εκεί όπου το βιβλίο κερδίζει για τα καλά τους αναγνώστες είναι με τη ζωντάνια των χαρακτήρων του. Η συγγραφέας δε μοιάζει να λησμόνησε στιγμή πως όσο καλό κόσμο και να έχτισε, αυτοί που θα τον κάνουν ενδιαφέροντα είναι οι χαρακτήρες του. Και ακριβώς γι’ αυτό, βλέπουμε τους ακρίτες της καλοφτιαγμένους, διακριτούς, μα πάνω απ’ όλα “ζωντανούς”. Είναι άνθρωποι με προσωπικότητα· θα τους δούμε να πολεμούν, να ερωτεύονται, να φθονούν, να κάνουν γενικώς πράγματα που θα κάναμε κι εμείς στη θέση τους, άλλοτε παρορμητικά και άλλοτε όχι.
Για μια ακόμα φορά, επίσης, η αρχική ιδέα της συγγραφέως βασίστηκε σε κάτι που πηγάζει από την ελληνική παράδοση. (Ήδη από το οπισθόφυλλο βλέπουμε ότι το μυθιστόρημα είναι εμπνευσμένο απ’ το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Βρικόλακας» και το έπος του Διγενή Ακρίτα). Το οποίο είναι κάτι που στα δικά μου μάτια δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο, καθώς είναι σαν να δένει το παρελθόν με το παρόν στην ελληνική λογοτεχνία.
Κλείνω με ένα γενικό σχόλιο: Δε νομίζω ότι είναι πια μόνο η ιδέα μου… η λογοτεχνία του φανταστικού στην Ελλάδα έχει πάρει να καλπάζει για τα καλά.
Απόδειξη, τα “Μαύρα Λιβάδια”.
Όπως γίνεται αντιληπτό και από το οπισθόφυλλο, η συγγραφέας στο καινούργιο της βιβλίο μεταφέρει τη βασική της ηρωίδα “κάπου αλλού”. Αυτό προφανώς και δεν είναι κάτι σπάνιο, λίγο-πολύ οποιοσδήποτε έχει ασχοληθεί με κάποιο από τα υποείδη του φανταστικού θα έχει δημιουργήσει τον δικό του παράλληλο κόσμο/σύμπαν/διάσταση. Ωστόσο, οι περισσότεροι από εμάς, (βάζω και τον εαυτό μου μέσα), στηριζόμαστε σε εκείνο το “σύστημα ψευδαίσθησης” (Illusion ή και illusionary το έχω δει να αναφέρεται στα Αγγλικά). Με λίγα λόγια, είναι σαν να σας εξηγώ αναλυτικά τι συμβαίνει στην πόλη που εξελίσσεται η ιστορία μου, αλλά τις υπόλοιπες 30 πόλεις που αναφέρω από κοντά 10 χώρες, σας τις αναφέρω ονομαστικά, απλά για να σας δώσω την εντύπωση ότι έχω στήσει έναν ολόκληρο πλανήτη από την αρχή μέχρι το τέλος όταν στην ουσία ακόμα και στο μυαλό μου τα πάντα είναι αμυδρά.
Η συγγραφέας αντιθέτως, μοιάζει να γνωρίζει τι συμβαίνει ακόμα και με το τελευταίο πετραδάκι του κόσμου της. Και, όχι, δεν παίζει ρόλο που δεν υπάρχουν αναρίθμητες πόλεις και χώρες. Έχει στήσει τα πάντα από το μηδέν και μας τα έχει δώσει ολοκληρωμένα. Ακόμα καλύτερα, έχει φροντίσει και να τα εκλογικεύσει. Όλες οι απαντήσεις είναι εδώ. Από το πώς ξεκίνησε όλος αυτός ο μπελάς που αναγκάζει απλούς ανθρώπους να γίνουν ακρίτες, μέχρι και το πού βρίσκεται αυτός ο κόσμος και πώς λειτουργούν τα πάντα σ’ αυτόν, πραγματικά μέχρι και την τελευταία τους λεπτομέρεια. Αν πάλι έχετε απορίες για το πώς γίνεται να μεταφερθεί κάποιος σε αυτόν τον κόσμο, υπάρχει μέσα στο βιβλίο ένα όμορφο παράδειγμα στηριγμένο σε θεμελιώδεις νόμους της φυσικής. Δεν ξέρω αν θα πείσει τους πάντες (εμένα με έπεισε πανηγυρικά) αλλά η ουσία είναι αυτή ακριβώς, ότι “υπάρχει εξήγηση”.
Στάθηκα αρκετά στην κοσμοπλασία (και πώς να μην το κάνω), αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα είναι και η πλοκή της ιστορίας. Ουσιαστικά ακολουθούμε κυρίως την ιστορία της Αλεξάνδρας Βάγια, της νεαρής που βρέθηκε στα Μαύρα Λιβάδια αντί για τον αδερφό της. Για ένα κομμάτι του βιβλίου βλέπουμε τη νεαρή κοπέλα ουσιαστικά να γνωρίζει τον κόσμο των Μαύρων Λιβαδιών (έτσι ώστε να τον γνωρίσουμε κι εμείς), ενώ τη βλέπουμε και να εκπαιδεύεται σκληρά έτσι ώστε να γίνει αξιόλογη Ακρίτας. Είναι θεωρώ και το κομμάτι του βιβλίου που ίσως να δυσκολέψει μερικούς επειδή εκεί “δε συμβαίνουν πράγματα”. Παρότι το επισημαίνω όμως, δηλώνω ότι προσωπικά δεν πήδηξα ούτε λέξη αφού απολάμβανα στο έπακρο το καθετί καινούργιο που μου σέρβιρε η συγγραφέας, ενώ είμαι βέβαιος ότι αν δεν υπήρχαν αυτές οι πληροφορίες κάποιοι μπορεί να το ανέφεραν και πάλι ως αρνητικό. Σε κάθε περίπτωση πάντως, στο σύνολό της η πλοκή της ιστορίας είναι πολύ δυνατή και πραγματικά δε θα ήθελα να λείπει ούτε η παραμικρή λέξη.
Παρά όμως τα όσα θετικά προανέφερα περί κοσμοπλασίας και πλοκής, εκεί όπου το βιβλίο κερδίζει για τα καλά τους αναγνώστες είναι με τη ζωντάνια των χαρακτήρων του. Η συγγραφέας δε μοιάζει να λησμόνησε στιγμή πως όσο καλό κόσμο και να έχτισε, αυτοί που θα τον κάνουν ενδιαφέροντα είναι οι χαρακτήρες του. Και ακριβώς γι’ αυτό, βλέπουμε τους ακρίτες της καλοφτιαγμένους, διακριτούς, μα πάνω απ’ όλα “ζωντανούς”. Είναι άνθρωποι με προσωπικότητα· θα τους δούμε να πολεμούν, να ερωτεύονται, να φθονούν, να κάνουν γενικώς πράγματα που θα κάναμε κι εμείς στη θέση τους, άλλοτε παρορμητικά και άλλοτε όχι.
Για μια ακόμα φορά, επίσης, η αρχική ιδέα της συγγραφέως βασίστηκε σε κάτι που πηγάζει από την ελληνική παράδοση. (Ήδη από το οπισθόφυλλο βλέπουμε ότι το μυθιστόρημα είναι εμπνευσμένο απ’ το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Βρικόλακας» και το έπος του Διγενή Ακρίτα). Το οποίο είναι κάτι που στα δικά μου μάτια δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο, καθώς είναι σαν να δένει το παρελθόν με το παρόν στην ελληνική λογοτεχνία.
Κλείνω με ένα γενικό σχόλιο: Δε νομίζω ότι είναι πια μόνο η ιδέα μου… η λογοτεχνία του φανταστικού στην Ελλάδα έχει πάρει να καλπάζει για τα καλά.
Απόδειξη, τα “Μαύρα Λιβάδια”.
December 11, 2017
Tα “Μαύρα Λιβάδια” είναι ένα μοναδικό βιβλίο που πιστεύω κανένα δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί του αφού δεν έχει κυκλοφορήσει κάτι παρόμοιο.
Η Αγνή Σιούλα χρησιμοποιεί το είδος αυτό ως αφετηρία, για να δημιουργήσει και να μας δώσει μυθιστορηματικούς κόσμους που αποτελούν μια έξοχη όσο και τρομακτική μαγνητική τομογραφία της ελληνικής κοινωνίας και της ιστορίας αυτής, καθώς και του πολυεδρικού ψυχισμού της. Η λογοτεχνία της δεν μοιάζει με κανέναν έλληνα συγγραφέα του φανταστικού. Αν έπρεπε να βρούμε οπωσδήποτε έναν χαρακτηρισμό της, θα τον αναζητούσαμε σε ένα κράμα των Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες , Γκυστάβ Φλωμπέρ, Φρανκ Χέρμπερτ και Χόρχε Λουίς Μπόρχες.
Εξαιρετικό βρήκα ένα σημαντικό στοιχείο του βιβλίου (μετά τη γραφή και την πλοκή), το οποίο δεν είναι άλλο από την ανάπτυξη των χαρακτήρων. Τόσο η βασική πρωταγωνίστρια Aλεξάνδρα (που η Αγνή μας λέει ότι “διώχνει τους άντρες” αν και εμείς βλέπουμε ότι όσο και να θέλει, εκείνοι γυρίζουν σε αυτήν) όσο και οι υπόλοιποι χαρακτήρες, κεφάλαιο με το κεφάλαιο εξελίσσονται ανάλογα με τις καταστάσεις που βιώνουν, με τα πάνω και τα κάτω τους, γιατί απλά δεν είναι “fictional” αλλά πραγματικοί άνθρωποι…
Η Αγνη μας δίνει εικόνες στο βιβλίο. Έντονες εικόνες. Γεμάτες χρώμα, ζωή,
ποικιλία, ενδιαφέρον.Όπως έλεγε ο Stephen King "η έρευνα σε ένα βιβλίο πρέπει να είναι μονάχα το αλατοπίπερο της ιστορίας". Και ισχύει. Για ένα βιβλίο φαντασίας ή τρόμου. Σε αυτό το βιβλίο όμως που παντρεύει με τα στοιχεία του φανταστικού, του θρησκευτικού, του θρίλερ και του επικού, αν δεν υπάρχει συμπαγέςυπόβαθρο, σας το λέω από εμπειρία η μάχη είναι χαμένη. Και στον τομέα αυτό,η Αγνή παίρνει άριστα, χτίζει κυριολεκτικά έναν κόσμο από την αρχή!
Ο Ρίτσαρντ Μπάκμαν, έλεγε ότι η ιστορία πρέπει να ξεκινάει στο μυαλό του συγγραφέα, αλλά να τελειώνει στο μυαλό του αναγνώστη.
Στα “Μαύρα Λιβάδια' αυτο είναι 100% επιτυχημένο και οφείλεται στην μαεστρία της Aγνής
Δε ξέρω αν φανεί περίεργο αλλά προσωπικά λάτρεψα το ερωτικό στοιχείο του βιβλίου με τα αθώα συναισθήματα και την αριστοτεχνική ματιά της Αγνής μέσα από το μυαλό και την καρδιά και της Αλεξάνδρας και του αγνού εφηβικού έρωτα. Ίσως γιατί εμείς έχουμε χάσει αυτό το κομμάτι του εαυτού μας και το κρατάμε κλειδωμένο σε ένα πολύτιμο μπαούλο με άλλα όνειρα του παρελθόντος. Τρομερά συναισθήματα, τόση αγάπη, τόσος θυμός, απώλεια, τόση ελπίδα και τόσος έρωτας. Είμαι ένας 35χρονος συγγραφέας τρόμου και νυχτερινός ρεσεψιονίστ, αλλά ειλικρινά με τα “Μαύρα Λιβάδια” ένιωσα πάλι παιδί, άγγιξε την ψυχή μου και μου χάρισε ένα αυθεντικό ομορφο χαμόγελο σαν να ονειρευόμουν ξανά.. Για όσους είστε ερωτευμένοι, υπάρχουν σελίδες που κυριολεκτικά θα κρατάτε την ανάσα σας! Όπως η σκηνή που ο Μετέ πρέπει να φύγει από το στρατόπεδο και η Αλεξάνδρα δεν εννοεί να τον αφήσει.
Εντάξει, σε κάποια σημεία με την εκπαίδευση της πρωταγωνίστριας η Αγνή κατεβάζει ταχύτητα και χτίζει την ιστορία με μια αφήγηση που είναι πιο κλασσική, που προσωπικά μου ταίριαξε και είναι καλοδεχούμενη. Γιατί: Σε πάει από το χέρι, στρωτά, σωστά... χωρίς βιασύνη. Αν μου επιτρέπετε, αυτό το βιβλίο, είναι σαν ένα ραντεβού με έναν άνθρωπο που σας ενδιαφέρει στα αλήθεια. Αν κάποιος αναγνώστης θέλει από το πρώτο ραντεβού να πάει αμέσως στο κρεβάτι, πρόβλημα του :) Για όσους είμαστε ρομαντικοί και μας αρέσει το χτίσιμο μέχρι την κορύφωση, είναι ιδανικός ο τρόπος που χτίζει η συγγραφέας την ιστορία και το βιβλίο. Χαίρομαι που δημιούργησε τους ήρωες, όχι υπερβολικούς, αλλά και γεμάτους αδυναμίες που είναι έτοιμοι να πολεμήσουν, να θυσιάσουν τον εαυτό τους για το γενικό καλό.
Φυσικά μιλάμε για ένα βιβλίο πολυεπίπεδο, πέραν του ερωτικού στοιχείου. Βιβλίο γεμάτο φιλοσοφία. Που μας μιλάει για τη σχέση του γονιού με το παιδί του. Σχέση πατέρα και κόρης. Ένα βιβλίο Φιλοσοφημένο και κοινωνικό, μιλάει για συμπεριφορές αυταρχικές, φασιστικές που πολλές φορές συναντάμε και πως αντιδράει- και μπράβο της που αντιδράει- η Αλεξάνδρα. Στο τέλος του βιβλίου έχει μια σκηνή όπου ένας στρατιωτικός με φασιστικές αντιλήψεις, την απειλεί και η απάντηση της Αλεξάνδρας για το τι να κάνει τις απειλές του, είναι απλά απολαυστική! Βιβλίο σκληρό που μας μεταφέρει μέσα σε άγριες μάχες σώμα με σώμα. Που μας κάνει να μπορούμε να οσμιστούμε σχεδόν την μυρωδιά των αλόγων μέσα στην μάχη, του ιδρώτα, του αίματος, του θανάτου.. Υπάρχει ένα τραγούδι των Iron Maiden το “Τhe Trooper” όπου μας λένε ότι στο πεδίο της μάχης ό μόνος πραγματικός νικητής είναι ο θάνατος. Η Αγνή το πάει παραπέρα: “O θάνατος ήταν ο μόνος νικητής, βρισκόταν παντού, μας είχε σκεπάσει με τον απεχθή μανδύα του και είχε αποκτήσει ήχο, μυρωδιά και εικόνα”. Kαι φυσικά, ένα βιβλίο με συγκίνηση. Χωρίς να θέλω να αποκαλύψω κάτι, οι τελευταίες σελίδες και γραμμές είναι τόσο συγκινητικές.
Θα κλείσω με μια φράση που λέει ο Μετέ στο βιβλίο, στη γυναίκα της ζωής του: “Θα ζήσουμε μόνο μια ζωή Αλεξάνδρα. Και αν είναι μικρή, ας είναι τουλάχιστον όμορφη” - όπως είναι όμορφο αυτό το βιβλίο.
Καλή σας ανάγνωση!
Η Αγνή Σιούλα χρησιμοποιεί το είδος αυτό ως αφετηρία, για να δημιουργήσει και να μας δώσει μυθιστορηματικούς κόσμους που αποτελούν μια έξοχη όσο και τρομακτική μαγνητική τομογραφία της ελληνικής κοινωνίας και της ιστορίας αυτής, καθώς και του πολυεδρικού ψυχισμού της. Η λογοτεχνία της δεν μοιάζει με κανέναν έλληνα συγγραφέα του φανταστικού. Αν έπρεπε να βρούμε οπωσδήποτε έναν χαρακτηρισμό της, θα τον αναζητούσαμε σε ένα κράμα των Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες , Γκυστάβ Φλωμπέρ, Φρανκ Χέρμπερτ και Χόρχε Λουίς Μπόρχες.
Εξαιρετικό βρήκα ένα σημαντικό στοιχείο του βιβλίου (μετά τη γραφή και την πλοκή), το οποίο δεν είναι άλλο από την ανάπτυξη των χαρακτήρων. Τόσο η βασική πρωταγωνίστρια Aλεξάνδρα (που η Αγνή μας λέει ότι “διώχνει τους άντρες” αν και εμείς βλέπουμε ότι όσο και να θέλει, εκείνοι γυρίζουν σε αυτήν) όσο και οι υπόλοιποι χαρακτήρες, κεφάλαιο με το κεφάλαιο εξελίσσονται ανάλογα με τις καταστάσεις που βιώνουν, με τα πάνω και τα κάτω τους, γιατί απλά δεν είναι “fictional” αλλά πραγματικοί άνθρωποι…
Η Αγνη μας δίνει εικόνες στο βιβλίο. Έντονες εικόνες. Γεμάτες χρώμα, ζωή,
ποικιλία, ενδιαφέρον.Όπως έλεγε ο Stephen King "η έρευνα σε ένα βιβλίο πρέπει να είναι μονάχα το αλατοπίπερο της ιστορίας". Και ισχύει. Για ένα βιβλίο φαντασίας ή τρόμου. Σε αυτό το βιβλίο όμως που παντρεύει με τα στοιχεία του φανταστικού, του θρησκευτικού, του θρίλερ και του επικού, αν δεν υπάρχει συμπαγέςυπόβαθρο, σας το λέω από εμπειρία η μάχη είναι χαμένη. Και στον τομέα αυτό,η Αγνή παίρνει άριστα, χτίζει κυριολεκτικά έναν κόσμο από την αρχή!
Ο Ρίτσαρντ Μπάκμαν, έλεγε ότι η ιστορία πρέπει να ξεκινάει στο μυαλό του συγγραφέα, αλλά να τελειώνει στο μυαλό του αναγνώστη.
Στα “Μαύρα Λιβάδια' αυτο είναι 100% επιτυχημένο και οφείλεται στην μαεστρία της Aγνής
Δε ξέρω αν φανεί περίεργο αλλά προσωπικά λάτρεψα το ερωτικό στοιχείο του βιβλίου με τα αθώα συναισθήματα και την αριστοτεχνική ματιά της Αγνής μέσα από το μυαλό και την καρδιά και της Αλεξάνδρας και του αγνού εφηβικού έρωτα. Ίσως γιατί εμείς έχουμε χάσει αυτό το κομμάτι του εαυτού μας και το κρατάμε κλειδωμένο σε ένα πολύτιμο μπαούλο με άλλα όνειρα του παρελθόντος. Τρομερά συναισθήματα, τόση αγάπη, τόσος θυμός, απώλεια, τόση ελπίδα και τόσος έρωτας. Είμαι ένας 35χρονος συγγραφέας τρόμου και νυχτερινός ρεσεψιονίστ, αλλά ειλικρινά με τα “Μαύρα Λιβάδια” ένιωσα πάλι παιδί, άγγιξε την ψυχή μου και μου χάρισε ένα αυθεντικό ομορφο χαμόγελο σαν να ονειρευόμουν ξανά.. Για όσους είστε ερωτευμένοι, υπάρχουν σελίδες που κυριολεκτικά θα κρατάτε την ανάσα σας! Όπως η σκηνή που ο Μετέ πρέπει να φύγει από το στρατόπεδο και η Αλεξάνδρα δεν εννοεί να τον αφήσει.
Εντάξει, σε κάποια σημεία με την εκπαίδευση της πρωταγωνίστριας η Αγνή κατεβάζει ταχύτητα και χτίζει την ιστορία με μια αφήγηση που είναι πιο κλασσική, που προσωπικά μου ταίριαξε και είναι καλοδεχούμενη. Γιατί: Σε πάει από το χέρι, στρωτά, σωστά... χωρίς βιασύνη. Αν μου επιτρέπετε, αυτό το βιβλίο, είναι σαν ένα ραντεβού με έναν άνθρωπο που σας ενδιαφέρει στα αλήθεια. Αν κάποιος αναγνώστης θέλει από το πρώτο ραντεβού να πάει αμέσως στο κρεβάτι, πρόβλημα του :) Για όσους είμαστε ρομαντικοί και μας αρέσει το χτίσιμο μέχρι την κορύφωση, είναι ιδανικός ο τρόπος που χτίζει η συγγραφέας την ιστορία και το βιβλίο. Χαίρομαι που δημιούργησε τους ήρωες, όχι υπερβολικούς, αλλά και γεμάτους αδυναμίες που είναι έτοιμοι να πολεμήσουν, να θυσιάσουν τον εαυτό τους για το γενικό καλό.
Φυσικά μιλάμε για ένα βιβλίο πολυεπίπεδο, πέραν του ερωτικού στοιχείου. Βιβλίο γεμάτο φιλοσοφία. Που μας μιλάει για τη σχέση του γονιού με το παιδί του. Σχέση πατέρα και κόρης. Ένα βιβλίο Φιλοσοφημένο και κοινωνικό, μιλάει για συμπεριφορές αυταρχικές, φασιστικές που πολλές φορές συναντάμε και πως αντιδράει- και μπράβο της που αντιδράει- η Αλεξάνδρα. Στο τέλος του βιβλίου έχει μια σκηνή όπου ένας στρατιωτικός με φασιστικές αντιλήψεις, την απειλεί και η απάντηση της Αλεξάνδρας για το τι να κάνει τις απειλές του, είναι απλά απολαυστική! Βιβλίο σκληρό που μας μεταφέρει μέσα σε άγριες μάχες σώμα με σώμα. Που μας κάνει να μπορούμε να οσμιστούμε σχεδόν την μυρωδιά των αλόγων μέσα στην μάχη, του ιδρώτα, του αίματος, του θανάτου.. Υπάρχει ένα τραγούδι των Iron Maiden το “Τhe Trooper” όπου μας λένε ότι στο πεδίο της μάχης ό μόνος πραγματικός νικητής είναι ο θάνατος. Η Αγνή το πάει παραπέρα: “O θάνατος ήταν ο μόνος νικητής, βρισκόταν παντού, μας είχε σκεπάσει με τον απεχθή μανδύα του και είχε αποκτήσει ήχο, μυρωδιά και εικόνα”. Kαι φυσικά, ένα βιβλίο με συγκίνηση. Χωρίς να θέλω να αποκαλύψω κάτι, οι τελευταίες σελίδες και γραμμές είναι τόσο συγκινητικές.
Θα κλείσω με μια φράση που λέει ο Μετέ στο βιβλίο, στη γυναίκα της ζωής του: “Θα ζήσουμε μόνο μια ζωή Αλεξάνδρα. Και αν είναι μικρή, ας είναι τουλάχιστον όμορφη” - όπως είναι όμορφο αυτό το βιβλίο.
Καλή σας ανάγνωση!
January 16, 2019
Ερωτεύτηκα αυτό το βιβλίο από το εξώφυλλο, την πρώτη του λέξη μέχρι και την τελευταία. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην μου άρεσε. Δεν μπορώ να του βρω ούτε ένα ψεγάδι. Διάβαζα και βυθιζόμουν στον μοναδικό κόσμο των Μαύρων Λιβαδιών.
Η Αγνή Σιούλα με μάγεψε και με ταξίδεψε με την ιστορία της και τους μοναδικούς ήρωες που έπλασε.
Χωρίς να πλατιάζει και με μια γρήγορη καταιγιστική ροή από την αρχή ακόμα του βιβλίου σε παρασύρει και σε εντάσσει μέσα σ' αυτό το φανταστικό έπος με τρόπο απλό και παράλληλα μαγικό, ονειρικό.
Η αξία της ανθρώπινης ζωής, η φιλιά, η αγάπη, ο έρωτας και το μεγαλείο της θυσίας είναι όσα απλόχερα δίνονται στον αναγνώστη. Όχι όμως αναίμακτα. Με ρεαλισμό και μέσα από το σκληρό, αδίστακτο πρόσωπο του πολέμου.
Γιατί πάντα τα πιο επικίνδυνα τέρατα, είναι αυτά που ζουν ανάμεσα μας!
* " Το ξέρεις ότι θα έδινα και τη ζωή μου για σένα".
" Δεν θέλω να πεθάνεις για μένα. Θέλω να ζήσεις για μένα, να ζήσεις με μένα".
Ένα υπέροχο βιβλίο! Από εκείνα που φτάνοντας προς το τέλος στεναχωριέσαι που τελειώνει. Ίσως να ήθελα και 2ο βιβλίο ( ελπίζω και εύχομαι για μια συνέχεια) γιατί πραγματικά δεν ήθελα να φύγω από τα Μαύρα Λιβάδια.
Η Αλεξάνδρα και ο Μετέ έγιναν κομμάτι της καρδίας μου!
Η Αγνή Σιούλα με μάγεψε και με ταξίδεψε με την ιστορία της και τους μοναδικούς ήρωες που έπλασε.
Χωρίς να πλατιάζει και με μια γρήγορη καταιγιστική ροή από την αρχή ακόμα του βιβλίου σε παρασύρει και σε εντάσσει μέσα σ' αυτό το φανταστικό έπος με τρόπο απλό και παράλληλα μαγικό, ονειρικό.
Η αξία της ανθρώπινης ζωής, η φιλιά, η αγάπη, ο έρωτας και το μεγαλείο της θυσίας είναι όσα απλόχερα δίνονται στον αναγνώστη. Όχι όμως αναίμακτα. Με ρεαλισμό και μέσα από το σκληρό, αδίστακτο πρόσωπο του πολέμου.
Γιατί πάντα τα πιο επικίνδυνα τέρατα, είναι αυτά που ζουν ανάμεσα μας!
* " Το ξέρεις ότι θα έδινα και τη ζωή μου για σένα".
" Δεν θέλω να πεθάνεις για μένα. Θέλω να ζήσεις για μένα, να ζήσεις με μένα".
Ένα υπέροχο βιβλίο! Από εκείνα που φτάνοντας προς το τέλος στεναχωριέσαι που τελειώνει. Ίσως να ήθελα και 2ο βιβλίο ( ελπίζω και εύχομαι για μια συνέχεια) γιατί πραγματικά δεν ήθελα να φύγω από τα Μαύρα Λιβάδια.
Η Αλεξάνδρα και ο Μετέ έγιναν κομμάτι της καρδίας μου!
April 26, 2018
Η Αγνή Σιούλα είναι μία συγγραφέας που είχε κάνει αίσθηση από το πρώτο της μυθιστόρημα, το εξαιρετικό ”Έρχονται με την ομίχλη”, όπου είχε καταφέρει να παντρέψει την παράδοση με τον σύγχρονο τρόπο σκέψης, το μεταφυσικό με την ελληνική πραγματικότητα, θίγοντας καίρια κοινωνικοπολιτικά ζητήματα μέσα σε ένα σκοτεινό κι εφιαλτικό πλαίσιο.
Στα ”Μαύρα Λιβάδια” η δημιουργός εμπνέεται πάλι από την παράδοση, συνδέοντας μαεστρικά αυτή τη φορά το Έπος του Διγενή Ακρίτα, με τον ”Βρικόλακα” ή ”Θανάση Βάγια” του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, τον σύγχρονο ελλαδικό κόσμο, αλλά και ένα τόπο άγνωστο και εξαιρετικά μακρινό από τον δικό μας.
Η δράση αυτή τη φορά ξεκινάει από την Κομοτηνή, όπου μέσω της πρωτοπρόσωπης αφήγησης γνωρίζουμε την 19χρονη Αλεξάνδρα Βάγια και τους οικείους της, σε ένα πάρα πολύ καλογραμμένο πρώτο κεφάλαιο που μας εισάγει άμεσα στο σύμπαν της ιστορίας. Η επίσκεψη των τριών μυστήριων μοναχών και η επαφή τους με την νεαρή ηρωίδα θα γίνει η αφορμή να μάθουμε κάποια πράγματα για τα Μαύρα Λιβάδια του τίτλου και τη ζοφερότητα που τα συνοδεύει, ενώ παράλληλα ο τρόπος της αφήγησης και η πένα της συγγραφέως βοηθάνε τον αναγνώστη να αισθανθεί τον τρόμο και την αγωνία που ξεκινάει να περιβάλλει την Αλεξάνδρα έπειτα από τη συνάντηση αυτή.
Η συνέχεια στο link :) :http://spoileralert.gr/mavra-livadia/
Στα ”Μαύρα Λιβάδια” η δημιουργός εμπνέεται πάλι από την παράδοση, συνδέοντας μαεστρικά αυτή τη φορά το Έπος του Διγενή Ακρίτα, με τον ”Βρικόλακα” ή ”Θανάση Βάγια” του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, τον σύγχρονο ελλαδικό κόσμο, αλλά και ένα τόπο άγνωστο και εξαιρετικά μακρινό από τον δικό μας.
Η δράση αυτή τη φορά ξεκινάει από την Κομοτηνή, όπου μέσω της πρωτοπρόσωπης αφήγησης γνωρίζουμε την 19χρονη Αλεξάνδρα Βάγια και τους οικείους της, σε ένα πάρα πολύ καλογραμμένο πρώτο κεφάλαιο που μας εισάγει άμεσα στο σύμπαν της ιστορίας. Η επίσκεψη των τριών μυστήριων μοναχών και η επαφή τους με την νεαρή ηρωίδα θα γίνει η αφορμή να μάθουμε κάποια πράγματα για τα Μαύρα Λιβάδια του τίτλου και τη ζοφερότητα που τα συνοδεύει, ενώ παράλληλα ο τρόπος της αφήγησης και η πένα της συγγραφέως βοηθάνε τον αναγνώστη να αισθανθεί τον τρόμο και την αγωνία που ξεκινάει να περιβάλλει την Αλεξάνδρα έπειτα από τη συνάντηση αυτή.
Η συνέχεια στο link :) :http://spoileralert.gr/mavra-livadia/
May 25, 2020
Διαβάζοντας το Έρχονται με την ομίχλη, είχα ενθουσιαστεί από τη�� αγάπη που φαίνεται να έχει η συγγραφέας για αυτό το είδος.
Τα Μαύρα Λιβάδια λοιπόν, με δικαίωσαν πανηγυρικά.
Η Αγνή Σιούλα εμπνέεται από το έπος του Διγενή Ακρίτα και τον "Βρικόλακα" του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη και πλάθει τη δική της "επική" ιστορία φαντασίας.
Ένα βιβλίο χορταστικό, με ένα κόσμο καλοστημένο σαν καλολαδωμένη πολεμική μηχανή, με εξελίξεις ραγδαίες και σκηνές δράσης καταιγιστικές, που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο, περνώντας υποδόρια τα μηνύματα και τις αξίες που προασπίζει η ηρωίδα της και κατ'επέκταση η ίδια.
Πραγματικά το απόλαυσα και το συστήνω στους λάτρεις του είδους.
Τα Μαύρα Λιβάδια λοιπόν, με δικαίωσαν πανηγυρικά.
Η Αγνή Σιούλα εμπνέεται από το έπος του Διγενή Ακρίτα και τον "Βρικόλακα" του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη και πλάθει τη δική της "επική" ιστορία φαντασίας.
Ένα βιβλίο χορταστικό, με ένα κόσμο καλοστημένο σαν καλολαδωμένη πολεμική μηχανή, με εξελίξεις ραγδαίες και σκηνές δράσης καταιγιστικές, που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο, περνώντας υποδόρια τα μηνύματα και τις αξίες που προασπίζει η ηρωίδα της και κατ'επέκταση η ίδια.
Πραγματικά το απόλαυσα και το συστήνω στους λάτρεις του είδους.
Read
February 5, 2021Το περίμενα διαφορετικό με βάση όσα διάβασα στο οπισθόφυλλο.
Πρόκειται για ένα fantasy μυθιστόρημα που έχει μια καλή πλοκή και ένα ενδιαφέρον setting επηρεασμένο από την Βυζαντινή περίοδο. Καλή ιδέα, όμως, ρέπει προς το young adult, είδος που προσωπικά δεν με συγκινεί ιδιαίτερα και με πιο έντονα στοιχεία romance απ' ό,τι θα ήθελα.
Περισσότερα στο Ex Libris 182.
Πρόκειται για ένα fantasy μυθιστόρημα που έχει μια καλή πλοκή και ένα ενδιαφέρον setting επηρεασμένο από την Βυζαντινή περίοδο. Καλή ιδέα, όμως, ρέπει προς το young adult, είδος που προσωπικά δεν με συγκινεί ιδιαίτερα και με πιο έντονα στοιχεία romance απ' ό,τι θα ήθελα.
Περισσότερα στο Ex Libris 182.
April 19, 2018
Σε ένα μακρινό σύμπαν από το δικό μας, υπάρχει ένα σκοτεινό λιβάδι όπου το μισό χρόνο επικρατεί σκοτάδι και τον άλλο μισό φως. Το αποκαλούν "μαύρα λιβάδια".
Ένα βράδυ τρεις ιερείς χτυπούν την πόρτα της ηρωίδας μας, της δεκαεννιάχρονης Αλεξάνδρας καλόντας τον μικρό της αδερφό που έχει προβλήματα υγείας να εκπληρώσει έναν αρχαίο ορκο, τον οποίο είχαν δώσει οι προγόνοι του. Τι όρκος ήταν αυτός; Θα πρέπει να τους ακολουθήσει στα "μαύρα λιβάδια" όπου θα εκπαιδευτεί ως στρατιώτης, και σκοπός του θα είναι να φυλάει τη γη από τους σκεπτομορφίτες, ένα είδος βρυκόλακα. Η Αλεξάνδρα θα αναγκαστεί να πάει εκείνη στη θέση του αδερφού της, πιστεύοντας ότι αυτή θα τα καταφέρει. Στα "μαύρα λιβάδια" η ηρωίδα μας θα αναγκαστεί να μάθει να επιβιώνει κάτω από σκληρές συνθήκες, θα έρθει αντιμέτωπη με τη ζοφερή πραγματικότητα, και θα νιώσει το φόβο και την αγωνία για την σωτηρία ενός κόσμου.
Όσο περνούσα τις σελίδες του βιβλίου, τόσο έμπαινα και εγώ στο κόσμο των "μαύρων λιβαδιών". Η συγγραφέας μας μετέφερε τόσο εύκολα και χωρίς υπερβολές σε αυτό τον κόσμο που ένιωθα όταν έκλεινα τα μάτια μου ότι ήμουν κι εγώ εκεί και τα παρατηρούσα όλα εμπρός μου. Μπήκα άνετα στην ψυχοσύνθεση της Αλεξάνδρας καθώς μου φάνηκε ο χαρακτήρας της πολύ οικείος. Με τις ανασφάλειες της, με τον φυσιολογικό φόβο της για το άγνωστο, για τις επιλογές που αναγκάστηκε να κάνει και φυσικά για τα "υπέροχα" νεύρα της με τις βωμολοχίες της (πιπέρι που έλεγε και η γιαγιά μου). Απόλαυσα στο έπακρο τον έρωτα της με τον Μετέ (γιατί αυτοί οι άνδρες να υπάρχουν μέσα στα βιβλία;) και το τέλος της ιστορίας μας πραγματικά απογείωσε το βιβλίο.
Πριν λίγα χρόνια, είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο της κυρίας Σιούλα, το "Έρχονται με την ομίχλη". Τότε είχα πει πως η συγγραφέας ήρθε για να μείνει. Με τα "Μαύρα λιβάδια" δικαιώθηκα με το παραπάνω.
Ένα βράδυ τρεις ιερείς χτυπούν την πόρτα της ηρωίδας μας, της δεκαεννιάχρονης Αλεξάνδρας καλόντας τον μικρό της αδερφό που έχει προβλήματα υγείας να εκπληρώσει έναν αρχαίο ορκο, τον οποίο είχαν δώσει οι προγόνοι του. Τι όρκος ήταν αυτός; Θα πρέπει να τους ακολουθήσει στα "μαύρα λιβάδια" όπου θα εκπαιδευτεί ως στρατιώτης, και σκοπός του θα είναι να φυλάει τη γη από τους σκεπτομορφίτες, ένα είδος βρυκόλακα. Η Αλεξάνδρα θα αναγκαστεί να πάει εκείνη στη θέση του αδερφού της, πιστεύοντας ότι αυτή θα τα καταφέρει. Στα "μαύρα λιβάδια" η ηρωίδα μας θα αναγκαστεί να μάθει να επιβιώνει κάτω από σκληρές συνθήκες, θα έρθει αντιμέτωπη με τη ζοφερή πραγματικότητα, και θα νιώσει το φόβο και την αγωνία για την σωτηρία ενός κόσμου.
Όσο περνούσα τις σελίδες του βιβλίου, τόσο έμπαινα και εγώ στο κόσμο των "μαύρων λιβαδιών". Η συγγραφέας μας μετέφερε τόσο εύκολα και χωρίς υπερβολές σε αυτό τον κόσμο που ένιωθα όταν έκλεινα τα μάτια μου ότι ήμουν κι εγώ εκεί και τα παρατηρούσα όλα εμπρός μου. Μπήκα άνετα στην ψυχοσύνθεση της Αλεξάνδρας καθώς μου φάνηκε ο χαρακτήρας της πολύ οικείος. Με τις ανασφάλειες της, με τον φυσιολογικό φόβο της για το άγνωστο, για τις επιλογές που αναγκάστηκε να κάνει και φυσικά για τα "υπέροχα" νεύρα της με τις βωμολοχίες της (πιπέρι που έλεγε και η γιαγιά μου). Απόλαυσα στο έπακρο τον έρωτα της με τον Μετέ (γιατί αυτοί οι άνδρες να υπάρχουν μέσα στα βιβλία;) και το τέλος της ιστορίας μας πραγματικά απογείωσε το βιβλίο.
Πριν λίγα χρόνια, είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο της κυρίας Σιούλα, το "Έρχονται με την ομίχλη". Τότε είχα πει πως η συγγραφέας ήρθε για να μείνει. Με τα "Μαύρα λιβάδια" δικαιώθηκα με το παραπάνω.
January 6, 2018
Το βιβλίο αυτό είναι η απόδειξη ότι το ελληνικό fantasy δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το ξένο! Εξαιρετικά καλογραμμένο, με πολύ ενδιαφέρον world-building και πολυπολιτισμικά στοιχεία!
Το βιβλίο αυτό τα έχει όλα: πολύ καλή πλοκή, δράση (εξαιρετικές οι περιγραφές των μαχών!), συνεχείς ανατροπές και ενδιαφέροντες χαρακτήρες!
Η ιστορία με κρατούσε συνεχώς σε αγωνία για τη συνέχεια και ήταν από τα βιβλία που δεν ήθελα να αφήσω από τα χέρια μου!
Μπράβο!
Το βιβλίο αυτό τα έχει όλα: πολύ καλή πλοκή, δράση (εξαιρετικές οι περιγραφές των μαχών!), συνεχείς ανατροπές και ενδιαφέροντες χαρακτήρες!
Η ιστορία με κρατούσε συνεχώς σε αγωνία για τη συνέχεια και ήταν από τα βιβλία που δεν ήθελα να αφήσω από τα χέρια μου!
Μπράβο!
April 11, 2018
Απολαυστικό. Σε μαγεύει με την ευφάνταστη ιστορία του, σε ταξιδεύει στον εκπληκτικό κόσμο που τόσο περίτεχνα "έστησε" η συγγραφέας, σε συγκινεί με την εξέλιξη των ηρώων. Απόλαυσα ιδιαίτερα τις περιγραφές των μαχών, αλλά και τα "κεντημένα" στην αφήγηση κοινωνικά μηνύματα. Τα Μαύρα Λιβάδια είναι από τα βιβλία εκείνα, που από την πρώτη σελίδα σε απορροφούν και σε καθηλώνουν μέχρι την τελευταία, αφήνοντάς σου την αίσθηση ότι πραγματικά διάβασες ένα εξαιρετικό βιβλίο.
January 11, 2019
Τα “Μαύρα Λιβάδια” είναι ένα αναμφισβήτητα καλογραμμένο βιβλίο, με ολοκληρωμένο “world-building” στο οποίο η συγγραφέας δεν μας αφήνει αναπάντητα ερωτήματα. Επίσης, μέσα στο στόρι αυτό που εξελίσσεται σε πρώτο πρόσωπο, συναντάμε ενδιαφέροντες χαρακτήρες, ανατροπές, εκπλήξεις, γρήγορη πλοκή και δράση, αλλά και ωραίες περιγραφές στις σκηνές μάχης.
January 8, 2019
Τα "Μαύρα Λιβάδια" είναι ένα βιβλίο που δίσταζα να ξεκινήσω λόγω του όγκου του, αλλά με κέντρισε η υπόθεση στο οπισθόφυλλο και αποφάσισα ότι ήρθε η σειρά του. Όπως αποδείχτηκε, έκανα καλά. Από τις πρώτες σελίδες η συγγραφέας σε μπάζει στον παράλληλο κόσμο των Μαύρων Λιβαδιών και στην ψυχοσύνθεση των ηρώων. Η εικοσάχρονη Αλεξάνδρα, με τα πλεονεκτήματα που της χαρίζει η ποτένς φύση της καλείται να υπηρετήσει στα Μαύρα Λιβάδια σαν ακρίτας, προστατεύοντας τους κατοίκους και τις περιουσίες τους από τις επιθέσεις τρομερών πλασμάτων. Ειδικεύεται στο σπαθί και στην τοξοβολία, πολεμά με θάρρος και αυταπάρνηση,βρίσκει τον έρωτα, γεύεται την προδοσία, συναντά αναπάντεχους εχθρούς και φίλους, και βρίσκει στη νέα της ζωή όλες τις απαντήσεις που αναζητούσε για χρόνια. Τι είναι οι μέριμνες, τα περίεργα πουλιά που συντροφεύουν σιωπηλά τους κατοίκους του περίεργου τόπου; Ποιοι είναι οι απιέν και γιατί αποφεύγουν όλοι να μιλούν για αυτούς; Τελικά, ποιους προστατεύουν οι Συγκλητικοί; Όλα αυτά καθώς και πολλά ακόμα θα τα μάθετε διαβάζοντας αυτή την εκπληκτική περιπέτεια φαντασίας!
December 26, 2017
Νομίζω ότι δε θέλω να πω πολλά για τα «Μαύρα Λιβάδια», φοβούμενη ότι θα σας χαλάσω τη μαγεία (ό,τι χρειάζεται βρίσκεται στην περίληψή του). 600 κάτι σελίδες γεμάτες, με γρήγορη πλοκή, με πλήθος συναισθημάτων, με αληθινούς χαρακτήρες και με μια εξαιρετική ροή. Τι περιμένετε; Αν ειστέ λάτρης της φανταστικής λογοτεχνίας, διαβάστε το! Και αν δεν είστε, διαβάστε το και πάλι, μπορεί να αλλάξετε γνώμη ;)
June 11, 2018
Μαύρα Λιβάδια... Ένα χορταστικό βιβλίο. Ένα μεγάλο βιβλίο. Ένα δυνατό βιβλίο. Και ξεκινώ την κριτική με το μόνο ίσως μειονέκτημα. Ήθελα κι άλλο. Οι 600+ σελίδες του δε μου έφτασαν. Δε με χόρτασαν. Και ναι, κατανοώ ότι δύσκολο να εκδοθεί ένα βιβλίο με 800 ή και παραπάνω σελίδες, αλλά εκτιμώ ότι το βιβλίο είχε περισσότερο ψωμί να δώσει, γιατί παρά το μέγεθος, κάποια θέματα θα μπορούσαν να έχουν αναπτυχθεί ακόμα βαθύτερα. Αλλά ίσως αυτό να είναι και υποκειμενικό.
Η γενική θεματολογία ανήκει στη λογοτεχνία του φανταστικού. Ίσως το target group αρχικά να φαίνεται ότι είναι κορασίδες στην εφηβική ή μετεφηβική ηλικία, αλλά τα πράγματα σαφώς δεν είναι ακριβώς έτσι. Η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος γραφής μοιάζει με τα βιβλία της "Απόκλισης", "Hunger Games", "Vampire Academy", ακόμα και "Twilight", ωστόσο σίγουρα δεν αποτελεί μια από τα ίδια. Το σκηνικό έχει αέρα, άρωμα ελληνικότατο, βασισμένο σε θρύλους και παραδόσεις. Ο Βαλαωρίτης είναι από τους αγαπημένους μου. Ο "Βρικόλακας" το πιο αγαπημένο ποίημα, μαζι με το "Ο βράχος και το κύμα". Η συγγραφέας δένει αρμονικά όλα αυτά τα συστατικά σε ένα επικό πόνημα που διαβάζεται νερό από όλους, αν και το target group θα το λατρέψει. Έχουν ήδη εκθειάσει προηγούμενοι κριτές. Αξίζει να επενδύσει κάποιος. Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης, πολέμων, μίσους, εκμετάλλευσης με όλα τα καλά του φανταστικού. Η σύλληψη της ιδέας χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία και πολύ καλή υλοποίηση. Η γλώσσα είναι εξαίρετη και η πρέπουσα. Κάθε λάτρης του είδους θα ευχαριστηθεί το βιβλίο
Δεν θα προβώ σε λεπτομέριες σχετικά με την πλοκή, αλλά εγγυόμαι ότι δεν θα απογοητεύσει τον μέσο αναγνώστη.
Τέτοια έργα αξίζει να διαβαστούν. Αποτελούν αιχμές δοράτων της λογοτεχνίας του φανταστικού στην πατρίδα μας.
Στην προσωπική μου βαθμολογία έχει 9/11 όσον αφορά πόσο μου άρεσε υποκειμενικά, 2/3 το value for money καθώς και ηλογοτεχνική του αξία γενικά και 2/3 το κατά πόσο θα συγκινήσει, θα γίνει αποδεκτό, θα αρέσει στον μέσο αναγνώστη. Σύνολο 13/17. Δαγκωτό
Η γενική θεματολογία ανήκει στη λογοτεχνία του φανταστικού. Ίσως το target group αρχικά να φαίνεται ότι είναι κορασίδες στην εφηβική ή μετεφηβική ηλικία, αλλά τα πράγματα σαφώς δεν είναι ακριβώς έτσι. Η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος γραφής μοιάζει με τα βιβλία της "Απόκλισης", "Hunger Games", "Vampire Academy", ακόμα και "Twilight", ωστόσο σίγουρα δεν αποτελεί μια από τα ίδια. Το σκηνικό έχει αέρα, άρωμα ελληνικότατο, βασισμένο σε θρύλους και παραδόσεις. Ο Βαλαωρίτης είναι από τους αγαπημένους μου. Ο "Βρικόλακας" το πιο αγαπημένο ποίημα, μαζι με το "Ο βράχος και το κύμα". Η συγγραφέας δένει αρμονικά όλα αυτά τα συστατικά σε ένα επικό πόνημα που διαβάζεται νερό από όλους, αν και το target group θα το λατρέψει. Έχουν ήδη εκθειάσει προηγούμενοι κριτές. Αξίζει να επενδύσει κάποιος. Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης, πολέμων, μίσους, εκμετάλλευσης με όλα τα καλά του φανταστικού. Η σύλληψη της ιδέας χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία και πολύ καλή υλοποίηση. Η γλώσσα είναι εξαίρετη και η πρέπουσα. Κάθε λάτρης του είδους θα ευχαριστηθεί το βιβλίο
Δεν θα προβώ σε λεπτομέριες σχετικά με την πλοκή, αλλά εγγυόμαι ότι δεν θα απογοητεύσει τον μέσο αναγνώστη.
Τέτοια έργα αξίζει να διαβαστούν. Αποτελούν αιχμές δοράτων της λογοτεχνίας του φανταστικού στην πατρίδα μας.
Στην προσωπική μου βαθμολογία έχει 9/11 όσον αφορά πόσο μου άρεσε υποκειμενικά, 2/3 το value for money καθώς και ηλογοτεχνική του αξία γενικά και 2/3 το κατά πόσο θα συγκινήσει, θα γίνει αποδεκτό, θα αρέσει στον μέσο αναγνώστη. Σύνολο 13/17. Δαγκωτό
July 21, 2018
Review soon!
Read
September 27, 2018Απολαυστικό!
April 13, 2019
Δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Ούτε κατά διάνοια. Το βιβλίο ξεκινάει με μια πολύ καλή ιδέα. Και αυτό είναι το μοναδικό θετικό του σημείο. Έχει πολλά ελαττώματα. Για αρχή είναι κακογραμμένο. Ενώ έχει πέσει επιμέλεια πάνω του, αυτή είναι επιφανειακή. Η γραφή του σε όλο το βιβλίο, είτε μιλάμε για περιγραφές είτε για διαλόγους, μοιάζει περισσότερο με αυτή ενός 15χρονου εφήβου που μόλις αρχίζει να γράφει τις πρώτες του ιστορίες παρά με αυτό ενός ενήλικου που θεωρητικά έχει γνώση πάνω στην συγγραφή μυθιστορημάτων. Οι χαρακτήρες της, με εξαίρεση τον Ιερόθεο, δεν είναι προσωποποιημένοι. Έχει ουσιαστικά δύο αρχέτυπα, το αντρικό μεταξύ 22 και 28 ετών και το γυναικείο περί των 19 με 20 ετών και παίζει ουσιαστικά μόνο με αυτά χωρίς να δείχνει τι είναι αυτό που ξεχωρίζει ουσιαστικά τον καθένα χαρακτήρα. Όλοι μοιάζουν να είναι αντίγραφα ο ένας του άλλου. Αυτός συνήθως δείχνει συγγραφέα που είτε είναι αρχάριος είτε απλά δεν ενδιαφέρθηκε να το επεξεργαστεί παραπάνω. Ο κόσμος που έχει φτιάξει είναι προβληματικός ως προς την λειτουργία του. Πολλά, αν όχι τα περισσότερα, απλά δεν λειτουργούν ρεαλιστικά. Χρησιμοποιεί πολλά ιστορικά στοιχεία, στα οποία όμως φαίνεται ότι η έρευνα στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι επιφανειακή, στην χειρότερη ανύπαρκτη. Το βιβλίο είναι διάσπαρτο από plot holes. Είτε θέτοντας κάποιες συνθήκες λειτουργίας του κόσμου που δεν ακολουθούνται όποτε η πλοκή το θέλει, είτε παραβιάζοντας τον τρόπο σκέψης και δράσης τον χαρακτήρων πάλι για λόγους κίνησης πλοκής είτε με τον να τοποθετεί καταστάσεις τις οποίες όμως είτε δεν σετάρει είτε δεν εξηγεί. Το χειρότερο όμως είναι ότι το βιβλίο δεν είναι epic fantasy όπως γράφει στο πίσω μέρος του εξωφύλλου. Ενώ ξεκινάει με κάτι το οποίο δίνει την υπόσχεση του fantasy ( βρικόλακες, σκοτεινός ξένος κόσμος, όρκος για την αποτροπή της συντέλειας του κόσμου, περίεργες δυνάμεις των βρικολάκων ) στην συνέχεια τα εξηγεί με βάση τους νόμους της φύσης όπως τους ξέρουμε από τον πραγματικό κόσμο, μιας και διαδραματίζεται σε αυτόν. Κάποιος θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει science fantasy αν τράβαγε τον όρο από τα μαλλιά. Προσωπικά θα το έλεγα κάτι μεταξύ επιστημονικής φαντασίας και millitary fantasy. Ή υλικό από ταινία του Παπακαλιάτη, βιβλίο άρλεκιν, έργα της Λένας Μαντά και Χρυσηίδας Δημουλίδου που η συγγραφέας τα έβαλε σε μια καραμπίνα, πάτησε την σκανδάλη και ότι έμεινε κάτω το μάζεψε με ένα φαράσι και το έκανε βιβλίο. Κακογραμμένο κιόλας. Δεν είναι δυνατόν η συγγραφέας, αλλά και ο κάθε συγγραφέας να μην ξέρει τι γράφει. Αλλά ας πάμε σε λεπτομέρειες. Θα ακολουθήσουν οι τεχνικές λεπτομέρειες για την έρευνα που δεν έγινε για το βιβλίο και διάφορα plot holes και μετά τα λάθη σε επίπεδο δομής κειμένου και περιεχομένου.
- Οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Αν παίρνουν νεοσύλλεκτους κάθε δύο γενιές και για μόνο 10 χρόνια, τότε για 40 χρόνια που βρίσκουν το απαραίτητο ανθρώπινο στρατιωτικό δυναμικό;
- Η ενέργεια δεν αποθηκεύεται σε ηλεκτρικά δίκτυα για κατανάλωση αργότερα, καταναλώνεται καθώς παράγεται. Μπορεί να αποθηκευτεί μόνο σε χημική μορφή, αλλά αυτό δεν χρησιμοποιείται εδώ.
- Την εποχή που υποτίθεται ότι δημιουργήθηκαν οι ακρίτες του βιβλίου, ο τρόπος άμυνας του Ιουστινιανού είχε εγκαταλειφθεί πολύ πριν. Η άμυνα ήταν ενεργητική και επί εσωτερικών γραμμών. Ούτε ήταν το σύστημα του Ιουστινιανού. Το είχε πάρει από τον Κωνσταντίνο τον Μέγα και αυτός με αρκετές αλλαγές στην οργάνωση, αλλά την νοοτροπία ως επί τω πλείστων άθικτη από τους προηγούμενους Ρωμαίους αυτοκράτορες.
- Χιλιάδες οικογένειες από την αυτοκρατορία έδωσαν τον Όρκο, καλύπτοντας έστω θεωρητικά τις απαιτήσεις ανθρωπινού δυναμικού. Τι δουλειά έχουν τόσοι ξένοι οι οποίοι κατά τα φαινόμενα είναι άσχετοι με τον Όρκο και ειδικά μουσουλμάνους; Και όχι, ο όρος δεν δήλωνε τους καθαρά τουρκικής καταγωγής πολεμιστές που εκείνη την εποχή ήταν θανάσιμοι εχθροί της αυτοκρατορίας ενώ σε μετέπειτα εποχές απλά δήλωνε μισθοφορικά σώματα ελαφρών ιππέων ανατολικής καταγωγής.
- Εφόσον από ξένους και από τον ντόπιο πληθυσμό είχαν τους στρατιώτες που ήθελαν, τότε γιατί χρησιμοποιούν ακόμα τον Όρκο; Έχει χάσει την αξία του.
- Εφόσον ο στρατός που εικονίζεται στο βιβλίο είναι απόγονος του στρατού της Ρωμανίας, από πότε γίνονται δεκτοί στους Βάραγγους άτομα εκτός Σκανδιναβών και Άγγλων;
- Γιατί δεν γίνεται χρήση των κλασσικών στρατιωτικών εγχειριδίων της αυτοκρατορίας στο μάθημα τακτικής και στρατηγικής; Που είναι το Στρατηγικόν του Μαυρίκιου, τα Τακτικά του Λέοντα του Σοφού, το De rei militari και το Praecepta Militaria του Νικηφόρου Φωκά, το εγχειρίδιο του Κεκαυμένου;
- Το σύνθετο παλίντονο τόξο είχε ένα μέγεθος. Κατασκευή σε μικρότερο μέγεθος θα επηρέαζε αρνητικά τις επιδόσεις του χωρίς να το κάνει πιο εύχρηστο για τις γυναίκες λόγω μικρότερης κατασκευής. Το τόξο αυτό ήταν βαρύ τόξο, βάρους 7,5 κιλών και με απαιτούμενη δύναμη έλξης για τέντωμα χορδής 50 κιλά και πάνω, όπως όλα τα πολεμικά τόξα. Πόσες γυναίκες θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν σωστά λόγω μυικών δυνατοτήτων από την στιγμή που και άντρες δυσκολευόντουσαν;
- Οι επιδόσεις τον τόξων δεν χαρακτηρίζονται από τον τεράστιο αριθμό συνεχόμενων ρίψεων. Ρίχνεις όσο αντέχεις. Και δεν θέλει μόνο λίγες μέρες για την κατασκευή ενός σύνθετου παλίντονου τόξου. Τουλάχιστον ένα χρόνο για καλής ποιότητας.
- Ποιο ακριβώς όπλο εννοεί με την λέξη κοπίδα; Επί Ρωμανίας δεν χρησιμοποιούσαν κοπίδα αλλά ένα αμφίστομο σπαθί ιππικού και το παραμήριον που ουσιαστικά ήταν ένα ξίφος καμπυλωτό σαν τα γιαταγάνια. Η κοπίδα σταμάτησε να χρησιμοποιείται μετά την Ρωμαϊκή κατάκτηση της Ελλάδας, ενώ το μόνο όπλο στην Ανατολή παρόμοιας φύσης η γνωστή θρακική ρομφαία σταμάτησε να χρησιμοποιείται μετά τον δεύτερο Δακικό Πόλεμο. Και από πότε η ασπίδα είναι περιττό βάρος για ένα ιππέα;
- Ania Sigurdsson: ο οίκος Hardrada ( Sigurdsson ) εξαφανίστηκε το 1167 με τελευταίο εκπρόσωπο τον βασιλιά Magnus V της Νορβηγίας.
-Οι σκεπτομορφίτες δεν είναι αποτυχημένο είδος. Έχουν προσαρμοστεί στο περιβάλλον τους και έχουν μετατραπεί σε πρωτεύον θηρευτή. Έχουν έλθει σε σημείο τέλματος. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
- Ο συνδυασμός φυσιολογίας-ανατομίας / συμπεριφοράς του είδους με την οικολογία δεν βγάζει νόημα. Αν έχουν εξοντώσει τα πάντα και πλέον δεν έχουν τροφή, γιατί έχουν τέτοιο πληθυσμό που να αποτελεί απειλή; Τα υπόλοιπα είδη γιατί δεν προσαρμόστηκαν; Τι τα εμπόδισε. Η συμβίωση με το περιβάλλον δεν αποτελεί παράγοντα επιβίωσης των ειδών. Τα είδη περιορίζονται από αντιξοότητες του περιβάλλοντος και των ανταγωνισμό άλλων θηρευτών ή την προσαρμογή των θηραμάτων. Έτσι ο πληθυσμός προσαρμόζεται ανάλογα με την διαθεσιμότητα της τροφής. Αυτό μπορεί να το αντιπαρέλθει αν έχει νοημοσύνη ανάλογη της ανθρώπινης. Είτε μειώνοντας τον πληθυσμό του είτε με την εκτροφή της τροφής του. Εδώ όμως δεν παρουσιάζεται ως τέτοιο είδος. Οπότε γιατί δεν κατέφυγαν στον κανιβαλισμό;
- Αν τα διαστήματα αναπαραγωγής είναι τελείως τυχαία, γιατί δεν εξαφανίστηκαν από έλλειψη απογόνων ή από υπερπληθυσμό λόγω τυχαιότητας της αναπαραγωγής;
- Αν είναι είδος εντόμων τότε δεν έχουν καρδιά αλλά μια τεράστια φλεβική κοιλότητα.
-Δεν έχουν στομάχι; Και πως γίνεται η επεξεργασία της τροφής που λαμβάνεται; Αν δεν πετάνε, γιατί έχουν ακόμα φτερά; Ή γιατί δεν έχουν ακόμα ατροφήσει;
- Η επικοινωνία δε περιορίζεται στην λεκτική. Υπάρχουν οι ορμόνες και οι κινήσεις του σώματος ( βλέμμα ) ανάμεσα σε άλλα. ενώ υπάρχουν οι ήχοι στο υποηχητικό και υπερηχητικό φάσμα της ακοής. Από που βγαίνει η τηλεπάθεια;
- Η οικολογία, φυσιολογία/ανατομία και η συμπεριφορά του είδους είναι ένα συνονθύλευμα του ότι να 'ναι.
- Αν έχουν ξεχωριστές αγέλες, τότε όντως η κάθε μία έχει διαφορετικό χώρο διαβίωσης και θήρευσης. Οπότε γιατί επιτίθενται ξεχωριστές αγέλες μαζί σε ένα στόχο, αλλά όχι η μία στην άλλη όταν παραβιάζουν η μία τον ζωτικό χώρο της άλλης;
- Είναι αδύνατο με βάση τους νόμους της Χημείας και της Γεωφυσικής ένα ορυχείο να βγάζει ταυτόχρονα λιγνίτη, πολύτιμους λίθους και διαμάντια.
- Αν δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί τεχνολογία πυροβόλων όπλων λόγω του πεδίου που ακυρώνει το ρεύμα, γιατί δεν χρησιμοποιούν φλογοβόλα με τρόμπα ή αεροβόλα όπλα με το ίδιο σύστημα; Ή γιατί όχι βαλίστρες με ελατήριο ή μουσκέτα; Δεν χρειάζονται ηλεκτρισμό για να λειτουργήσουν.
- Γιατί να παρουσιάζει βελτίωση σε ένα πεδίο με μόνο δύο μαθήματα; Που σεταρίστηκε ότι είναι μια διάνοια;
- Αν η λειτουργία της μαύρης αγοράς βασίζεται σε ξένα νομίσματα και αφού η είσοδος νέων είναι περιορισμένη έως αδύνατη, πως λειτουργεί με τόσο περιορισμένο αριθμό νομισμάτων;
- Η τοξοβολία δεν χρειάζεται μόνο γερά χέρια. Αλλά κυρίως γερό κορμό.
- Fire arrows. Oh dear God. Αν η πηγή που δίνει την φωτιά δεν είναι χημικής φύσεως, τότε αυτή σβήνει στην εκτόξευση από τον αέρα. Και ούτε κάνουν την ζημιά που πολλοί νομίζουν. Αλλά από ότι φαίνεται μέσα στο βιβλίο όταν χρησιμοποιούνται απέναντι στους ''βρικόλακες'' οι σκεπτομορφίτες και οι ψυχοφάγοι είναι φτιαγμένοι από βενζίνη.
- Αν ο κόσμος είναι ένας μικρός πλανήτης, τότε η βαρύτητα γιατί είναι κανονική; Και αν δεν είναι γιατί έχει ακόμα ατμόσφαιρα με οξυγόνο;
- Η οποιαδήποτε στρατιωτική εκπαίδευση σκοπό έχει να πρ��ετοιμάσει τους στρατιώτες για πιθανές καταστάσεις. Για αυτό γίνεται και προσομοίωση μάχης, με κάθε στάδιο να είναι σταδιακά ολοένα ρεαλιστικότερο. Εδώ που είναι;
- Υφασμάτινες μάσκες; Γιατί όχι κανονικές αντιασφυξιογόνες; Δεν λειτουργούν με ηλεκτρισμό.
-Αν η ικανότητα των potentes είναι τόσο σημαντική, γιατί δεν την εξασκούν πρώτα πριν τους στείλουν; Γιατί δεν πιάνουν αιχμάλωτο ένα βρικόλακα και να τον χρησιμοποιήσουν ως εξάσκηση;
- Τι δουλειά έχουν οι μπύρες στις στρατιωτικές προμήθειες; σελ.314
- Συνεργάσιμοι και υποστηρικτικοί. Μάλιστα. σελ. 314
- Η ιστορία της φυγής του Harald Haardrada λόγω μη γάμου του με ανιψιά της αυτοκράτειρας Ζωής είναι τελείως φανταστική. Αναφέρεται μόνο στις σκανδιναβικές σάγκες ενώ άλλες σύγχρονες πηγές δεν το επιβεβαιώνουν αναφέροντας άλλο λόγο, είτε ιδιοποίηση θησαυρών του αυτοκρατορικού ταμείου είτε λόγω εμπλοκής του στις δυναστικές διαμάχες καθώς ο Μιχαήλ V τον φοβόταν λόγω της πίστης του στον Μιχαήλ IV. Το 1042 μετά την αποκατάσταση της Ζωής με τον Κωνσταντίνο IX στον θρόνο ζήτησε να φύγει. Η ζωή αρνήθηκε να τον αποδεσμεύσει και αυτός δραπέτευσε με δύο πλοία προς το Κίεβο. Εκεί παντρεύτηκε την Ellisif, κόρη του Γιαροσλάβου του Σοφού και εγγονή του Σουηδού βασιλιά Olof Skotkonung. σε. 316
- Σε περίπτωση περιπολίας τα σπαθιά είναι θηκαρωμένα οπότε δεν γυαλίζουν. Το ίδιο και τα τσεκούρια. Και αν ήθελαν να μη τα γυαλίσουν γιατί δεν τα λάσπωναν; Και μιλάμε για σφυρήλατο σίδερο ή ατσάλι που δεν γυαλίζει όπως τα σημερινά και είναι και χρησιμοποιημένο. σελ.317
-Δεν μπορούσαν να υπολογίσουν τον χρόνο με ας πούμε μηχανικά ρολόγια; σελ. 318
-Πέντε στρατιώτες έσπρωχναν με τις ασπίδες τους όντα που είναι περισσότερα σε αριθμό και πιο δυνατοί το καθένα από κάθε άνθρωπο;
- Πως κατάφερε με το χέρι του να διαπεράσει αλυσιδωτό θώρακα από ατσάλι από κουμπωτούς κρίκους; Και γιατί αφού τους ενδιαφέρει η επιβιωσιμώτητα των στρατιωτών δεν τους εφοδιάζουν όλους με plate mails που είναι πιο ισχυροί; Και αφού είναι τόσο δυνατοί γιατί δεν σκοτώνουν εξαρχής τα άλογα; σελ. 328
- Οι ιππείς δεν πολεμούν με σάλτα. Κάποιος έχει δει υπερβολικές πολλές ακροβατικές επιδείξεις σελ. 330
- Οι νεκροί αποκεφαλίστηκαν. Εκτός και αν ενωθούν με το σώμα ή βγάλουν καινούργιο δεν έχει νόημα το τρύπημα. Και γιατί ο κάθε ιππέας δεν έχει μαζί του ένα 3λιτρο βενζίνη ώστε να βάζουν φωτιά στα πτώματα; Και ποιος μιλάει έτσι; σελ. 334
- Η αντίδραση του Μετέ και η συμπεριφορά του απέναντι σε αξιωματικό είναι μη ρεαλιστική. Σε οποιονδήποτε στρατό κανένας αξιωματικός δεν θα δεχόταν τέτοια συμπεριφορά από άλλον αξιωματικό, ειδικά ξένο προς την μονάδα του, για θέματα που δεν το αφορούν. Θα τον αντιμετώπιζε στα ίσα και θα τον έστελνε αναφερόμενο στην κεντρική διοίκηση. Ειδικά όταν μιλάμε για διοικητή μισθοφόρων που συνήθως στον στρατό της Ρωμανίας ήταν ξεχωριστή διοίκηση με τον διοικητή τους αρκετές φορές να είναι κατώτερος από τους διοικητές των κανονικών στρατευμάτων. Σελ. 338
- messenger. Πως είναι δυνατόν να υπάρχει όταν ο πλανήτης είναι αποκομμένος; σελ. 343
- Η εκπαίδευση στον πόνο γιατί δεν έγινε πιο πριν; Γιατί κόντρα σε κάθε λογική εκπαίδευσης δεν ήταν από τα πρώτα μαθήματα αλλά έγινε μετά την πρώτη μάχη; σελ. 353
- Ανταρσία χωρίς να υπάρχει λόγος. Και από πότε μια αξιωματικός που συμπεριφέρεται έτσι μονίμως, παραμένει εν ενεργεία; Δεν εκπαιδεύτηκε; Και πως προκύπτει ότι είναι ανίκανη για διοίκηση από την συμπεριφορά της στην πολιτική ζωή; σελ. 370
- Γιατί της κάνουν ξενάγηση; σελ. 418
- Αν εκεί κοντά δεν έχει τα πουλιά, το ρεύμα δεν λειτουργεί. Γιατί λοιπόν υπάρχει λειτουργική μονάδα παραγωγής ρεύματος; σελ. 420
- Ο τρόπος που πήραν την εξουσία οι ψυχοφάγοι σε κοινωνία με νου κυψέλης δεν βγάζει κανένα νόημα. Οι κοινωνίες εντόμων δεν λειτουργούν έτσι. σελ. 430
- Πως ήξερε ο Μετε ότι αυτή βρισκόταν εκεί; Κανείς δεν τους είδε να πηγαίνουν στο ορυχείο.
- Γιατί το λέει σε αυτήν αν τόσο φοβόταν για τυχόν ανάκριση; Αυτή δεν θα την ανακρίνουν; σελ.465
- Πρώτον, γιατί να τον φοβούνται; Τι είδους απειλή είναι ή έχει υπάρξει; Και αν είναι η δυσφήμιση τον εξουδετέρωσε. Από την άλλη, αν αυτό είναι το σχέδιο της συγκλήτου, τότε είναι ηλίθιο σχέδιο. Θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να την βρει κάποιος άλλος όπως και έγινε. σελ. 463
-Πόθεν τεκμαίρεται ότι ξέρουν για τον τύπο; Αφού συνέχεια λένε ότι είναι νεκρός και επιβεβαιώνεται από όλους. Υποτίθεται πως όλοι θεωρούν πως όσοι βγαίνουν στην ερημιά είτε πεθαίνουν είτε γίνονται βρικόλακες. Και από που βγαίνει πως υπήρχαν προδότες ανάμεσα τους; σελ. 464
- Είναι περίεργο ο τρόπος με τον οποίο η πρωταγωνίστρια δηλώνει για το βίωμα της ευτυχίας σαν συναίσθημα με τέτοιο τρόπο όταν ποτέ ως τώρα δεν ήταν δυστυχισμένη. σελ. 466
- Νυχτερινοί αντικατροπτισμοί μπορούν να γίνουν από φώτα. Πως όμως όταν σε όλο τον πλανήτη ο ηλεκτρισμός δεν λειτουργεί; σελ.
- Πότε πρόλαβε μέσα σε λίγες μέρες να γίνει ''έρωτας'' η σχέση μεταξύ των δυο τους; σελ. 470
- Οι ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα δεν έχουν τον οποιονδήποτε ρεαλισμό/ Τηλεφωνική επικοινωνία; Ασύρματους δεν είχαν; σελ. 517
- Η συνωμοτική οργάνωση δεν είχε θέσει μια ιεραρχία εντός της πριν κάνουν την κίνηση τους; Και αν δεν την είχαν γιατί δεν έφτιαχναν μια με τους διαθέσιμους αξιωματικούς αλλά παρέκαμψαν τους ήδη υπάρχοντες τους οποίους υποτίθεται ότι τους είχαν ενσωματώσει στην οργάνωση λόγω της επιβεβαιωμένης αξίας τους; Σελ. 526
- Αμέσως μετά το πραξικόπημα ούτε ένας υποστηρικτής του παλιού καθεστώτος δεν αντέδρασε; Ή οποιοσδήποτε άλλος που υποστήριζε την νομιμότητα; Όλοι πίστεψαν ότι άκουσαν από τα μεγάφωνα χωρίς την παράθεση της παραμικρής απόδειξης; Σελ. 528
- ΄΄ Υποδαυλίζουν την προσπάθεια μας΄΄ για να δείξει το σαμποτάρισμα από διαφωνούντες. Let that sink to you people. Και πως κατάφεραν να βρουν την μεγάλη ακίνητη περιουσία από την στιγμή που ο διαθέσιμος χώρος είναι τόσο περιορισμένος; Σελ. 529
- Κατά την διάρκεια των ταραχών οι οπλισμένοι και εκπαιδευμένοι φρουροί δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν μία μάζα άοπλων και ανεκπαίδευτων πολιτών; Σελ. 530
- Οι ψυχοφάγοι μπορεί να ουρλιάζουν και να φωνάζουν. Οι σκεπτομορφίτες ως εντομοειδείς οργανισμοί δεν έχουν φωνητικές χορδές για την παραγωγή τέτοιων ήχων. Σελ. 539
- Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν τα κλειδιά και οι πύλες είναι ασαφής και όποτε γίνεται έστω και λίγο σαφέστερος γίνεται φανερό πόσο ανόητος είναι. Γιατί δεν άνοιξαν πολλές ταυτόχρονα; Ποιο ήταν το πρόβλημα πέραν της ασφάλειας στον πλανήτη; Γιατί εξαρχής δεν κατασκευάστηκαν στην Γη ειδικοί χώροι για την υποδοχή μεγάλων πληθών ώστε να ξεπεραστούν οι όποιο περιορισμοί; Φανερό είναι ότι μπήκαν μόνο και μόνο για να δικαιολογηθεί με κάποιο τρόπο η πλοκή και η ιστορία σε αυτό το σημείο. Σελ. 541
- Αν οι σκεπτομορφίτες που έφτιαξαν το μονοπάτι το έκαναν με κορμούς δέντρων, γιατί δεν τους τοποθετούσαν οριζόντια πάνω στα άλιστα; Γιατί δεν πάτησαν πάνω τους ώστε να μην πεθάνουν; Γιατί να στηθούν κάθετα ώστε να ακροβατήσουν πάνω τους; Τα ζόμπι στην ταινία World War Z ποιο έξυπνα κατάφεραν να περάσουν το τείχος της Ιερουσαλήμ. Σελ. 550
- Δηλαδή ως τώρα από όλο το στρατιωτικό δυναμικό οι περισσότεροι δεν εκπαιδεύονταν στα πυροβόλα όπλα, έστω και ως διαδικαστικό μέρος της εκπαίδευσης; Και για τους ψυχοφάγους που μπήκαν κρυφά, πότε πρόλαβαν να κουρευτούν και να ξυριστούν; Και πως; Που βρήκαν τα απαραίτητα εργαλεία; Και τις στολές που φορούσαν, τις οποίες μάλλον πήραν από στρατιώτες που σκότωσαν, δεν κατάλαβε κανείς ότι έλειπαν αυτοί; Αναφορές σε τακτικά διαστήματα δεν κάνουν; Σελ. 552
- Στην σκηνή της σύγκρουσης στο νεκροταφείο, δεν χρειαζόταν να προκαλέσουν την πρωταγωνίστρια να κάνει κάτι για να την συλλάβουν. Παράκουσε ρητή εντολή βάζοντας τους όλους σε κίνδυνο. Αυτό από μόνο του αρκεί. Η όλη σκηνή είναι ηλίθια, μόνο και μόνο για να δείξει την μεταμόρφωση της Άνιας την σύγκρουση, τόσο συναισθηματική όσο και φυσική, που αυτή προκάλεσε. Δεν είναι ρεαλιστική σαν σύγκρουση χαρακτήρων, είναι αχρείαστη καθώς όσα δίνει στην ιστορία είτε είναι ανούσια είτε θα μπορούσαν να δοθούν με πιο έξυπνο τρόπο, δεν βγάζει κανένα συναίσθημα εκ μέρους του αναγνώστη παρά μόνο θυμό για τις ανοησίες της πρωταγωνίστριας. Για άλλη μια φορά την σώζουν και την υποστηρίζουν σε ένα πρόβλημα όπου όχι μόνο έχει άδικο αλλά και το δημιούργησε μόνη της. Σελ. 555
- Η σκηνή της συνάντησης με τους ανώτερους εξαιτίας της μεταμόρφωσης της Άνιας όπου κάνει έκκληση στην κατανόηση. Δεν είναι έκκληση στην κατανόηση, μιας και αυτή προϋποθέτει την χρήση της λογικής. Εδώ υπάρχει μόνο έκκληση στο συναίσθημα. Όταν χρησιμοποιείται ως κύριος ή μοναδικός τρόπος πειθούς δείχνει ένδεια λογικών επιχειρημάτων. Σελ. 559
- Ποιος άσχετος έφτιαξε τείχη με κλίση προς τα έξω; Και ακόμα και τότε γιατί να είναι αδύνατη η προσέγγιση τους; Τι νομίζει η συγγραφέας ότι χρησιμοποιούσαν στην τειχοποιία τότε, οπλισμένο μπετόν; Και γιατί το περιγράφει τώρα και όχι πιο πριν, όπως ας πούμε όταν πρωτοβλέπει την πόλη; Σελ. 565
- Μετά από μήνες πολιορκίας είχαν πει όλοι οι στρατιώτες σε θέσεις φρούρησης; Είχαν 8500 χιλιάδες στρατιώτες. Τι έγινε στην αρχή; Μόνο λίγοι φρουρούσαν και οι υπόλοιποι φίδιαζαν; Πόση εύφλεκτη ύλη έχουν για την χρησιμοποιούν σε τόσες ποσότητες; Πως και δεν ξέμειναν; Δεν είχαν ποτέ κανόνια γιατί ήταν βαριά; Τα πυροβόλα άνευ οπισθοδρομήσεως που τα βάζεις στον ώμο αν χρειαστεί και τους εκτοξευτές βομβίδων και ρουκετών δεν τους είχαν ακουστά; Τα πυρομαχικά διασποράς δεν τα ξέρουν; Με τους οπλοποιούς που είχαν δεν μπορούσαν να φτιάξουν αυτοσχέδια όπλα, από την στιγμή που είχαν χρόνο; Σελ. 573
- Στην σκηνή που οι εχθροί έχουν μπει στο φρούριο, γιατί οι φρουροί κρατάνε αγχέμαχα όπλα; Ο ηλεκτρισμός εντός του υπάρχει. Λογχοφόροι; Εκτός και να χειρίζονται λόγχες ιππικού, είναι λάθος ονομασία. Λέγονται δορυφόροι, ��αρισσοφόροι, αλεβαρδοφόροι, λογχοπελεκυφόροι, κ.α. ανάλογα το είδος του όπλου. Όχι όμως λογχοφόροι. Σελ. 581
- 222 νεκροί δεν είναι μεγάλες απώλειες. Είναι 2,5% επί του συνόλου. Είναι αποδεκτές απώλειες σε μάχη πολιορκίας. Σελ. 581
- Από πού βγαίνει το συμπέρασμα πως ο αρχηγός των εχθρών είναι ο ισχυρότερος διανοητικά; Πως συνάγει ότι είναι έτσι επικίνδυνος για τους ανθρώπους; Πουθενά δεν έχει εμφανιστεί κάποιος ψυχοφάγος ή σκεπτομορφίτης να χρησιμοποιεί τέτοιες διανοητικές δυνάμεις και δη εναντίον ανθρώπων. Και αν είναι τόσο ισχυρός, τι κάνει την πρωτ��γωνίστρια να πιστεύει ότι μπορεί να τον σταματήσει; Σελ. 595
- Γιατί αυτός απέτυχε να επιβληθεί διανοητικά πάνω στην πρωταγωνίστρια αν είναι τόσο ισχυρός νοητικά ( και όχι διανοητικά όπως λαθεμένα γράφει η συγγραφέας ) αφού μια σελίδα πριν έλεγε πως είναι τόσο ισχυρός και επικίνδυνος; Σελ. 596
- Ελληνικά διατυπωμένα με γλώσσα του 19ου και 20ου αιώνα σε επίσημη και σχεδόν σύγχρονη μορφή και έχει την μετάφραση στις σημειώσεις στην κάτω πλευρά της σελίδας. Το όνομα του εχθρού είναι Θεόδωρος Ναρσής; Του γνωστού Ναρσή; Πως, μιας και ήταν ευνούχος; Σελ. 597
- Τι θα εμπόδιζε την εταιρία και τους ανθρώπους της αν γυρίσουν πίσω; Τα κλειδιά δεν θα είναι υπό τον έλεγχο των στρατιωτών και πίσω στην Γη θα είναι μόνοι τους απέναντι σε μια πανίσχυρη εταιρία. Σελ. 610
- Οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Αν παίρνουν νεοσύλλεκτους κάθε δύο γενιές και για μόνο 10 χρόνια, τότε για 40 χρόνια που βρίσκουν το απαραίτητο ανθρώπινο στρατιωτικό δυναμικό;
- Η ενέργεια δεν αποθηκεύεται σε ηλεκτρικά δίκτυα για κατανάλωση αργότερα, καταναλώνεται καθώς παράγεται. Μπορεί να αποθηκευτεί μόνο σε χημική μορφή, αλλά αυτό δεν χρησιμοποιείται εδώ.
- Την εποχή που υποτίθεται ότι δημιουργήθηκαν οι ακρίτες του βιβλίου, ο τρόπος άμυνας του Ιουστινιανού είχε εγκαταλειφθεί πολύ πριν. Η άμυνα ήταν ενεργητική και επί εσωτερικών γραμμών. Ούτε ήταν το σύστημα του Ιουστινιανού. Το είχε πάρει από τον Κωνσταντίνο τον Μέγα και αυτός με αρκετές αλλαγές στην οργάνωση, αλλά την νοοτροπία ως επί τω πλείστων άθικτη από τους προηγούμενους Ρωμαίους αυτοκράτορες.
- Χιλιάδες οικογένειες από την αυτοκρατορία έδωσαν τον Όρκο, καλύπτοντας έστω θεωρητικά τις απαιτήσεις ανθρωπινού δυναμικού. Τι δουλειά έχουν τόσοι ξένοι οι οποίοι κατά τα φαινόμενα είναι άσχετοι με τον Όρκο και ειδικά μουσουλμάνους; Και όχι, ο όρος δεν δήλωνε τους καθαρά τουρκικής καταγωγής πολεμιστές που εκείνη την εποχή ήταν θανάσιμοι εχθροί της αυτοκρατορίας ενώ σε μετέπειτα εποχές απλά δήλωνε μισθοφορικά σώματα ελαφρών ιππέων ανατολικής καταγωγής.
- Εφόσον από ξένους και από τον ντόπιο πληθυσμό είχαν τους στρατιώτες που ήθελαν, τότε γιατί χρησιμοποιούν ακόμα τον Όρκο; Έχει χάσει την αξία του.
- Εφόσον ο στρατός που εικονίζεται στο βιβλίο είναι απόγονος του στρατού της Ρωμανίας, από πότε γίνονται δεκτοί στους Βάραγγους άτομα εκτός Σκανδιναβών και Άγγλων;
- Γιατί δεν γίνεται χρήση των κλασσικών στρατιωτικών εγχειριδίων της αυτοκρατορίας στο μάθημα τακτικής και στρατηγικής; Που είναι το Στρατηγικόν του Μαυρίκιου, τα Τακτικά του Λέοντα του Σοφού, το De rei militari και το Praecepta Militaria του Νικηφόρου Φωκά, το εγχειρίδιο του Κεκαυμένου;
- Το σύνθετο παλίντονο τόξο είχε ένα μέγεθος. Κατασκευή σε μικρότερο μέγεθος θα επηρέαζε αρνητικά τις επιδόσεις του χωρίς να το κάνει πιο εύχρηστο για τις γυναίκες λόγω μικρότερης κατασκευής. Το τόξο αυτό ήταν βαρύ τόξο, βάρους 7,5 κιλών και με απαιτούμενη δύναμη έλξης για τέντωμα χορδής 50 κιλά και πάνω, όπως όλα τα πολεμικά τόξα. Πόσες γυναίκες θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν σωστά λόγω μυικών δυνατοτήτων από την στιγμή που και άντρες δυσκολευόντουσαν;
- Οι επιδόσεις τον τόξων δεν χαρακτηρίζονται από τον τεράστιο αριθμό συνεχόμενων ρίψεων. Ρίχνεις όσο αντέχεις. Και δεν θέλει μόνο λίγες μέρες για την κατασκευή ενός σύνθετου παλίντονου τόξου. Τουλάχιστον ένα χρόνο για καλής ποιότητας.
- Ποιο ακριβώς όπλο εννοεί με την λέξη κοπίδα; Επί Ρωμανίας δεν χρησιμοποιούσαν κοπίδα αλλά ένα αμφίστομο σπαθί ιππικού και το παραμήριον που ουσιαστικά ήταν ένα ξίφος καμπυλωτό σαν τα γιαταγάνια. Η κοπίδα σταμάτησε να χρησιμοποιείται μετά την Ρωμαϊκή κατάκτηση της Ελλάδας, ενώ το μόνο όπλο στην Ανατολή παρόμοιας φύσης η γνωστή θρακική ρομφαία σταμάτησε να χρησιμοποιείται μετά τον δεύτερο Δακικό Πόλεμο. Και από πότε η ασπίδα είναι περιττό βάρος για ένα ιππέα;
- Ania Sigurdsson: ο οίκος Hardrada ( Sigurdsson ) εξαφανίστηκε το 1167 με τελευταίο εκπρόσωπο τον βασιλιά Magnus V της Νορβηγίας.
-Οι σκεπτομορφίτες δεν είναι αποτυχημένο είδος. Έχουν προσαρμοστεί στο περιβάλλον τους και έχουν μετατραπεί σε πρωτεύον θηρευτή. Έχουν έλθει σε σημείο τέλματος. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
- Ο συνδυασμός φυσιολογίας-ανατομίας / συμπεριφοράς του είδους με την οικολογία δεν βγάζει νόημα. Αν έχουν εξοντώσει τα πάντα και πλέον δεν έχουν τροφή, γιατί έχουν τέτοιο πληθυσμό που να αποτελεί απειλή; Τα υπόλοιπα είδη γιατί δεν προσαρμόστηκαν; Τι τα εμπόδισε. Η συμβίωση με το περιβάλλον δεν αποτελεί παράγοντα επιβίωσης των ειδών. Τα είδη περιορίζονται από αντιξοότητες του περιβάλλοντος και των ανταγωνισμό άλλων θηρευτών ή την προσαρμογή των θηραμάτων. Έτσι ο πληθυσμός προσαρμόζεται ανάλογα με την διαθεσιμότητα της τροφής. Αυτό μπορεί να το αντιπαρέλθει αν έχει νοημοσύνη ανάλογη της ανθρώπινης. Είτε μειώνοντας τον πληθυσμό του είτε με την εκτροφή της τροφής του. Εδώ όμως δεν παρουσιάζεται ως τέτοιο είδος. Οπότε γιατί δεν κατέφυγαν στον κανιβαλισμό;
- Αν τα διαστήματα αναπαραγωγής είναι τελείως τυχαία, γιατί δεν εξαφανίστηκαν από έλλειψη απογόνων ή από υπερπληθυσμό λόγω τυχαιότητας της αναπαραγωγής;
- Αν είναι είδος εντόμων τότε δεν έχουν καρδιά αλλά μια τεράστια φλεβική κοιλότητα.
-Δεν έχουν στομάχι; Και πως γίνεται η επεξεργασία της τροφής που λαμβάνεται; Αν δεν πετάνε, γιατί έχουν ακόμα φτερά; Ή γιατί δεν έχουν ακόμα ατροφήσει;
- Η επικοινωνία δε περιορίζεται στην λεκτική. Υπάρχουν οι ορμόνες και οι κινήσεις του σώματος ( βλέμμα ) ανάμεσα σε άλλα. ενώ υπάρχουν οι ήχοι στο υποηχητικό και υπερηχητικό φάσμα της ακοής. Από που βγαίνει η τηλεπάθεια;
- Η οικολογία, φυσιολογία/ανατομία και η συμπεριφορά του είδους είναι ένα συνονθύλευμα του ότι να 'ναι.
- Αν έχουν ξεχωριστές αγέλες, τότε όντως η κάθε μία έχει διαφορετικό χώρο διαβίωσης και θήρευσης. Οπότε γιατί επιτίθενται ξεχωριστές αγέλες μαζί σε ένα στόχο, αλλά όχι η μία στην άλλη όταν παραβιάζουν η μία τον ζωτικό χώρο της άλλης;
- Είναι αδύνατο με βάση τους νόμους της Χημείας και της Γεωφυσικής ένα ορυχείο να βγάζει ταυτόχρονα λιγνίτη, πολύτιμους λίθους και διαμάντια.
- Αν δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί τεχνολογία πυροβόλων όπλων λόγω του πεδίου που ακυρώνει το ρεύμα, γιατί δεν χρησιμοποιούν φλογοβόλα με τρόμπα ή αεροβόλα όπλα με το ίδιο σύστημα; Ή γιατί όχι βαλίστρες με ελατήριο ή μουσκέτα; Δεν χρειάζονται ηλεκτρισμό για να λειτουργήσουν.
- Γιατί να παρουσιάζει βελτίωση σε ένα πεδίο με μόνο δύο μαθήματα; Που σεταρίστηκε ότι είναι μια διάνοια;
- Αν η λειτουργία της μαύρης αγοράς βασίζεται σε ξένα νομίσματα και αφού η είσοδος νέων είναι περιορισμένη έως αδύνατη, πως λειτουργεί με τόσο περιορισμένο αριθμό νομισμάτων;
- Η τοξοβολία δεν χρειάζεται μόνο γερά χέρια. Αλλά κυρίως γερό κορμό.
- Fire arrows. Oh dear God. Αν η πηγή που δίνει την φωτιά δεν είναι χημικής φύσεως, τότε αυτή σβήνει στην εκτόξευση από τον αέρα. Και ούτε κάνουν την ζημιά που πολλοί νομίζουν. Αλλά από ότι φαίνεται μέσα στο βιβλίο όταν χρησιμοποιούνται απέναντι στους ''βρικόλακες'' οι σκεπτομορφίτες και οι ψυχοφάγοι είναι φτιαγμένοι από βενζίνη.
- Αν ο κόσμος είναι ένας μικρός πλανήτης, τότε η βαρύτητα γιατί είναι κανονική; Και αν δεν είναι γιατί έχει ακόμα ατμόσφαιρα με οξυγόνο;
- Η οποιαδήποτε στρατιωτική εκπαίδευση σκοπό έχει να πρ��ετοιμάσει τους στρατιώτες για πιθανές καταστάσεις. Για αυτό γίνεται και προσομοίωση μάχης, με κάθε στάδιο να είναι σταδιακά ολοένα ρεαλιστικότερο. Εδώ που είναι;
- Υφασμάτινες μάσκες; Γιατί όχι κανονικές αντιασφυξιογόνες; Δεν λειτουργούν με ηλεκτρισμό.
-Αν η ικανότητα των potentes είναι τόσο σημαντική, γιατί δεν την εξασκούν πρώτα πριν τους στείλουν; Γιατί δεν πιάνουν αιχμάλωτο ένα βρικόλακα και να τον χρησιμοποιήσουν ως εξάσκηση;
- Τι δουλειά έχουν οι μπύρες στις στρατιωτικές προμήθειες; σελ.314
- Συνεργάσιμοι και υποστηρικτικοί. Μάλιστα. σελ. 314
- Η ιστορία της φυγής του Harald Haardrada λόγω μη γάμου του με ανιψιά της αυτοκράτειρας Ζωής είναι τελείως φανταστική. Αναφέρεται μόνο στις σκανδιναβικές σάγκες ενώ άλλες σύγχρονες πηγές δεν το επιβεβαιώνουν αναφέροντας άλλο λόγο, είτε ιδιοποίηση θησαυρών του αυτοκρατορικού ταμείου είτε λόγω εμπλοκής του στις δυναστικές διαμάχες καθώς ο Μιχαήλ V τον φοβόταν λόγω της πίστης του στον Μιχαήλ IV. Το 1042 μετά την αποκατάσταση της Ζωής με τον Κωνσταντίνο IX στον θρόνο ζήτησε να φύγει. Η ζωή αρνήθηκε να τον αποδεσμεύσει και αυτός δραπέτευσε με δύο πλοία προς το Κίεβο. Εκεί παντρεύτηκε την Ellisif, κόρη του Γιαροσλάβου του Σοφού και εγγονή του Σουηδού βασιλιά Olof Skotkonung. σε. 316
- Σε περίπτωση περιπολίας τα σπαθιά είναι θηκαρωμένα οπότε δεν γυαλίζουν. Το ίδιο και τα τσεκούρια. Και αν ήθελαν να μη τα γυαλίσουν γιατί δεν τα λάσπωναν; Και μιλάμε για σφυρήλατο σίδερο ή ατσάλι που δεν γυαλίζει όπως τα σημερινά και είναι και χρησιμοποιημένο. σελ.317
-Δεν μπορούσαν να υπολογίσουν τον χρόνο με ας πούμε μηχανικά ρολόγια; σελ. 318
-Πέντε στρατιώτες έσπρωχναν με τις ασπίδες τους όντα που είναι περισσότερα σε αριθμό και πιο δυνατοί το καθένα από κάθε άνθρωπο;
- Πως κατάφερε με το χέρι του να διαπεράσει αλυσιδωτό θώρακα από ατσάλι από κουμπωτούς κρίκους; Και γιατί αφού τους ενδιαφέρει η επιβιωσιμώτητα των στρατιωτών δεν τους εφοδιάζουν όλους με plate mails που είναι πιο ισχυροί; Και αφού είναι τόσο δυνατοί γιατί δεν σκοτώνουν εξαρχής τα άλογα; σελ. 328
- Οι ιππείς δεν πολεμούν με σάλτα. Κάποιος έχει δει υπερβολικές πολλές ακροβατικές επιδείξεις σελ. 330
- Οι νεκροί αποκεφαλίστηκαν. Εκτός και αν ενωθούν με το σώμα ή βγάλουν καινούργιο δεν έχει νόημα το τρύπημα. Και γιατί ο κάθε ιππέας δεν έχει μαζί του ένα 3λιτρο βενζίνη ώστε να βάζουν φωτιά στα πτώματα; Και ποιος μιλάει έτσι; σελ. 334
- Η αντίδραση του Μετέ και η συμπεριφορά του απέναντι σε αξιωματικό είναι μη ρεαλιστική. Σε οποιονδήποτε στρατό κανένας αξιωματικός δεν θα δεχόταν τέτοια συμπεριφορά από άλλον αξιωματικό, ειδικά ξένο προς την μονάδα του, για θέματα που δεν το αφορούν. Θα τον αντιμετώπιζε στα ίσα και θα τον έστελνε αναφερόμενο στην κεντρική διοίκηση. Ειδικά όταν μιλάμε για διοικητή μισθοφόρων που συνήθως στον στρατό της Ρωμανίας ήταν ξεχωριστή διοίκηση με τον διοικητή τους αρκετές φορές να είναι κατώτερος από τους διοικητές των κανονικών στρατευμάτων. Σελ. 338
- messenger. Πως είναι δυνατόν να υπάρχει όταν ο πλανήτης είναι αποκομμένος; σελ. 343
- Η εκπαίδευση στον πόνο γιατί δεν έγινε πιο πριν; Γιατί κόντρα σε κάθε λογική εκπαίδευσης δεν ήταν από τα πρώτα μαθήματα αλλά έγινε μετά την πρώτη μάχη; σελ. 353
- Ανταρσία χωρίς να υπάρχει λόγος. Και από πότε μια αξιωματικός που συμπεριφέρεται έτσι μονίμως, παραμένει εν ενεργεία; Δεν εκπαιδεύτηκε; Και πως προκύπτει ότι είναι ανίκανη για διοίκηση από την συμπεριφορά της στην πολιτική ζωή; σελ. 370
- Γιατί της κάνουν ξενάγηση; σελ. 418
- Αν εκεί κοντά δεν έχει τα πουλιά, το ρεύμα δεν λειτουργεί. Γιατί λοιπόν υπάρχει λειτουργική μονάδα παραγωγής ρεύματος; σελ. 420
- Ο τρόπος που πήραν την εξουσία οι ψυχοφάγοι σε κοινωνία με νου κυψέλης δεν βγάζει κανένα νόημα. Οι κοινωνίες εντόμων δεν λειτουργούν έτσι. σελ. 430
- Πως ήξερε ο Μετε ότι αυτή βρισκόταν εκεί; Κανείς δεν τους είδε να πηγαίνουν στο ορυχείο.
- Γιατί το λέει σε αυτήν αν τόσο φοβόταν για τυχόν ανάκριση; Αυτή δεν θα την ανακρίνουν; σελ.465
- Πρώτον, γιατί να τον φοβούνται; Τι είδους απειλή είναι ή έχει υπάρξει; Και αν είναι η δυσφήμιση τον εξουδετέρωσε. Από την άλλη, αν αυτό είναι το σχέδιο της συγκλήτου, τότε είναι ηλίθιο σχέδιο. Θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να την βρει κάποιος άλλος όπως και έγινε. σελ. 463
-Πόθεν τεκμαίρεται ότι ξέρουν για τον τύπο; Αφού συνέχεια λένε ότι είναι νεκρός και επιβεβαιώνεται από όλους. Υποτίθεται πως όλοι θεωρούν πως όσοι βγαίνουν στην ερημιά είτε πεθαίνουν είτε γίνονται βρικόλακες. Και από που βγαίνει πως υπήρχαν προδότες ανάμεσα τους; σελ. 464
- Είναι περίεργο ο τρόπος με τον οποίο η πρωταγωνίστρια δηλώνει για το βίωμα της ευτυχίας σαν συναίσθημα με τέτοιο τρόπο όταν ποτέ ως τώρα δεν ήταν δυστυχισμένη. σελ. 466
- Νυχτερινοί αντικατροπτισμοί μπορούν να γίνουν από φώτα. Πως όμως όταν σε όλο τον πλανήτη ο ηλεκτρισμός δεν λειτουργεί; σελ.
- Πότε πρόλαβε μέσα σε λίγες μέρες να γίνει ''έρωτας'' η σχέση μεταξύ των δυο τους; σελ. 470
- Οι ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα δεν έχουν τον οποιονδήποτε ρεαλισμό/ Τηλεφωνική επικοινωνία; Ασύρματους δεν είχαν; σελ. 517
- Η συνωμοτική οργάνωση δεν είχε θέσει μια ιεραρχία εντός της πριν κάνουν την κίνηση τους; Και αν δεν την είχαν γιατί δεν έφτιαχναν μια με τους διαθέσιμους αξιωματικούς αλλά παρέκαμψαν τους ήδη υπάρχοντες τους οποίους υποτίθεται ότι τους είχαν ενσωματώσει στην οργάνωση λόγω της επιβεβαιωμένης αξίας τους; Σελ. 526
- Αμέσως μετά το πραξικόπημα ούτε ένας υποστηρικτής του παλιού καθεστώτος δεν αντέδρασε; Ή οποιοσδήποτε άλλος που υποστήριζε την νομιμότητα; Όλοι πίστεψαν ότι άκουσαν από τα μεγάφωνα χωρίς την παράθεση της παραμικρής απόδειξης; Σελ. 528
- ΄΄ Υποδαυλίζουν την προσπάθεια μας΄΄ για να δείξει το σαμποτάρισμα από διαφωνούντες. Let that sink to you people. Και πως κατάφεραν να βρουν την μεγάλη ακίνητη περιουσία από την στιγμή που ο διαθέσιμος χώρος είναι τόσο περιορισμένος; Σελ. 529
- Κατά την διάρκεια των ταραχών οι οπλισμένοι και εκπαιδευμένοι φρουροί δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν μία μάζα άοπλων και ανεκπαίδευτων πολιτών; Σελ. 530
- Οι ψυχοφάγοι μπορεί να ουρλιάζουν και να φωνάζουν. Οι σκεπτομορφίτες ως εντομοειδείς οργανισμοί δεν έχουν φωνητικές χορδές για την παραγωγή τέτοιων ήχων. Σελ. 539
- Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν τα κλειδιά και οι πύλες είναι ασαφής και όποτε γίνεται έστω και λίγο σαφέστερος γίνεται φανερό πόσο ανόητος είναι. Γιατί δεν άνοιξαν πολλές ταυτόχρονα; Ποιο ήταν το πρόβλημα πέραν της ασφάλειας στον πλανήτη; Γιατί εξαρχής δεν κατασκευάστηκαν στην Γη ειδικοί χώροι για την υποδοχή μεγάλων πληθών ώστε να ξεπεραστούν οι όποιο περιορισμοί; Φανερό είναι ότι μπήκαν μόνο και μόνο για να δικαιολογηθεί με κάποιο τρόπο η πλοκή και η ιστορία σε αυτό το σημείο. Σελ. 541
- Αν οι σκεπτομορφίτες που έφτιαξαν το μονοπάτι το έκαναν με κορμούς δέντρων, γιατί δεν τους τοποθετούσαν οριζόντια πάνω στα άλιστα; Γιατί δεν πάτησαν πάνω τους ώστε να μην πεθάνουν; Γιατί να στηθούν κάθετα ώστε να ακροβατήσουν πάνω τους; Τα ζόμπι στην ταινία World War Z ποιο έξυπνα κατάφεραν να περάσουν το τείχος της Ιερουσαλήμ. Σελ. 550
- Δηλαδή ως τώρα από όλο το στρατιωτικό δυναμικό οι περισσότεροι δεν εκπαιδεύονταν στα πυροβόλα όπλα, έστω και ως διαδικαστικό μέρος της εκπαίδευσης; Και για τους ψυχοφάγους που μπήκαν κρυφά, πότε πρόλαβαν να κουρευτούν και να ξυριστούν; Και πως; Που βρήκαν τα απαραίτητα εργαλεία; Και τις στολές που φορούσαν, τις οποίες μάλλον πήραν από στρατιώτες που σκότωσαν, δεν κατάλαβε κανείς ότι έλειπαν αυτοί; Αναφορές σε τακτικά διαστήματα δεν κάνουν; Σελ. 552
- Στην σκηνή της σύγκρουσης στο νεκροταφείο, δεν χρειαζόταν να προκαλέσουν την πρωταγωνίστρια να κάνει κάτι για να την συλλάβουν. Παράκουσε ρητή εντολή βάζοντας τους όλους σε κίνδυνο. Αυτό από μόνο του αρκεί. Η όλη σκηνή είναι ηλίθια, μόνο και μόνο για να δείξει την μεταμόρφωση της Άνιας την σύγκρουση, τόσο συναισθηματική όσο και φυσική, που αυτή προκάλεσε. Δεν είναι ρεαλιστική σαν σύγκρουση χαρακτήρων, είναι αχρείαστη καθώς όσα δίνει στην ιστορία είτε είναι ανούσια είτε θα μπορούσαν να δοθούν με πιο έξυπνο τρόπο, δεν βγάζει κανένα συναίσθημα εκ μέρους του αναγνώστη παρά μόνο θυμό για τις ανοησίες της πρωταγωνίστριας. Για άλλη μια φορά την σώζουν και την υποστηρίζουν σε ένα πρόβλημα όπου όχι μόνο έχει άδικο αλλά και το δημιούργησε μόνη της. Σελ. 555
- Η σκηνή της συνάντησης με τους ανώτερους εξαιτίας της μεταμόρφωσης της Άνιας όπου κάνει έκκληση στην κατανόηση. Δεν είναι έκκληση στην κατανόηση, μιας και αυτή προϋποθέτει την χρήση της λογικής. Εδώ υπάρχει μόνο έκκληση στο συναίσθημα. Όταν χρησιμοποιείται ως κύριος ή μοναδικός τρόπος πειθούς δείχνει ένδεια λογικών επιχειρημάτων. Σελ. 559
- Ποιος άσχετος έφτιαξε τείχη με κλίση προς τα έξω; Και ακόμα και τότε γιατί να είναι αδύνατη η προσέγγιση τους; Τι νομίζει η συγγραφέας ότι χρησιμοποιούσαν στην τειχοποιία τότε, οπλισμένο μπετόν; Και γιατί το περιγράφει τώρα και όχι πιο πριν, όπως ας πούμε όταν πρωτοβλέπει την πόλη; Σελ. 565
- Μετά από μήνες πολιορκίας είχαν πει όλοι οι στρατιώτες σε θέσεις φρούρησης; Είχαν 8500 χιλιάδες στρατιώτες. Τι έγινε στην αρχή; Μόνο λίγοι φρουρούσαν και οι υπόλοιποι φίδιαζαν; Πόση εύφλεκτη ύλη έχουν για την χρησιμοποιούν σε τόσες ποσότητες; Πως και δεν ξέμειναν; Δεν είχαν ποτέ κανόνια γιατί ήταν βαριά; Τα πυροβόλα άνευ οπισθοδρομήσεως που τα βάζεις στον ώμο αν χρειαστεί και τους εκτοξευτές βομβίδων και ρουκετών δεν τους είχαν ακουστά; Τα πυρομαχικά διασποράς δεν τα ξέρουν; Με τους οπλοποιούς που είχαν δεν μπορούσαν να φτιάξουν αυτοσχέδια όπλα, από την στιγμή που είχαν χρόνο; Σελ. 573
- Στην σκηνή που οι εχθροί έχουν μπει στο φρούριο, γιατί οι φρουροί κρατάνε αγχέμαχα όπλα; Ο ηλεκτρισμός εντός του υπάρχει. Λογχοφόροι; Εκτός και να χειρίζονται λόγχες ιππικού, είναι λάθος ονομασία. Λέγονται δορυφόροι, ��αρισσοφόροι, αλεβαρδοφόροι, λογχοπελεκυφόροι, κ.α. ανάλογα το είδος του όπλου. Όχι όμως λογχοφόροι. Σελ. 581
- 222 νεκροί δεν είναι μεγάλες απώλειες. Είναι 2,5% επί του συνόλου. Είναι αποδεκτές απώλειες σε μάχη πολιορκίας. Σελ. 581
- Από πού βγαίνει το συμπέρασμα πως ο αρχηγός των εχθρών είναι ο ισχυρότερος διανοητικά; Πως συνάγει ότι είναι έτσι επικίνδυνος για τους ανθρώπους; Πουθενά δεν έχει εμφανιστεί κάποιος ψυχοφάγος ή σκεπτομορφίτης να χρησιμοποιεί τέτοιες διανοητικές δυνάμεις και δη εναντίον ανθρώπων. Και αν είναι τόσο ισχυρός, τι κάνει την πρωτ��γωνίστρια να πιστεύει ότι μπορεί να τον σταματήσει; Σελ. 595
- Γιατί αυτός απέτυχε να επιβληθεί διανοητικά πάνω στην πρωταγωνίστρια αν είναι τόσο ισχυρός νοητικά ( και όχι διανοητικά όπως λαθεμένα γράφει η συγγραφέας ) αφού μια σελίδα πριν έλεγε πως είναι τόσο ισχυρός και επικίνδυνος; Σελ. 596
- Ελληνικά διατυπωμένα με γλώσσα του 19ου και 20ου αιώνα σε επίσημη και σχεδόν σύγχρονη μορφή και έχει την μετάφραση στις σημειώσεις στην κάτω πλευρά της σελίδας. Το όνομα του εχθρού είναι Θεόδωρος Ναρσής; Του γνωστού Ναρσή; Πως, μιας και ήταν ευνούχος; Σελ. 597
- Τι θα εμπόδιζε την εταιρία και τους ανθρώπους της αν γυρίσουν πίσω; Τα κλειδιά δεν θα είναι υπό τον έλεγχο των στρατιωτών και πίσω στην Γη θα είναι μόνοι τους απέναντι σε μια πανίσχυρη εταιρία. Σελ. 610
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 16, 2020
Όταν ένα βιβλίο μπορεί να σε πάρει από τη γη και να σε μεταφέρει σε ένα μέρος, ανάμεσα σε αυτή και τον Άδη, τότε αυτό το βιβλίο έχει καταφέρει να σε κερδίσει.
Η φανταστική λογοτεχνία είναι κατά την άποψη μου ένα δύσκολο είδος της λογοτεχνίας. Και αυτό γιατί ο συγγραφέας θα πρέπει να σου δείξει με λόγια, όλο τον φανταστικό κόσμο που έχει πλάσει μέσα στο μυαλό του. Ο Τόλκιν για παράδειγμα και ι Λάβκραφτ,που έγραψαν φανταστικούς κόσμους που γέννησαν οι πένες τους, κατάφεραν να βάλουν τους αναγνώστες μέσα σε αυτούς,και να τους κάνουν να τους δουν όπως ακριβώς ήταν. Δεν είναι εύκολο αυτό.
Η Αγνή Σιουλα πιστεύω πως είναι μια δυνατή πένα της λογοτεχνίας του φανταστικού. Άργησα να την ανακάλυψω, αλλά όταν πριν λίγο καιρό διάβασα το πρώτο της μυθιστόρημα ΤΟ ΈΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ ξετρελαθηκα. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα του ανεξήγητου, και η πλοκή με γοήτευσαν. Τα ΜΑΎΡΑ ΛΙΒΆΔΙΑ είναι ένα βιβλίο που καταφέρνει να τοποθετήσει τον αναγνώστη, στο κέντρο του κόσμου της συγγραφέως. Έναν κόσμο που έχτισε η μοναδική της πένα.
Έναν κόσμο που δεν ξέρουμε ότι υπάρχει. Έναν κόσμο ανάμεσα σε γη και κόλαση, που φυλάει τις πύλες του για να μην εισχωρήσει το κακό στη γη. Και μας το δείχνει αυτό, παίρνοντας δύο ελληνικά στοιχεία. Το Βυζάντιο, και ένα ποίημα του Βαλαωρίτη.
Φτιάχνει στρατό, φτιάχνει Ακρίτες, φτιάχνει Απεθαντους,που περπατάνε στο σκοτάδι. Φτιάχνει οχυρά. Μας περιγράφει τον άνεμο,τα σύννεφα,το χιόνι,τη βροχή. Μας γνωρίζει τους ήρωες της. Την δύναμη της ψυχής τους. Τα σπαθιά και τα βέλη τους. Τα άλογα τους,που καλπάζουν στα μαύρα λιβάδια του σκότους.
Σε αυτό το βιβλίο ζει και αναπνέει ένας ολόκληρος κόσμος. Με τα πάθη,τα λάθη,τους έρωτες,τις αμφιβολίες. Την προσμονή πως κάποτε όλα τα δεινά θα τελειώσουν. Και ο γυρισμος στη γη θα είναι εφικτός.
Η Ελλάδα έχει ήρωες. Πάντα είχε και θα έχει. Και η Αγνή Σιουλα με το βιβλίο της έπλασε τους δικούς της. Θεωρώ πως τα ΜΑΎΡΑ ΛΙΒΆΔΙΑ πρέπει να τα γνωρίσετε καλπάζοντας μέσα τους. Μυρίζοντας το φόβο ,και την βρωμερή ανάσα των τεράτων. Και φορώντας την πανοπλία σας. Έχοντας πάντα την φαρέτρα με τα βέλη στην πλάτη και το σπαθί σας περασμένο στο ζωνάρι σας.
Η φανταστική λογοτεχνία είναι κατά την άποψη μου ένα δύσκολο είδος της λογοτεχνίας. Και αυτό γιατί ο συγγραφέας θα πρέπει να σου δείξει με λόγια, όλο τον φανταστικό κόσμο που έχει πλάσει μέσα στο μυαλό του. Ο Τόλκιν για παράδειγμα και ι Λάβκραφτ,που έγραψαν φανταστικούς κόσμους που γέννησαν οι πένες τους, κατάφεραν να βάλουν τους αναγνώστες μέσα σε αυτούς,και να τους κάνουν να τους δουν όπως ακριβώς ήταν. Δεν είναι εύκολο αυτό.
Η Αγνή Σιουλα πιστεύω πως είναι μια δυνατή πένα της λογοτεχνίας του φανταστικού. Άργησα να την ανακάλυψω, αλλά όταν πριν λίγο καιρό διάβασα το πρώτο της μυθιστόρημα ΤΟ ΈΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ ξετρελαθηκα. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα του ανεξήγητου, και η πλοκή με γοήτευσαν. Τα ΜΑΎΡΑ ΛΙΒΆΔΙΑ είναι ένα βιβλίο που καταφέρνει να τοποθετήσει τον αναγνώστη, στο κέντρο του κόσμου της συγγραφέως. Έναν κόσμο που έχτισε η μοναδική της πένα.
Έναν κόσμο που δεν ξέρουμε ότι υπάρχει. Έναν κόσμο ανάμεσα σε γη και κόλαση, που φυλάει τις πύλες του για να μην εισχωρήσει το κακό στη γη. Και μας το δείχνει αυτό, παίρνοντας δύο ελληνικά στοιχεία. Το Βυζάντιο, και ένα ποίημα του Βαλαωρίτη.
Φτιάχνει στρατό, φτιάχνει Ακρίτες, φτιάχνει Απεθαντους,που περπατάνε στο σκοτάδι. Φτιάχνει οχυρά. Μας περιγράφει τον άνεμο,τα σύννεφα,το χιόνι,τη βροχή. Μας γνωρίζει τους ήρωες της. Την δύναμη της ψυχής τους. Τα σπαθιά και τα βέλη τους. Τα άλογα τους,που καλπάζουν στα μαύρα λιβάδια του σκότους.
Σε αυτό το βιβλίο ζει και αναπνέει ένας ολόκληρος κόσμος. Με τα πάθη,τα λάθη,τους έρωτες,τις αμφιβολίες. Την προσμονή πως κάποτε όλα τα δεινά θα τελειώσουν. Και ο γυρισμος στη γη θα είναι εφικτός.
Η Ελλάδα έχει ήρωες. Πάντα είχε και θα έχει. Και η Αγνή Σιουλα με το βιβλίο της έπλασε τους δικούς της. Θεωρώ πως τα ΜΑΎΡΑ ΛΙΒΆΔΙΑ πρέπει να τα γνωρίσετε καλπάζοντας μέσα τους. Μυρίζοντας το φόβο ,και την βρωμερή ανάσα των τεράτων. Και φορώντας την πανοπλία σας. Έχοντας πάντα την φαρέτρα με τα βέλη στην πλάτη και το σπαθί σας περασμένο στο ζωνάρι σας.
Read
September 19, 2019"Δεν είναι λίγες οι φορές που μετανιώνουμε για τις βαριές κουβέντες ή τη σκληρότητα με την οποία αντιμετωπίσαμε έναν συνάνθρωπό μας, ακόμα και όταν εκείνος έχει φταίξει ή η στάση του έχει πυροδοτήσει την άσχημη αντίδρασή μας. Γιατί η τραγωδία είναι μέρος της ζωής μας, καιροφυλακτεί σε κάθε μας βήμα και, σαν σκληρή τιμωρός που είναι, μας κάνει να αναθεωρούμε τα πάντα και να θυμόμαστε τη φωτεινή πλευρά όσων μας αντιμάχονται. Εξάλλου, οι άνθρωποι σπάνια χωρίζονται σε καλούς και κακούς. Τις περισσότερες φορές είναι απλώς άνθρωποι που κάνουν λάθη".
Τα Μαύρα Λιβάδια της Αγνής Σιούλα είναι ένα γεμάτο μυθιστόρημα. Η ηρωίδα, η Αλεξάνδρα, υποχρεώνεται να αφήσει την οικογενειά της και να ταξιδέψει σε ένα παράλληλο σύμπαν για να ενταχθεί σε έναν στρατό που προστατεύει τη Γη από επιθέσεις τεράτων.
Μέσα από ένα περιβάλλον, που θυμίζει δυστοπία, η Αλεξάνδρα θα συνειδητοποιήσει ότι το κακό συχνά μπλέκεται με το καλό και ότι οι άνθρωποι αποτελούν μαριονέτες στα παιχνίδια τής εξουσίας. Πέρα από το αισθηματικό στοιχείο και τη σχέση πατέρα-κόρης που εμποτίζουν το βιβλίο, καλούμαστε και εμείς οι ίδιοι να σκεφτούμε τι περιμένουμε από την εξουσία και κατά πόσο η απάθεια και η μοιρολατρεία μας είναι το πρώτο βήμα για τη δυστυχία, που τόσο εύκολα αποδίδουμε στους ¨άλλους¨.
Οι ήρωες στα Μαύρα Λιβάδια μάχονται, διαπνέονται από ιδανικά, σκοντάφτουν, πληγώνονται και μας καθοδηγούν.
Μου άρεσε πολύ η τελική μάχη και θα ήθελα και οι προηγούμενες μάχες να ήταν μεγαλύτερες σε έκταση, γιατί πολύ απλά μέσα από στιγμές έντασης προκύπτουν σημαντικές αλήθειες...
"Ο θάνατος ήταν ο μόνος νικητής, βρισκόταν παντού, μας είχε σκεπάσει με τον απεχθή μανδύα του και είχε αποκτήσει ήχο, μυρωδιά και εικόνα".
Περιμένουμε, λοιπόν, τη συνέχεια...
Τα Μαύρα Λιβάδια της Αγνής Σιούλα είναι ένα γεμάτο μυθιστόρημα. Η ηρωίδα, η Αλεξάνδρα, υποχρεώνεται να αφήσει την οικογενειά της και να ταξιδέψει σε ένα παράλληλο σύμπαν για να ενταχθεί σε έναν στρατό που προστατεύει τη Γη από επιθέσεις τεράτων.
Μέσα από ένα περιβάλλον, που θυμίζει δυστοπία, η Αλεξάνδρα θα συνειδητοποιήσει ότι το κακό συχνά μπλέκεται με το καλό και ότι οι άνθρωποι αποτελούν μαριονέτες στα παιχνίδια τής εξουσίας. Πέρα από το αισθηματικό στοιχείο και τη σχέση πατέρα-κόρης που εμποτίζουν το βιβλίο, καλούμαστε και εμείς οι ίδιοι να σκεφτούμε τι περιμένουμε από την εξουσία και κατά πόσο η απάθεια και η μοιρολατρεία μας είναι το πρώτο βήμα για τη δυστυχία, που τόσο εύκολα αποδίδουμε στους ¨άλλους¨.
Οι ήρωες στα Μαύρα Λιβάδια μάχονται, διαπνέονται από ιδανικά, σκοντάφτουν, πληγώνονται και μας καθοδηγούν.
Μου άρεσε πολύ η τελική μάχη και θα ήθελα και οι προηγούμενες μάχες να ήταν μεγαλύτερες σε έκταση, γιατί πολύ απλά μέσα από στιγμές έντασης προκύπτουν σημαντικές αλήθειες...
"Ο θάνατος ήταν ο μόνος νικητής, βρισκόταν παντού, μας είχε σκεπάσει με τον απεχθή μανδύα του και είχε αποκτήσει ήχο, μυρωδιά και εικόνα".
Περιμένουμε, λοιπόν, τη συνέχεια...
January 24, 2018
Η κριτική μου, από την παρουσίαση του βιβλίου στην Κοζάνη 21/1/2018...
ΜΑΥΡΑ ΛΙΒΑΔΙΑ – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Θα αναρωτιέστε λοιπόν, τι είναι αυτό που κάνει αυτό το βιβλίο ελκυστικό; Ποια είναι αυτά τα στοιχεία που το καθιστούν ενδιαφέρον; Σε μια εποχή μάλιστα που η καθημερινότητά μας υποχρεώνει να κάνουμε οικονομία ακόμη και από πράγματα που αγαπάμε. Αφορά άραγε μόνο τους αναγνώστες του φανταστικού ή και τους υπόλοιπους;
Το γεγονός πως πρόκειται για μία Ιστορία του φανταστικού, για ένα έπος, ένα παραμύθι με πηγές από την ελληνική παράδοση και ιστορία και μόνον αυτό αρκεί να μας γοητεύσει και να προκαλέσει το ενδιαφέρον.
Ο αφηγηματικός λόγος του από την πρώτη σελίδα άμεσος, πρωτοπρόσωπος. Μιλάει κατευθείαν στον ίδιο τον αναγνώστη. Οι περιγραφές κι αυτές λιτές με μια πινελιά λυρισμού τόση όση και όπου χρειάζεται. Ρέει, κυλάει χωρίς να πλατειάζει και να κουράζει.
Καταφέρνει ακόμη και οι πληροφορίες για όπλα και στρατηγική να αποτελούν στοιχεία ενδιαφέροντος και να μη γίνονται κουραστικά.
Θα ήθελα εδώ να σταθώ και να αναφέρω το πόσο εμφανής γίνεται η δουλειά της συγγραφέως σε άγνωστα γι αυτήν επιστημονικά πεδία (Φυσική, κβαντομηχανική κλπ ) και η έρευνα η οποία έχει κάνει είναι αξιοσημείωτη και χρονοβόρα όπως έχει δηλώσει και η ίδια.
Η εξέλιξη της ιστορίας, τόσο η κεντρική όσο και οι παράλληλες, ξετυλίγονται με γρήγορο ρυθμό, τα γεγονότα ακολουθούν αρμονικά το ένα το άλλο με έντονο το στοιχείο της έκπληξης, της ανατροπής και του απρόβλεπτου.
Κυρίαρχος ένας όρκος, μία δέσμευση αίματος αιώνων! Μπορεί αυτός άραγε να διαρρηχτεί; Το νέο να ανατρέψει το παλιό; Η αλήθεια να αντικαταστήσει το ψέμα;
Σκιαγραφεί έναν άλλο κόσμο ξένο, ένα άγνωστο σύμπαν και ταυτόχρονα οικείο, γήινο και καθημερινό καταφέρνοντας να διατηρήσει ως επίκεντρο τον άνθρωπο.
Είναι αυτά τα εσωτερικά μονοπάτια που με περίτεχνη απλότητα έχουν σχεδιαστεί για να μπορέσει ο αναγνώστης να τα διαβεί μόνος του η μέσω της Αλεξάνδρας της κεντρικής ηρωίδας αλλά και των υπόλοιπων ηρώων.
Όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε κληθεί να πάρουμε αποφάσεις σε κατάσταση πίεσης, να αντιμετωπίσουμε διλήμματα, να ξεπεράσουμε φόβους, να αμφισβητήσουμε καταστάσεις και ανθρώπους, να συγκρουστούμε με αντιλήψεις, προκαταλήψεις με τις αρχές μας αλλά ακόμη και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Να παλέψουμε για τα θέλω και τις ανάγκες μας, να ξεχωρίσουμε το σωστό από το λάθος. Είναι η πάλη της επιβίωσης, η πάλη να μην αλλάξουμε και αλλοτριωθούμε,’’ να μη χάσουμε την ψυχή μας’’ όπως χαρακτηριστικά λέει η Αλεξάνδρα.
Ο έρωτας εκεί, παρών πως θα μπορούσε άλλωστε να λείψει; ...Η πηγή της ίδιας της ζωής, της ύπαρξης μας. Υμνείται στο βιβλίο σε όλες του τις εκφάνσεις από τα πρώτα σκιρτήματα, το πάθος, την αίσθηση του απαγορευμένου, του ανεκπλήρωτου, του πόθου και της ηδονής, της απόλυτης ευτυχίας ,της προδοσίας και του πόνου, της παράδοσης άνευ όρων σ’ αυτόν. Μεγάλο ζητούμενο; Ο αληθινός έρωτας…
Λέει ο Πάμπλο Νερούδα στο ποίημα του , Ποθώ το στόμα σου
Και περπατώ πεινασμένη οσφραινόμενη το λυκόφως
Ψάχνοντας για εσένα , και τη ζεστή σου καρδιά
όπως το πούμα στη χέρσα ερημιά …
Η Αγνή πετυχαίνει να ασχοληθεί και να υμνήσει όχι μόνο τον έρωτα αλλά και τη φιλία, την αλληλεγγύη και την οικογένεια, τον ακρογωνιαίο παραδοσιακά λίθο της ελληνικής κοινωνίας. Ενώ στο προηγούμενο βιβλίο της επίκεντρο ήταν η σχέση μητέρας κόρης, εδώ κεντρικό πρόσωπο αποτελεί ο Πατέρας κι όπως η ίδια ήθελε, καταφέρνει να του αποτίσει φόρο τιμής.
Η γοητευτική της γραφή δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μυστηριακή και απόκοσμη, μαγική κι ενώ χάνεσαι μέσα σ’ αυτή, σε μεταφέρει παράλληλα στην τρομακτική τομογραφία της ελληνικής κοινωνίας , της ιδιάζουσας και πολυδιάστατης ιδιοσυγκρασίας της. Αποτυπώνει την πολιτική και κοινωνική κατάσταση τόσο ιστορικά όσο και σύγχρονα , εντός αλλά και εκτός συνόρων. Θίγει ζητήματα που μας απασχολούν και σήμερα έντονα και πλανώνται απειλητικά πάνω μας, όπως ο Ρατσισμός και ο φασισμός. Η αδικία, η έλλειψη ισονομίας και η αντίδραση ως φυσική τους συνέπεια.
Καταθέτει όμως την πίστη της στον άνθρωπο και την ικανότητα του να υπερνικήσει τους φόβους και τις αγωνίες του σε ακραίες συνθήκες όπως ο πόλεμος και η Επανάσταση. Καταστάσεις που βγάζουν στην επιφάνεια την πραγματική του φύση και τα άγρια ένστικτα του. Είναι αυτές οι κομβικές στιγμές που βλέπεις το ηθικό ανάστημα του ανθρώπου, το πραγματικό του πρόσωπο .Εκεί μπορεί ο άνθρωπος με όπλα του τη δύναμη της αγάπης, της φιλίας και του αλτρουισμού, με την ενότητα να αποδείξει πως διαθέτει το χάρισμα του Θάρρους και της ανδρείας. Ασπίδα ψυχής…
Η ζωή είναι όμορφη, τίποτα όμως σ’ αυτή δεν είναι εύκολο και ο φόβος είναι ένα τέρας.
Κι όπως ο Μάνος Χατζιδάκις χαρακτηριστικά έχει πει
όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει [...]
Θα συναντήσεις κι αυτά, τα λάθος πλάσματα, τα τέρατα που ζουν με αίμα, τρομακτικά και αποτρόπαια. Είναι όμως αυτά άραγε τα πραγματικά τέρατα ή μήπως κάτι άλλο, κάτι που κρύβουμε μέσα μας σχολαστικά, συμφέροντα των δυνατών και των εχόντων ή μήπως κι αυτή η ίδια η εξουσία;….
Γενικά, πρόκειται για ένα έργο ώριμο, ευρηματικό, προσεκτικά δομημένο με έντονα τόσο τα φουτουριστικά όσο και τα ρομαντικά στοιχεία. Αποπνέει ακόμη και αυτή, τη γοητεία ενός κινηματογραφικού έργου. Μία μουσική συγχορδία …
Όπως και να ‘χει αυτό το βιβλίο θα σας συνεπάρει και θα σας συναρπάσει, θα σας οδηγήσει στο άγνωστο, μπορεί να σας προβληματίσει, ίσως και να σας δώσει κάποιες απαντήσεις, όλα μπορούν να συμβούν. Ο καθένας μας ανακαλύπτει τα δικά του μονοπάτια, ανακαλεί τη βιωματική του μνήμη και χαράσσει δική του πορεία κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Τέλος καταλήγει στα δικά του συμπεράσματα, την προσωπική του αίσθηση.
Και τελικά είναι αυτή η αίσθηση αισιοδοξίας που μας γεμίζει, μας δίνει κουράγιο να συνεχίζουμε. Κι αυτά που μας ατσαλώνουν σε έναν διαρκή καθημερινό αγώνα, είναι η πίστη μας σ’ αυτά που αγαπάμε και πιστεύουμε, στις αξίες μας και τους ανθρώπους μας.
Σ’ ένα κομμάτι που μου άρεσε πολύ τελευταία λέει…
« Chase the reason
Chasing what's left of all the meaning.»
Κυνήγα τον λόγο
Κυνήγα αυτό που με νόημα έχει μείνει
Αυτό που απλά, αξίζει…
Ούτως ή άλλως μετά το σκοτάδι ακολουθεί το φως…
Δεν έχετε παρά να βουτήξετε στις σελίδες του και να το ανακαλύψετε!
ΜΑΥΡΑ ΛΙΒΑΔΙΑ – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Θα αναρωτιέστε λοιπόν, τι είναι αυτό που κάνει αυτό το βιβλίο ελκυστικό; Ποια είναι αυτά τα στοιχεία που το καθιστούν ενδιαφέρον; Σε μια εποχή μάλιστα που η καθημερινότητά μας υποχρεώνει να κάνουμε οικονομία ακόμη και από πράγματα που αγαπάμε. Αφορά άραγε μόνο τους αναγνώστες του φανταστικού ή και τους υπόλοιπους;
Το γεγονός πως πρόκειται για μία Ιστορία του φανταστικού, για ένα έπος, ένα παραμύθι με πηγές από την ελληνική παράδοση και ιστορία και μόνον αυτό αρκεί να μας γοητεύσει και να προκαλέσει το ενδιαφέρον.
Ο αφηγηματικός λόγος του από την πρώτη σελίδα άμεσος, πρωτοπρόσωπος. Μιλάει κατευθείαν στον ίδιο τον αναγνώστη. Οι περιγραφές κι αυτές λιτές με μια πινελιά λυρισμού τόση όση και όπου χρειάζεται. Ρέει, κυλάει χωρίς να πλατειάζει και να κουράζει.
Καταφέρνει ακόμη και οι πληροφορίες για όπλα και στρατηγική να αποτελούν στοιχεία ενδιαφέροντος και να μη γίνονται κουραστικά.
Θα ήθελα εδώ να σταθώ και να αναφέρω το πόσο εμφανής γίνεται η δουλειά της συγγραφέως σε άγνωστα γι αυτήν επιστημονικά πεδία (Φυσική, κβαντομηχανική κλπ ) και η έρευνα η οποία έχει κάνει είναι αξιοσημείωτη και χρονοβόρα όπως έχει δηλώσει και η ίδια.
Η εξέλιξη της ιστορίας, τόσο η κεντρική όσο και οι παράλληλες, ξετυλίγονται με γρήγορο ρυθμό, τα γεγονότα ακολουθούν αρμονικά το ένα το άλλο με έντονο το στοιχείο της έκπληξης, της ανατροπής και του απρόβλεπτου.
Κυρίαρχος ένας όρκος, μία δέσμευση αίματος αιώνων! Μπορεί αυτός άραγε να διαρρηχτεί; Το νέο να ανατρέψει το παλιό; Η αλήθεια να αντικαταστήσει το ψέμα;
Σκιαγραφεί έναν άλλο κόσμο ξένο, ένα άγνωστο σύμπαν και ταυτόχρονα οικείο, γήινο και καθημερινό καταφέρνοντας να διατηρήσει ως επίκεντρο τον άνθρωπο.
Είναι αυτά τα εσωτερικά μονοπάτια που με περίτεχνη απλότητα έχουν σχεδιαστεί για να μπορέσει ο αναγνώστης να τα διαβεί μόνος του η μέσω της Αλεξάνδρας της κεντρικής ηρωίδας αλλά και των υπόλοιπων ηρώων.
Όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε κληθεί να πάρουμε αποφάσεις σε κατάσταση πίεσης, να αντιμετωπίσουμε διλήμματα, να ξεπεράσουμε φόβους, να αμφισβητήσουμε καταστάσεις και ανθρώπους, να συγκρουστούμε με αντιλήψεις, προκαταλήψεις με τις αρχές μας αλλά ακόμη και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Να παλέψουμε για τα θέλω και τις ανάγκες μας, να ξεχωρίσουμε το σωστό από το λάθος. Είναι η πάλη της επιβίωσης, η πάλη να μην αλλάξουμε και αλλοτριωθούμε,’’ να μη χάσουμε την ψυχή μας’’ όπως χαρακτηριστικά λέει η Αλεξάνδρα.
Ο έρωτας εκεί, παρών πως θα μπορούσε άλλωστε να λείψει; ...Η πηγή της ίδιας της ζωής, της ύπαρξης μας. Υμνείται στο βιβλίο σε όλες του τις εκφάνσεις από τα πρώτα σκιρτήματα, το πάθος, την αίσθηση του απαγορευμένου, του ανεκπλήρωτου, του πόθου και της ηδονής, της απόλυτης ευτυχίας ,της προδοσίας και του πόνου, της παράδοσης άνευ όρων σ’ αυτόν. Μεγάλο ζητούμενο; Ο αληθινός έρωτας…
Λέει ο Πάμπλο Νερούδα στο ποίημα του , Ποθώ το στόμα σου
Και περπατώ πεινασμένη οσφραινόμενη το λυκόφως
Ψάχνοντας για εσένα , και τη ζεστή σου καρδιά
όπως το πούμα στη χέρσα ερημιά …
Η Αγνή πετυχαίνει να ασχοληθεί και να υμνήσει όχι μόνο τον έρωτα αλλά και τη φιλία, την αλληλεγγύη και την οικογένεια, τον ακρογωνιαίο παραδοσιακά λίθο της ελληνικής κοινωνίας. Ενώ στο προηγούμενο βιβλίο της επίκεντρο ήταν η σχέση μητέρας κόρης, εδώ κεντρικό πρόσωπο αποτελεί ο Πατέρας κι όπως η ίδια ήθελε, καταφέρνει να του αποτίσει φόρο τιμής.
Η γοητευτική της γραφή δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μυστηριακή και απόκοσμη, μαγική κι ενώ χάνεσαι μέσα σ’ αυτή, σε μεταφέρει παράλληλα στην τρομακτική τομογραφία της ελληνικής κοινωνίας , της ιδιάζουσας και πολυδιάστατης ιδιοσυγκρασίας της. Αποτυπώνει την πολιτική και κοινωνική κατάσταση τόσο ιστορικά όσο και σύγχρονα , εντός αλλά και εκτός συνόρων. Θίγει ζητήματα που μας απασχολούν και σήμερα έντονα και πλανώνται απειλητικά πάνω μας, όπως ο Ρατσισμός και ο φασισμός. Η αδικία, η έλλειψη ισονομίας και η αντίδραση ως φυσική τους συνέπεια.
Καταθέτει όμως την πίστη της στον άνθρωπο και την ικανότητα του να υπερνικήσει τους φόβους και τις αγωνίες του σε ακραίες συνθήκες όπως ο πόλεμος και η Επανάσταση. Καταστάσεις που βγάζουν στην επιφάνεια την πραγματική του φύση και τα άγρια ένστικτα του. Είναι αυτές οι κομβικές στιγμές που βλέπεις το ηθικό ανάστημα του ανθρώπου, το πραγματικό του πρόσωπο .Εκεί μπορεί ο άνθρωπος με όπλα του τη δύναμη της αγάπης, της φιλίας και του αλτρουισμού, με την ενότητα να αποδείξει πως διαθέτει το χάρισμα του Θάρρους και της ανδρείας. Ασπίδα ψυχής…
Η ζωή είναι όμορφη, τίποτα όμως σ’ αυτή δεν είναι εύκολο και ο φόβος είναι ένα τέρας.
Κι όπως ο Μάνος Χατζιδάκις χαρακτηριστικά έχει πει
όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει [...]
Θα συναντήσεις κι αυτά, τα λάθος πλάσματα, τα τέρατα που ζουν με αίμα, τρομακτικά και αποτρόπαια. Είναι όμως αυτά άραγε τα πραγματικά τέρατα ή μήπως κάτι άλλο, κάτι που κρύβουμε μέσα μας σχολαστικά, συμφέροντα των δυνατών και των εχόντων ή μήπως κι αυτή η ίδια η εξουσία;….
Γενικά, πρόκειται για ένα έργο ώριμο, ευρηματικό, προσεκτικά δομημένο με έντονα τόσο τα φουτουριστικά όσο και τα ρομαντικά στοιχεία. Αποπνέει ακόμη και αυτή, τη γοητεία ενός κινηματογραφικού έργου. Μία μουσική συγχορδία …
Όπως και να ‘χει αυτό το βιβλίο θα σας συνεπάρει και θα σας συναρπάσει, θα σας οδηγήσει στο άγνωστο, μπορεί να σας προβληματίσει, ίσως και να σας δώσει κάποιες απαντήσεις, όλα μπορούν να συμβούν. Ο καθένας μας ανακαλύπτει τα δικά του μονοπάτια, ανακαλεί τη βιωματική του μνήμη και χαράσσει δική του πορεία κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Τέλος καταλήγει στα δικά του συμπεράσματα, την προσωπική του αίσθηση.
Και τελικά είναι αυτή η αίσθηση αισιοδοξίας που μας γεμίζει, μας δίνει κουράγιο να συνεχίζουμε. Κι αυτά που μας ατσαλώνουν σε έναν διαρκή καθημερινό αγώνα, είναι η πίστη μας σ’ αυτά που αγαπάμε και πιστεύουμε, στις αξίες μας και τους ανθρώπους μας.
Σ’ ένα κομμάτι που μου άρεσε πολύ τελευταία λέει…
« Chase the reason
Chasing what's left of all the meaning.»
Κυνήγα τον λόγο
Κυνήγα αυτό που με νόημα έχει μείνει
Αυτό που απλά, αξίζει…
Ούτως ή άλλως μετά το σκοτάδι ακολουθεί το φως…
Δεν έχετε παρά να βουτήξετε στις σελίδες του και να το ανακαλύψετε!
October 29, 2018
***4,5 αστεράκια***
Αρχικά, να πω κάτι βασικό: η επαφή μου με το είδος του επικού young adult περιστρέφεται μόνο μέσω των ταινιών Twilight, Divergent, Hunger Games κτλ.
Δεδομένου της απειρίας μου με το συγκεκριμένο είδος, ίσως δεν είμαι το καταλληλότερο άτομο να εκφέρει γνώμη, όμως επειδή έκρινα πως ο κόσμος που η συγγραφέας έστησε δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από τα συγκεκριμένα σύμπαντα, αποφάσισα να πω την άποψή μου. Η ιδέα για τους ακρίτες είναι άκρως αξιοζήλευτη. Αποτελεί το δέλεαρ του βιβλίου και εξάπτει τη φαντασία. Επίσης, η κ. Σιούλα έχει χτίσει τον κόσμο της με προσοχή, σύνεση και μεθοδικότητα. Οι χαρακτήρες είναι ολοζώντανοι, ο λόγος ζεστός και η γραφή ρέουσα. Έχει γίνει εντυπωσιακή δουλειά στην απόδοση της εξωτερίκευσης των συναισθημάτων, στην σκιαγράφηση της ψυχολογίας των χαρακτήρων, τόσο του Μετέ, όσο και της Αλεξάνδρας. Δυστυχώς στερούμαι της απαιτούμενης φρέσκιας οπτικής που ένας παθιασμένος για ζωή νεαρός έχει στα είκοσι του χρόνια, κι αυτό το θέτω ως αντιπαραβολή για να τονίσω τον εξαίρετο τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκαν τα αισθήματα της Αλεξάνδρας. Δεν σας κρύβω πως αρκετές στιγμές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης χαμογελούσα με τον τρόπο που αντιμετώπιζε τις καταστάσεις. Ήταν πολύ αληθοφανής. Ήταν αυθεντική. Ήταν λες και πράγματι, εμείς οι αναγνώστες ,ήμασταν θεατές στις σκέψεις, τις παρορμήσεις και τα πάθη ενός 19χρονου κοριτσιού. Ήταν λες και είχαμε βρει το κρυφό ημερολόγιο της και διαβάζαμε σελίδα-σελίδα κομμάτια από τη ζωή της. Είμαι της άποψης πως λίγοι άνθρωποι μπορούν να πετύχουν κάτι τέτοιο: να αφουγκραστούν τις ανησυχίες των νέων και να σκιαγραφήσουν με ιδιαίτερη ενάργεια τον ψυχισμό τους. Για μένα αυτό το χαρακτηριστικό ήταν το κορυφαίο στο βιβλίο. Με εντυπωσίασε και θαρρώ είναι αυτό που θα μου μείνει από την ιστορία όταν περάσουν τα χρόνια.
Στις επιμέρους εντυπώσεις, τώρα:
-Από τη μέση το βιβλίο αλλάζει. Στην αρχή ακολουθεί τα πατήματα και τον ρυθμό ενός 19χρονου αφηγητή και στη συνέχεια έρχεται πιο κοντά στα δεδομένα ενός αναγνώστη άνω των 25 χρονών. Αρχικά δηλαδή δίνεται έμφαση στο στήσιμο των χαρακτήρων, κάτι που ενισχύει το δέσιμο μαζί τους, όμως το ξεδίπλωμα της βασικής πλοκής (μαζί με τα επικά στοιχεία) έρχεται μετά.
-Υπήρξαν σκηνές που πραγματικά με συγκίνησαν. Τις περίμενα, όμως ήταν πολύ όμορφα δοσμένες.
-Έχει γίνει καταπληκτική δουλειά στο στήσιμο της στρατιωτικής δομής των Μαύρων Λιβαδιών. Είναι κάτι που δίνει συνέπεια στο βιβλίο και αξίζει να αναφερθεί.
-Εξαιρετικές σκηνές μάχης. Υπέροχη ατμόσφαιρα στο τέλος.
-Μου άρεσε η βασική πλοκή. Προσγειωμένη προσέγγιση και αληθοφανής, που δικαιολογεί πολλά.
-Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Αναμενόμενα, εξύψωσε την Αλεξάνδρα ως χαρακτήρα όμως επισκίασε αρκετά τους άλλους. Προσωπικά ήθελα να ‘’ζήσω’’ και τους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Ταυτίστηκα με τον Αμενάι, ο Ιερόθεος ήταν πολύ ενδιαφέρον, ο Μετέ επίσης. Υπήρξαν στοιχειά που δεν αναπτύχθηκαν αρκετά, ενώ υπήρχαν ως σύλληψη. Δίκοπο μαχαίρι η τεχνική της πρωτοπρόσωπης αφήγησης. Κατάλληλο ως εργαλείο για διηγήματα των 8-10 σελίδων, όμως σε κλίμακα μυθιστορήματος νομίζω πως είναι εγχείρημα υψηλού ρίσκου, καθώς ο συγγραφέας χάνει ευκαιρίες να πει τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά (και να κάνει το έργο του σαφώς ευκολότερο, χωρίς να αναλωθεί πολύ στο tell). Βέβαια, εδώ έρχεται και το θέμα του target group (κοινώς, τι προτιμάει ένας 25χρονος; Τον νοιάζει το υπόβαθρο και ο περίγυρος ή ταυτίζεται τόσο με τον πρωταγωνιστή που δεν έχει πρόβλημα με το tell και τον αναπόφευκτο υποβιβασμό των υπόλοιπων χαρακτήρων;)
-Θεωρώ πως μια μικρή σκηνή τρόμου στην αρχή του βιβλίου (στον λόφο με τις πύλες) θα ενίσχυε το πρώτο μισό, χωρίς να υποθάλψει το λογοτεχνικό ύφος και το στήσιμο των χαρακτήρων. Υπάρχει μια αιωρούμενη, και πολύ στιβαρή αίσθηση απειλής στο υπόβαθρο, που χαλάει την ευδαιμονία της Αλεξάνδρας, όμως πιστεύω πως έπρεπε να υπάρξει ένα συμβάν που να εντείνει το συναίσθημα της ανασφάλειας και της αμφιβολίας.
-Όσο παράξενο κι αν ακουστεί, ήθελα να μάθω κι άλλα για τους σκεπτομορφίτες. Να δούμε κάτι, μια έντονη σκηνή που να δικαιολογεί τον τίτλο τους ως «σκεπτομορφίτες». Γενικώς, η κοσμοπλασία (Ιστορία, βασικά) με άφησε λίγο ανικανοποίητο. Θα ήθελα ένα flashback για το τι συνέβη στα παλιά χρόνια. Πώς ζούνε οι ψυχοφάγοι/ σκεπτομορφίτες στα βουνά του Θανάτου (με οπτική, όχι με tell). Από πού προέρχονται. Ό,τι ίσως τους οδηγεί η ανάγκη, ή έστω η λαιμαργία. Αντιλαμβάνομαι πως ο παραλληλισμός με τις ακρίδες δεν είναι τυχαίος, όμως παρόλο ταύτα θα ήθελα ως αναγνώστης να το βιώσω άμεσα, βλέποντάς το.
Προσωπικά ευχαριστήθηκα το βιβλίο (βασικά το ξεζούμισα!), με ταξίδεψε, με έκανε για λίγο να θυμηθώ πως είναι να είσαι είκοσι χρονών, να προβληματιστώ με την στράτευση των νέων αλλά και την εκμετάλλευση που απορρέει από τέτοιες καταστάσεις, αλλά και να χαθώ σε έναν κόσμο επικίνδυνο και ξένο.
Το προτείνω σε όλους τους αναγνώστες, μικρούς και μεγάλους. Είναι ένα βιβλίο φαντασίας για νέους που κλείνει το μάτι και σε εμάς τους μεγαλύτερους σε ηλικία λάτρεις του φανταστικού.
Αρχικά, να πω κάτι βασικό: η επαφή μου με το είδος του επικού young adult περιστρέφεται μόνο μέσω των ταινιών Twilight, Divergent, Hunger Games κτλ.
Δεδομένου της απειρίας μου με το συγκεκριμένο είδος, ίσως δεν είμαι το καταλληλότερο άτομο να εκφέρει γνώμη, όμως επειδή έκρινα πως ο κόσμος που η συγγραφέας έστησε δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από τα συγκεκριμένα σύμπαντα, αποφάσισα να πω την άποψή μου. Η ιδέα για τους ακρίτες είναι άκρως αξιοζήλευτη. Αποτελεί το δέλεαρ του βιβλίου και εξάπτει τη φαντασία. Επίσης, η κ. Σιούλα έχει χτίσει τον κόσμο της με προσοχή, σύνεση και μεθοδικότητα. Οι χαρακτήρες είναι ολοζώντανοι, ο λόγος ζεστός και η γραφή ρέουσα. Έχει γίνει εντυπωσιακή δουλειά στην απόδοση της εξωτερίκευσης των συναισθημάτων, στην σκιαγράφηση της ψυχολογίας των χαρακτήρων, τόσο του Μετέ, όσο και της Αλεξάνδρας. Δυστυχώς στερούμαι της απαιτούμενης φρέσκιας οπτικής που ένας παθιασμένος για ζωή νεαρός έχει στα είκοσι του χρόνια, κι αυτό το θέτω ως αντιπαραβολή για να τονίσω τον εξαίρετο τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκαν τα αισθήματα της Αλεξάνδρας. Δεν σας κρύβω πως αρκετές στιγμές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης χαμογελούσα με τον τρόπο που αντιμετώπιζε τις καταστάσεις. Ήταν πολύ αληθοφανής. Ήταν αυθεντική. Ήταν λες και πράγματι, εμείς οι αναγνώστες ,ήμασταν θεατές στις σκέψεις, τις παρορμήσεις και τα πάθη ενός 19χρονου κοριτσιού. Ήταν λες και είχαμε βρει το κρυφό ημερολόγιο της και διαβάζαμε σελίδα-σελίδα κομμάτια από τη ζωή της. Είμαι της άποψης πως λίγοι άνθρωποι μπορούν να πετύχουν κάτι τέτοιο: να αφουγκραστούν τις ανησυχίες των νέων και να σκιαγραφήσουν με ιδιαίτερη ενάργεια τον ψυχισμό τους. Για μένα αυτό το χαρακτηριστικό ήταν το κορυφαίο στο βιβλίο. Με εντυπωσίασε και θαρρώ είναι αυτό που θα μου μείνει από την ιστορία όταν περάσουν τα χρόνια.
Στις επιμέρους εντυπώσεις, τώρα:
-Από τη μέση το βιβλίο αλλάζει. Στην αρχή ακολουθεί τα πατήματα και τον ρυθμό ενός 19χρονου αφηγητή και στη συνέχεια έρχεται πιο κοντά στα δεδομένα ενός αναγνώστη άνω των 25 χρονών. Αρχικά δηλαδή δίνεται έμφαση στο στήσιμο των χαρακτήρων, κάτι που ενισχύει το δέσιμο μαζί τους, όμως το ξεδίπλωμα της βασικής πλοκής (μαζί με τα επικά στοιχεία) έρχεται μετά.
-Υπήρξαν σκηνές που πραγματικά με συγκίνησαν. Τις περίμενα, όμως ήταν πολύ όμορφα δοσμένες.
-Έχει γίνει καταπληκτική δουλειά στο στήσιμο της στρατιωτικής δομής των Μαύρων Λιβαδιών. Είναι κάτι που δίνει συνέπεια στο βιβλίο και αξίζει να αναφερθεί.
-Εξαιρετικές σκηνές μάχης. Υπέροχη ατμόσφαιρα στο τέλος.
-Μου άρεσε η βασική πλοκή. Προσγειωμένη προσέγγιση και αληθοφανής, που δικαιολογεί πολλά.
-Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Αναμενόμενα, εξύψωσε την Αλεξάνδρα ως χαρακτήρα όμως επισκίασε αρκετά τους άλλους. Προσωπικά ήθελα να ‘’ζήσω’’ και τους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Ταυτίστηκα με τον Αμενάι, ο Ιερόθεος ήταν πολύ ενδιαφέρον, ο Μετέ επίσης. Υπήρξαν στοιχειά που δεν αναπτύχθηκαν αρκετά, ενώ υπήρχαν ως σύλληψη. Δίκοπο μαχαίρι η τεχνική της πρωτοπρόσωπης αφήγησης. Κατάλληλο ως εργαλείο για διηγήματα των 8-10 σελίδων, όμως σε κλίμακα μυθιστορήματος νομίζω πως είναι εγχείρημα υψηλού ρίσκου, καθώς ο συγγραφέας χάνει ευκαιρίες να πει τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά (και να κάνει το έργο του σαφώς ευκολότερο, χωρίς να αναλωθεί πολύ στο tell). Βέβαια, εδώ έρχεται και το θέμα του target group (κοινώς, τι προτιμάει ένας 25χρονος; Τον νοιάζει το υπόβαθρο και ο περίγυρος ή ταυτίζεται τόσο με τον πρωταγωνιστή που δεν έχει πρόβλημα με το tell και τον αναπόφευκτο υποβιβασμό των υπόλοιπων χαρακτήρων;)
-Θεωρώ πως μια μικρή σκηνή τρόμου στην αρχή του βιβλίου (στον λόφο με τις πύλες) θα ενίσχυε το πρώτο μισό, χωρίς να υποθάλψει το λογοτεχνικό ύφος και το στήσιμο των χαρακτήρων. Υπάρχει μια αιωρούμενη, και πολύ στιβαρή αίσθηση απειλής στο υπόβαθρο, που χαλάει την ευδαιμονία της Αλεξάνδρας, όμως πιστεύω πως έπρεπε να υπάρξει ένα συμβάν που να εντείνει το συναίσθημα της ανασφάλειας και της αμφιβολίας.
-Όσο παράξενο κι αν ακουστεί, ήθελα να μάθω κι άλλα για τους σκεπτομορφίτες. Να δούμε κάτι, μια έντονη σκηνή που να δικαιολογεί τον τίτλο τους ως «σκεπτομορφίτες». Γενικώς, η κοσμοπλασία (Ιστορία, βασικά) με άφησε λίγο ανικανοποίητο. Θα ήθελα ένα flashback για το τι συνέβη στα παλιά χρόνια. Πώς ζούνε οι ψυχοφάγοι/ σκεπτομορφίτες στα βουνά του Θανάτου (με οπτική, όχι με tell). Από πού προέρχονται. Ό,τι ίσως τους οδηγεί η ανάγκη, ή έστω η λαιμαργία. Αντιλαμβάνομαι πως ο παραλληλισμός με τις ακρίδες δεν είναι τυχαίος, όμως παρόλο ταύτα θα ήθελα ως αναγνώστης να το βιώσω άμεσα, βλέποντάς το.
Προσωπικά ευχαριστήθηκα το βιβλίο (βασικά το ξεζούμισα!), με ταξίδεψε, με έκανε για λίγο να θυμηθώ πως είναι να είσαι είκοσι χρονών, να προβληματιστώ με την στράτευση των νέων αλλά και την εκμετάλλευση που απορρέει από τέτοιες καταστάσεις, αλλά και να χαθώ σε έναν κόσμο επικίνδυνο και ξένο.
Το προτείνω σε όλους τους αναγνώστες, μικρούς και μεγάλους. Είναι ένα βιβλίο φαντασίας για νέους που κλείνει το μάτι και σε εμάς τους μεγαλύτερους σε ηλικία λάτρεις του φανταστικού.
January 26, 2019
Αν μου ζητούσαν να κρίνω αυτό το βιβλίο με μια μόνο λέξη, αυτή θα ήταν... ΖΩΝΤΑΝΟ!
Μαζί με την Αλεξάνδρα ζούμε κι εμείς οι αναγνώστες στα Μαύρα Λιβάδια, χαιρόμαστε, αγαπάμε, κινδυνεύουμε, πληγωνόμαστε, φοβόμαστε....
Ένας φανταστικός κόσμος που περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια, ένας σκοπός ιερός που δεν αφήνει περιθώρια υπαναχώρησης. Κατόπιν η προδοσία, η αγανάκτηση, η ματαιότητα των μέχρι τώρα δεδομένων και τελικά η δικαίωση.
Για τους λάτρεις της φανταστικής λογοτεχνίας συνιστάται ανεπιφύλακτα!!!
Μαζί με την Αλεξάνδρα ζούμε κι εμείς οι αναγνώστες στα Μαύρα Λιβάδια, χαιρόμαστε, αγαπάμε, κινδυνεύουμε, πληγωνόμαστε, φοβόμαστε....
Ένας φανταστικός κόσμος που περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια, ένας σκοπός ιερός που δεν αφήνει περιθώρια υπαναχώρησης. Κατόπιν η προδοσία, η αγανάκτηση, η ματαιότητα των μέχρι τώρα δεδομένων και τελικά η δικαίωση.
Για τους λάτρεις της φανταστικής λογοτεχνίας συνιστάται ανεπιφύλακτα!!!
June 28, 2019
Μαύρα Λιβάδια είναι ένα βιβλίο που είχα ακούσει διφορούμενες κριτικές και απόψεις. Από το οπισθόφυλλο είχα καταλάβει ότι θα ήταν ένα βιβλίο που ή θα μου άρεσε πολύ ή θα με κούραζε! Το σκοτεινό του εξώφυλλο μου εξίταρε την φαντασία...
Η Αλεξάντρα Βάγια είναι μια απλή κοπέλα από φτωχικό περιβάλλον που φοιτά στο Πανεπιστήμιο στα ΤΕΦΑΑ αν και δεν είναι η πρώτη της επιλογή. Κάποιο γύρισμα της τύχης την φέρνει αντιμέτωπη με ένα όρκο αίματος που δεσμεύει του πρωτότοκους κάποιων οικογενειών να αναλάβουν γενιά παρά γενιά τη φύλαξη των συνόρων στα Μαύρα Λιβάδια για είκοσι χρόνια. Αυτός που πρέπει να υπηρετήσει είναι ο μικρός άρρωστος αδελφός της. Για να τον σώσει λοιπόν αποφασίζει να καταταγεί στη θέση του για 10 χρόνια εφόσον ο προηγούμενος δέσμιος δεν ολοκλήρωσε την θητεία του!
Αυτοί που έρχονται να την παραλάβουν και να τη συνοδεύσουν στα Μαύρα Λιβάδια της δημιουργούν αισθήματα μίσους και απαξίωσης εκτός από έναν, τον Ιερόθεο, που της φέρθηκε ευγενικά και με συμπάθεια. Ο φόβος όμως την κατέκλησε από την πρώτη στιγμή που έμαθε για την θητεία της και τι έχει να αντιμετωπήσει. Η θέση της σαν Σιωπηλή Ποτένς την κάνει πολύτιμη για τους υπόλοιπους αφού είναι κάτι σπάνιο. Η γνωριμία της με τον Μετέ Μπατούρ, Διοικητής της περιπόλου και Ταγματάρχης , της γεννά έντονα συναισθήματα αν και η πρώτη τους συνάντηση ήταν γεμάτη ειρωνία και ένταση.
Η εκπαίδευσή της είναι πολύ δύσκολη και απογοητεύεται. Ο φόβος έχει εγκατασταθεί πλέον στην καρδιά της και το γεγονός ότι η ώρα που θα πάρει μέρος σε κάποια πραγματική σύγκρουση με κίνδυνο τη ζωή της, πλησιάζει της προξενεί μεγαλη ανησυχία. Μόνη της χαρά η σχέση που έχει αναπτύξει με την Άνια την συμπολεμίστριά της και τον Μετέ που αφέθηκε σε όσα νιώθει γι'αυτόν. Όλα όσα όμως θα αναγκαστεί να υποστεί θα την δυναμώσουν και θα την αναγκάσουν να πάρει κάποιες σοβαρές αποφάσεις! Όλα όσα θα μάθει, όλα όσα θα καταλάβει, ολα όσα κρύβονται και απειλούν να βγουν στην επιφάνεια της δημιουργούν έντονο μίσος και απελπισία! Θα καταφέρει να βγει ζωντανή από αυτή τη δοκιμασία; Ο έρωτας που νιώθει για τον Μετέ θα ευδοκιμήσει; Ποια θα είναι η κατάληξη αυτής της υπόθεσης; Η δουλειά τους για τη φύλαξη των συνόρων είναι τόσο σημαντική και αναγκαία ή κάτι άλλο κρύβεται πίσω από αυτό;
Ένα βιβλίο επικής φαντασίας, με παραστατικές μάχες, με αγωνία, ένταση, κίνδυνο και πολλούς θανάτους. Το αισθηματικό στοιχείο δίνει αίγλη στο βιβλίο, κατά την αποψή μου, και το εμπλουτίζει συναισθήματα. Η αγάπη , όχι μόνο η ερωτική αλλά και η φιλική, δίνουν δύναμη στους πολεμιστές να αγωνίζονται για τη σωτηρία, όχι μόνο τη δική τους αλλά και όσων αγαπούν. Τα Μαύρα Λιβάδια είναι ένας τόπος άγριος, επικίνδυνος και γεμάτος αντιθέσεις. Η επιβίωση είναι δύσκολη εως ακατόρθωτη καθώς ο εχθρός είναι δυνατός και γρήγορος. Η προδοσία και η εκμετάλλευση κάνει τους ήρωες πιο αποφασιστικούς να πολεμήσουν για το δίκαιο!!
Αυτό το βιβλίο έχει πολλά να δώσει. Το χρήμα και η εξουσία που κάνει τους ανθρώπους άσπλαχνους και εκμεταλλευτές. Η άγνοια που κάνει τους ανθρώπους πρόβατα προς σφαγή. Ο έρωτας που κατακλύζει την καρδιά και σου δίνει δύναμη να αμυνθείς και να πολεμίσεις για ολα τα ιδανικά που έχουν αξία! Μου άρεσε πάρα πολύ, δεν με κούρασε καθόλου και μετά τη μέση δεν μπορούσα με τίποτα να το αφήσω από τα χέρια μου από την αγωνία να μάθω την κατάληξη. Στους λάτρεις του είδους φυσικά και το προτείνω!!
Η Αλεξάντρα Βάγια είναι μια απλή κοπέλα από φτωχικό περιβάλλον που φοιτά στο Πανεπιστήμιο στα ΤΕΦΑΑ αν και δεν είναι η πρώτη της επιλογή. Κάποιο γύρισμα της τύχης την φέρνει αντιμέτωπη με ένα όρκο αίματος που δεσμεύει του πρωτότοκους κάποιων οικογενειών να αναλάβουν γενιά παρά γενιά τη φύλαξη των συνόρων στα Μαύρα Λιβάδια για είκοσι χρόνια. Αυτός που πρέπει να υπηρετήσει είναι ο μικρός άρρωστος αδελφός της. Για να τον σώσει λοιπόν αποφασίζει να καταταγεί στη θέση του για 10 χρόνια εφόσον ο προηγούμενος δέσμιος δεν ολοκλήρωσε την θητεία του!
Αυτοί που έρχονται να την παραλάβουν και να τη συνοδεύσουν στα Μαύρα Λιβάδια της δημιουργούν αισθήματα μίσους και απαξίωσης εκτός από έναν, τον Ιερόθεο, που της φέρθηκε ευγενικά και με συμπάθεια. Ο φόβος όμως την κατέκλησε από την πρώτη στιγμή που έμαθε για την θητεία της και τι έχει να αντιμετωπήσει. Η θέση της σαν Σιωπηλή Ποτένς την κάνει πολύτιμη για τους υπόλοιπους αφού είναι κάτι σπάνιο. Η γνωριμία της με τον Μετέ Μπατούρ, Διοικητής της περιπόλου και Ταγματάρχης , της γεννά έντονα συναισθήματα αν και η πρώτη τους συνάντηση ήταν γεμάτη ειρωνία και ένταση.
Η εκπαίδευσή της είναι πολύ δύσκολη και απογοητεύεται. Ο φόβος έχει εγκατασταθεί πλέον στην καρδιά της και το γεγονός ότι η ώρα που θα πάρει μέρος σε κάποια πραγματική σύγκρουση με κίνδυνο τη ζωή της, πλησιάζει της προξενεί μεγαλη ανησυχία. Μόνη της χαρά η σχέση που έχει αναπτύξει με την Άνια την συμπολεμίστριά της και τον Μετέ που αφέθηκε σε όσα νιώθει γι'αυτόν. Όλα όσα όμως θα αναγκαστεί να υποστεί θα την δυναμώσουν και θα την αναγκάσουν να πάρει κάποιες σοβαρές αποφάσεις! Όλα όσα θα μάθει, όλα όσα θα καταλάβει, ολα όσα κρύβονται και απειλούν να βγουν στην επιφάνεια της δημιουργούν έντονο μίσος και απελπισία! Θα καταφέρει να βγει ζωντανή από αυτή τη δοκιμασία; Ο έρωτας που νιώθει για τον Μετέ θα ευδοκιμήσει; Ποια θα είναι η κατάληξη αυτής της υπόθεσης; Η δουλειά τους για τη φύλαξη των συνόρων είναι τόσο σημαντική και αναγκαία ή κάτι άλλο κρύβεται πίσω από αυτό;
Ένα βιβλίο επικής φαντασίας, με παραστατικές μάχες, με αγωνία, ένταση, κίνδυνο και πολλούς θανάτους. Το αισθηματικό στοιχείο δίνει αίγλη στο βιβλίο, κατά την αποψή μου, και το εμπλουτίζει συναισθήματα. Η αγάπη , όχι μόνο η ερωτική αλλά και η φιλική, δίνουν δύναμη στους πολεμιστές να αγωνίζονται για τη σωτηρία, όχι μόνο τη δική τους αλλά και όσων αγαπούν. Τα Μαύρα Λιβάδια είναι ένας τόπος άγριος, επικίνδυνος και γεμάτος αντιθέσεις. Η επιβίωση είναι δύσκολη εως ακατόρθωτη καθώς ο εχθρός είναι δυνατός και γρήγορος. Η προδοσία και η εκμετάλλευση κάνει τους ήρωες πιο αποφασιστικούς να πολεμήσουν για το δίκαιο!!
Αυτό το βιβλίο έχει πολλά να δώσει. Το χρήμα και η εξουσία που κάνει τους ανθρώπους άσπλαχνους και εκμεταλλευτές. Η άγνοια που κάνει τους ανθρώπους πρόβατα προς σφαγή. Ο έρωτας που κατακλύζει την καρδιά και σου δίνει δύναμη να αμυνθείς και να πολεμίσεις για ολα τα ιδανικά που έχουν αξία! Μου άρεσε πάρα πολύ, δεν με κούρασε καθόλου και μετά τη μέση δεν μπορούσα με τίποτα να το αφήσω από τα χέρια μου από την αγωνία να μάθω την κατάληξη. Στους λάτρεις του είδους φυσικά και το προτείνω!!
December 23, 2017
Όταν είδα για πρώτη φορά το εξώφυλλο και τον τίτλο του βιβλίου, παραδέχομαι ότι ένιωσα έξαψη και ενθουσιασμό! Διαβάζοντας την περίληψη κατάλαβα ότι θα είναι, για μια ακόμη φορά, ένα βιβλίο με άρωμα και χρώμα ελληνικό!
Και τα δυο βιβλία της κας Σιούλα είναι βασισμένα σε ελληνικούς μύθους, ποιήματα και τραγούδια της πατρίδας μας. Με οδηγό την ελληνική παράδοση, μας έχει χαρίσει δυο σπουδαίες δημιουργίες, κι ενώ εμπνέεται από τον ελληνικό πολιτισμό, δε σταματά εκεί, αντιθέτως πάει την πλοκή των βιβλίων της ένα βήμα παραπέρα. Μας ταξιδεύει σε κόσμους φανταστικούς, με πλάσματα εξωπραγματικά, αλλά ήρωες καθημερινούς και σύγχρονους.
Στα Μαύρα Λιβάδια η κα Σιούλα έχει φτιάξει ένα νέο κόσμο σε άλλο σύμπαν. Μια κοινωνία που μοιάζει με τη δική μας, μιλάει την ελληνική γλώσσα, έχει τις ίδιες θρησκευτικές απόψεις , σχεδόν ίδιες στρατιωτικές και πολιτικές αρχές και εξουσίες αλλά με διαφορετικές ονομασίες. Ένα φανταστικό μέρος, που η ύπαρξή του ξεκινά από το Βυζάντιο και φτάνει έως τις μέρες μας.
Την ιστορία μας τη διηγείται η Αλεξάνδρα Βάγια και μέσα από τα δικά της μάτια ταξιδεύουμε στα Μαύρα Λιβάδια. Ένας όρκος δεσμεύει την οικογένειά της και έχοντας η ίδια ένα σπάνιο χάρισμα, με απειλές, παραπλάνηση και μισές αλήθειες μεταφέρεται στα Μαύρα Λιβάδια για μια δεκαετής θητεία. Εκεί ξετυλίγεται ένα κουβάρι με ίντριγκες, συνωμοσίες, υποκρισία, ψέματα.
Από την πρώτη στιγμή, η άμυνα της Αλεξάνδρας είναι ο θυμός και η αντίδραση. Γίνεται αγενής και ειρωνική με τους ανωτέρους της και επιλέγει τον πολιτικό όρκο από τον θρησκευτικό. Ωστόσο, όσο περνά ο καιρός μαθαίνει για τους εχθρούς που θα αντιμετωπίσει, κρυφούς και φανερούς, αρχίζει να νιώθει ότι η ζωή στο στρατόπεδο μοιάζει με εφιάλτη. Και εκεί εμφανίζεται ο έρωτας, ψηλός, μελαχρινός με πράσινα μάτια! Και όση ωριμότητα και θέληση επιδεικνύει στην εκπαίδευσή της, τόσο αδύναμη και ανώριμη φαίνεται στην αγάπη.
Από τις πρώτες στιγμές της Αλεξάνδρας στα Μαύρα Λιβάδια, υπάρχει ένας ιερωμένος που τη συμβουλεύει και την καθοδηγεί. Η σχέση τους θα περάσει από σαράντα κύματα, αλλά στο τέλος φεύγει ο θυμός και μένει η εκτίμηση και ο σεβασμός. Παράλληλα δημιουργεί δυνατές φιλίες με κοπέλες της ομάδας της, με τις οποίες θα αλληλοβοηθηθούν στις δύσκολες ώρες που τους περιμένουν.
Η συγγραφέας σε αυτή την ιστορία, μας δείχνει ότι οι πλούσιοι και ισχυροί μπορούν να κάνουν τα πάντα στο όνομα της εξουσίας και του χρήματος.
Μια από τις φράσεις του βιβλίου που με άγγιξε είναι "Ο μεγαλύτερος φόρος που θα πληρώσουμε ποτέ, μια πόρτα που οδηγεί στη μηδαμινότητα και που κάποτε θα τη διαβούμε υποχρεωτικά" .
Η πένα της κας Σιούλα ξεχωρίζει, έχει δικό της στυλ και χαρακτήρα. Είναι μια συγγραφέας που μαγεύει τους αναγνώστες της. Δείχνει να έχει κάνει λεπτομερή έρευνα για το βιβλίο της. Η αφήγησή της είναι κινηματογραφική με ολοζώντανες εικόνες δράσης. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι απλή και ωμή σε αρκετά σημεία.
Είναι ένα βιβλίο σύγχρονο, που υμνεί τη φιλία, τον έρωτα, την πατρική αγάπη. Ένα αξιόλογο βιβλίο της λογοτεχνίας του φανταστικού της χώρας μας!
August 3, 2018
Κι εκει που εχεις πει οτι δυσκολα θα ξαναδιαβασεις βιβλιο φαντασιας απο Ελληνα συγγραφεα ερχεται η Αγνη Σιουλα και τα Μαυρα Λιβαδια και τα ανατρεπουν ολα.
Ομολογω οτι πριν ξεκινησω ημουν αρκετα επιφυλακτικη αλλα ηδη απο την αρχη του βιβλιου παρατηρησα ποσο πολυ εχει εξελιχθει η συγγραφεας.Εχοντας διαβασει και το πρωτο της βιβλιο θεωρω πως αυτη τη φορα το επιπεδο εχει ανεβει τοσο πολυ ωστε να ανταγωνιζεται επαξια τους ξενους συγγραφεις.
Πρωτοτυπη ιστορια βασισμενη στη λαογραφια του τοπου μας με εντονα τα στοιχεια της οικογενειας, της φιλιας αλλα και του ρατσισμου και της αισχροκερδειας.
Εχω και καποιες ενστασεις βεβαια (αλιμονο😊!).
1ον υπηρχαν πολλες λεπτομερειες της δομης του στρατου που δεν συγκρατησα καθολου οχι ομως οτι με επηρεασε στην αναγνωση.Ισως αν καποιος εχει μελετησει τη βυζαντινη ιστορια να μην δυσκολευοταν τοσο.Καθε φορα εσκαγε και καποιος αλλος διοικητης.
2ον θα ηθελα τον Μετε λιγοτερο γλυκαναλατο.
Τα πολλα αγαπη μου και καρδια μου δεν μου ταιριαζουν.
Θεωρω πως εγιναν πολυ γρηγορα ζευγαρι.Απολαμβανω πολυ τις στιγμες της αβεβαιοτητας, της εντασης και του φλερτ οποτε θα ηθελα να ειναι περισσοτερες ετσι ωστε να καταλαβω το παθος και την αγαπη που τους δενει.Δεν γινεται να νιωσεις την δυναμικη της σχεσης ενος ζευγαριου αν δεν την εχεις δει να αναπτυσσεται πληρως.
3ον πιστευω πως απο τη στιγμη της πολιορκιας και μετα ολα εγιναν πολυ γρηγορα.
Θα επρεπε να δοθει μεγαλυτερη βαρυτητα στην αλλαγη της συγκλητου.Απο κει που τοσες επαναστασεις απετυχαν αυτη τους συνελαβε ολους χωρις κανενα προβλημα.Επισης δεν μου αρεσε το ποσο ευκολα σκοτωθηκε ο αρχηγος των ψυχοφαγων απο την απειρη σχετικα ποτενς.Δεν αντεπιτεθηκε καν αν και θεωρητικα επρεπε να ειναι τοσο ικανος οσο και οι υπολοιποι.Ποσο μαλλον που ηταν τοσο εξυπνος ωστε να τους οργανωσει ολους.
4,5 αστερακια απο μενα γιατι ειχα καιρο να μην θελω να αφησω βιβλιο απ’τα χερια μου και γιατι θελω να διαβασω κι αλλο ακομη καλυτερο βιβλιο απο την συγγραφεα.
Ομολογω οτι πριν ξεκινησω ημουν αρκετα επιφυλακτικη αλλα ηδη απο την αρχη του βιβλιου παρατηρησα ποσο πολυ εχει εξελιχθει η συγγραφεας.Εχοντας διαβασει και το πρωτο της βιβλιο θεωρω πως αυτη τη φορα το επιπεδο εχει ανεβει τοσο πολυ ωστε να ανταγωνιζεται επαξια τους ξενους συγγραφεις.
Πρωτοτυπη ιστορια βασισμενη στη λαογραφια του τοπου μας με εντονα τα στοιχεια της οικογενειας, της φιλιας αλλα και του ρατσισμου και της αισχροκερδειας.
Εχω και καποιες ενστασεις βεβαια (αλιμονο😊!).
1ον υπηρχαν πολλες λεπτομερειες της δομης του στρατου που δεν συγκρατησα καθολου οχι ομως οτι με επηρεασε στην αναγνωση.Ισως αν καποιος εχει μελετησει τη βυζαντινη ιστορια να μην δυσκολευοταν τοσο.Καθε φορα εσκαγε και καποιος αλλος διοικητης.
2ον θα ηθελα τον Μετε λιγοτερο γλυκαναλατο.
Τα πολλα αγαπη μου και καρδια μου δεν μου ταιριαζουν.
Θεωρω πως εγιναν πολυ γρηγορα ζευγαρι.Απολαμβανω πολυ τις στιγμες της αβεβαιοτητας, της εντασης και του φλερτ οποτε θα ηθελα να ειναι περισσοτερες ετσι ωστε να καταλαβω το παθος και την αγαπη που τους δενει.Δεν γινεται να νιωσεις την δυναμικη της σχεσης ενος ζευγαριου αν δεν την εχεις δει να αναπτυσσεται πληρως.
3ον πιστευω πως απο τη στιγμη της πολιορκιας και μετα ολα εγιναν πολυ γρηγορα.
Θα επρεπε να δοθει μεγαλυτερη βαρυτητα στην αλλαγη της συγκλητου.Απο κει που τοσες επαναστασεις απετυχαν αυτη τους συνελαβε ολους χωρις κανενα προβλημα.Επισης δεν μου αρεσε το ποσο ευκολα σκοτωθηκε ο αρχηγος των ψυχοφαγων απο την απειρη σχετικα ποτενς.Δεν αντεπιτεθηκε καν αν και θεωρητικα επρεπε να ειναι τοσο ικανος οσο και οι υπολοιποι.Ποσο μαλλον που ηταν τοσο εξυπνος ωστε να τους οργανωσει ολους.
4,5 αστερακια απο μενα γιατι ειχα καιρο να μην θελω να αφησω βιβλιο απ’τα χερια μου και γιατι θελω να διαβασω κι αλλο ακομη καλυτερο βιβλιο απο την συγγραφεα.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 22, 2020
https://dominicamat.blogspot.com/2020...
Ξεχάστε ό,τι έχετε μάθει από τα παραμύθια για τα πράσινα λιβάδια,τις πριγκίπισσες που σώζονται από τους όμορφους πρίγκηπες πάνω στα άσπρα άλογα καί την φράση στο τέλος πως ''ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα''. Η συγγραφέας κυρία Αγνή Σιούλα δίνει στο αναγνωστικό κοινό ένα μυθιστόρημα φαντασίας/θρίλερ που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα. Ο λόγος για το βιβλίο της με τίτλο ''Μαύρα Λιβάδια'' που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως. Ένα σκοτεινό ''παραμύθι'' ενηλίκων που απευθύνεται σε όσους κι όσες ψάχνουν να βρούν ευχάριστους τρόπους διαφυγής από την καθημερινότητα.
Στο εν λόγω βιβλίο της συγγραφέως τα πάντα ανατρέπονται! Τα λιβάδια παίρνουν ένα μαύρο χρώμα για να τονιστεί το σκοτάδι που επικρατεί καί να ενισχυθεί ο φόβος καί η αγωνία στις ψυχές των ηρώων καί των αναγνωστών. Η κεντρική μας ηρωίδα,κάθε άλλο παρά με τις συνηθισμένες πριγκίπισσες των παραμυθιών,μπορεί να ταυτιστεί. Είναι δυναμική,έξυπνη,μαχήτρια καί θα αγωνιστεί μέχρι τέλους για ό,τι αγαπά καί νοιάζεται. Ο πρίγκηπας,εδώ,γίνεται κι αυτός πολεμιστής καί προασπιστής,όχι μόνο της πρωταγωνίστριας,αλλά κι όλων όσων τον έχουν ανάγκη. Είναι αψύς,ωμός,κυνικός καί σκληροτράχηλος. Θα την προετοιμάσει για ό,τι την περιμένει. Ακόμη καί οι ''κακοί'' της ιστορίας είναι αλλιώτικοι. Μου θύμισαν λίγο τις ακρίδες από τις πληγές του Φαραώ. Για πολλοστή,επίσης,φορά αποδεικνύεται ότι οι ένοχοι ''φορούν'' τον μανδύα των καλών καί το αντίστροφο. Μέσα στην ιστορία θα συναντήσουμε πολλούς ακόμη δευτεραγωνιστές που κι εκείνοι με την σειρά τους θα βοηθήσουν στην ομαλή ροή καί εξέλιξη της πλοκής.
Εύστοχα η συγγραφέας αφιερώνει αρκετές σελίδες μέσα στο βιβλίο για να μας δείξει την μετάβαση της ηρωίδας από το ένα στάδιο στο άλλο καί το πως εξελίχθηκε ο χαρακτήρας της καί προσαρμόστηκε κατάλληλα στα νέα δεδομένα της ζωής της. Αν δεν υπήρχε αυτή η προσέγγιση,ίσως να υπήρχαν ανεπιθύμητα κενά μέσα στην πλοκή. Ευτυχώς,εδώ,δεν συναντάμε κάτι ανάλογο.
Όταν ένας αναγνώστης θα πιάσει για πρώτη φορά στα χέρια του το βιβλίο καί αρχίσει να το ξεφυλλίζει,θα βρεί στην αρχή του δύο χάρτες που αποτυπώνουν επακριβώς τα μέρη που θα λάβουν χώρα τα γεγονότα της υπόθεσης. Αρκετά σημαντικό καί χρήσιμο βοήθημα για την κατανόηση της πλοκής. Επιπλέον,στο τέλος του βιβλίου υπάρχει αναλυτικό λεξιλόγιο των όρων που αναφέρονται.
Κύρια χαρακτηριστικά του βιβλίου είναι η αχαλίνωτη κι απεριόριστη φαντασία,ο τρόμος,οι αναπάντεχες καί διαρκείς ανατροπές,η περιπέτεια καί η άφθονη δράση από την αρχή έως καί το τέλος. Σε όλο αυτό συμβάλλει κατά πολύ ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει η συγγραφέας να αποτυπώσει την ιστορία στο χαρτί. Ο λόγος της είναι στρωτός κι αδιάκοπος. Οι εικόνες πολλές καί περιγραφικές. Το λεξιλόγιο απλό καί οικείο σε συνδυαμό με τους αληθοφανείς,γρήγορους διαλόγους δίνουν έναν τόνο ζωντάνιας μέσα στο κείμενο.
Αν καί πρόκειται για ένα θρίλερ,δεν παύει να περνάει μέσα από την υπόθεσή του σοβαρά μηνύματα με τελικό αποδέκτη το αναγνωστικό κοινό. Ζητήματα όπως είναι η πάταξη του ρατσισμού,η αδερφική αγάπη,η ανιδιοτέλεια,η προσφορά στον συνάνθρωπο,το κοινό συμφέρον κι όχι το ατομικό,η πίστη στην καλοσύνη των ανθρώπων καί η ασχήμια των πολιτικών συμφερόντων. Εγώ για να είμαι ειλικρινής το εξέλαβα σαν μία αλληγορία της σύγχρονης κοινωνίας.
Εάν δεν έχει τύχει να το διαβάσετε μέχρι σήμερα,σπεύσατε! Θα δείτε με άλλο μάτι τα βιβλία που ανήκουν σε αυτό το είδος καί θα τα αγαπήσετε.
Καλά σας αναγνώσματα!
Ξεχάστε ό,τι έχετε μάθει από τα παραμύθια για τα πράσινα λιβάδια,τις πριγκίπισσες που σώζονται από τους όμορφους πρίγκηπες πάνω στα άσπρα άλογα καί την φράση στο τέλος πως ''ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα''. Η συγγραφέας κυρία Αγνή Σιούλα δίνει στο αναγνωστικό κοινό ένα μυθιστόρημα φαντασίας/θρίλερ που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα. Ο λόγος για το βιβλίο της με τίτλο ''Μαύρα Λιβάδια'' που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως. Ένα σκοτεινό ''παραμύθι'' ενηλίκων που απευθύνεται σε όσους κι όσες ψάχνουν να βρούν ευχάριστους τρόπους διαφυγής από την καθημερινότητα.
Στο εν λόγω βιβλίο της συγγραφέως τα πάντα ανατρέπονται! Τα λιβάδια παίρνουν ένα μαύρο χρώμα για να τονιστεί το σκοτάδι που επικρατεί καί να ενισχυθεί ο φόβος καί η αγωνία στις ψυχές των ηρώων καί των αναγνωστών. Η κεντρική μας ηρωίδα,κάθε άλλο παρά με τις συνηθισμένες πριγκίπισσες των παραμυθιών,μπορεί να ταυτιστεί. Είναι δυναμική,έξυπνη,μαχήτρια καί θα αγωνιστεί μέχρι τέλους για ό,τι αγαπά καί νοιάζεται. Ο πρίγκηπας,εδώ,γίνεται κι αυτός πολεμιστής καί προασπιστής,όχι μόνο της πρωταγωνίστριας,αλλά κι όλων όσων τον έχουν ανάγκη. Είναι αψύς,ωμός,κυνικός καί σκληροτράχηλος. Θα την προετοιμάσει για ό,τι την περιμένει. Ακόμη καί οι ''κακοί'' της ιστορίας είναι αλλιώτικοι. Μου θύμισαν λίγο τις ακρίδες από τις πληγές του Φαραώ. Για πολλοστή,επίσης,φορά αποδεικνύεται ότι οι ένοχοι ''φορούν'' τον μανδύα των καλών καί το αντίστροφο. Μέσα στην ιστορία θα συναντήσουμε πολλούς ακόμη δευτεραγωνιστές που κι εκείνοι με την σειρά τους θα βοηθήσουν στην ομαλή ροή καί εξέλιξη της πλοκής.
Εύστοχα η συγγραφέας αφιερώνει αρκετές σελίδες μέσα στο βιβλίο για να μας δείξει την μετάβαση της ηρωίδας από το ένα στάδιο στο άλλο καί το πως εξελίχθηκε ο χαρακτήρας της καί προσαρμόστηκε κατάλληλα στα νέα δεδομένα της ζωής της. Αν δεν υπήρχε αυτή η προσέγγιση,ίσως να υπήρχαν ανεπιθύμητα κενά μέσα στην πλοκή. Ευτυχώς,εδώ,δεν συναντάμε κάτι ανάλογο.
Όταν ένας αναγνώστης θα πιάσει για πρώτη φορά στα χέρια του το βιβλίο καί αρχίσει να το ξεφυλλίζει,θα βρεί στην αρχή του δύο χάρτες που αποτυπώνουν επακριβώς τα μέρη που θα λάβουν χώρα τα γεγονότα της υπόθεσης. Αρκετά σημαντικό καί χρήσιμο βοήθημα για την κατανόηση της πλοκής. Επιπλέον,στο τέλος του βιβλίου υπάρχει αναλυτικό λεξιλόγιο των όρων που αναφέρονται.
Κύρια χαρακτηριστικά του βιβλίου είναι η αχαλίνωτη κι απεριόριστη φαντασία,ο τρόμος,οι αναπάντεχες καί διαρκείς ανατροπές,η περιπέτεια καί η άφθονη δράση από την αρχή έως καί το τέλος. Σε όλο αυτό συμβάλλει κατά πολύ ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει η συγγραφέας να αποτυπώσει την ιστορία στο χαρτί. Ο λόγος της είναι στρωτός κι αδιάκοπος. Οι εικόνες πολλές καί περιγραφικές. Το λεξιλόγιο απλό καί οικείο σε συνδυαμό με τους αληθοφανείς,γρήγορους διαλόγους δίνουν έναν τόνο ζωντάνιας μέσα στο κείμενο.
Αν καί πρόκειται για ένα θρίλερ,δεν παύει να περνάει μέσα από την υπόθεσή του σοβαρά μηνύματα με τελικό αποδέκτη το αναγνωστικό κοινό. Ζητήματα όπως είναι η πάταξη του ρατσισμού,η αδερφική αγάπη,η ανιδιοτέλεια,η προσφορά στον συνάνθρωπο,το κοινό συμφέρον κι όχι το ατομικό,η πίστη στην καλοσύνη των ανθρώπων καί η ασχήμια των πολιτικών συμφερόντων. Εγώ για να είμαι ειλικρινής το εξέλαβα σαν μία αλληγορία της σύγχρονης κοινωνίας.
Εάν δεν έχει τύχει να το διαβάσετε μέχρι σήμερα,σπεύσατε! Θα δείτε με άλλο μάτι τα βιβλία που ανήκουν σε αυτό το είδος καί θα τα αγαπήσετε.
Καλά σας αναγνώσματα!
January 26, 2020
Ένα καλογραμμένο βιβλίο που δυστυχώς δεν με ενθουσίασε όσο περίμενα. Διαβάζεται εύκολα και η συγγραφέας έχει δημιουργήσει ένα ξεχωριστό κόσμο αλλά εγώ δεν κατάφερα να ταξιδέψω και να ζήσω σε αυτόν. Τι να κάνουμε, συμβαίνουν κι αυτά.
October 17, 2021
Ίσως κάποια στιγμή γράψω μια πιο ολοκληρωμένη άποψη μπαίνοντας σε λεπτομέρειες, αλλά για τώρα θα πω αυτά:
Θετικά:...
-Καλή επιμέλεια (ιδίως στο πρώτο μισό, μετά τη μέση λίγο μου τα χάλασε), και καλοδεμένο βιβλίο με ωραίο δέσιμο, σελιδοποίηση, εξώφυλλο, ορθογραφία, σύνταξη κλπ
-Προσεκτικά δουλεμένες και αρκετά δημιουργικές λεπτομέρειες του κόσμου, από την ανατομία των πλασμάτων της μέχρι την οργάνωση του βυζαντινού στρατού. Φαίνεται ότι η συγγραφέας το έψαξε πολύ!
-Η ιδέα των πλασμάτων
Αρνητικά:...
-αυτό το βιβλίο δεν ήταν καθόλου για μένα, από το κόνσεπτ του μέχρι το πλαίσιο και τον χειρισμό της ιστορίας
-διέθετε πολλά tropes που δεν μου αρέσουν, τα οποία συχνά έμπαιναν και στα όρια του κλισέ, ιδίως για την ya φαντασία
-ακόμη και αυτά δεν θεώρησα ότι εκτελέστηκαν ιδιαίτερα καλά, σε σημείο που κάποια (ιδίως ό,τι είχε σχέση με το ρομάντζο), μου φάνηκαν αρκετά cringe
-μια πρωταγωνίστρια που δε συμπάθησα καθόλου και ήταν συνέχεια τσατισμένη
-ένα πολύ anti-climactic τέλος με πολύ ρηχούς εχθρούς που ποτέ δεν φάνηκαν απειλητικοί
-πολλά ατέλειωτα info-dumps και ονόματα που εν τέλει δεν πρόσφεραν κάτι στην ιστορία. Ναι μεν έδειχναν την δουλειά που έπεσε για το βιβλίο, αλλά από την άλλη κούραζαν
Θετικά:...
-Καλή επιμέλεια (ιδίως στο πρώτο μισό, μετά τη μέση λίγο μου τα χάλασε), και καλοδεμένο βιβλίο με ωραίο δέσιμο, σελιδοποίηση, εξώφυλλο, ορθογραφία, σύνταξη κλπ
-Προσεκτικά δουλεμένες και αρκετά δημιουργικές λεπτομέρειες του κόσμου, από την ανατομία των πλασμάτων της μέχρι την οργάνωση του βυζαντινού στρατού. Φαίνεται ότι η συγγραφέας το έψαξε πολύ!
-Η ιδέα των πλασμάτων
Αρνητικά:...
-αυτό το βιβλίο δεν ήταν καθόλου για μένα, από το κόνσεπτ του μέχρι το πλαίσιο και τον χειρισμό της ιστορίας
-διέθετε πολλά tropes που δεν μου αρέσουν, τα οποία συχνά έμπαιναν και στα όρια του κλισέ, ιδίως για την ya φαντασία
-ακόμη και αυτά δεν θεώρησα ότι εκτελέστηκαν ιδιαίτερα καλά, σε σημείο που κάποια (ιδίως ό,τι είχε σχέση με το ρομάντζο), μου φάνηκαν αρκετά cringe
-μια πρωταγωνίστρια που δε συμπάθησα καθόλου και ήταν συνέχεια τσατισμένη
-ένα πολύ anti-climactic τέλος με πολύ ρηχούς εχθρούς που ποτέ δεν φάνηκαν απειλητικοί
-πολλά ατέλειωτα info-dumps και ονόματα που εν τέλει δεν πρόσφεραν κάτι στην ιστορία. Ναι μεν έδειχναν την δουλειά που έπεσε για το βιβλίο, αλλά από την άλλη κούραζαν
Displaying 1 - 30 of 34 reviews