What do you think?
Rate this book
Γιοί της στάχτης #2
Βέλη και κρόκινες φλόγες
Μετά τα γεγονότα στη Χαρεόπολη, ο Σεβαστιανός, ο Αργυρός κι ο Φιλάρετος κάνουν νέα αρχή. Έχουν πια συμμάχους στο πλευρό τους και, με την ηρεμία των ημερών, ο χρόνος φαντάζει άπλετος.
Όμως, πολιτικές, προσωπικές και υπερφυσικές εξελίξεις όλο περιπλέκουν τα πράγματα, ενώ κινήσεις στις σκιές δημιουργούν υποψίες για κινδύνους εκ των έσω.
Δεν μπορεί να σχετίζονται όλα αυτά μεταξύ τους όπως την προηγούμενη φορά, δεν συμβαίνουν καν στο ίδιο μέρος.
…εκτός κι αν είναι απειλές που αφορούν ολόκληρη τη χώρα.
Η πολυαναμενόμενη συνέχεια στο Κοράκι σε άλικο φόντο, εξίσου φιλόδοξη σε σύλληψη κι εξίσου λεπτοδουλεμένη.
«Οι Αιγλωείς λένε πως η πέτρα που κρύβει το φίδι πάντα αναποδογυρίζει πρώτη».
Όμως, πολιτικές, προσωπικές και υπερφυσικές εξελίξεις όλο περιπλέκουν τα πράγματα, ενώ κινήσεις στις σκιές δημιουργούν υποψίες για κινδύνους εκ των έσω.
Δεν μπορεί να σχετίζονται όλα αυτά μεταξύ τους όπως την προηγούμενη φορά, δεν συμβαίνουν καν στο ίδιο μέρος.
…εκτός κι αν είναι απειλές που αφορούν ολόκληρη τη χώρα.
Η πολυαναμενόμενη συνέχεια στο Κοράκι σε άλικο φόντο, εξίσου φιλόδοξη σε σύλληψη κι εξίσου λεπτοδουλεμένη.
«Οι Αιγλωείς λένε πως η πέτρα που κρύβει το φίδι πάντα αναποδογυρίζει πρώτη».
- GenresFantasy
576 pages, Paperback
First published October 10, 2017
1 person is currently reading
73 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 30 reviews
July 28, 2018
Τι να πρωτοπω, το χάος σε αυτό το βιβλίο!
Ήταν πάρα πολύ ωραίο! Μου άρεσε περισσότερο απ' ότι το πρώτο!
Καταρχήν έχουμε μπει πλέον για τα καλά στην ιστορία! Το πρώτο ήταν αρκετά εισαγωγικό, γνωρίζουμε τον κόσμο και τους χαρακτήρες, τους εχθρούς και τους συμμάχους τους. Εδώ εμβαθύνουμε. Στα πάντα! Στους χαρακτήρες, στις σχέσεις τους, στην πλοκή.
Ξαναβλέπουμε τους παλιούς χαρακτήρες και γνωρίζουμε νέους. Οι τρεις βασικοί μας χαρακτήρες, ο Φιλάρετος, ο Αργυρός και ο Σεβαστιανός συνεχίζουν ο καθένας με την αποστολή του σχεδόν εκεί απ' όπου τους αφήσαμε. Ο πρώτος πρέπει να αντιμετωπίσει τα Θηρία, ο δεύτερος να προετοιμάσει μια ολόκληρη αυτοκρατορία για έναν επερχόμενο κίνδυνο που κανείς δεν φαντάζεται και ο τρίτος πρέπει να εξαλείψει τη διαφθορά και να βρει τη ρίζα του κακού. Δύσκολες αποστολές και οι τρεις με πολλά εμπόδια να στέκουν στο δρόμο των ηρώων.
Πυκνή γραφή, με εμφανή βελτίωση από το προηγούμενο βιβλίο(μην ξεχνάμε ότι είχα διαβάσει την έκδοση από Πατάκη), πολύ ωραίες περιγραφές, πολύ ωραία ατμόσφαιρα και πολύ ωραίοι χαρακτήρες! Και μάλιστα όχι μόνο οι βασικοί αλλά και οι δευτερεύοντες οι οποίοι μάλιστα μπορώ να πω πως μου άρεσαν πιο πολύ, όπως για παράδειγμα ο Μελέτιος.
Φυσικά οι δολοπλοκίες και οι μηχανορραφίες παίρνουν και δίνουν και εδώ! Για να μην πω ακόμη περισσότερο! Συμπλοκές, στρατηγικές, μυστικά σχέδια, χαμός! Συμμορίτες, ευγενείς, έμποροι, στρατιώτες, αξιωματούχοι και κάπου μέσα σ' όλους αυτούς είναι και οι Γιοι της Στάχτης και όλοι προσπαθούν να φέρουν εις πέρας τα σχέδια τους. Τι εξελίξεις! Τι ανατροπές! Μαθαίνουμε κάποια πράγματα και μας λύνονται κάποιες απορίες αλλά μας δημιουργούνται ταυτόχρονα και καινούριες.
Ποιοι είναι άξιοι εμπιστοσύνης;Ποιος δρα για το δικό του συμφέρον και ποιος για το συμφέρον της Αυτοκρατορίας; Και όχι όποια κι όποια Αυτοκρατορία! Εχθροί από πάνω, εχθροί από δεξιά, εχθροί από αριστερά, από κάτω ακόμα δεν έχουμε αλλά ποτέ δεν ξέρεις!
Ξαναλέω χαμός!
Πολύ θα ήθελα επίσης να μιλήσω για όλους τους χαρακτήρες αλλά είναι πολλοί (είπαμε σωτήριο το ευρετήριο!) και για να αποφύγω τυχών spoiler θα πω λίγα και όχι για όλους...
Από τους τρεις βασικούς χαρακτήρες πιο πολύ νομίζω μου αρέσει ο Σεβαστιανός γιατί έχει ενδιαφέρουσα εξέλιξη από το πρώτο ενώ ο Φιλάρετος και ο Αργυρός έχουν ενδιαφέρον αλλά όχι τόσο ως χαρακτήρες όσο για το παρελθόν τους.
Μελέτιος και Σκιάχτρο μου άρεσαν πάρα πολύ και απολάμβανα πραγματικά να διαβάζω γι' αυτούς! Μαθαίνουμε άλλωστε και μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα!
Ο Ρύτης....έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον, θα ήθελα να τον ξαναδώ....
Η Μνημοσύνη....περίεργη κοπέλα....μου έβγαζε μια αντιπάθεια από την αρχή, θα δούμε όμως....
Τον Γελασηνό τον συμπαθούσα ήδη από το "Κοράκι" κι εδώ δεν με έκανε να αλλάξω γνώμη.
Ο Γνώσταρχος αν και κάπως με εκνευρίζει από δω και πέρα νομίζω θα έχει ενδιαφέρον η πορεία του!
Ο Υέτιος.....μου άρεσε η εξέλιξη που είχε από το πρώτο και νομίζω εν τέλει τον συμπαθώ!
Η Περίκλεια δυστυχώς δεν έχει χώρο να αναπτυχθεί και πολύ θα ήθελα να τη δω λιγάκι παραπάνω μιας και απ' όλες τις πριγκίπισσες αυτή μου φαίνεται η πιο ενδιαφέρουσα.
Κι έχουμε και τον Προφήτη (τον οποίο μεταξύ μας δεν συμπαθώ) που τα βλέπει όλα και κάνει σχέδια, σχέδια κι άλλα σχέδια....Χαμός(ξανά)!
Για τους παλιούς χαρακτήρες μαθαίνουμε καινούρια πράγματα και γνωρίζουμε καινούριες πτυχές των χαρακτήρων τους, ενώ οι καινούριοι είτε συμπαθητικοί είτε αντιπαθητικοί τους βρήκα (όπως πολύ συχνά επανέλαβα παραπάνω) σχεδόν όλους ενδιαφέροντες και πιστεύω ότι έχουν ακόμη περισσότερα να μας δώσουν!
Και μερικές spoiler σκέψεις:
Μπορεί να το διάβαζα αργά λόγω του πυκνογραμμένου κειμένου αλλά το απόλαυσα! Και τώρα ανυπομονώ να το επόμενο!
Η άποψη μου κι εδώ:
https://wordpress64426.wordpress.com/...
Ήταν πάρα πολύ ωραίο! Μου άρεσε περισσότερο απ' ότι το πρώτο!
Καταρχήν έχουμε μπει πλέον για τα καλά στην ιστορία! Το πρώτο ήταν αρκετά εισαγωγικό, γνωρίζουμε τον κόσμο και τους χαρακτήρες, τους εχθρούς και τους συμμάχους τους. Εδώ εμβαθύνουμε. Στα πάντα! Στους χαρακτήρες, στις σχέσεις τους, στην πλοκή.
Ξαναβλέπουμε τους παλιούς χαρακτήρες και γνωρίζουμε νέους. Οι τρεις βασικοί μας χαρακτήρες, ο Φιλάρετος, ο Αργυρός και ο Σεβαστιανός συνεχίζουν ο καθένας με την αποστολή του σχεδόν εκεί απ' όπου τους αφήσαμε. Ο πρώτος πρέπει να αντιμετωπίσει τα Θηρία, ο δεύτερος να προετοιμάσει μια ολόκληρη αυτοκρατορία για έναν επερχόμενο κίνδυνο που κανείς δεν φαντάζεται και ο τρίτος πρέπει να εξαλείψει τη διαφθορά και να βρει τη ρίζα του κακού. Δύσκολες αποστολές και οι τρεις με πολλά εμπόδια να στέκουν στο δρόμο των ηρώων.
Πυκνή γραφή, με εμφανή βελτίωση από το προηγούμενο βιβλίο(μην ξεχνάμε ότι είχα διαβάσει την έκδοση από Πατάκη), πολύ ωραίες περιγραφές, πολύ ωραία ατμόσφαιρα και πολύ ωραίοι χαρακτήρες! Και μάλιστα όχι μόνο οι βασικοί αλλά και οι δευτερεύοντες οι οποίοι μάλιστα μπορώ να πω πως μου άρεσαν πιο πολύ, όπως για παράδειγμα ο Μελέτιος.
Φυσικά οι δολοπλοκίες και οι μηχανορραφίες παίρνουν και δίνουν και εδώ! Για να μην πω ακόμη περισσότερο! Συμπλοκές, στρατηγικές, μυστικά σχέδια, χαμός! Συμμορίτες, ευγενείς, έμποροι, στρατιώτες, αξιωματούχοι και κάπου μέσα σ' όλους αυτούς είναι και οι Γιοι της Στάχτης και όλοι προσπαθούν να φέρουν εις πέρας τα σχέδια τους. Τι εξελίξεις! Τι ανατροπές! Μαθαίνουμε κάποια πράγματα και μας λύνονται κάποιες απορίες αλλά μας δημιουργούνται ταυτόχρονα και καινούριες.
Ποιοι είναι άξιοι εμπιστοσύνης;Ποιος δρα για το δικό του συμφέρον και ποιος για το συμφέρον της Αυτοκρατορίας; Και όχι όποια κι όποια Αυτοκρατορία! Εχθροί από πάνω, εχθροί από δεξιά, εχθροί από αριστερά, από κάτω ακόμα δεν έχουμε αλλά ποτέ δεν ξέρεις!
Ξαναλέω χαμός!
Πολύ θα ήθελα επίσης να μιλήσω για όλους τους χαρακτήρες αλλά είναι πολλοί (είπαμε σωτήριο το ευρετήριο!) και για να αποφύγω τυχών spoiler θα πω λίγα και όχι για όλους...
Από τους τρεις βασικούς χαρακτήρες πιο πολύ νομίζω μου αρέσει ο Σεβαστιανός γιατί έχει ενδιαφέρουσα εξέλιξη από το πρώτο ενώ ο Φιλάρετος και ο Αργυρός έχουν ενδιαφέρον αλλά όχι τόσο ως χαρακτήρες όσο για το παρελθόν τους.
Μελέτιος και Σκιάχτρο μου άρεσαν πάρα πολύ και απολάμβανα πραγματικά να διαβάζω γι' αυτούς! Μαθαίνουμε άλλωστε και μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα!
Ο Ρύτης....έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον, θα ήθελα να τον ξαναδώ....
Η Μνημοσύνη....περίεργη κοπέλα....μου έβγαζε μια αντιπάθεια από την αρχή, θα δούμε όμως....
Τον Γελασηνό τον συμπαθούσα ήδη από το "Κοράκι" κι εδώ δεν με έκανε να αλλάξω γνώμη.
Ο Γνώσταρχος αν και κάπως με εκνευρίζει από δω και πέρα νομίζω θα έχει ενδιαφέρον η πορεία του!
Ο Υέτιος.....μου άρεσε η εξέλιξη που είχε από το πρώτο και νομίζω εν τέλει τον συμπαθώ!
Η Περίκλεια δυστυχώς δεν έχει χώρο να αναπτυχθεί και πολύ θα ήθελα να τη δω λιγάκι παραπάνω μιας και απ' όλες τις πριγκίπισσες αυτή μου φαίνεται η πιο ενδιαφέρουσα.
Κι έχουμε και τον Προφήτη (τον οποίο μεταξύ μας δεν συμπαθώ) που τα βλέπει όλα και κάνει σχέδια, σχέδια κι άλλα σχέδια....Χαμός(ξανά)!
Για τους παλιούς χαρακτήρες μαθαίνουμε καινούρια πράγματα και γνωρίζουμε καινούριες πτυχές των χαρακτήρων τους, ενώ οι καινούριοι είτε συμπαθητικοί είτε αντιπαθητικοί τους βρήκα (όπως πολύ συχνά επανέλαβα παραπάνω) σχεδόν όλους ενδιαφέροντες και πιστεύω ότι έχουν ακόμη περισσότερα να μας δώσουν!
Και μερικές spoiler σκέψεις:
Μπορεί να το διάβαζα αργά λόγω του πυκνογραμμένου κειμένου αλλά το απόλαυσα! Και τώρα ανυπομονώ να το επόμενο!
Η άποψη μου κι εδώ:
https://wordpress64426.wordpress.com/...
January 29, 2018
4.0/5
Όσοι ακολουθήσατε τη συμβουλή μου και διαβάσατε το πρώτο βιβλίο, υποχρεωτικά θα συνεχίσετε με αυτό καθώς θα έχετε ήδη εμπλακεί στις περιπέτειες των ηρώων του και θα θέλετε να μάθετε τη συνέχεια.
Όσοι δεν έχετε διαβάσει ακόμα το Κοράκι σε άλικο φόντο τι περιμένετε; Διαβάστε τη γνώμη μου εδώ και πηγαίνετε να το διαβάσετε!
Ο Ελευθέριος Κεραμίδας καταφέρνει και στο δεύτερο βιβλίο να κρατάει εξαιρετικά ψηλά το επίπεδο της γραφής αλλά και το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Οι χαρακτήρες εξελίσσονται, η πλοκή απλώνεται και βαθαίνει και κάθε αναζήτηση που φτάνει στο τέλος της αποτελεί την απαρχή μιας νέας.
Οι Γιοί της Στάχτης δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από οποιαδήποτε ξενόγλωσση σειρά φαντασίας, αναμένω με αγωνία το επόμενο βιβλίο που ελπίζω να μη καθυστερήσει!
Όσοι ακολουθήσατε τη συμβουλή μου και διαβάσατε το πρώτο βιβλίο, υποχρεωτικά θα συνεχίσετε με αυτό καθώς θα έχετε ήδη εμπλακεί στις περιπέτειες των ηρώων του και θα θέλετε να μάθετε τη συνέχεια.
Όσοι δεν έχετε διαβάσει ακόμα το Κοράκι σε άλικο φόντο τι περιμένετε; Διαβάστε τη γνώμη μου εδώ και πηγαίνετε να το διαβάσετε!
Ο Ελευθέριος Κεραμίδας καταφέρνει και στο δεύτερο βιβλίο να κρατάει εξαιρετικά ψηλά το επίπεδο της γραφής αλλά και το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Οι χαρακτήρες εξελίσσονται, η πλοκή απλώνεται και βαθαίνει και κάθε αναζήτηση που φτάνει στο τέλος της αποτελεί την απαρχή μιας νέας.
Οι Γιοί της Στάχτης δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από οποιαδήποτε ξενόγλωσση σειρά φαντασίας, αναμένω με αγωνία το επόμενο βιβλίο που ελπίζω να μη καθυστερήσει!
August 30, 2021
Guest review σύντομα, στο περιοδικό Αλλόκοσμες Ιστορίες.
Μέχρι τότε, όσοι λάτρεις του φανταστικού δεν τα έχετε ήδη στις βιβλιοθήκες σας, θα σας συνιστούσα να σπεύσετε να αγοράσετε τα βιβλία!
Μέχρι τότε, όσοι λάτρεις του φανταστικού δεν τα έχετε ήδη στις βιβλιοθήκες σας, θα σας συνιστούσα να σπεύσετε να αγοράσετε τα βιβλία!
Read
February 14, 2019Εξαιρετικό βιβλίο! Εξαιρετικός συγγραφέας! Ό,τι και να πω είναι λίγο!
Χαρακτηριστικό και αυτού του βιβλίου είναι οι πολλοί ήρωες και η πιο γεμάτη πλοκή που έχω συναντήσει μέχρι στιγμής σε βιβλίο! Κάποιους χαρακτήρες τους γνωρίζουμε ήδη από το πρώτο βιβλίο, οπότε η ανάγνωσή του γίνεται ακόμη πιο εύκολη. Τα πολλά ονόματα, όμως, δε σε μπερδεύουν γιατί η γραφή σε συνδυασμό με την πλοκή δεν αφήνουν ερωτήματα.
Και σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν σκηνές μάχης, δολοπλοκίες, θάνατοι, αλλά και έντονοι διάλογοι, περίεργα πλάσματα και μαγεία. Οι ήρωες που συναντήσαμε στο πρώτο βιβλίο έχουν εξελιχθεί και μπλέκονται σε νέες περιπέτειες ή συνεχίζουν κάτι που άφησαν μισό στο πρώτο βιβλίο. Το μόνο διαφορετικό στο δεύτερο μέρος της τριλογίας είναι πως ο αφηγητής είναι ένας άντρας με ειδικές δυνάμεις, ίσως και παντογνώστης. Μου άρεσε πολύ που ο συγγραφέας έδωσε τόση σημασία στις λεπτομέρειες, όπως και στο πρώτο μέρος, και που αποφάσισε να δημιουργήσει ένα μεγάλο χάος σε μια εκδήλωση χαράς.
Όσοι αγαπάτε τη λογοτεχνία του φανταστικού σας το προτείνω με όλη μου την καρδιά, αλλά να ξεκινήσετε από το πρώτο μέρος (κοράκι σε άλικο φόντο). Μη φοβάστε τα πολλά ονόματα, άλλωστε υπάρχει και ευρετήριο με ονόματα και πόλεις στο πίσω μέρος του βιβλίου. Η πλοκή είναι έξυπνη και θα σας βοηθήσει να συγκρατησετε τα ονόματα.
Για εμένα ο κύριος Κεραμίδας, πλέον, είναι ένας εξαιρετικός συγγραφέας και ειμαι σίγουρη πως και το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας θα είναι απίθανο!
Χαρακτηριστικό και αυτού του βιβλίου είναι οι πολλοί ήρωες και η πιο γεμάτη πλοκή που έχω συναντήσει μέχρι στιγμής σε βιβλίο! Κάποιους χαρακτήρες τους γνωρίζουμε ήδη από το πρώτο βιβλίο, οπότε η ανάγνωσή του γίνεται ακόμη πιο εύκολη. Τα πολλά ονόματα, όμως, δε σε μπερδεύουν γιατί η γραφή σε συνδυασμό με την πλοκή δεν αφήνουν ερωτήματα.
Και σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν σκηνές μάχης, δολοπλοκίες, θάνατοι, αλλά και έντονοι διάλογοι, περίεργα πλάσματα και μαγεία. Οι ήρωες που συναντήσαμε στο πρώτο βιβλίο έχουν εξελιχθεί και μπλέκονται σε νέες περιπέτειες ή συνεχίζουν κάτι που άφησαν μισό στο πρώτο βιβλίο. Το μόνο διαφορετικό στο δεύτερο μέρος της τριλογίας είναι πως ο αφηγητής είναι ένας άντρας με ειδικές δυνάμεις, ίσως και παντογνώστης. Μου άρεσε πολύ που ο συγγραφέας έδωσε τόση σημασία στις λεπτομέρειες, όπως και στο πρώτο μέρος, και που αποφάσισε να δημιουργήσει ένα μεγάλο χάος σε μια εκδήλωση χαράς.
Όσοι αγαπάτε τη λογοτεχνία του φανταστικού σας το προτείνω με όλη μου την καρδιά, αλλά να ξεκινήσετε από το πρώτο μέρος (κοράκι σε άλικο φόντο). Μη φοβάστε τα πολλά ονόματα, άλλωστε υπάρχει και ευρετήριο με ονόματα και πόλεις στο πίσω μέρος του βιβλίου. Η πλοκή είναι έξυπνη και θα σας βοηθήσει να συγκρατησετε τα ονόματα.
Για εμένα ο κύριος Κεραμίδας, πλέον, είναι ένας εξαιρετικός συγγραφέας και ειμαι σίγουρη πως και το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας θα είναι απίθανο!
October 12, 2017
Η ατάκα «το καλύτερο έργο Έλληνα στον χώρο του φανταστικού», έχει γραφτεί κάμποσες φορές για διάφορα βιβλία, συνήθως από φίλους του εκάστοτε συγγραφέα. Προσωπικά δηλώνω φίλος του Κεραμίδα οπότε και μόνο γι’ αυτό θα αποφύγω κάθε σύγκριση.
Όχι πως υπάρχει θέμα σύγκρισης δηλαδή.
Διότι εδώ έχουμε το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας που όλοι ξέρουμε. Το «Κοράκι σε άλικο φόντο» είχε κυκλοφορήσει πριν χρόνια και ήταν το ξεκίνημα των «Γιών της Στάχτης», μιας φάντασι τριλογίας σε κόσμο που θυμίζει Βυζάντιο. Η κοινότητα του φανταστικού το είχε αγκαλιάσει, αρκετοί συγγραφείς μάλιστα επηρεάστηκαν από αυτό (κι εγώ προσωπικά) και συμφώνησαν όλοι σε ένα μειονέκτημα: η συνέχεια αργούσε.
Ε, λοιπόν, πάει αυτό. Η συνέχεια ήρθε κι είναι ακόμα πιο δυνατή. Είναι ένα «Κοράκι», περισσότερο σε όλα: μάχες, συνομωσίες, περιπέτειες και κάτι ακόμα που το κρατάω για μετά. Επίσης εμβαθύνουμε κι άλλο στον κόσμο ή καλύτερα στην Πλάση.
Αν κάτι θαυμάζω στους «Γιους της Στάχτης», είναι πως ο συγγραφέας τα καταφέρνει σε όλα: ο κόσμος είναι τόσο μελετημένος που τον φαντάζεσαι για κανονικό, η μαγεία εναρμονίζεται τέλεια, η πλοκή είναι σφιχτή, ρεαλιστικότατη, απαλλαγμένη από κλισέ και ευκολίες, ενώ έχει ανατροπές και σασπένς και το γράψιμο είναι ακριβές, ισορροπημένο αλλά και πλούσιο –προσωπικά το ζηλεύω, σου δίνει την αίσθηση πως οι λέξεις είναι καρφωμένες στη θέση τους.
Προσθέστε σ’ αυτά και το γεγονός πως το βιβλίο δεν κάνει κοιλιά πουθενά, πράγμα δύσκολο για συνέχεια τριλογίας.
Όμως από όλα τα επιμέρους στοιχεία, αν ξεχωρίζει κάτι, αυτό είναι οι χαρακτήρες. Έχουν βάθος, είναι τρισδιάστατοι, έχουν φωνή, προσωπικότητα. Κι ορισμένοι από αυτούς θα μείνουν ανάμεσα στους πέντε-δέκα καλύτερους χάρτινους που έχω γνωρίσει. Π.χ. ο Μελέτιος είναι εκεί με τον Τύριον και τον Γκλόκτα.
Έχω συνηθίσει να γράφω για διάφορα κείμενα τις θετικές εντυπώσεις μου, τελειώνοντας με ένα «αλλά». Στο Κοράκι της πρώτης έκδοσης, ας πούμε, ένα «αλλά», ήταν η αποστασιοποιημένη, ορισμένες φορές, οπτική γωνία. Κι εδώ όμως υπάρχει το twist στο οποίο προαναφέρθηκα, διότι ο συγγραφέας ξανάγραψε ΚΑΙ το πρώτο βιβλίο ΚΑΙ αυτό φυσικά, χωρίς να αλλάξει κάτι, έτσι ώστε να σε βυθίζει στον κόσμο του. Αν κάποιος συγκρίνει το βιβλίο του 2010, με το νέο «Κοράκι» ή τα «Βέλη» θα δει πως η γραφή είναι ακόμα καλύτερη.
Και, όπως είπα για το πρώτο βιβλίο: όχι δεν χρειάζεται κανείς το να ξαναδιαβάσει. Δεν έχει αλλάξει τίποτα στην ουσία, μόνο το γράψιμο. Ούτε είναι ανάγκη να το κάνει για να ακολουθήσει τα Βέλη, υπάρχει σύντομη περίληψη που υπενθυμίζει τα πάντα, για την ακρίβεια θεωρώ πως κάποιος θα μπορούσε να διαβάσει τα Βέλη χωρίς το πρώτο –αν και θα έχανε ένα ακόμα φοβερό βιβλίο.
Στη σύγκριση μεταξύ τους, τέλος, θα έβαζα ένα κλικ παραπάνω τα «Βέλη» καθώς προχωρούν ακόμα περισσότερο την πλοκή. Πλέον βρίσκω μόνο ένα μειονέκτημα: ότι πρέπει να περιμένουμε το τρίτο. Αυτή τη φορά όμως, απ’ όσο ξέρω, με την Άρπη και με έναν οίκο όπως η Mamaya από πίσω, είμαι σίγουρος πως η αναμονή θα είναι μικρότερη, ίσως και ένας μόνο χρόνος!
Όχι πως υπάρχει θέμα σύγκρισης δηλαδή.
Διότι εδώ έχουμε το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας που όλοι ξέρουμε. Το «Κοράκι σε άλικο φόντο» είχε κυκλοφορήσει πριν χρόνια και ήταν το ξεκίνημα των «Γιών της Στάχτης», μιας φάντασι τριλογίας σε κόσμο που θυμίζει Βυζάντιο. Η κοινότητα του φανταστικού το είχε αγκαλιάσει, αρκετοί συγγραφείς μάλιστα επηρεάστηκαν από αυτό (κι εγώ προσωπικά) και συμφώνησαν όλοι σε ένα μειονέκτημα: η συνέχεια αργούσε.
Ε, λοιπόν, πάει αυτό. Η συνέχεια ήρθε κι είναι ακόμα πιο δυνατή. Είναι ένα «Κοράκι», περισσότερο σε όλα: μάχες, συνομωσίες, περιπέτειες και κάτι ακόμα που το κρατάω για μετά. Επίσης εμβαθύνουμε κι άλλο στον κόσμο ή καλύτερα στην Πλάση.
Αν κάτι θαυμάζω στους «Γιους της Στάχτης», είναι πως ο συγγραφέας τα καταφέρνει σε όλα: ο κόσμος είναι τόσο μελετημένος που τον φαντάζεσαι για κανονικό, η μαγεία εναρμονίζεται τέλεια, η πλοκή είναι σφιχτή, ρεαλιστικότατη, απαλλαγμένη από κλισέ και ευκολίες, ενώ έχει ανατροπές και σασπένς και το γράψιμο είναι ακριβές, ισορροπημένο αλλά και πλούσιο –προσωπικά το ζηλεύω, σου δίνει την αίσθηση πως οι λέξεις είναι καρφωμένες στη θέση τους.
Προσθέστε σ’ αυτά και το γεγονός πως το βιβλίο δεν κάνει κοιλιά πουθενά, πράγμα δύσκολο για συνέχεια τριλογίας.
Όμως από όλα τα επιμέρους στοιχεία, αν ξεχωρίζει κάτι, αυτό είναι οι χαρακτήρες. Έχουν βάθος, είναι τρισδιάστατοι, έχουν φωνή, προσωπικότητα. Κι ορισμένοι από αυτούς θα μείνουν ανάμεσα στους πέντε-δέκα καλύτερους χάρτινους που έχω γνωρίσει. Π.χ. ο Μελέτιος είναι εκεί με τον Τύριον και τον Γκλόκτα.
Έχω συνηθίσει να γράφω για διάφορα κείμενα τις θετικές εντυπώσεις μου, τελειώνοντας με ένα «αλλά». Στο Κοράκι της πρώτης έκδοσης, ας πούμε, ένα «αλλά», ήταν η αποστασιοποιημένη, ορισμένες φορές, οπτική γωνία. Κι εδώ όμως υπάρχει το twist στο οποίο προαναφέρθηκα, διότι ο συγγραφέας ξανάγραψε ΚΑΙ το πρώτο βιβλίο ΚΑΙ αυτό φυσικά, χωρίς να αλλάξει κάτι, έτσι ώστε να σε βυθίζει στον κόσμο του. Αν κάποιος συγκρίνει το βιβλίο του 2010, με το νέο «Κοράκι» ή τα «Βέλη» θα δει πως η γραφή είναι ακόμα καλύτερη.
Και, όπως είπα για το πρώτο βιβλίο: όχι δεν χρειάζεται κανείς το να ξαναδιαβάσει. Δεν έχει αλλάξει τίποτα στην ουσία, μόνο το γράψιμο. Ούτε είναι ανάγκη να το κάνει για να ακολουθήσει τα Βέλη, υπάρχει σύντομη περίληψη που υπενθυμίζει τα πάντα, για την ακρίβεια θεωρώ πως κάποιος θα μπορούσε να διαβάσει τα Βέλη χωρίς το πρώτο –αν και θα έχανε ένα ακόμα φοβερό βιβλίο.
Στη σύγκριση μεταξύ τους, τέλος, θα έβαζα ένα κλικ παραπάνω τα «Βέλη» καθώς προχωρούν ακόμα περισσότερο την πλοκή. Πλέον βρίσκω μόνο ένα μειονέκτημα: ότι πρέπει να περιμένουμε το τρίτο. Αυτή τη φορά όμως, απ’ όσο ξέρω, με την Άρπη και με έναν οίκο όπως η Mamaya από πίσω, είμαι σίγουρος πως η αναμονή θα είναι μικρότερη, ίσως και ένας μόνο χρόνος!
February 27, 2018
Το Βέλη και Κρόκινες Φλόγες του Λευτέρη Κεραμίδα [εκδόσεις Mamaya/Άρπη, Οκτώβριος 2017] είναι το δεύτερο μέρος της 3λογίας των Γιων της Στάχτης και συνεχίζει τη συναρπαστική ιστορία που γνωρίσαμε στο αριστουργηματικό Κοράκι σε Άλικο Φόντο [εκδόσεις Mamaya/Άρπη, Οκτώβριος 2017]. Είναι προϊόν πολυετούς εργασίας τόσο στον τομέα του world building όσο και σε αυτόν της συλλογής πραγματολογικού υλικού μέσ’ από αυθεντικές ιστορικές πηγές.
Η συνέπεια και η λεπτολογία με τις οποίες ο Λευτέρης προσεγγίζει το θέμα του, μπορεί να συγκριθεί μονάχα με το πάθος του Ντοστογιέφσκι να κομματιάζει ψυχολογικά τους δικούς του ήρωες: σε πολλά σημεία του βιβλίου οι ιδιότητες αυτές ξεπερνούν την καθεαυτό δράση. Γνώστης των δυνατοτήτων του, ο συγγραφέας επιλέγει με τα Βέλη ένα αργό, υπνωτικό ξεκίνημα για να αιφνιδιάσει αργότερα τον αναγνώστη μ’ ένα εξαιρετικά βίαιο και χορταστικό κεφάλαιο όπου, στην κυριολεξία, «χάνεται η μπάλα».
Τα Βέλη υπερβαίνουν κατά 100 σελίδες περίπου το Κοράκι και είναι όντως ένα βιβλίο περισσότερο περίπλοκο και βαθύτερο. Πρόκειται για ένα έργο λεπτοφυούς σασπένς παρά ωμής δράσης. Εδώ υπάρχουν περισσότεροι χαρακτήρες, φλας μπακ και οπτικές γωνίες για να μας βυθίσουν για τα καλά στον βυζαντινοπρεπή κόσμο με τις πολιτικές ίντριγκες, τις επεκτατικές βλέψεις και τις αντιμαχόμενες μαγείες.
Προς όλους τους φίλους του ελληνοπρεπούς –και μη– Φανταστικού: αν απολαύσατε το Κοράκι σε Άλικο Φόντο, το Βέλη και Κρόκινες Φλόγες επιβάλλεται διά ροπάλου. Και λίγους μήνες υπομονή, παιδιά, για το τρίτο και τελευταίο βιβλίο των Γιων στο οποίο, είμαι σίγουρος, ότι ο Λευτέρης θα δώσει «τα ρέστα του»!
Η συνέπεια και η λεπτολογία με τις οποίες ο Λευτέρης προσεγγίζει το θέμα του, μπορεί να συγκριθεί μονάχα με το πάθος του Ντοστογιέφσκι να κομματιάζει ψυχολογικά τους δικούς του ήρωες: σε πολλά σημεία του βιβλίου οι ιδιότητες αυτές ξεπερνούν την καθεαυτό δράση. Γνώστης των δυνατοτήτων του, ο συγγραφέας επιλέγει με τα Βέλη ένα αργό, υπνωτικό ξεκίνημα για να αιφνιδιάσει αργότερα τον αναγνώστη μ’ ένα εξαιρετικά βίαιο και χορταστικό κεφάλαιο όπου, στην κυριολεξία, «χάνεται η μπάλα».
Τα Βέλη υπερβαίνουν κατά 100 σελίδες περίπου το Κοράκι και είναι όντως ένα βιβλίο περισσότερο περίπλοκο και βαθύτερο. Πρόκειται για ένα έργο λεπτοφυούς σασπένς παρά ωμής δράσης. Εδώ υπάρχουν περισσότεροι χαρακτήρες, φλας μπακ και οπτικές γωνίες για να μας βυθίσουν για τα καλά στον βυζαντινοπρεπή κόσμο με τις πολιτικές ίντριγκες, τις επεκτατικές βλέψεις και τις αντιμαχόμενες μαγείες.
Προς όλους τους φίλους του ελληνοπρεπούς –και μη– Φανταστικού: αν απολαύσατε το Κοράκι σε Άλικο Φόντο, το Βέλη και Κρόκινες Φλόγες επιβάλλεται διά ροπάλου. Και λίγους μήνες υπομονή, παιδιά, για το τρίτο και τελευταίο βιβλίο των Γιων στο οποίο, είμαι σίγουρος, ότι ο Λευτέρης θα δώσει «τα ρέστα του»!
August 18, 2021
4.5/5
Οφείλω να ομολογήσω ότι η βελτίωση από τον πρώτο τόμο είναι τρομακτική!!!
Τα POV (που ήταν και το μεγαλύτερο πρόβλημα στο προηγούμενο βιβλίο) αν και περισσότερα σε αριθμό, είναι άριστα δομημένα. Επίσης η γραφή είναι τόσο εξελιγμένη που σου δίνει την εντύπωση ότι μεσολάβησαν 5-6 βιβλία μεταξύ του πρώτου τόμου και του δεύτερου.
Ο μισός βαθμός κόβεται γιατί απουσιάζει η κορύφωση στο φινάλε που θα το απογείωνε. Παρόλα αυτά μιλάμε για μία εξαιρετική προσπάθεια και μακάρι να παραμείνει στα ίδια επίπεδα και ο τρίτος τόμος.
Οφείλω να ομολογήσω ότι η βελτίωση από τον πρώτο τόμο είναι τρομακτική!!!
Τα POV (που ήταν και το μεγαλύτερο πρόβλημα στο προηγούμενο βιβλίο) αν και περισσότερα σε αριθμό, είναι άριστα δομημένα. Επίσης η γραφή είναι τόσο εξελιγμένη που σου δίνει την εντύπωση ότι μεσολάβησαν 5-6 βιβλία μεταξύ του πρώτου τόμου και του δεύτερου.
Ο μισός βαθμός κόβεται γιατί απουσιάζει η κορύφωση στο φινάλε που θα το απογείωνε. Παρόλα αυτά μιλάμε για μία εξαιρετική προσπάθεια και μακάρι να παραμείνει στα ίδια επίπεδα και ο τρίτος τόμος.
May 17, 2019
Μετά τη μάχη στη Χαρεόπολη ο Σεβαστιανός, ο Φιλάρετος και ο Αργυρός έχουν πλέον καινούργιους συμμάχους και φαίνεται ότι υπάρχει αρκετός χρόνος ώστε να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους.
Όμως πολιτικές και υπερφυσικές εξελίξεις θα τους φέρουν αντιμέτωπους με νέα γεγονότα και θα τους αναγκάσουν να δράσουν άμεσα.
Κι ενώ τα γεγονότα είναι φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους, κάτι φαίνεται να απειλεί την ειρήνη ολόκληρης της χώρας.
Τα γεγονότα διαδραματίζονται αρκετά αργά στην αρχή, όπως θα περίμενε κανείς έπειτα από μια μάχη, όμως μένουν αργά, σχεδόν στάσιμα για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα απ' όσο θα δικαιολογούσε η ιστορία. Αργότερα υπάρχει αρκετή δράση και ενδιαφέρον για αρκετές σελίδες, όμως στο τέλος δεν ένιωσα την κορύφωση που περίμενα ώστε να με κάνει να θέλω να διαβάσω αμέσως το επόμενο βιβλίο.
Διαβάστε περισσότερα στο blog μου.
Όμως πολιτικές και υπερφυσικές εξελίξεις θα τους φέρουν αντιμέτωπους με νέα γεγονότα και θα τους αναγκάσουν να δράσουν άμεσα.
Κι ενώ τα γεγονότα είναι φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους, κάτι φαίνεται να απειλεί την ειρήνη ολόκληρης της χώρας.
Τα γεγονότα διαδραματίζονται αρκετά αργά στην αρχή, όπως θα περίμενε κανείς έπειτα από μια μάχη, όμως μένουν αργά, σχεδόν στάσιμα για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα απ' όσο θα δικαιολογούσε η ιστορία. Αργότερα υπάρχει αρκετή δράση και ενδιαφέρον για αρκετές σελίδες, όμως στο τέλος δεν ένιωσα την κορύφωση που περίμενα ώστε να με κάνει να θέλω να διαβάσω αμέσως το επόμενο βιβλίο.
Διαβάστε περισσότερα στο blog μου.
December 30, 2020
Το δεύτερο μέρος των Γιων της Στάχτης, συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το πρώτο (το οποίο λάτρεψα). Όμως, είναι πολύ μεγαλύτερο σαν ιδέα. Ακόμη περισσότεροι πρωταγωνιστες, ακόμη περισσότεροι ανταγωνιστές. Μια ολόκληρη αυτοκρατορία γεμίζει με όλα όσα χρειάζεται για να μην φαντάζει σαν μερικές πόλεις (όπως συχνά συμβαίνει με τόσο μεγαλεπήβολα βιβλία). Συναντάμε εδώ όλους όσους αγαπήσαμε στο πρώτο μέρος, μα αυτοί πλαισιόνωνται από πολλούς άλλους. Και γίνεται με μαεστρία και γνώση. Μια λεπτομέρεια που απόλαυσα είναι ότι οι ανθρωποι μιλούν διαφορετικά, ανάλογα με το μέρος καταγωγής τους. Και αυτό φαίνεται μέσα στο βιβλίο. Δεν είναι απλά λόγια για να φανεί μεγαλύτερο το έπος και ο κόσμος. Μπορεί να μην υπάρχει η μεγάλη μάχη σε αυτό το βιβλίο (το περιμένω πως και πως στο επόμενο) μα η αίσθηση του επερχομενου πολέμου υπάρχει σε κάθε σελίδα. Και φυσικά υπάρχουν διάφορες αψιμαχίες που προσωπικά κάλυψαν τα πολεμοχαρή ένστικτα μου.
Μου αρέσει πάρα πολύ να χωρίζω σε διάφορες κατηγορίες τα βιβλία που διαβάζω. Για αρχή, είναι αυτά που μου αρέσουν πολύ και αυτά που τα τελείωσα με το ζόρι (δεν θέλω να αφήνω βιβλία στη μέση).
Σε αυτά που μου αρέσουν, υπάρχουν δύο υποκατηγορίες:
Αυτά που απόλαυσα διαβάζοντας τα, με έκαναν να σκεφτώ πράγματα όσο τα διάβαζα, με άφησαν με ένα χαμόγελο στο τέλος τους και τα θυμάμαι με αγάπη αργότερα, προτείνοντας τα σε φίλους μου. Καλά βιβλία, μα αν δεν τα είχες διαβάσει ποτέ, μάλλον δεν θα είχε αλλάξει κάτι στη ζωή σου.
Και μετά είναι τα λίγα εκείνα βιβλία που τα έχω στην καρδιά μου για πάντα. Εκείνα που μου δημιουργούν εικόνες, που τα φαντάζομαι να γίνονται ταινία, που τα ξαναδιαβάζω με τα χρόνια και τα απολαμβάνω το ίδιο ή και περισσότερο. εκείνα που με έκαναν τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Αυτά που αν δεν τα είχα διαβάσει θα ήμουν τελείως διαφορετικός χαρακτήρας. Εκείνα που με κάνουν να θέλω να δημιουργήσω κι εγώ ιστορίες!
Μετά από αυτό το βιβλίο, ανάμεσα στους αγαπημένους μου Howard, Moorcock και Tolkien, θα υπάρχει και ένας Έλληνας συγγραφέας.
ΥΓ1. Το να πω ότι πρέπει να το διαβάσετε το θεωρώ περιττό.
ΥΓ2. Ανυπομονώ να διαβάσω και το τρίτο βιβλίο.
Μου αρέσει πάρα πολύ να χωρίζω σε διάφορες κατηγορίες τα βιβλία που διαβάζω. Για αρχή, είναι αυτά που μου αρέσουν πολύ και αυτά που τα τελείωσα με το ζόρι (δεν θέλω να αφήνω βιβλία στη μέση).
Σε αυτά που μου αρέσουν, υπάρχουν δύο υποκατηγορίες:
Αυτά που απόλαυσα διαβάζοντας τα, με έκαναν να σκεφτώ πράγματα όσο τα διάβαζα, με άφησαν με ένα χαμόγελο στο τέλος τους και τα θυμάμαι με αγάπη αργότερα, προτείνοντας τα σε φίλους μου. Καλά βιβλία, μα αν δεν τα είχες διαβάσει ποτέ, μάλλον δεν θα είχε αλλάξει κάτι στη ζωή σου.
Και μετά είναι τα λίγα εκείνα βιβλία που τα έχω στην καρδιά μου για πάντα. Εκείνα που μου δημιουργούν εικόνες, που τα φαντάζομαι να γίνονται ταινία, που τα ξαναδιαβάζω με τα χρόνια και τα απολαμβάνω το ίδιο ή και περισσότερο. εκείνα που με έκαναν τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Αυτά που αν δεν τα είχα διαβάσει θα ήμουν τελείως διαφορετικός χαρακτήρας. Εκείνα που με κάνουν να θέλω να δημιουργήσω κι εγώ ιστορίες!
Μετά από αυτό το βιβλίο, ανάμεσα στους αγαπημένους μου Howard, Moorcock και Tolkien, θα υπάρχει και ένας Έλληνας συγγραφέας.
ΥΓ1. Το να πω ότι πρέπει να το διαβάσετε το θεωρώ περιττό.
ΥΓ2. Ανυπομονώ να διαβάσω και το τρίτο βιβλίο.
April 24, 2018
Αναλυτική κριτική από βδομάδα. Όσοι θα είστε στο fantasmagoria, μπορείτε να τη μάθετε από πρώτο χέρι στην παρουσίαση της Κυριακης!
edit: αφού πέρασε και το fantasmagoria και περάσαμε υπέροχα, θα πω απλώς πως το δεύτερο βιβλίο των Γιων της Στάχτης είναι εξίσου άρτιο με το πρώτο. Η πλοκή είναι πιο δεμένη αφού πλέον γνωρίζουμε, ή έτσι νομίζουμε, τους ήρωες μας, τα νήματα αρχίζουν να ενώνονται κάπου σκοτεινά. Ο αθεόφοβος ο Λευτέρης δε διστάζει να προσθέσει καινούργιους χαρακτήρες, όλοι τους καλοφτιαγμένοι και τρισδιάστατοι. Λάτρεψα την εμβόλιμη πρωτοπροσωπη αφήγηση και θυμήθηκα γιατί από το πρώτο βιβλίο είχα ξεχωρίσει τον 'βάρβαρο' Αργυρό. Ο τύπος τα σπάει. Σίγουρα ένα από τα 3 καλύτερα βιβλία της ελληνικής σκηνής του Φανταστικού και οπωσδήποτε ένα βιβλίο που κάθε λάτρης του fantasy οφείλει να έχει στη βιβλιοθήκη του, ανεξαρτήτως προέλευσης συγγραφέα!
edit: αφού πέρασε και το fantasmagoria και περάσαμε υπέροχα, θα πω απλώς πως το δεύτερο βιβλίο των Γιων της Στάχτης είναι εξίσου άρτιο με το πρώτο. Η πλοκή είναι πιο δεμένη αφού πλέον γνωρίζουμε, ή έτσι νομίζουμε, τους ήρωες μας, τα νήματα αρχίζουν να ενώνονται κάπου σκοτεινά. Ο αθεόφοβος ο Λευτέρης δε διστάζει να προσθέσει καινούργιους χαρακτήρες, όλοι τους καλοφτιαγμένοι και τρισδιάστατοι. Λάτρεψα την εμβόλιμη πρωτοπροσωπη αφήγηση και θυμήθηκα γιατί από το πρώτο βιβλίο είχα ξεχωρίσει τον 'βάρβαρο' Αργυρό. Ο τύπος τα σπάει. Σίγουρα ένα από τα 3 καλύτερα βιβλία της ελληνικής σκηνής του Φανταστικού και οπωσδήποτε ένα βιβλίο που κάθε λάτρης του fantasy οφείλει να έχει στη βιβλιοθήκη του, ανεξαρτήτως προέλευσης συγγραφέα!
November 15, 2020
Συμβαινει το εξης παραδοξο με αυτο το βιβλιο. Δεν εχω να προσαψω απολυτως τιποτα, ουτε στην γραφη, ουτε στην πλοκη, ουτε στην κοσμοπλασια. Παρολα αυτα,δυσκολευτηκα αρκετα να το τελειώσω. Η αληθεια ειναι οτι ο ελευθερος χρονος μου εχει περιοριστει παρα μα παρα πολυ και αυτο το βιβλιο, θελει συγκεντρωση. Κατι που μου ειναι δυσκολο τωρα. Θελω κατι πιο ευκολοδιαβαστο. Αν προσθεσουμε και το οτι η σχεση μου με το Φανταζι ειναι περιεργη και δεν ειναι "το ειδος μου", βγαινει αυτο το αποτελεσμα απο την εξισωση. Σιγουρα παντως θα αργησω να πιασω το 3ο βιβλιο, γιατι δεν θελω να το καψω και αυτο.
August 29, 2019
Νομίζω ότι είναι σπάνιο να βρεις ένα βιβλίο που να μην βαρεθείς ούτε μία σελίδα του.
Μετά από δύο χρόνια κατάφερα να διαβάσω τη συνέχεια του Κορακιού και με την ίδια αγωνία που διάβασα και το κοράκι.Όπως και στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας,ο κ. Κεραμίδας προετοιμάζει το έδαφος για τις νέες εξελίξεις στο πρώτο μισό του βιβλίο,ενώ η δράση εντείνεται στο δεύτερο μισό.Παράλληλα,είναι ιδιαίτερα έντονη η επιρροή των βυζαντινών χρόνων στην οικοδόμηση του περιβάλλοντος όπου δρουν οι πρωταγωνιστές χωρίς ωστόσο το βιβλίο να αποτελεί μία ακόμα απομίμηση.Η χρήση- σχεδόν παραδοσιακών- τεράτων επιστημονικής φαντασίας δεν αποτελεί πρωτοπορία,ο συγγραφέας όμως κατορθώνει να τα τοποθετήσει έντεχνα στην ιστορία με έναν πρωτότυπο τρόπο, έτσι που να κερδίσουν -έστω και λίγο- τη συμπάθεια του αναγνώστη και να αυξήσουν το ενδιαφέρον για την γνωριμία μαζί τους.Η συντροφιά των Γιών της Στάχτης αναλύθηκε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο και αποτέλεσε ένα από τα αγαπημένα μου σημεία.Γενικότερα, νομίζω ότι το δεύτερο βιβλίο αποτελεί μια καλή γέφυρα για την τελευταία πράξη της τριλογίας: ο Αργυρός παρότι σε σε πανίσχυρη θέση,κινδυνεύει να προδοθεί από το ίδιο του το σώμα, ο Φιλάρετος και ο Υέτιος βρίσκονται μπροστά σε ακόμα μια συνειδητοποίηση της πραγματικότητας εκτός του μοναστηριού,ο Σεβαστανός βρίσκεται μακριά από τη Νεάπολη,ο Λυσίβιος, ο αρχιερέας και οι Καλόθετοι ενισχύουν τις δολοπλοκίες στο παλάτι, οι Γιοι κινδυνεύουν,η αυτοκρατορία προετοιμάζει τον πολυαναμενόμενο πόλεμο, ενώ επικρατεί σιωπή από τη Μεγάλη Στέπα που συνεχίζει να δρα στις σκιές. Όλο το κλίμα που έχει δημιουργηθεί δημιουργεί τεράστια προσμονή για πιο έντονες εξελίξεις στη συνέχεια. Αυτό που δεν με ικανοποίησε πλήρως ήταν η συγκρατημένη περιγραφή των προθέσεων του προφήτη, που ελπίζω να αποκαλύψει περισσότερα. Σε γενικές γραμμές, είναι ένα γεμάτο βιβλίο, που με τις περιγραφές του ξεσηκώνει τη φαντασία, ξεδιπλώνει έναν ολοκληρωμένο λογοτεχνικό κόσμο και παρουσιάζει χαρακτήρες με πάθη και ισχυρό παρελθόν που δεν επιθυμούν να γίνουν ήρωες αλλά να γλιτώσουν την αυτοκρατορία και όλη την Πλάση από τις συνέπειες των σφαλμάτων όλων, που παραμονεύουν.
Μετά από δύο χρόνια κατάφερα να διαβάσω τη συνέχεια του Κορακιού και με την ίδια αγωνία που διάβασα και το κοράκι.Όπως και στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας,ο κ. Κεραμίδας προετοιμάζει το έδαφος για τις νέες εξελίξεις στο πρώτο μισό του βιβλίο,ενώ η δράση εντείνεται στο δεύτερο μισό.Παράλληλα,είναι ιδιαίτερα έντονη η επιρροή των βυζαντινών χρόνων στην οικοδόμηση του περιβάλλοντος όπου δρουν οι πρωταγωνιστές χωρίς ωστόσο το βιβλίο να αποτελεί μία ακόμα απομίμηση.Η χρήση- σχεδόν παραδοσιακών- τεράτων επιστημονικής φαντασίας δεν αποτελεί πρωτοπορία,ο συγγραφέας όμως κατορθώνει να τα τοποθετήσει έντεχνα στην ιστορία με έναν πρωτότυπο τρόπο, έτσι που να κερδίσουν -έστω και λίγο- τη συμπάθεια του αναγνώστη και να αυξήσουν το ενδιαφέρον για την γνωριμία μαζί τους.Η συντροφιά των Γιών της Στάχτης αναλύθηκε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο και αποτέλεσε ένα από τα αγαπημένα μου σημεία.Γενικότερα, νομίζω ότι το δεύτερο βιβλίο αποτελεί μια καλή γέφυρα για την τελευταία πράξη της τριλογίας: ο Αργυρός παρότι σε σε πανίσχυρη θέση,κινδυνεύει να προδοθεί από το ίδιο του το σώμα, ο Φιλάρετος και ο Υέτιος βρίσκονται μπροστά σε ακόμα μια συνειδητοποίηση της πραγματικότητας εκτός του μοναστηριού,ο Σεβαστανός βρίσκεται μακριά από τη Νεάπολη,ο Λυσίβιος, ο αρχιερέας και οι Καλόθετοι ενισχύουν τις δολοπλοκίες στο παλάτι, οι Γιοι κινδυνεύουν,η αυτοκρατορία προετοιμάζει τον πολυαναμενόμενο πόλεμο, ενώ επικρατεί σιωπή από τη Μεγάλη Στέπα που συνεχίζει να δρα στις σκιές. Όλο το κλίμα που έχει δημιουργηθεί δημιουργεί τεράστια προσμονή για πιο έντονες εξελίξεις στη συνέχεια. Αυτό που δεν με ικανοποίησε πλήρως ήταν η συγκρατημένη περιγραφή των προθέσεων του προφήτη, που ελπίζω να αποκαλύψει περισσότερα. Σε γενικές γραμμές, είναι ένα γεμάτο βιβλίο, που με τις περιγραφές του ξεσηκώνει τη φαντασία, ξεδιπλώνει έναν ολοκληρωμένο λογοτεχνικό κόσμο και παρουσιάζει χαρακτήρες με πάθη και ισχυρό παρελθόν που δεν επιθυμούν να γίνουν ήρωες αλλά να γλιτώσουν την αυτοκρατορία και όλη την Πλάση από τις συνέπειες των σφαλμάτων όλων, που παραμονεύουν.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 3, 2019
Θα γράψω κάτι σύντομο. Η μαέστρια με την οποία δενει όλες τις διαδρομές των πρωταγωνιστών μέχρι τον τελικό προορισμό, ξεπερνάει κάθε τι που έχω διαβάσει μέχρι σήμερα. Απλά εκπληκτικό, συγκρίνεται μόνο με δέκα χειμαρους που όλοι μαζί καταλήγουν μέσα από διαφορετικές διαδρομές στην ίδια κοίτη. Μπράβο συγγραφέα. Για μένα η τριλογία σου θα είναι από τα βιβλία που θα μείνουν στο πρώτο ράφι μαζί με τον Τολκιν.
October 30, 2022
Να πω την αλήθεια δεν το περίμενα, αλλά μου είχε λείψει η παρέα των συγκεκριμένων χαρακτήρων/ηρώων, όπου σε αυτό το βιβλίο αποκτούν άλλη αξία και κάπως "αναβαθμίζονται". Ο συγγραφέας μας παραδίδει την Γνωστή Πλάση από εκεί όπου την είχε αφήσει έχοντας όχι μόνο νέα πράγματα να μας δείξει, μαζί με αυτά που όλοι από πριν θέλαμε, φυσικά, αλλά έχοντας πια εμβαθύνει στον οργανωμένα φτιαγμένο του κόσμο και την ιστορία αυτού. Η πρόοδος που κάνει αυτό το μυθιστόρημα και ο πανικός που επικρατεί καθ' όλη την διάρκειά του μαζί με την τελική αποκορύφωσή, όπου σου αφήνει μια πικρή γεύση και μια φαγούρα ανυπομονησίας για την συνέχεια, είναι άλλου επιπέδου, σχετικά με το προηγούμενο.
Και, μα τον Δημιουργό, επειδή δεν ήξερα από που να το πρωτοπιάσω (το όλο πράμα) και που να τελειώσω θα ήθελα απλώς να επισημάνω το πόσο λατρεύω τον τρόπο με τον οποίο ο Κεραμίδας θέτει στο τραπέζι απλά, ανθρώπινα, μα ίσως όχι τόσο κοινά ζητήματα, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη την πολυπλοκότητα της ατομικής ψυχολογίας του καθενός (από τους χαρακτήρες)... Απλά μοναδικός!
Και, μα τον Δημιουργό, επειδή δεν ήξερα από που να το πρωτοπιάσω (το όλο πράμα) και που να τελειώσω θα ήθελα απλώς να επισημάνω το πόσο λατρεύω τον τρόπο με τον οποίο ο Κεραμίδας θέτει στο τραπέζι απλά, ανθρώπινα, μα ίσως όχι τόσο κοινά ζητήματα, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη την πολυπλοκότητα της ατομικής ψυχολογίας του καθενός (από τους χαρακτήρες)... Απλά μοναδικός!
December 21, 2018
Πόσο πιο ολοκληρωμένος να νιώθω σαν επιμελητής, όταν έχω κληθεί με αυτή την ιδιότητα να διαβάσω το χειρόγραφό, του δεύτερου τόμου της ΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ ΜΟΥ ΣΕΙΡΑΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ;
Αναμφισβήτητα, κάτι τέτοιο αποτελεί κάτι παραπάνω από τύχη -θα έλεγα ευλογία...
Πώς να τοποθετηθώ για το "Βέλη και κρόκινες φλόγες" ως αναγνώστης; Με τι λόγια;
Η χρήση της γλώσσας παραμένει αριστουργηματική, εντάσσοντας στο κυρίως σώμα του μυθιστορήματος, περισσότερες ντοπιολαλιές, και εμβόλιμες διηγήσεις, ανοίγοντας περισσοτερο τους ορίζοντες της 1ης τριλογίας "Οι Γιοι Της Σταχτης".
Η πλοκή είναι κάτι παραπάνω από γοητετική και πλήρης, στηριγμένη πάνω σε ήρωες που "έχουν χτιστεί" με απόλυτη αυθεντικότητα ώστε να είναι πέρα για πέρα "αληθινοί"...
Ένα κεκαλυμμένο οδοιπορικό με μοτίβο μιθραϊκής μύησης αρχίζει να διαγράφεται αχνά για τον (ας πούμε) κεντρικό ήρωα, ενώ τα ηθικά διδάγματα, βιώνονται κυριολεκτικά και εντυπώνονται στον αναγνώστη με αφοπλιστική ευθύτητα και εντιμότητα...
Ένα βιβλίο για κόσμους και πραγματικότητες, όπου οι ήρωες γεννιούνται από τις επιλογές τους, η αξία μετρά και όχι η καταγωγή, οι απλοί άνθρωποι μιλούν σαν ίσοι προς ίσοι με τον οποιονδήποτε...
Αναμφισβήτητα, κάτι τέτοιο αποτελεί κάτι παραπάνω από τύχη -θα έλεγα ευλογία...
Πώς να τοποθετηθώ για το "Βέλη και κρόκινες φλόγες" ως αναγνώστης; Με τι λόγια;
Η χρήση της γλώσσας παραμένει αριστουργηματική, εντάσσοντας στο κυρίως σώμα του μυθιστορήματος, περισσότερες ντοπιολαλιές, και εμβόλιμες διηγήσεις, ανοίγοντας περισσοτερο τους ορίζοντες της 1ης τριλογίας "Οι Γιοι Της Σταχτης".
Η πλοκή είναι κάτι παραπάνω από γοητετική και πλήρης, στηριγμένη πάνω σε ήρωες που "έχουν χτιστεί" με απόλυτη αυθεντικότητα ώστε να είναι πέρα για πέρα "αληθινοί"...
Ένα κεκαλυμμένο οδοιπορικό με μοτίβο μιθραϊκής μύησης αρχίζει να διαγράφεται αχνά για τον (ας πούμε) κεντρικό ήρωα, ενώ τα ηθικά διδάγματα, βιώνονται κυριολεκτικά και εντυπώνονται στον αναγνώστη με αφοπλιστική ευθύτητα και εντιμότητα...
Ένα βιβλίο για κόσμους και πραγματικότητες, όπου οι ήρωες γεννιούνται από τις επιλογές τους, η αξία μετρά και όχι η καταγωγή, οι απλοί άνθρωποι μιλούν σαν ίσοι προς ίσοι με τον οποιονδήποτε...
August 14, 2018
Έρμε Νικήτα. Έρμη Αγαθή. Έρμοι Γιοι και Κόρες, όλοι μας.
June 17, 2019
Τελείωσε και το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας... Κατά την γνώμη μου καλύτερο από το Κοράκι, αν και καταλαβαίνω πως στο Κοράκι πρέπει να στηθεί η ιστορία, οπότε ένα μεγάλο κομμάτι του καταλαμβάνεται από αυτό. Στα Βέλη αυτό δεν χρειάζεται, οπότε όλο το βιβλίο ακολουθεί τις περιπέτειες του Αργυρού, του Φιλάρετου, του Μελέτιου και του Σεβαστιανού. Κοίτα να δεις που δεν έχουν συναντηθεί ακόμα επίσημα μεταξύ τους. Φαντάζομαι όμως πως αυτό έρχεται στο επόμενο, ή μήπως δεν θα το φέρει η μοίρα καθόλου;
Ο Αργυρός καταξιώνεται στον επίσημο στρατό, αλλά όχι χωρίς δυσκολίες. Τον αγαπώ για τον ωραίο τρόπο που λύνει τα προβλήματα και στο τέλος όλοι (ή μάλλον σχεδόν όλοι) μένουν ευχαριστημένοι.
Ο Φιλάρετος έχει αποκτήσει φίλους και κάτι χάνει κάτι κερδίζει. Τον αγαπώ που είναι ένας αγαθός γίγαντας που τώρα όμως ξέρει κάτι ακόμα για την πολυπλοκότητα της ζωής και δεν είναι πια αφελής.
Ο Μελέτιος απόκτησε μαθητή! Τον αγαπώ γιατί φαντάζομαι πως αν ζούσα σε τέτοια εποχή μάλλον κι εγώ φαρμακός θα ήμουν :)
Ο δε Σεβαστιανός τρέχει γύρω γύρω στην αυτοκρατορία να σώσει όσα μπορεί από τις δολοπλοκίες και τις αυθαιρεσίες.
Όμως έρχεται πόλεμος...
Συνεχίζω να υποστηρίζω πως οι Γιοι της Στάχτης είναι μια αξιόλογη προσπάθεια φανταστικού με ελληνικές καταβολές. Πολυπλοκότητα πλοκής αντάξια των αντιστοίχων ��ου εξωτερικού, ο χάρτης καταπληκτικός και η επιλογή των προσώπων που συνδυάζουν ανθρώπους με μάγους και ιδιαίτερα πλάσματα εξαιρετική! Το πέμπτο αστεράκι το κράτησα γιατί μου άρεσε η Χρυσορρόη περισσότερο από τον Προφήτη. Η παρουσία γυναικείων προσώπων υποβιβάστηκε έντονα με την εξόντωσή της. Ενώ υπάρχουν κι άλλες γυναικείες παρουσίες στο βιβλίο βεβαίως, καμιά τους δεν ξεχωρίζει. Αντιθέτως όλες τους μπαίνουν στα κλασσικά καλούπια των παραμυθιών, δηλαδή είναι είτε πριγκίπισσες, είτε εταίρες ή υπηρέτριες, είτε κακά θηρία.
Ο Αργυρός καταξιώνεται στον επίσημο στρατό, αλλά όχι χωρίς δυσκολίες. Τον αγαπώ για τον ωραίο τρόπο που λύνει τα προβλήματα και στο τέλος όλοι (ή μάλλον σχεδόν όλοι) μένουν ευχαριστημένοι.
Ο Φιλάρετος έχει αποκτήσει φίλους και κάτι χάνει κάτι κερδίζει. Τον αγαπώ που είναι ένας αγαθός γίγαντας που τώρα όμως ξέρει κάτι ακόμα για την πολυπλοκότητα της ζωής και δεν είναι πια αφελής.
Ο Μελέτιος απόκτησε μαθητή! Τον αγαπώ γιατί φαντάζομαι πως αν ζούσα σε τέτοια εποχή μάλλον κι εγώ φαρμακός θα ήμουν :)
Ο δε Σεβαστιανός τρέχει γύρω γύρω στην αυτοκρατορία να σώσει όσα μπορεί από τις δολοπλοκίες και τις αυθαιρεσίες.
Όμως έρχεται πόλεμος...
Συνεχίζω να υποστηρίζω πως οι Γιοι της Στάχτης είναι μια αξιόλογη προσπάθεια φανταστικού με ελληνικές καταβολές. Πολυπλοκότητα πλοκής αντάξια των αντιστοίχων ��ου εξωτερικού, ο χάρτης καταπληκτικός και η επιλογή των προσώπων που συνδυάζουν ανθρώπους με μάγους και ιδιαίτερα πλάσματα εξαιρετική! Το πέμπτο αστεράκι το κράτησα γιατί μου άρεσε η Χρυσορρόη περισσότερο από τον Προφήτη. Η παρουσία γυναικείων προσώπων υποβιβάστηκε έντονα με την εξόντωσή της. Ενώ υπάρχουν κι άλλες γυναικείες παρουσίες στο βιβλίο βεβαίως, καμιά τους δεν ξεχωρίζει. Αντιθέτως όλες τους μπαίνουν στα κλασσικά καλούπια των παραμυθιών, δηλαδή είναι είτε πριγκίπισσες, είτε εταίρες ή υπηρέτριες, είτε κακά θηρία.
January 11, 2018
Δεν έχω παρά ένα πράγμα - Θέλω την συνέχεια ΤΩΡΑ!
October 1, 2018
Το δεύτερο βιβλίο μιας σειράς είναι πάντα προβληματική περίπτωση. Το πρώτο δημιουργεί το σκηνικό και συστήνει τους χαρακτήρες, το τελευταίο δίνει τη λύση, αλλά το ενδιάμεσο (ή ενδιάμεσα, εν προκειμένω δεν είμαι σίγουρη αν πρόκειται για τριλογία ή τετραλογία, βρήκα αντιφατικές πληροφορίες) δεν έχει πάντα σαφή σκοπό και συχνά κάνει κοιλιές. Το συγκεκριμένο ανταποκρίθηκε στην πρόκληση. Προχωρά την πλοκή με ρυθμό γοργό, αλλά σταθερό, χωρίς να φλυαρεί και χωρίς να αφήνει κενά στην αφήγηση. Επίσης, σοφά επιλέγει ο συγγραφέας να "κλείσει" ορισμένες από τις παράλληλες ιστορίες και, ενώ εισάγει και νέους χαρακτήρες, να αποσύρει μερικούς άλλους, αποφεύγοντας με τον τρόπο αυτό να καταλήξει η πλοκή τόσο χαοτική ώστε χαθεί κάθε ελπίδα ολοκλήρωσης της ιστορίας.
October 26, 2017
Και να πως το φανταστικο στην Ελλαδα ευτυχως παιρνει τα πανω του. Ενα πολυ καλο δειγμα ειναι κι αυτο το βιβλιο! Εντελως 'ελληνικο' με ολιγον απο Βυζαντιο, x-men και δολοπλοκιες,ωραιοτατους κ πολλους χαρακτηρες και χαρτη του κοσμου του. Εχει να ζηλεψει κατι; οχι ειναι σουπερ και πολυ καλυτερο απο το πρωτο της τριλογιας ,το 'Κορακι σε αλικο φοντο'. Περιμενω το τριτο με αγωνια γιατι τον αγαπω τον Φιλαρετο και τον Αργυρο και τον Μελετιο και θελω να δω τι θα απογινουν! Μονο αρνητικο,οι γυναικες εχουν δευτερευοντα ρολο. Ας ελπισουμε οτι στο τριτο θα υπαρχει εστω μια με πρωταγωνιστικο ρολο....
January 24, 2019
Όλα τα καλά του πρώτου μέρους συνεχίζονται και εδώ. Πολλοί μα διακριτοί χαρακτήρες, απίστευτα διακλαδιζόμενες πλοκές και υποπλοκές, αυτοκρατορικό άπλωμα υπόθεσης. Έχουμε επίσης περισσότερη και ιδιαίτερα ευφάνταστη μαγεία και σημαντική αύξηση των διακυβευμάτων. Το δεύτερο βιβλίο συνεχίζει σε υψηλούς ρυθμούς έντασης και ενδιαφέροντος, με τη γνωστή ακρίβεια και συνέπεια του Κεραμίδα. Θα ήθελα λίγο μεγαλύτερες διακυμάνσεις στο συναίσθημα, αλλά πάλι σκέφτομαι, μακάρι όλα τα ελληνικά βιβλία φανταστικού να ήταν αυτού του επιπέδου. Ορμάω στο τρίτο και τελευταίο.
October 21, 2017
Μία απολαυτική συνέχεια του Κορακιού, ένα βιβλίο που δικαιώνει την αναμονή και φυσικά αποδεικνύει γι άλλη μία φορά την συγγραφική δεινότητα του Ελευθέριου Κεραμίδα.
Χαρακτήρες, πόλεις, δολοπλοκίες, μηχανουργίες και φυσικά αξιολάτρευτες μάχες.
Μπορεί το Κοράκι να μου άρεσε λίγο περισσότερο, αλλά αυτό δεν κάνει τα Βέλη λιγότερο καλό.
Οι φανς του πρώτου, πρέπει οπωσδήποτε να το διαβάσουν.
Οι υπόλοιποι που δεν ξέρετε τι εστί «Γιοι της Στάχτης», είστε απαράδεκτοι, να τους μάθετε αμέσως.
Αναλυτική κριτική: Nyctophilia review of: Βέλη και Κρόκινες φλόγες
Χαρακτήρες, πόλεις, δολοπλοκίες, μηχανουργίες και φυσικά αξιολάτρευτες μάχες.
Μπορεί το Κοράκι να μου άρεσε λίγο περισσότερο, αλλά αυτό δεν κάνει τα Βέλη λιγότερο καλό.
Οι φανς του πρώτου, πρέπει οπωσδήποτε να το διαβάσουν.
Οι υπόλοιποι που δεν ξέρετε τι εστί «Γιοι της Στάχτης», είστε απαράδεκτοι, να τους μάθετε αμέσως.
Αναλυτική κριτική: Nyctophilia review of: Βέλη και Κρόκινες φλόγες
July 6, 2020
Η συνέχεια του Κορακιού είναι ακόμα πιο συναρπαστική. Πραγματικά μένω άφωνη με το βάθος και την δουλειά που έχει γίνει σε αυτό το βιβλίο. Νιώθω πως ακόμα και τώρα κάποιες λεπτομέρειες μου ξέφυγαν, και πρέπει να γυρίσω να το ξαναδιαβάσω-αφορμη ψάχνω, μη νομίζετε.
Τέσσερα αστεράκια, και πάλι επειδή αναμένω να τελειώσω το τρίτο.
Άρτια δουλεια!
Τέσσερα αστεράκια, και πάλι επειδή αναμένω να τελειώσω το τρίτο.
Άρτια δουλεια!
May 28, 2025
Διάβασα μέχρι και τις ευχαριστίες
January 28, 2019
Η εξαιρετική συνέχεια ενός εκπληκτικού βιβλίου.
Ίσως ακολουθώντας το δρόμο που διάλεξε ο Tolkien, πολλές τριλογίες συμβαδίζουν με το μοτίβο: βιβλίο πρώτο: γνωριμία με τους ήρωες και τον άθλο που καλούνται να εκπληρώσουν. Βιβλίο δεύτερο: ένα ατελείωτο ταξιδι για τον τελικό προορισμό και προετοιμασία για τη μεγάλη και τελική μάχη. Βιβλίο τρίτο: η μάχη και η επίτευξη του στόχου. Γι' αυτό και το δεύτερο μέρος είναι το πιο πιθανό σημείο να κάνει κοιλιά η διήγηση.
Αυτό φοβόμουν για να πω την αλήθεια πριν ξεκινήσω το "Βέλη σε κρόκινες φλόγες". Ανησυχούσα λοιπόν πως θα παρακολουθήσω τους ήρωες να τρέχουν, από την αρχή ως το τέλος του βιβλίου, να προλάβουν κάτι, κάποιον ή μια διορία ή ακόμα θα δω μόνο τις μανιώδεις προετοιμασίες της μεγάλης και τελικής μάχης που θα λάβει χώρα..... στο τρίτο βιβλίο.
Στο δεύτερο βιβλίο των "Γιων της Στάχτης" και συμβαίνει και δεν συμβαίνει αυτό. Ναι, οι ήρωες είναι σε μια διαρκή διαδικασία μετακίνησης από το ένα μέρος της βασιλείας στο άλλο. Ναι, φυσικά ετοιμαζόμαστε για τον πόλεμο που έρχεται. Αν αυτά όμως με έκαναν να κουραστώ ή να βαρεθώ; Μάλλον όχι! Λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά περιστατικά, άλλα απρόσμενα και που ήδη προδιαγράφονταν στο παρελθόν, δεν μ'άφησαν να κουραστώ. Νέοι εχθροί εμφανίζονται από το πουθενά. Από το πουθενά ή μήπως ήταν μπροστά στα μάτια του κάθε ήρωα και αδυνατούσε να το αντιληφθεί όλο αυτό τον καιρό;
Για να μην κάνει κοιλιά όμως και το δεύτερο μέρος της κριτικής μιας τριλογίας μία μόνο προτροπή: γρήγορα για το τρίτο μερος!
Υ.Γ. Εξαιρετική η δουλειά του κ. Κεραμίδα και πάλι! Ελπίζω-εύχομαι-παρακαλώ (και το λέω πριν καν αρχίσω το τελευταίο μέρος των Γιων) να μην τελειώσει εκεί η ιστορία τους!
Ίσως ακολουθώντας το δρόμο που διάλεξε ο Tolkien, πολλές τριλογίες συμβαδίζουν με το μοτίβο: βιβλίο πρώτο: γνωριμία με τους ήρωες και τον άθλο που καλούνται να εκπληρώσουν. Βιβλίο δεύτερο: ένα ατελείωτο ταξιδι για τον τελικό προορισμό και προετοιμασία για τη μεγάλη και τελική μάχη. Βιβλίο τρίτο: η μάχη και η επίτευξη του στόχου. Γι' αυτό και το δεύτερο μέρος είναι το πιο πιθανό σημείο να κάνει κοιλιά η διήγηση.
Αυτό φοβόμουν για να πω την αλήθεια πριν ξεκινήσω το "Βέλη σε κρόκινες φλόγες". Ανησυχούσα λοιπόν πως θα παρακολουθήσω τους ήρωες να τρέχουν, από την αρχή ως το τέλος του βιβλίου, να προλάβουν κάτι, κάποιον ή μια διορία ή ακόμα θα δω μόνο τις μανιώδεις προετοιμασίες της μεγάλης και τελικής μάχης που θα λάβει χώρα..... στο τρίτο βιβλίο.
Στο δεύτερο βιβλίο των "Γιων της Στάχτης" και συμβαίνει και δεν συμβαίνει αυτό. Ναι, οι ήρωες είναι σε μια διαρκή διαδικασία μετακίνησης από το ένα μέρος της βασιλείας στο άλλο. Ναι, φυσικά ετοιμαζόμαστε για τον πόλεμο που έρχεται. Αν αυτά όμως με έκαναν να κουραστώ ή να βαρεθώ; Μάλλον όχι! Λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά περιστατικά, άλλα απρόσμενα και που ήδη προδιαγράφονταν στο παρελθόν, δεν μ'άφησαν να κουραστώ. Νέοι εχθροί εμφανίζονται από το πουθενά. Από το πουθενά ή μήπως ήταν μπροστά στα μάτια του κάθε ήρωα και αδυνατούσε να το αντιληφθεί όλο αυτό τον καιρό;
Για να μην κάνει κοιλιά όμως και το δεύτερο μέρος της κριτικής μιας τριλογίας μία μόνο προτροπή: γρήγορα για το τρίτο μερος!
Υ.Γ. Εξαιρετική η δουλειά του κ. Κεραμίδα και πάλι! Ελπίζω-εύχομαι-παρακαλώ (και το λέω πριν καν αρχίσω το τελευταίο μέρος των Γιων) να μην τελειώσει εκεί η ιστορία τους!
November 25, 2017
Λοιπόν, Βέλη και κρόκινες φλόγες. Γαμώτο, το περίμενα από το 2015, όταν πρωτοδιάβασα το "Κοράκι σε Άλικο φόντο" και πορώθηκα απίστευτα. Τι ναπω για τη συνέχεια του έπους; Η κριτική μου δεν μπορεί να είναι αντικειμενική. Θα με νιώσει κάποιος ο οποίος έχει διαβάσει τη συντροφιά του δαχτυλιδιού και έχει στα χέρια του τους δύο πύργους. Με μια διαφορά. Το "Κοράκι" είναι απλά μία εισαγωή στο έπος. Ίσως σε κάποιον να φανούν και τα δύο βιβλία παρόμοιων σελίδων. Όχι, λοιπόν, η έκδοση που έχω από Πατάκη του"Κορακιού" κυμαίνεται στις 500 πάνω κάτω σελίδες. Η έκδοση των "Βελών" από Mamaya κυμαίνεται πάνω κάτω στις 500 σελίδες.
Όμως κάθε σελίδα των "Βελών" είναι μιάμιση επιπλεόν σε αντιστοιχία του "Κορακιού". Μιλάμε για ένα υπερπλήρες χορταστικό έπος που σε άλλη έκδοση θα έφτανε τις 800 σελίδες και κάνει το πρώτο μέρος να φαίνεται απλά σαν εισαγωγή. Και ναι, τα "Βέλη" περιλαμβάνουν εισαγωγή του πρώτου μέρους.
Θα προσπαθήσω να στοχοποιήσω αρνητικά τώρα, μόνο και μόνο για να μετριάσω το άσβεστο πάθος μου για το υπερκορυφαίο δημιούργημα της μεγαλοφυίας που ακούει στο όνομα Κεραμίδας. Λευτέρης. Στην εισαγωγή, η οποία αποτελεί περίληψη του πρώτου βιβλίου, αναφέρονται, σε ελάχιστα σημεία θέματα που δεν ξεκαθαρίζονται σαφώς στο πρώτο βιβλίο, τουλάχιστον στην αρχική έκδοση την οποία διαθέτω. Λεπτομέρια της λεπτομέριας και άνευ σημασίας, αλλά από κάπου έπρεπε να αντλήσω και αρνητικά ώστε η κριτική να έιναι εξισορροπημένη. Δεύτερον, ο λόγος είναι τόσο μεστός, τόσο πυκνός, τόσο πλούσιος που κάποιες στιγμές έπρεπε να ξαναδιαβάσω μερικές αράδες ώστε να βεβαιωθώ ότι διάβασα καλά και κατάλαβα αυτά που έπρεπε να διαβάσω. Βέβαια κάτι μου λέει, πως ακόμα και αυτό δεν είναι τυχαίο, κάτι μου λέει πως όταν το διαβάσω δεύτερη φορά θα ανακαλύψω πράγματα που στην πρώτη ανάγνωση τα προσπέρασα "ελαφράν την καρδίαν". Τέτοιος τεχνίτης είναι ο συγγραφέας... Τέλος υπογραμίζω το μόνο αρνητικό, ίσως αντικειμενικά. Το ανάκαρα. Βαριά λέξη, ίσως κακόηχη αν επαναληφθεί πάνω από δύο φορές. Αυτό είναι ίσως το μόνο, για μένα προσωπικά, μειονέκτημα.
Πάμε στα θετικά λοιπόν. ��ο δεύτερο μέρος των γιών της στάχτης εξυψώνει την έννοια της λέξης έπος σε νέα, δυσθεώρητα ύψη. Κάνει τα αίμα να αναβράζει καθώς κάποιος διαβάζει το βιβλίο. Κάνει τον αναγνώστη να βρίσκεται εκεί, μέσα, δίπλα στα τεκταινόμενα. Αγωνιά, πονά, σκέφτεται, εικάζει, μαζί με τους πρωταγωνιστές, την πλειοψηφία των οποίων έχουμε γνωρίσει στο πρώτο μέρος. Εδώ λοιπόν, λύνονται απορίες, μα ταυτόχρονα δημιουργούνται νέες μετατρέποντας εμάς τους ανυπόμονους σε μοχθηρές οντότητες αν δεν πέσει στα χέρια μας η συνέχεια άμεσα. Χτες, αν είναι δυνατόν.
Συγχαρητήρια στον συγγραφέα, το δημιούργημά του είναι αντάξιο όλων των κλασσικών μεγάλων ονομάτων της παγκόσμιας λογοτεχνίας του φανταστικού. Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει, αντίθετα προσθέτει ωραίες, νέες ιδέες.
*Spoiler*, όταν γυριστεί ταινία θέλω το ρόλο είτε του Γελασηνού είτε του Ανθέμιου.....
Ολοκληρώνοντας την κριτική μου με 15/17, θα ήθελα να εκφράσω το πώς αισθάνθηκα όταν διάβασα το συγκεκριμένο βιβλία με μερικές λέξεις κλειδιά: Τον Π...τη, πώς το σκέφτηκε; όχι ρε φίλε!, Τι παίζει τώρα; Που το πάει; και αφού τελειώσει.... ΘΕΛΩ ΚΙ ΑΛΛΟ!!! Κανόνισε κε Κεραμίδα να φτάνουν έγκαιρα οι συνέχειες, γιατί ήδη σαρανταρίζουμε και αν το πας από εφταετιά σε εφταετία στο τέλος θα απαιτήσω να παίξω το ρόλο του Λεωσθένη......
Όμως κάθε σελίδα των "Βελών" είναι μιάμιση επιπλεόν σε αντιστοιχία του "Κορακιού". Μιλάμε για ένα υπερπλήρες χορταστικό έπος που σε άλλη έκδοση θα έφτανε τις 800 σελίδες και κάνει το πρώτο μέρος να φαίνεται απλά σαν εισαγωγή. Και ναι, τα "Βέλη" περιλαμβάνουν εισαγωγή του πρώτου μέρους.
Θα προσπαθήσω να στοχοποιήσω αρνητικά τώρα, μόνο και μόνο για να μετριάσω το άσβεστο πάθος μου για το υπερκορυφαίο δημιούργημα της μεγαλοφυίας που ακούει στο όνομα Κεραμίδας. Λευτέρης. Στην εισαγωγή, η οποία αποτελεί περίληψη του πρώτου βιβλίου, αναφέρονται, σε ελάχιστα σημεία θέματα που δεν ξεκαθαρίζονται σαφώς στο πρώτο βιβλίο, τουλάχιστον στην αρχική έκδοση την οποία διαθέτω. Λεπτομέρια της λεπτομέριας και άνευ σημασίας, αλλά από κάπου έπρεπε να αντλήσω και αρνητικά ώστε η κριτική να έιναι εξισορροπημένη. Δεύτερον, ο λόγος είναι τόσο μεστός, τόσο πυκνός, τόσο πλούσιος που κάποιες στιγμές έπρεπε να ξαναδιαβάσω μερικές αράδες ώστε να βεβαιωθώ ότι διάβασα καλά και κατάλαβα αυτά που έπρεπε να διαβάσω. Βέβαια κάτι μου λέει, πως ακόμα και αυτό δεν είναι τυχαίο, κάτι μου λέει πως όταν το διαβάσω δεύτερη φορά θα ανακαλύψω πράγματα που στην πρώτη ανάγνωση τα προσπέρασα "ελαφράν την καρδίαν". Τέτοιος τεχνίτης είναι ο συγγραφέας... Τέλος υπογραμίζω το μόνο αρνητικό, ίσως αντικειμενικά. Το ανάκαρα. Βαριά λέξη, ίσως κακόηχη αν επαναληφθεί πάνω από δύο φορές. Αυτό είναι ίσως το μόνο, για μένα προσωπικά, μειονέκτημα.
Πάμε στα θετικά λοιπόν. ��ο δεύτερο μέρος των γιών της στάχτης εξυψώνει την έννοια της λέξης έπος σε νέα, δυσθεώρητα ύψη. Κάνει τα αίμα να αναβράζει καθώς κάποιος διαβάζει το βιβλίο. Κάνει τον αναγνώστη να βρίσκεται εκεί, μέσα, δίπλα στα τεκταινόμενα. Αγωνιά, πονά, σκέφτεται, εικάζει, μαζί με τους πρωταγωνιστές, την πλειοψηφία των οποίων έχουμε γνωρίσει στο πρώτο μέρος. Εδώ λοιπόν, λύνονται απορίες, μα ταυτόχρονα δημιουργούνται νέες μετατρέποντας εμάς τους ανυπόμονους σε μοχθηρές οντότητες αν δεν πέσει στα χέρια μας η συνέχεια άμεσα. Χτες, αν είναι δυνατόν.
Συγχαρητήρια στον συγγραφέα, το δημιούργημά του είναι αντάξιο όλων των κλασσικών μεγάλων ονομάτων της παγκόσμιας λογοτεχνίας του φανταστικού. Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει, αντίθετα προσθέτει ωραίες, νέες ιδέες.
*Spoiler*, όταν γυριστεί ταινία θέλω το ρόλο είτε του Γελασηνού είτε του Ανθέμιου.....
Ολοκληρώνοντας την κριτική μου με 15/17, θα ήθελα να εκφράσω το πώς αισθάνθηκα όταν διάβασα το συγκεκριμένο βιβλία με μερικές λέξεις κλειδιά: Τον Π...τη, πώς το σκέφτηκε; όχι ρε φίλε!, Τι παίζει τώρα; Που το πάει; και αφού τελειώσει.... ΘΕΛΩ ΚΙ ΑΛΛΟ!!! Κανόνισε κε Κεραμίδα να φτάνουν έγκαιρα οι συνέχειες, γιατί ήδη σαρανταρίζουμε και αν το πας από εφταετιά σε εφταετία στο τέλος θα απαιτήσω να παίξω το ρόλο του Λεωσθένη......
July 23, 2025
Σπουδαία η συνέχεια της ιστορίας. Καλοδουλεμένος ο κόσμος του βιβλίου και οι εξελίξεις των γεγονότων που διαδραματίζονται.
June 8, 2020
Η Γνωστη Πλαση υποφερει απο τις συνεπειες ανδρων, γυναικων και αλλων πλασματων απο το πρωτο βιβλιο της σειρας. Η Βασιλεια των Αιγλωεων βρισκεται απεναντι ισως στη μεγαλυτερη απειλη της ιστοριας της, μια απειλη με πολλα κεφαλια και κινητρα.
Το δευτερο βιβλιο της σειρας διατηρει τα ιδια πλεονεκτηματα και μειονεκτηματα του πρωτου. Αξιο για συνεχεια και στελεχωση της επικης ιστοριας μεχρι το τριτο και τελευταιο, χωρις ομως να αποφευγει καποια σημαντικα λαθη.
Οι βασικοι ηρωες που συνεχιζουν απο το Κορακι σε Αλικο Φοντο κρατουν ψηλα τον πηχυ. Δε μπορω να πω το ιδιο για ολους οσους συστηθηκαν στο δευτερο.
Οι σκηνες μεσα στα κεφαλαια κοβονται πολυ συντομα, με αποτελεσμα να μην μοιαζουν αναγκαιες ή να προσφερουν κατι στον ρου της ιστοριας. Επιπλεον, πολλοι χαρακτηρες δεν εχουν αρκετο συμπαγη χρονο για να αποδειχθουν συμπαθεις ή αντιπαθεις, καταληγοντας ετσι σε εναν ουδετερο χλιαρο ρολο. Εχοντας διαβασει και αλλα βιβλια με πολλαπλους τριτοπροσωπους χαρακτηρες γνωριζω οτι μπορει να αποφευχθει αυτο.
Ακομη, μερικες λεπτομερειες που αφορουν την προζα εδειξαν οτι ισως δεχοταν ακομη μια αναθεωρηση πριν την τελικη εκδοση. Παραδειγματος χαρη: "Η ανασα του εγινε επιθανατιος ρογχος" ειναι η περιγραφη του Κυριου Κεραμιδα για εναν φονο εν μεσω ηχηρης οδομαχιας. Ο τριτοπροσωπος περιορισμενος αφηγηματικος τροπος που εχει επιλεξει κανει μια τετοια δηλωση-περιγραφη να μοιαζει μη ρεαλιστικη μεσα στην μανια της παλης. Ο χαρακτηρας δε θα ξεχωριζε τη διαφορα του ηχου ενω αμφιβαλλω αν θα ακουγε το παραμικρο περα απο σπασμενα κοκκαλα και ιαχες. Καθε προταση απο τις χιλιαδες σε ενα μυθιστορημα εχει σημασια να ειναι πιστευτη, και το συγκεκριμενο εχει μερικες που θα μπορουσαν να παραλειφθουν.
Κατα τα αλλα η βασικη ροη της ιστοριας τηρειται ευλαβικα και ευχαριστα απο την τριαδα Σεβαστιανου, Φιλαρετου και Αργυρου, ενω τα τελευταια δυο κεφαλαια στελνουν μηνυματα για τη συνεχεια στο τριτο βιβλιο που δε μπορει κανεις να αγνοησει. Επικρατει μυστηριο γυρω απο εμφανισεις και εξαφανισεις χαρακτηρων και υποσχεται μια τρανη καταληξη για ολα τα νηματα που περιπλεκονται γυρω απο το μελλον του βασιλειου.
Εχω ηδη αγορασει το τριτο και περιμενω μια τελευταια και καλυτερη αποδοση.
Το δευτερο βιβλιο της σειρας διατηρει τα ιδια πλεονεκτηματα και μειονεκτηματα του πρωτου. Αξιο για συνεχεια και στελεχωση της επικης ιστοριας μεχρι το τριτο και τελευταιο, χωρις ομως να αποφευγει καποια σημαντικα λαθη.
Οι βασικοι ηρωες που συνεχιζουν απο το Κορακι σε Αλικο Φοντο κρατουν ψηλα τον πηχυ. Δε μπορω να πω το ιδιο για ολους οσους συστηθηκαν στο δευτερο.
Οι σκηνες μεσα στα κεφαλαια κοβονται πολυ συντομα, με αποτελεσμα να μην μοιαζουν αναγκαιες ή να προσφερουν κατι στον ρου της ιστοριας. Επιπλεον, πολλοι χαρακτηρες δεν εχουν αρκετο συμπαγη χρονο για να αποδειχθουν συμπαθεις ή αντιπαθεις, καταληγοντας ετσι σε εναν ουδετερο χλιαρο ρολο. Εχοντας διαβασει και αλλα βιβλια με πολλαπλους τριτοπροσωπους χαρακτηρες γνωριζω οτι μπορει να αποφευχθει αυτο.
Ακομη, μερικες λεπτομερειες που αφορουν την προζα εδειξαν οτι ισως δεχοταν ακομη μια αναθεωρηση πριν την τελικη εκδοση. Παραδειγματος χαρη: "Η ανασα του εγινε επιθανατιος ρογχος" ειναι η περιγραφη του Κυριου Κεραμιδα για εναν φονο εν μεσω ηχηρης οδομαχιας. Ο τριτοπροσωπος περιορισμενος αφηγηματικος τροπος που εχει επιλεξει κανει μια τετοια δηλωση-περιγραφη να μοιαζει μη ρεαλιστικη μεσα στην μανια της παλης. Ο χαρακτηρας δε θα ξεχωριζε τη διαφορα του ηχου ενω αμφιβαλλω αν θα ακουγε το παραμικρο περα απο σπασμενα κοκκαλα και ιαχες. Καθε προταση απο τις χιλιαδες σε ενα μυθιστορημα εχει σημασια να ειναι πιστευτη, και το συγκεκριμενο εχει μερικες που θα μπορουσαν να παραλειφθουν.
Κατα τα αλλα η βασικη ροη της ιστοριας τηρειται ευλαβικα και ευχαριστα απο την τριαδα Σεβαστιανου, Φιλαρετου και Αργυρου, ενω τα τελευταια δυο κεφαλαια στελνουν μηνυματα για τη συνεχεια στο τριτο βιβλιο που δε μπορει κανεις να αγνοησει. Επικρατει μυστηριο γυρω απο εμφανισεις και εξαφανισεις χαρακτηρων και υποσχεται μια τρανη καταληξη για ολα τα νηματα που περιπλεκονται γυρω απο το μελλον του βασιλειου.
Εχω ηδη αγορασει το τριτο και περιμενω μια τελευταια και καλυτερη αποδοση.
March 19, 2024
Δυνατό, γεμάτο ένταση, ζωντανό βιβλίο με εξαιρετική γραφή. Ο Κεραμιδάς μας δίνει πάρα πολλές οπτικές γωνίες, αποκτούμε μια σφαιρική εικόνα για τις δολοπλοκίες στη Νεάπολη και για όλα όσα συμβαίνουν στη βασιλεία των Αιγλωέων ΧΩΡΙΣ να χανόμαστε! Εξαιρετικό βιβλίο, όχι για όσους θέλουν κάτι να περάσει η ώρα τους με ένα «εύκολο» βιβλίο.
December 10, 2022
Ένα κλικ κάτω από το πρώτο μέρος: δεν έχει πολλή δράση, καθότι η ιστορία έχει ανοίξει σε πολλές υποπλοκές, κυρίως όμως δεν προέβαλε, κατά τη γνώμη μου, όσο θα περίμενε κάποιος την κεντρική ιδέα, την κεντρική σύγκρουση, αυτή του Γέρου με την ανθρωπότητα. Όμως, ο Κεραμιδάς καταφέρνει να εμβαθύνει στην κοσμοπλασία του και στους περισσότερους χαρακτήρες, δημιουργωντας προσδοκίες για ένα μεγάλο φινάλε.
Η μαγική διάσταση έχει πρωτεύοντα ρόλο σε αυτό το βιβλίο, το οποίο διατηρεί σχεδόν στο ακέραιο τα πολύ υψηλά στάνταρτ που έθεσε το Κοράκι.
Η μαγική διάσταση έχει πρωτεύοντα ρόλο σε αυτό το βιβλίο, το οποίο διατηρεί σχεδόν στο ακέραιο τα πολύ υψηλά στάνταρτ που έθεσε το Κοράκι.
Displaying 1 - 30 of 30 reviews