Μέχρι στιγμής η μόνη επαφή που είχα με τον Μανσετ ήταν μέσω φίλων και λοιπών αναγνωστών που επισήμαναν την αξία του για κάθε άτομο που του αρέσει το νουάρ και τα λογοτεχνικά παρακλάδια του. Πράγματι, η νουάρ λογοτεχνία έρχεται συχνά πυκνά στο αναγνωστικό μου προσκήνιο, καθώς αναγνωρίζω τη σημασία της να είναι ταυτόχρονα εγγυημένα καλή λογοτεχνία, αλλά παράλληλα να μην θεωρείται 'βαρια'. Τέλος πάντων, για να μην πολυλογω, το ραντεβού μου με τον Μανσετ ήταν διαρκώς αναβαλλομενο, χωρίς κανένα λόγο και για αυτό αποφάσισα να τον συναντήσω μέσα από το Μελαγχολικό Κομμάτι της Δυτικής Ακτής.
Ξεκίνησα την ανάγνωση χωρίς καμία προσδοκία και με τα ελάχιστα λόγια του οπισθοφυλλου σαν εισαγωγή. Ο Ζωρζ Ζερφω τρέχει σε έναν αυτοκινητόδρομο ακούγοντας τζαζ και έχοντας καθαρίσει δύο άτομα μέσα στο προηγούμενο έτος. Όχι η τυπική αρχή για νουάρ, αλλά μια αρχή που αρμόζει σε έναν συγγραφέα σαν τον Μανσετ. Γιατί ο τελευταίος γράφει στη ταραγμένη γαλλική δεκαετία του 1970 που παίρνει τη σκυτάλη από τις προηγούμενες δεκαετίες αναταραχών: ο πόλεμος στην Αλγερία, το 68, ο Ντε Γκωλ είναι προσφατα γεγονότα και έχουν βοηθήσει στη ζύμωση του λογοτέχνη Μανσετ, αλλά και στους χαρακτήρες του. Ο Ζερφω δεν είναι ένας έμπειρος ιδιωτικός ντετέκτιβ που θα λύσει την υπόθεση, αλλά ένας μικροαστός που δουλεύει σε μια εταιρεία και που βλέπει μέσα από το γυαλί της ρουτίνας τους πρώην συντρόφους του να κυρησσουν απεργίες, να διαδηλώνουν και να μάχονται για τα δικαιώματα τους.
Η απόφαση του να βοηθήσει έναν άνθρωπο που ήταν στόχος δύο δολοφόνων θα τον εμπλέξει σε μια χιτσκοκικη περιπέτεια εφάμιλλη του North by Northwest, δείχνοντας ταυτόχρονα την κινηματογραφική φλέβα που κατέχει ο Μανσετ στη γραφή του.
Το κυριότερο όμως είναι πως ουσιαστικά ο Ζερφω είναι ένας χαρακτήρας εγκλωβισμένος στον μικροαστισμο του και που ξαφνικά του δίνεται η δυνατότητα να βρει διέξοδο στη ρουτίνα του μέσω της περιπέτειας. Είναι δε εκπληκτικό του πόσο ξεκάθαρο μας κάνει ο Μανσετ να καταλάβουμε τον μηδενισμό που διακατέχει τον Ζερφω, ο οποίος βουτάει σε αυτή τη περιπέτεια χωρίς να ξέρει κολύμπι, αλλά με κάθε πρόθεση να γλυτώσει από την ασφάλεια της ακτής που έφτιαξε ο ίδιος για τον εαυτό του. Είναι επίσης σημαντικό πως όσο η ζωή του Ζερφω περιπλέκεται, αυτός δεν έχει καν πρόθεση να κοιτάξει πίσω. Η καταδίωξη, ο νέος έρωτας, η φύση έρχονται σε ευθεία αντιπαραβολή με το γραφείο, την οικογένεια, και το Παρίσι και τον κάνουν να νιώθει πιο ζωντανός από ποτέ.
Ίσως εδώ ο Μανσετ να προβάλει τις δικές του αντιλήψεις σχετικά με τους κοινωνικούς αγώνες της προηγούμενης δεκαετίας και το ποσό ατελεσφοροι ήταν. Ίσως ο Ζερφω να είναι η ενσάρκωση της απογοήτευσης που προκύπτει όταν μια ζωή ή έστω μερικά έντονα χρόνια σκληρών πολιτικών αγώνων δεν αποβαίνουν πουθενά και κάνουν τους πρωταγωνιστές τους είτε παρωχημενους, είτε μέλη επιχειρήσεων τις οποίες θα είχαν στο στόχαστρο πριν μερικά χρόνια.
Ίσως πάλι ο Ζερφω να είναι η προβολή των σκέψεων και συναισθημάτων του Μανσετ. Ας είναι τοτε. Ακόμη και η νουάρ λογοτεχνία μπορεί να επωφεληθεί στο μέγιστο από τα προσωπικά βιώματα του συγγραφέα και να οδηγήσει σε κάτι μοναδικό.