Αγκαλιάζοντας το έρεβος

by Μάριος Δημητριάδης

Όλοι έχουμε τους φόβους μας. Τις περισσότερες φορές για παράλογα πράγματα. Τι γίνεται όμως όταν η σκυτάλη αλλάζει ανάμεσα στο πραγματικό και το μεταφυσικό και τα παράλογα γίνονται πραγματικότητα; Αυτές οι μικρές εκπλήξεις είναι που εμφανίζονται μερικές φορές, κάνοντάς μας να αναρωτιόμαστε τι είναι τελικά λογικό και τι όχι. Εννέα καθημερινές ιστορίες μυστηρίου και απόλυτου παραλογισμού θα σας πείσουν ότι οι φόβοι μας πολλές φορές ίσως και να μην είναι τυχαίοι…αντέχετε να ακολουθήσετε σε ένα ταξίδι στο έρεβος;

"Θυμάστε τη Ζώνη του Λυκόφωτος; Αν αφαιρέσει κανείς το έντονο στοιχείο της επιστημονικής φαντασίας, κάτι τέτοιο επιτυγχάνει ο πολύ ελπιδοφόρος συγγραφέας Μάριος Δημητριάδης με το δεύτερο βιβλίο του, μια συλλογή διηγημάτων μυστηρίου και τρόμου. Φτιάχνει ιστορίες που άνετα θα αποτελούσαν επεισόδια της εν λόγω μυθικής σειράς. Το πιο δυνατό στοιχείο της γραφής του, αυτό της ‘παραμόρφωσης’ της καθημερινότητας, αποτελεί παρακαταθήκη για το μέλλον. Όσοι ενδιαφέρεστε έστω και ελάχιστα για τη λογοτεχνία του φανταστικού ή γενικώς για ‘εναλλακτικές’ μυθοπλασίες, μην αγνοήσετε αυτό το βιβλίο, για κανέναν λόγο."

-Περικλής Μποζινάκης, Συγγραφέας

"Ο Μάριος Δημητριάδης μας ξεναγεί στα άδυτα της ερεβώδους του φαντασίας. Εκεί όπου ελλοχεύουν το μυστήριο, η αγωνία και ο τρόμος. Αγκαλιάστε ό,τι πιστεύετε ότι θα σας δώσει έστω και λίγη προστασία και ακολουθήστε κι εσείς. Με προσοχή.

-Γιώργος Δάμτσιος, Συγγραφέας

Μια δυνατή συλλογή διηγημάτων. Τόσο καλογραμμένη που αποκτά την χροιά μιας βιωματικής εμπειρίας.

-Βασίλης Γιαννάκης, Συγγραφέας

9 ιστορίες που ακροβατούν μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας. Κινηματογραφική πλοκή που δε στερείται στο ελάχιστο από βάθος των χαρακτήρων της. Με το "Αγκαλιάζοντας..." ο Μάριος εξελίσσει τη γραφή του ένα βήμα πιο πέρα… βαθύτερα στο έρεβος.

-Άρης Δεληγιαννίδης, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, συγγραφέας

Μια συλλογή διηγημάτων που προσωποποιεί την σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης και μας θυμίζει πως ο τρόμος είναι το ισχυρότερο κίνητρο επιβολής απόκοσμων επιθυμιών.

-Elaine Riga, Nyctophilia

Genres: Horror

238 pages, Paperback

Published May 1, 2017

About the author

Ο Μάριος Δημητριάδης κατάγεται από τον Ασκό Θεσσαλονίκης και έχει κάνει σπουδές γεωπονίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Παίζει κλασική και ηλεκτρική κιθάρα και είναι μέλος του progressive death metal συγκροτήματος Asfodelos, το ντεμπούτο των οποίων “Dark Bowels of Cosmic Oblivion” κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2023. Ταυτόχρονα παίζει διασκευές με το ακουστικό σχήμα Roua Mat. Αποτελεί έναν από τους ιδρυτές του φεστιβάλ φαντασίας Fantasmagoria το οποίο έχει λάβει τη διεθνή πιστοποίηση EFFE που αποτελεί την ευρωπαϊκή σφραγίδα ποιότητας. Έχει κυκλοφορήσει δώδεκα βιβλία και έχει συμμετάσχει με διηγήματά του σε δεκαεπτά ανθολογίες και ηλεκτρονικά περιοδικά. Έχει συνεργαστεί επίσημα με τα συγκροτήματα Judas Priest, Dark Tranquility, Nightwish, Suicide Silence, Gamma Ray, Katatonia, Sabaton, Nile, Alestorm, Revocation, Rotting Christ, Nightrage, Suicidal Angels, Innerwish, Until Rain, Xelyruth, Sunburst, Emerald Sun, Nightstalker, Enemy of Reality, καθώς και με τους συγγραφείς Graham Masterton, Adam Nevill, Grady Hendrix, Yoon Ha Lee, Paul Tremblay, Darcy Coates για λογαριασμό του λογοτεχνικού/μουσικού project «The Metal Chapters».

Έχει εκδώσει τα βιβλία:
–"Σκοτεινές Μέρες" (Δεκέμβριος 2014, λογεῖον, επανέκδοση από τις Εκδόσεις Bookstagram τον Απρίλιο του 2023).
–"Αγκαλιάζοντας το έρεβος" (Μάιος 2017, Το Aνώνυμο Bιβλίο, επανέκδοση από τις Εκδόσεις Bookstagram τον Απρίλιο του 2023).
–"Στη γέφυρα των χαμένων ψυχών”, μυθιστόρημα σε συνεργασία με τον συγγραφέα Γιώργο Δάμτσιο (Σεπτέμβριος 2017, εκδόσεις Λυκόφως, επανέκδοση τον Μάρτιο του 2023 από τις "Εκδόσεις Bookstagram").
–"The Metal Chapters Vol. I", λογοτεχνικό/μουσικό project, γραμμένο σε συνεργασία με τον συγγραφέα Γιώργο Δάμτσιο (Απρίλιος 2018, πρότυπες εκδόσεις Πηγή). Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα Αγγλικά τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.
–"Οι Μακάριοι" (Οκτώβριος 2018, Εκδόσεις Bell)
–"Φωνές από την άβυσσο" (Φεβρουάριος 2020, Εκδόσεις Bell)
–"The Metal Chapters Vol. II", λογοτεχνικό/μουσικό project, γραμμένο σε συνεργασία με τον συγγραφέα Γιώργο Δάμτσιο (Ιούνιος 2020, πρότυπες εκδόσεις Πηγή). Το βιβλίο κυκλοφόρησε ταυτόχρονα και στα Αγγλικά.
–"Οι μορφές ανάμεσά μας" (Δεκέμβριος 2020, Nyctophilia ως δωρεάν e-book, εκδόθηκε από τις "Εκδόσεις Bookstagram" τον Απρίλιο του 2023)
–"Κατάβαση" (Σεπτέμβριος 2021, Εκδόσεις Bell)
–"Ο άγνωστος ασθενής", συλλογικό project με τη συμμετοχή 8 συγγραφέων (Σεπτέμβριος 2023, Εκδόσεις Bookstagram).
–"Αποκυήματα" (Φεβρουάριος 2024, Εκδόσεις Bell)
–"Αδιπόκηρος" (Δεκέμβριος 2024, Εκδόσεις Bookstagram)

Έχει συμμετάσχει επίσης στα εξής:
–Με κομμένη την ανάσα (2015, 120 λέξεις)
–Ψίθυροι μέσα στη νύχτα, (2016, δωρεάν e-book για λογαριασμό του site nyctophilia.gr)
–Το Άγνωστο, (2016, εκδόσεις Ανάτυπο)
–Κόρες της νύχτας (2016, Nightread-Ars Nocturna)
–Τρόμος, (2017, εκδόσεις Ανάτυπο).
–Αντίθετο Ημισφαίριο 4, (2017, εκδόσεις gamecraft).
–Zombie στην Ελλάδα, (2017, εκδόσεις iWrite).
–Ημερολόγια Ψυχοπλάνης, (2018, εκδόσεις Rising Star).
–Βρόχος, (2019, εκδόσεις Λυκόφως).
– Phantasmal magazine #2 (2019, Nyctophilia)
–Πολεμικές Ιαχές (Στα Όνειρα Της Φαντασίας #1), (2020, εκδόσεις Allbooks).
–Με όλες τους τις δυνάμεις, (2020, εκδόσεις Χρονικό).
–Once upon a Horror Time (2021, e-book του moonlight tales, 2024 Εκδόσεις Bookstagram )
– Αλλόκοσμες ιστορίες #2 (2021, Άγρια Δύση)
–29 συγγραφείς διηγημάτων συνιστούν, (2024, εκδόσεις Anima)
– Horrorant 1: Τρόμος στην οθόνη (2024, Άγρια Δύση)

Reviews

[George K. · Rating 4 out of 5]

Πριν αρχίσω την μίνι κριτική μου, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον συγγραφέα για το δωρεάν αντίτυπο του βιβλίου και το συνοδευτικό μουσικό CD που μου έστειλε κατευθείαν στην είσοδο του σπιτιού μου.

Τον Σεπτέμβριο του 2015 αγόρασα σχεδόν στα τυφλά το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα, το μυθιστόρημα "Σκοτεινές μέρες", έχοντας μια κάποια εμπιστοσύνη στις εκδόσεις Λογείον. Το διάβασα λίγες μέρες μετά την αγορά του και με άφησε ικανοποιημένο, προσφέροντάς μου μια καλογραμμένη και ευκολοδιάβαστη ιστορία, με μυστήριο, ανατριχίλες και λίγο τρόμο. Τώρα, το συγκεκριμένο βιβλίο, που είναι και το δεύτερο του Μάριου Δημητριάδη, είναι μια συλλογή εννιά διηγημάτων, που μπορεί να τα κατατάξει κανείς σε κατηγορίες όπως ο τρόμος και η σκοτεινή φαντασία.

Έχουμε να κάνουμε με μια αρκετά χορταστική, καλογραμμένη και ενδιαφέρουσα συλλογή, τα διηγήματα της οποίας προσφέρουν μυστήριο, αγωνία και ανατριχίλες. Κάλλιστα θα μπορούσαν να ήταν επεισόδια της σειράς "Η Ζώνη του Λυκόφωτος" ή άλλης παρόμοιας τηλεοπτικής ανθολογίας επεισοδίων τρόμου και φαντασίας. Ο Μάριος έχει το ταλέντο και το μεράκι στο να οδηγήσει τον αναγνώστη στα σκοτεινά μονοπάτια της φαντασίας του, ταξιδεύοντας τον για λίγες ώρες μακριά από την πεζή καθημερινότητα και την ασφάλεια του σπιτιού του (ή όπου αλλού διαβάζει το βιβλίο). Η γραφή είναι απλή και καλή, κάνει ικανοποιητικά την δουλειά της, βοηθώντας τον αναγνώστη στην γρήγορη ανάγνωση του βιβλίου. Προσωπικά μου άρεσαν οι ατμοσφαιρικές περιγραφές των γεγονότων και των τοπίων, μεταφέρθηκα εύκολα στα διάφορα μέρη όπου διαδραματίζονταν όλα τα περίεργα, ανατριχιαστικά και κουλά φαινόμενα των διηγημάτων.

Όταν ολοκληρώνω συλλογές ή ανθολογίες διηγημάτων, τις μισές φορές αναλύω σε λίγες σειρές το κάθε διήγημα (γράφω μια περίληψη, αναφέρω τα θετικά και τα αρνητικά) και τις άλλες μισές δεν ειπεισέρχομαι καθόλου σε λεπτομέρειες σχετικά με την πλοκή τους. Αυτό θα κάνω και τώρα, γιατί όσα λιγότερα ξέρει κανείς για τα διηγήματα της παρούσας συλλογής, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η αναγνωστική απόλαυση και περισσότερες οι εκπλήξεις. Γενικά, όμως, να περιμένετε περίεργα και ενδιαφέροντα διηγήματα, που στο σύνολό τους δύσκολα θα αφήσουν ανικανοποίητους τους λάτρεις του τρόμου και της σκοτεινής φαντασίας. Προσωπικά έμεινα χορτασμένος και ευχαριστημένος από την πλειοψηφία των διηγημάτων. Τέσσερα από αυτά, όμως, μου άρεσαν περισσότερο από τα υπόλοιπα: "Αγοραπωλησίες ικανοτήτων", "Μεσημβρινή ανάπαυλα" (το πλέον αγαπημένο της συλλογής), "Κατευνάζοντας τους Θεούς" και "Ο πίνακας".

Υ.Γ. Η έκδοση πολύ καλή, με προσεγμένη επιμέλεια, ωραίο εξώφυλλο και γερό δέσιμο. Σε μεγάλο βαθμό μου άρεσαν και τα σκίτσα που συνοδεύουν το κάθε διήγημα, καθώς και η ατμοσφαιρική μουσική επένδυση.

[Marilena ⚓ · Rating 4 out of 5]

Πρώτη μου επαφή με βιβλίο του κ.Δημητριάδη και σίγουρα δεν θα είναι τελευταία.

Μια συλλογή διηγημάτων που προφέρει τρόμο,ανατριχίλες και αρκετό μυστήριο.
Το κάθε διήγημα δημιουργεί προβληματισμούς, με σκοπό να βάλει τον αναγνώστη σε σκέψεις,για το τι είναι πραγματικό και τι όχι.

Θα διαβάσω κι άλλα του συγγραφέα :)

[Γιώργος Δάμτσιος · Rating 5 out of 5]

Το δεύτερο βιβλίο του Μάριου Δημητριάδη είναι αρκετά διαφορετικό από το ντεμπούτο του (“σκοτεινές μέρες”, εκδόσεις Λογείον), αφού πλέον δεν έχουμε να κάνουμε με μυθιστόρημα αλλά με συλλογή διηγημάτων.

Προσωπικά θεωρώ τα διηγήματα δυσκολότερα από τα μυθιστορήματα. Οι διαθέσιμες λέξεις είναι λίγες, αλλά παρ’ όλα αυτά ο συγγραφέας καλείται να αποτυπώσει εκεί μέσα “τη μεγάλη στιγμή του ήρωα”.
Ο Μάριος Δημητριάδης στο “Αγκαλιάζοντας το Έρεβος” με διαψεύδει πανηγυρικά… Σε όλα τα διηγήματα, είναι εξαιρετικά ευέλικτος. Καταφέρνει να τρομάξει, να προβληματίσει και να δημιουργήσει πραγματικά δύσκολες καταστάσεις ήδη από τις πρώτες του προτάσεις…

Αν και είχα την τύχη να διαβάσω αυτό το βιβλίο κατά τη δημιουργία του, δε θα μπω σε λεπτομέρειες για κάθε διήγημα. Δε θα ήθελα να καταστρέψω τη μαγεία του αναγνώστη στο να ανακαλύψει τα διάφορα καλούδια που κρύβονται στις σελίδες του. Μιλώντας όμως σε γενικό πλαίσιο, θα πρέπει να υπογραμμίσω ότι έξι αντικείμενα/καταστάσεις συμβάντα του βιβλίου συγκαταλέγονται σε κορυφαίους προσωπικούς μου φόβους. Οπότε, λίγο-πολύ, ο συγγραφέας “μ’ έπιασε για τα καλά”. Με οδήγησε στο να σκεφτώ, να προβληματιστώ, να κοιτάξω τριγύρω μου με ανασφάλεια. Ό,τι καλύτερο δηλαδή για ένα βιβλίο τρόμου! Θα πρέπει να σημειώσω πάντως ότι το βιβλίο δεν ανήκει αποκλειστικά σε αυτό το είδος. Αρκετά διηγήματα έχουν χροιά και από άλλα υποείδη του φανταστικού, σε μια λεπτομέρεια που για μένα λειτούργησε μόνο θετικά.

Όπως λοιπόν, γίνεται αντιληπτό, το έρεβος με αγκάλιασε για τα καλά… Ειδικά το διήγημα “αγοραπωλησίες ικανοτήτων”, ως σύλληψη ιδέας, συγκαταλέγεται στα κορυφαία που έχω διαβάσει ποτέ…

[Κατερίνα Θεοδώρου · Rating 5 out of 5]

Ίσως φαίνεται ψυχρό και σκοτεινό αλλά οι λάτρεις της αγωνίας με κάτι τέτοια "διαμαντάκια" φωτίζουν το καλοκαίρι τους. Ιστορίες αυτοτελείς, με ενδιαφέρουσα πλοκή και στρωτή γραφή κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα μυστηρίου μας κάνει να γυρίζουμε γρήγορα τις σελίδες του βιβλίου. Το στόρυ άλλες φορές μου θύμισε Κινγκ και άλλες Λάβκραφτ - προσοχή - δεν μιλάμε για αντιγραφές, ούτε για προσπάθεια μίμησης του ύφους γραφής. Ο Μ. Δημητριάδης πάντα παρουσιάζεται τίμιος και έχει δικό του ύφος. Προσωπικά μου αγαπημένα : "Αγοραπωλησίες Ικανοτήτων", "Κατ' εικόνα", "Αλλαγή σκυτάλης", "Ο πίνακας". Καλή επιτυχία στο νέο πόνημα του Μ. Δημητριάδη. Όσοι αναζητούν αγωνία και τρόμο θα εντυπωσιαστούν.

[Θανάσης · Rating 4 out of 5]

9/10 Θα ελεγα οτι θα γραψω την γνωμη μου αυριο, αλλα πολλα "αυριο" εχουν μαζευτει και βλεπω να μπαινει το '18 και ακομα να μην εχω κανει τιποτα :P Ελπιζω παντως μεσα στην βδομαδα.

[Giorgos Apostolinas · Rating 5 out of 5]

Είναι το δεύτερο βιβλίο που εκδίδει (και διαβάζω) ο συγκεκριμένος συγγραφέας και μπορώ να πω ότι δεν με απογοήτευσε. Ίσα ίσα που είδα με χαρά ότι όχι μόνο δεν έμεινε στάσιμος στον λόγο του και στην αποτύπωση των χαρακτήρων και των γεγονότων που περιγράφει αλλά το έχει εξελίξει. Σου δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεσαι μπροστά σε μια οθόνη και βλέπεις τις ιστορίες του βιβλίου του να διαδραματίζονται μπροστά σου. Δεν είναι λίγες οι φορές που ένιωσα μια ανατριχίλα να με διαπερνά διαβάζοντας τις ιστορίες και αυτό είναι η απόδειξη ότι το συγκεκριμένο βιβλίο πέτυχε τον σκοπό του. Να σε τρομάξει, να σε συνταράξει,να σε κάνει να φοβάσαι για το τι θα ακολουθήσει. Αγαπημένες μου ιστορίες: αγοραπωλησία ικανοτήτων και ο πίνακας για την ανατριχίλα που σου... χάριζαν καθώς και αυτοί που πεθαίνουν όρθιοι για το συγκινησιακό κομμάτι που σου έδωσε αυτό το βιβλίο. Εν κατακλείδι, ο Μάριος συνέχισε απ εκεί που είχε μείνει με το πρώτο του βιβλίο, τις Σκοτεινές Μέρες, και εξελίχθηκε σαν πένα. Ένα είναι σίγουρο πάντως, το...συγγραφικό του μέλλον προδιαγράφεται λαμπρό!

[Άννα Σπανογιώργου · Rating 5 out of 5]

Δεν μιλάμε απλά για μία συλλογή διηγημάτων, αλλά για ένα πρότζεκτ, όπου η ζωγραφική και η μουσική έρχονται να εμπλουτίσουν την αισθητική απολάβη του αναγνώστη.
Εννέα ιστορίες που σε βυθίζουν στο σκοτάδι, ξυπνά νε τους φόβους, αγγίζουν τις ευαίσθητες μαύρες χορδές της ψυχής σου.
Εξαίρετικες οι περιγραφές τοπίων και συναισθημάτων, η κλιμάκωση της έντασης, η επίγευση των ιστοριών.
Τι συνιστώ ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του είδους!

[Effie (she-her) · Rating 3 out of 5]

Εννιά ιστορίες τρόμου που μας ανοίγουν την όρεξη για το Halloween. Διαβάστε αναλυτικά την άποψή μου στο blog μου.

[Niki · Rating 2 out of 5]

Ας πουμε απλως οτι ευτυχως που διαβασα πρωτα τους "Μακαριους" και μετα το Ερεβος, επειδη αν το Ερεβος ηταν η πρωτη μου επαφη με το εργο του Μαριου Δημητριαδη, δεν ξερω αν θα ξανασχολιομουν.

Ενταξει, ισως το παραπανω ηταν αρκετα αυστηρο, αλλα οι αριθμοι παραμενουν: η συλλογη εχει 9 ιστοριες, και απο αυτες μου αρεσαν οι 4, οχι τρελά κιολας. Οι 4 ιστοριες ηταν οι "Αγοραπωλησιες Ικανοτητων" (πολυ καλη ιδεα, αλλά οχι πολυ καλη εκτελεση), "Μεσημβρινη Αναπαυλα" (καλη ιδεα και καλη εκτελεση, αλλα μακρυγορουσε- το φιναλε ομως ηταν τελειο), "Κατευναζοντας τους Θεους" (προβλεψιμη αλλα με καλο φιναλε), και "Ο Πινακας" (επισης προβλεψιμη αλλα καλη)

Οι υπολοιπες 5 ιστοριες ηταν γεματες κλισε και φουλ προβλεψιμες. Ομολογουμενως, ο τρομος ειναι ενα genre που βασιζεται λιγο στα κλισε, αλλα παντα υπαρχουν τροποι να δουλεψεις μαζι τους και να εχεις ενα καλο αποτελεσμα (βλεπε τα Κατευναζοντας τους Θεους και Ο Πινακας- ειναι προβλεψιμα και κλισε απο την αρχη, αλλα ειναι πετυχημενα παρ'ολα αυτα)

Το κυριως προβλημα μου ειναι οτι ενω ειναι συλλογη ιστοριων τρομου, δεν ανατριχιασα καν, σε κανενα σημειο. Λιγο απογοητευση, και μετα τους Μακαριους περιμενα κατι καλυτερο. Ανυπομονω ομως για τις μελλοντικες δουλειες του Μαριου Δημητριαδη.

[Ευαγγελία Παπανίκου · Rating 5 out of 5]

Απόσπασμα από ένα από τα αγαπημένα μου διηγήματα της συλλογής ("Αυτοί που πεθαίνουν όρθιοι"), πολύ ατμοσφαιρικό και συναισθηματικό:
"Το επαναλαμβανόμενο χτύπημα των δευτερολέπτων του παλιού ρολογιού, ακουγόταν σαν χτυπήματα τυμπάνων στα αυτιά του στο σχεδόν άδειο δωμάτιο. Οι δείκτες του έδειχναν 03:26. Τους κοίταζε κάθε πέντε λεπτά. Δεν έλεγε να τον πάρει ο ύπνος, όπως και πολλά άλλα βράδια τους τελευταίους μήνες. Ξαπλωμένος στο πλάι στο παλιό σιδερένιο κρεβάτι, το κοιτούσε χωρίς να θέλει να το κάνει. Έκλεινε τα μάτια και τα ξανάνοιγε καθώς οι δείκτες προχωρούσαν αργά, προβάλλοντας το χρόνο που δεν περιμένει κανέναν. Ήταν το μοναδικό πράγμα που έδειχνε να μεταβάλλεται σε εκείνο το δωμάτιο. Και όχι μόνο εκεί αλλά και σε ολόκληρο το φάρο που ζούσε όλον αυτό τον καιρό. Όλα παρέμεναν ακίνητα και αμετάβλητα. Μια παγωμένη φιγούρα, στοιχειωμένη από τη μοναξιά. Κι αυτός, μέσα στη δίνη της ακινησίας να νιώθει τα χρόνια να σαπίζουν επάνω του, μένοντας εγκλωβισμένος με δική του επιλογή στον αιωνόβιο φάρο."

[Γιώργος Μπελαούρης · Rating 4 out of 5]

Όταν αφήνεις το έρεβος να σε αγκαλιάσει (ή κάποιες σκέψεις για το ‘’Αγκαλιάζοντας το έρεβος’’ του Μάριου Δημητριάδη)

Το ξεκίνησα ψες, το τέλειωσα σήμερα! Φεύγει/ρέει ‘’ελεεινά’’ γρήγορα! Σαν συνταρακτικό one night stand που μετά την κορύφωση έχεις ερωτευτεί τον παρτενέρ σου, μα δεν ξέρεις ούτε όνομα, ούτε που μένει και τη βλέπεις να φεύγει μαρσάροντας καβάλα σε χάρλεη… Απλά αγοράστε το χτες!

Μα, καλώς ή κακώς, όπως και με την άνωθεν μεταφορά, όταν η σάρκα ηρεμεί, κάποιοι πιάνουν την υπερανάλυση, έτσι, ευτυχώς ή δυστυχώς είμαι κι εγώ ένας από αυτούς. Οπότε ας υπεραναλύσουμε…

Το βιβλίο αυτό είναι η ‘’λατρεμένη κουβέρτα’’ του χορορά. Φθαρμένη σε κάποια σημεία, μα απαλή, αγαπημένη, χουζούρικη, όντως μία αγκαλιά για τον αναγνώστη! Σαν την επιστροφή στο σπίτι, έπειτα από μεγάλο λογοτεχνικό ξενιτεμό, σαν επαναπατρισμός στη μητρική φωλιά που σε γαλούχησε, σα να πίνεις μαύρο γάλα από την αγαπημένη σκοτεινή θηλή, ή για να συνεχίσουμε με τα παραπάνω: σαν μια νέα ερωμένη με αρκετά χαρακτηριστικά από τον πρώτο σου έρωτα. Περιπετειώδης από τη μια, μα γνώριμη από την άλλη.

Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά! Θα τα κρατάω ομιχλώδες το κείμενο από λεπτομέρειες για να μην κάνω σπόιλερς, μα όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο, θα με νιώσουν…

Αγοραπωλησίες ικανοτήτων: το δεύτερο διήγημα, όπως δηλώνει και ο συγγραφέας, θυμίζει τα ‘’χρήσιμα αντικείμενα’’, μα με συνειδητή αυτή τη βάση, χτίζει υπέροχα. Σε υποβάλλει στην ατμόσφαιρά του και το κρεσέντο είναι ανατριχιαστικό και διπλό: ένα χαστούκι με την κανονική (η φάση με την κοπέλα του ήρωα) και πριν συνέλθεις, μία με την ανάστροφη (η τελική επιλογή του ήρωα). Στα μέσα αυτού του κειμένου μπήκα για τα καλά στον κόσμο του συγγραφέα και ήθελα να μη σταματήσω να γυρνάω τις σελίδες!
Ένας φίλος από τα παλιά: χρονική λούπα, κόνσεπτ που λατρεύω, παιγμένο με τρομερή δεξιοτεχνία και ειδικά το τέλος, με την αλλαγή των συστάσεων παντού ολόγυρα, σε σοκάρει!
Μεσημβρινή ανάπαυλα: το κλικ από την λογική στην τρέλα, ανεπαίσθητο μα καταστροφικό. Μου έφερε στο νου το ‘’Dark half’’, όπου αν δεν απατώμαι ήταν και το πρώτο βιβλίο που είχε διαβάσει ο συγγραφέας από τον Βασιλιά, μα το απόλαυσα τρομερά! Ηδονιστικά ψυχαγωγικό!
Κατ’ εικόνα: σπλατεριά με ψυχή, αυτό τα λέει όλα! Δένεσαι με τον ήρωα και συμπάσχεις, με το τέλος να είναι πάλι ανατροπή, μα καλά δουλεμένη και όχι ‘’ανατροπή για την ανατροπή’’. Το γεγονός ότι τοποθετούταν στην Ελλάδα με έκανε να το αγαπήσω λίγο παραπάνω (όπως και το ακριβώς προηγούμενο).
Κατευνάζοντας τους θεούς: μου θύμισε την ομίχλη του Κάρπεντερ και την Ντερλεθική μεριά της μυθολογίας Κθούλου. Πολύ όμορφο, ίσως το αγαπημένο μου της ανθολογίας!
Αλλαγή σκυτάλης: αντίποδας της ‘’αποδοχής’’, ενδιαφέρον, ομοιοκαταληκτεί σα ρεφρέν με το πρώτο διήγημα.
Ο πίνακας: ‘’το πρόσωπο του καρκίνου ταξιδεύει’’ ή κάτι τέτοιο από Κινγκ και πάλι. Και Ντόριαν Γκρέι. Και Ρόουζ Μάντερ. Μα δε με παίρνει να μιλάω για πίνακες, χεχε. Το κείμενο είναι ο συνδετικός κρίκος της ανθολογίας, την κάνει μια ενιαία δυναμική οντότητα! Μου φάνηκε σαν αντίποδας του ‘’αγοραπωλησίες ικανοτήτων’’, ενώ μου άρεσε τρομερά που ακολουθεί το ‘’αλλαγή σκυτάλης’’ για τον εξής λόγο: ο προηγούμενος ήρωας ζυγώνει με την βλάστηση να είναι μέχρι την μέση του ενώ τούτος ξυπνά με την βλάστηση να είναι μέχρι τους αστραγάλους του. Πολύ αρμονική εννοιολογική μετάβαση. Ο προηγούμενος ήταν κάπως κακούλης, ενώ αυτός απλά ένα αθώο θύμα περιστάσεων. Οπότε ‘’μπλεγμένος’’ ο ένας μέχρι τη μέση από την ‘’κακή φύση’’ (φύση/ αναρριχητική κλιματσίδα/ ιός) ενώ εδώ απλά του περιτριγυρίζει τα πόδια. Πιο αγνός -εντός του- από τον προηγούμενο! Εύγε, ειλικρινά πανέμορφο σα μοτίβο!!! Και ειδικά το σάρκινο άνθος ήταν μια περιγραφή ανατριχιαστική. Επίσης, η αναφορά στα πουλιά που κάθονται στα σύρματα ήταν μια όμορφη επανάληψη ‘’γνωστού ριφ’’ από το ‘’μεσημβρινή ανάπαυλα’’. Πολύ καλή επιλογή να μπει πριν το τελευταίο κείμενο! Μόνη παραφωνία: στη σελ. 196, δίχως να μας έχει δώσει δείγματα ότι αυτός ο καθημερινός άνθρωπος ακούει μέταλ (νωρίτερα ακούει Μπραμς και μας τονίζεται η καθημερινότητά του) γίνεται μία αναφορά και σε συγκεκριμένο παρακλάδι της μέταλ. Για κάποιο λόγο, ενώ όλο το διήγημα ήταν τέλεια ενορχηστρωμένο, αυτό ήταν σα να ξέφυγε υψίτονη δοξαριά από το πρώτο βιολί και μου χτύπησε άσχημα. Μα ήταν μόνο αυτό, μια λεπτομέρεια.
Αυτοί που πεθαίνουν όρθιοι: ξεκομμένος φαροφύλακας με στοιχειωμένο παρελθόν. Αν δεν σας ιντριγκάρει αυτό, δεν είστε άνθρωποι.

Είπαμε όμως να τα πάρουμε με την σειρά και ξεκίνησα από το δεύτερο διήγημα. ‘’Τι φάση Μπελαούρη; Πού πήγε το πρώτο;’’ θα απορείτε. Ήρεμα, θα εξηγηθώ! Το πρώτο διήγημα, μου φάνηκε πολύ χλιαρό. Ίσως να έχει συναισθηματική αξία για τον συγγραφέα (σεβαστό υπέρ του δέοντος!) μα θα μπορούσε να μπει κάπου στη μέση. Είναι ένα trope που έχουμε δει πολύ συχνά και το μόνο ‘’εξαγνιστικό στοιχείο’’ που μπορώ να του προσδώσω είναι η ανωνυμία του ήρωα. Αυτό τον κάνει έναν από τον κάθε αναγνώστη, έναν από εμάς. Του προσδίδει καθολικό χαρακτήρα, μα δεν μπορεί να με τρομάξει ή να με ανησυχήσει, έπειτα από τόσες φορές που το έχω δει.

Επίγευση: ίσως το άνωθεν να ήταν ‘’κείμενο-δήλωση-προειδοποίηση’’ για το τέμπο και το ύφος της ανθολογίας. Όπως είπα και πάνω-πάνω, είναι μια ‘’λατρεμένη κουβέρτα’’ μα ‘’φθαρμένη σε κάποια σημεία’’. Τι εννοώ; Θεωρώ ότι ο συγγραφέας έχει πολλά κανόνια στο οπλοστάσιό του, μα αποφάσισε εδώ να μας δείξει ένα περίστροφο από γουέστερν. Όλοι το έχουμε δει, ακόμα και αν δεν ξέρουμε από όπλα, μα μας προετοιμάζει το έδαφος πριν μας εμφανίσει ‘’νέες τεχνολογίες πολέμου’’. Κάθε κείμενο είχε λίγο-πολύ ένα κλισέ της λογοτεχνίας τρόμου, μα εδώ είδαμε την εκδοχή του κύριου Δημητριάδη στα εν λόγω κλισέ. Επίσης το γεγονός ότι όλοι οι πρωταγωνιστές είναι άντρες, μου φάνηκε φόβος να βγει από το ‘’safe zone’’, αν και είναι δεξιοτέχνης σε ατμόσφαιρες ‘’twilight zone’’. Είναι δυνατή η πένα του, μα πιστεύω ότι πρέπει να πάρει κάποια ρίσκα. Δε θεωρώ ότι είμαι σκληρός (τουναντίον, ανυπομονώ πραγματικά για τους ‘’μακάριους’’ και το γκεστ διήγημα ψυχοπλάνης που μου είχε στείλει ήταν από τα πιο τούμπανα που μου έχουν σταλεί) μα σαν πρώτη εκτενής επαφή με την πένα του… περίμενα περισσότερα. Ήταν όμως περίστροφο και σίγουρα δεν ρίχνει άσφαιρα! Απλά δεν ήταν λογοτεχνικό-headshot… Το προτείνω όμως και θα το προτείνω από εδώ και στο εξής, μόνο και μόνο για το γεγονός ότι σαν σπουδή ήταν αριστουργηματικό. Ακόμα και οι μεγαλύτεροι ρομαντικοί καλλιτέχνες έκαναν σπουδές από τους αναγεννησιακούς μέχρι να βρουν το ύφος τους. Στους ‘’μακάριους’’ περιμένω πολλά (ήδη η σύλληψη της κεντρικής ιδέας μου φαίνεται τρομερή), είθε να δικαιωθώ!

Marios Dimitriadis, σ’ ευχαριστώ για το ταξίδι στους κόσμους σου. Το απόλαυσα τρομερά και δεν το κατάλαβα για πότε τέλειωσε. Φυσικά και θα σε ακολουθήσω στο μέλλον, μα όπως με όλα μου τα ποστ, προσπαθώ να είμαι πάντα ειλικρινής. Είθε να είσαι πάντα το ίδιο δημιουργικός, υγιής και ευτυχισμένος. Ανυπομονώ να πιάσω στα χέρια μου και τα άλλα κείμενά σου!!!

Υγ. η τελευταία πρόταση της σελίδας 235 με συγκίνησε βαθύτατα. Σου εύχομαι ολόψυχα το ίδιο, αν και είμαι βέβαιος ότι έχεις να ρολάρεις πολλά μίλια ακόμα!!! You ‘’just began’’ and you are already badass!!!
(28/9/2018)

[Ηλίας Τσιάρας · Rating 4 out of 5]

Πολύ καλή συλλογή σκοτεινών και παράξενων διηγημάτων. Βρήκα εξαιρετική την ιδέα του Αγοραπωλησία Ικανοτήτων, μου άρεσε ιδιαίτερα η ζωντάνια των διαλόγων στο Κατ εικόνα και μάλλον περισσότερο από όλα απόλαυσα το Κατευνάζοντας τους Θεούς. Μοναδική μου ένσταση είναι ο κάπως παραμυθένιος τρόπος αφήγησης που σου λέει πιο πολλά από όσα βλέπει ο πρωταγωνιστής με αποτέλεσμα να βγάζει τον αναγνώστη, εμένα τουλάχιστον, εκτός της ζοφερής και αλλόκοτης ατμόσφαιρας. Αξίζει σίγουρα να διαβαστεί από τους λάτρεις των παράδοξων διηγήσεων.

[Τόλης Αναγνωστόπουλος · Rating 4 out of 5]

Ιστορίες τρόμου με στρωτή γραφή ολοένα αυξανόμενη πλοκή με τον φόβο να καραδοκεί και να υπερισχύει.
Πραγματικότητα και φαντασία μπερδεύονται σε βαθμό που να μην ξεχωρίζεις τα όρια, οι ήρωες μοιάζουν πραγματικοί αλλά κάπου γίνονται χάρτινοι ή μη υπαρκτοί. Η λογοτεχνία του φανταστικού βρίσκει άλλον έναν πολύ δυνατό και ελπιδοφόρο εκπρόσωπο. Οι "αγοραπωλησίες ικανοτήτων" και " Ο Πίνακας" κορυφαία διηγήματα που αξίζουν να διαβαστούν και να επικοινωνηθούν.

[Κεσκίνης Χρήστος · Rating 5 out of 5]

Γενικά, δεν είμαι φαν των συλλογών-ανθολογιών. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν απολαμβάνω μία καλή ανθολογία! Και το βιβλίο του Μάριου Δημητριάδη είναι μία τέτοια. 9 ιστορίες, αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους, που όλες όμως ασχολούνται με το μεταφυσικό, τον τρόμο και τον θάνατο. Θέματα που όλους -λίγο ή πολύ- μας απασχολούν και μας συνασπάζουν.
Σε συδιασμό με το cd-soundtrack των διηγημάτων και τους πίνακες που συνοδεύουν τα διηγήματα(ένας για κάθε ένα) μπορούμε να μιλήσουμε για ένα ολοκληρωμένο δημιούργημα που προκαλεί όλες τις αισθήσεις του αναγνώστη.
Μου είχε αρέσει πάρα πολύ και το πρώτο βιβλίο του('Σκοτεινές Ημέρες'), μα αν πρέπει να διαλέξω(έχοντας διαβάσει και διάφορα άλλα σε συλλογές), θα έλεγα πως προτιμώ τα διηγήματα του Μάριου, μια και σε λίγες σελίδες καταφέρνει να βάλει τον αναγνώστη στην θέση του πρωταγωνιστή θαρρείς μαγικά και αυτό είναι πολύ δύσκολο. Λένε πως σήμερα δεν υπάρχει μαγεία! Κάθε διήγημα ένοιωθα να το ζω ο ίδιος. Αν αυτό δεν είναι μαγεία, τότε τι είναι;

[Γιώργος Σαββίδης · Rating 5 out of 5]

Καταιγίδα!
Ένα τεράσιο 9,2 στα 10 από μένα.
Έχω να πω μόνο RESPECT

Αποδοχή. 9/10. Μικρό, αλλά ατμοσφαρικότατο. Ότι έπρεπε για να μπούμε κατευείαν στο νόημα του τι μας περιμένει παρακάτω.

Αγοραπωλησίες ικανοτήτων 9/10. Από τις ποιο ασύλληπτες ιδέες που έχω διαβάσει ποτέ. Μέχρι τη μέση μάλιστα ήταν και η ίδια η ιστορία απίστευτη. Μετά λίγοέκανε μια κοιλίτσα, σαν ο συγγραφέας για λίγο να κόλλησε και να μη ήξερε πώς να τη συνεχίσει. Εϊμαι όμως πολύ αυστηρός με το να γκρινιάζω, όπως και το πρώτο, είναι διηγηματάρα.

Ένας φίλος απο τα παλιά 10/10. Όταν το διάβασα αναρωτήθηκα για το τι παίρνει ο συγγραφέας και κατεβάζει τέτοιες απίστευτες ιδέες. Αλλά μάλλον δεν παίρνει τίποτα και απλά έχει το ταλέντο και το χάρισμα. Αυτό ήταν καταπέλτης.

Μεσημεριανή ανάπαυλα 10/10. Λοιπόν. Σαν ιδέα δεν το λες και πρωτότυπο, σαν ιστορία πάλι δεν θα ανακαλύψεις την Αμερική, αλλά δε χρειάζεται έτσι κι αλλιώς αφού η αμερική είναι εκεί και την ξέρουμε. Κάθεσαι και απολαμβάνεις αυτή την τόσο γαμάτη ιστορία καλύτερα. Το διάβασα ξανά με το που το τέλειωσα. Τέλειο.

Κατ' εικονα 10/10. Τρόμος και αστυνομικό noir Που θυμίζει σικάγο στις χρυσές εποχές του. Απλά αυτό που μου αρέσει να διαβάζω.

Κατευνάζοντας τους θεούς 9/10. Tribute στον Λάβκραφτ. Κατά τη γνώμη μου έπρεπε να είναι λίγο πιο μικρό μέχρι να φτάσει στο τελικό μέρος. Μέχρι εκεί έλεγα θα το έβαζα 7/10 αλλά στο φινάλε πήρε 11/10.

Αλλαγη σκυταλης 6/10. Κακό δεν ήταν με την καμια απλά λίγο έμεινα με την όρεξη. Αυτό μπορεί να γίνει ιστορία μεγάλη και να σκίσει.

Ο Πινακας 8/10. Πιο μυστηρίου αυτό κάπως. Μέχρι τη μέση απλά προχωράει, μετά γίνετε πυρυνηική έκρηξη και τα σαρώνει όλα.

Αυτοι που πεθαινουν όρθιοι 9,5/10. Πολύ πολύ δυνατή ιστορία, ότι έπρεπε για ένα φινάλε φωτιά.

Παω καρφί για τη γέφυρα των χαμένων ψυχών. Έχω δηλώσει ήδη φαν του συγγραφεα. Δεν πιστευα ότι θ το έλεγα ποτέ αυτό για ελληνα

[Elisavet · Rating 5 out of 5]

Τελειώνοντας ένα ακόμα βιβλίο καταλαβαίνω πλέον ότι διαβάζω πολλά είδη.Το βιβλίο Αγκαλιάζοντας το έρεβος καταλαβαίνεις από τον τίτλο του ότι κατατάσσεται στην λογοτεχνία τρόμου την οποία απέφευγα.Έκανα δειλά
βήματα προς αυτή την μεριά και έχω μια αδυναμία στο μεταφυσικό.Φοβόμουν να το αποκτήσω από τη μια και από την άλλη είχα την περιέργεια κι ας λένε ότι σκότωσε τη γάτα.Το πήρα λοιπόν και αποφάσισα να το ξεκινήσω...
Το βιβλίο αποτελείται από 9 διηγήματα,άλλη μια πρωτιά για μένα.Το καθένα είχε το δικό του μήνυμα να σου περάσει!Αν και διαβάζω πάντα νύχτα,το συγκεκριμένο διαβάστηκε κυρίως μέρα...Δεν ήθελα να χάσω τον ύπνο μου!Κάποια ήταν ιδιαίτερα τρομαχτικά για μένα, με αποκορύφωση το Κατ'εικόνα.Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι το Αυτοί που πεθαίνουν όρθιοι!!
Ο Μάριος κατάφερε μέσα από αυτές τις μικρές ιστορίες να με βάλει βαθιά στο ανθρώπινο μυαλό,να μου δείξει τι επηρεάζει τις σκέψεις μας,πόσο κοντά βρίσκεται η λογική με την παράνοια,το αληθινό από το ψεύτικο,το πραγματικό από το φανταστικό.Τι είναι άραγε αυτό που χωρίζει τους δύο κόσμους και πόσο εύκολο είναι να βρεθείς από τον ένα στον άλλο;Τι παιχνίδια παίζει το μυαλό μας και κατά πόσο είναι αληθινά;
Τα σκίτσα που συνοδεύουν κάθε ιστορία είναι φανταστικά και σου δίνουν να καταλάβεις κάποια πράγματα.
Σίγουρα θα διαβάσω κι άλλο βιβλίο του Μάριου!!

[Βασίλης Γιαννάκης · Rating 5 out of 5]

Το δεύτερο βιβλίο του Μάριου Δημητριάδη -που είχα την τιμή να το διαβάσω πριν εκδοθεί- αποτελείται από μια συλλογή διηγημάτων. Αισθάνομαι περήφανος σαν συγγραφέας τρόμου που ο Μάριος περιγράφει τις ιστορίες του ως "μυστηρίου και τρόμου" παρά το γεγονός ότι πολλές από αυτές έχουν ένα ευρύτερο ενδιαφέρον και αναμφίβολλα θα κερδίζουν το κοινό που αγαπά τα αστυνομικά μυστήρια, όπως επίσης και την επιστημονική φαντασία. Διότι το εύρος του τρόμου όπου υπάγονται οι περισσότερες από αυτές ποικίλλει, έτσι ώστε το όλο σύνολο να θυμίζει αρκετά τη "Νυχτερινή Βάρδια" του Stephen King -έργο που επηρέασε εμφανώς τον συγγραφέα και που του έδωσε τα εφόδια να γράψει αυτή τη συλλογή. Δεν θα προδώσω τίποτα από το περιεχόμενο του βιβλίου, θα πω μονάχα ότι ο αναγνώστης οφείλει να είναι προετοιμασμένος να τρομάξει, να βυθιστεί σε έναν κόσμο όπου διαδραματίζονται εντυπωσιακές καταστάσεις και που πραγματοποιούνται ακόμη και τα πιο απίστευτα ενδεχόμενα. Πρόσφατα έγινα κάτοχος του βιβλίου και στην έντυπη μορφή του, η οποία είναι εξαιρετικής ποιότητας, αλλά επιπλέον συνοδεύεται από δυο όμορφες εκπλήξεις: Η πρώτη είναι ένα cd με μελωδίες που συνοδεύουν το κάθε διήγημα και τις οποίες έχει συνθέσει ο ίδιος ο συγγραφέας, αποδεικνύοντας ότι έχει εξειρετικό ταλέντο και στη μουσική εκτός από τη συγγραφή και η δεύτερη είναι οι εξαιρετικοί πίνακες του καλλιτέχνη Γιάννη Τσιμπίρη που προλογίζουν την κάθε ιστορία.

Εύχομαι στον Μάριο να μας προσφέρει και στο μέλλον εξίσου καλά βιβλία από άποψη κοσμοπλασίας και αισθητικής.

[Κατερίνα. · Rating 5 out of 5]

Διαβάζοντας ένα βιβλίο σίγουρα τα συναισθήματα που σου δημιουργούνται είναι πολλά. Και όταν διαβάζεις όπως εγώ βιβλία τρόμου, η μεταφυσικού και μυστηρίου κατευθείαν μεταφέρεσαι στη ζώνη του Λυκόφωτος. Και τι εννοώ με αυτό. Πως σε καμία περίπτωση δε ζούμε σε ένα φυσιολογικό κόσμο. Σε καμία περίπτωση αυτό που βλέπουμε τώρα μπορεί να το δει όλος ο κόσμος. Δηλαδή αν εγώ έχω μια επαφή με ένα φάντασμα , δεν γίνεται να το έχει και ο δίπλα μου, και σίγουρα οι πιο πολλοί δεν θα πιστέψουν πως το είδα και θα γελάσουν. Γιατί; Γιατί νομίζουμε όλοι πως ότι δεν βλέπουμε , σίγουρα δεν υπάρχει.
Αλήθεια; Το πιστεύετε αληθινά αυτό όπως και ότι είμαστε οι μοναδικοί που ζούμε σε ολόκληρο το πλανητικό σύστημα; Είστε τελικά τόσο αφελείς; Η μήπως δεν αντέχετε στη σκέψη πως το φανταστικό βρίσκεται στις πένες μόνο των συγγραφέων;
Και θα έρθω στη συλλογή των 9 διηγημάτων με τίτλο ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΡΕΒΟΣ του Μάριου Δημητριάδη, που κατάφερε να δώσει όλη την σκοτεινιά του ερέβους και την καύση της αρχαίας κόλασης στις μικρές του αυτές ιστορίες. Τα διηγήματα είναι εξαιρετικά. Σε παίρνουν από το χέρι, αν τα αφήσεις και σε πηγαίνουν σε καθημερινούς ήρωες , που όμως σε κάποια στιγμή της ζωής τους ο δρόμος που περπατούν δεν είναι ο γνωστός σε όλους μας δρόμος , αυτός με το τσιμέντο, η ο άλλος με το χώμα. Οι δρόμοι του Μάριου Δημητριάδη είναι εκείνοι που τους βλέπουν μόνο ,και τους περπατούν, όσοι πιστεύουν στη φαντασία και στην αλήθεια που κρύβετε από πίσω της. Και όσοι τους πιστεύεται θα καταφέρετε να αγκαλιάσετε το ΕΡΕΒΟΣ.

[Ioanna M. · Rating 5 out of 5]

Τα διηγήματα με ξεκουράζουν, ιδίως μεταξύ άλλων αναγνωσμάτων. Πολύ ενδιαφέρουσα η συγκεκριμένη συλλογή. Δε γνώριζα τον συγγραφέα, σύντομα θα αναζητήσω και τα άλλα έργα του.