What do you think?
Rate this book
Λίγες και μία νύχτες
ην άνοιξη του 1909, ο έκπτωτος σουλτάνος Αβδούλ Χαµίτ ο Β΄ εξορίζεται στη Θεσσαλονίκη και µένει έγκλειστος σε µια εντυπωσιακή έπαυλη. Εκεί, σύµφωνα µε το µυθιστόρηµα, θα διηγείται για λίγες νύχτες σ’ ένα µικρό κορίτσι τη ζωή του. Ένα εντεκάχρονο όµως αγόρι κρυφακούει… Εβδοµήντα χρόνια μετά, θα υπάρχει ακόµη µια νύχτα, µάλλον µια ζωή ολόκληρη σε µία µόνο νύχτα. Άλλωστε στον 20ό αιώνα αργούσε συχνά να ξηµερώσει.
Το Λίγες και µία νύχτες, µε άξονα την ερωτική ιστορία που φωλιάζει στην καρδιά της αφήγησης, εξιστορεί µια περιπέτεια για το κυνήγι του πλούτου και την αναζήτηση της ευτυχίας. Το βιβλίο αναπλάθει µια µαγευτική συνοικία έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης, αυτή των Εξοχών, που έσβησε για πάντα. Είναι ακόµη µια γραφή για τα σπίτια, φτωχικά και πλούσια, για το µέσα και το έξω τους, για τους τοίχους και τα έπιπλα όπου υφαίνονται οι ανάσες ζώντων και τεθνεώτων. Το Λίγες και µία νύχτες εµπεριέχει ακόµη κατά κάποιον τρόπο τον σχολιασµό του, διερωτάται πίσω από την κουίντα για τα άγονα χωράφια της γραφής, τα εργαστήριά της, τις αστοχίες και τα πάθη της, είναι µε άλλα λόγια το κοίταγµα του ίδιου του µυθιστορήµατος στον καθρέφτη. Πέρα όµως και πάνω απ’ όλα είναι ένα βιβλίο για την ανήκεστο βλάβη της ύπαρξης, αυτήν που προκάλεσε ο πιο δηµεγέρτης αιώνας, ο εικοστός.
Το Λίγες και µία νύχτες, µε άξονα την ερωτική ιστορία που φωλιάζει στην καρδιά της αφήγησης, εξιστορεί µια περιπέτεια για το κυνήγι του πλούτου και την αναζήτηση της ευτυχίας. Το βιβλίο αναπλάθει µια µαγευτική συνοικία έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης, αυτή των Εξοχών, που έσβησε για πάντα. Είναι ακόµη µια γραφή για τα σπίτια, φτωχικά και πλούσια, για το µέσα και το έξω τους, για τους τοίχους και τα έπιπλα όπου υφαίνονται οι ανάσες ζώντων και τεθνεώτων. Το Λίγες και µία νύχτες εµπεριέχει ακόµη κατά κάποιον τρόπο τον σχολιασµό του, διερωτάται πίσω από την κουίντα για τα άγονα χωράφια της γραφής, τα εργαστήριά της, τις αστοχίες και τα πάθη της, είναι µε άλλα λόγια το κοίταγµα του ίδιου του µυθιστορήµατος στον καθρέφτη. Πέρα όµως και πάνω απ’ όλα είναι ένα βιβλίο για την ανήκεστο βλάβη της ύπαρξης, αυτήν που προκάλεσε ο πιο δηµεγέρτης αιώνας, ο εικοστός.
576 pages, ebook
First published March 1, 2017
22 people are currently reading
547 people want to read
About the author
Ισίδωρος Ζουργός
14 books421 followersΟ Ισίδωρος Ζουργός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1964. Σπούδασε Παιδαγωγικά και υπηρετεί στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως δάσκαλος. Έχει δυο παιδιά και σήμερα εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με διάφορα περιοδικά δημοσιεύοντας ποίηση και πεζογραφία, καθώς και βιβλιογραφικά κριτικά σημειώματα. Έχει επίσης ασχοληθεί με θέματα διδασκαλίας της λογοτεχνίας στο δημοτικό σχολείο και ιστορίας της εκπαίδευσης. Το 1996 συμμετείχε στη συλλογική έκδοση κειμένων για την εκπαίδευση, με τον τίτλο
Αναπνέοντας κιμωλία: Γραφές εκπαιδευτικών
, από τις εκδόσεις Σαββάλα.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 104 reviews
February 15, 2019
Πρώτη επαφή έβερ με την πένα του Ζουργού και δηλώνω καταγοητευμένη. Το βρήκα υπέροχο, νοσταλγικό, με τόση όση δόση κλισέ, μαγευτικές περιγραφές και χαρακτήρες απολύτως πιστευτούς. Ελπίζω να διαβάσω όλη την βιβλιογραφία του :)
May 20, 2017
Αχ! Μεσιέ Ζουργκό! Με προβλημάτισες μεσιέ Ζουργό… ή μήπως πρέπει να σε λέω μεσιέ Ζιρντό;;; ως κάποιο alter ego του συγγραφικού σου εαυτού;;;
Μετά τον Ματίας Αλμοσίνο, ο Ζουργός επανέρχεται με τον Λευτέρη Ζεύγο ή αλλιώς Ευγένιο Ζιρντό, γιατί ως γνωστόν κάθε καθαρματάκι που σέβεται τον εαυτό του έχει διπλό, τριπλό, ενίοτε και τετραπλό όνομα… Η ιστορία του ήρωα ξεκινάει το μακρινό 1909, στη Θεσσαλονίκη, όταν σε μια βίλα των Εξοχών καταλύει ο έκπτωτος Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ. Ο Λευτέρης, γιος του κηπουρού της έπαυλης, μπαινοβγαίνει στα πέριξ, κρυφοκοιτάει από κλειδαρότρυπες κι ερωτεύεται τη μικρή ντονμέδα (;) [ποιο είναι άραγε το θηλυκό του ντονμέ;], τη Μίζρα… Από εκείνο το σημείο λοιπόν, παρακολουθούμε τη ζωή του Λευτέρη που ζει και μεγαλώνει στη συνοικία των Εξοχών, που θέλει να γίνει πλούσιος και άλλα τέτοια ωραία… Τα χρόνια περνούν και η ζωή του ήρωα σημαδεύεται από ιστορικά γεγονότα όπως η φωτιά της Θεσσαλονίκης το 1917, ο Α! Παγκόσμιος Πόλεμος, η εκστρατεία στην Ουκρανία, η Κατοχή… Κι ο Λευτεράκης μας επειδή δεν είναι και το πιο ‘καλό παιδί’, θα βρεθεί και στον Πειραιά, και στα Παρίσια, και στη Μασσαλία… θα κάνει κι ένα πέρασμα από την Αμβέρσα για να γυρίσει και πάλι εκεί που γυρνάνε όλοι οι δολοφόνοι… στον τόπο του εγκλήματος… δηλαδή στη Θεσσαλονίκη…
Πάμε και στα δικά μας τώρα…
Η γλώσσα του Ζουργού παραμένει εκείνη η αγαπημένη μελίρρυτη [sic] γραφή, γεμάτη λυρισμό, που προσωπικότητα λατρεύω να διαβάζω… αφήνομαι στη μαγεία της κι έχω παρατηρήσει πως με χαλαρώνει απίστευτα (μπορώ να πω ότι έχει τα ίδια χαλαρωτικά αποτελέσματα πάνω μου με τριάρι lexotanil…) Όμως (όχι που δεν θα έβρισκα εγώ…) αυτή ο λυρισμός σε κάποια σημεία γίνεται πομπώδες ύφος, του στυλ «ο πενθηφορών ουρανός» (WTF?) και φαίνεται ξένος και αταίριαστος στους διαλόγους…
Μετά λύπης μου ομολογώ πως η σκιαγράφηση των βασικών ηρώων, του Λευτέρη και της Μίζρας ήταν ολίγον χάρτινη και ώρες – ώρες τα γεγονότα ήταν τόσο σικέ που ούτε στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν τα βρίσκεις… [εδώ ακολουθεί μίνι σποϊλεράκι]… εν καιρώ πολέμου, έρχεται η κυρία συνάμενη – κουνάμενη να σώσει το σπίτι της που το έχει παρατήσει εδώ και είκοσι χρόνια και ξαφνικά οι Γερμανοί την κυνηγάνε γιατί θυμήθηκαν πως οι προ-προ-προ-προ παπούδες της ήταν Εβραίοι και ο άντρας της μια χαρά είναι στην Κωνσταντινούπολη… ε… εντάξει! Να μην πω για τους ήρωες που μπαινοβγαίνουν στο άσχετο και μετά χάνονται έτσι απλά για να χαθούν… ευτυχώς που είναι ο Ζουργός με τη γραφή του και σώζει αυτές τις αστοχίες γιατί αν ήταν άλλος συγγραφέας ποιος τον έσωζε από το δηλητήριο μου…
Στη βασική ιστορία υπάρχουν κι επτά στάσιμα (εκεί στο 1979), όπου ο Λευτέρης – Ευγένιος, τυφλός πλέον, έχει αναθέσει σ’έναν νεαρό συγγραφέα να γράψει ένα βιβλίο με τη ζωή του. Εκεί βλέπουμε κάποιες απόψεις του Ζουργού περί γραφής (π.χ. πως οι λογοτεχνικοί ήρωες είναι πιο πραγματικοί από τους αληθινούς ανθρώπους) και εξηγεί και κάποια λογοτεχνικά τερτίπια, όπου ο Γιούγκερμαν του Καραγάτση κάνει μια guest εμφάνιση (ειλικρινά, δεν κατάλαβα το λόγο…)
Έχει και στο τέλος μια υποτιθέμενη ανατροπή που κάνει κρα από μακριά…
Στο δια ταύτα…
Στα [+]: γραφή, ιστορική έρευνα, κοινωνικοπολιτιστικό γίγνεσθαι, ανάπλαση περιοχών
Στα [-]: οι ήρωες και η ιστορία που την βρήκα τόσο καθαρή, θαρρείς και ήταν αποστειρωμένη…
Βαθμολογία: 8.8/10 (ειλικρινά λυπάμαι που δεν έπιασε το δεκάρι αλλά το συναισθηματικό μου κομμάτι έμεινε λειψό…)
Readathon 2017: Ένα βιβλίο με αριθμό στον τίτλο [19/80] {μην μου πείτε πως το μία δεν είναι αριθμός…}
http://skorofido.blogspot.gr/2017/05/...
Μετά τον Ματίας Αλμοσίνο, ο Ζουργός επανέρχεται με τον Λευτέρη Ζεύγο ή αλλιώς Ευγένιο Ζιρντό, γιατί ως γνωστόν κάθε καθαρματάκι που σέβεται τον εαυτό του έχει διπλό, τριπλό, ενίοτε και τετραπλό όνομα… Η ιστορία του ήρωα ξεκινάει το μακρινό 1909, στη Θεσσαλονίκη, όταν σε μια βίλα των Εξοχών καταλύει ο έκπτωτος Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ. Ο Λευτέρης, γιος του κηπουρού της έπαυλης, μπαινοβγαίνει στα πέριξ, κρυφοκοιτάει από κλειδαρότρυπες κι ερωτεύεται τη μικρή ντονμέδα (;) [ποιο είναι άραγε το θηλυκό του ντονμέ;], τη Μίζρα… Από εκείνο το σημείο λοιπόν, παρακολουθούμε τη ζωή του Λευτέρη που ζει και μεγαλώνει στη συνοικία των Εξοχών, που θέλει να γίνει πλούσιος και άλλα τέτοια ωραία… Τα χρόνια περνούν και η ζωή του ήρωα σημαδεύεται από ιστορικά γεγονότα όπως η φωτιά της Θεσσαλονίκης το 1917, ο Α! Παγκόσμιος Πόλεμος, η εκστρατεία στην Ουκρανία, η Κατοχή… Κι ο Λευτεράκης μας επειδή δεν είναι και το πιο ‘καλό παιδί’, θα βρεθεί και στον Πειραιά, και στα Παρίσια, και στη Μασσαλία… θα κάνει κι ένα πέρασμα από την Αμβέρσα για να γυρίσει και πάλι εκεί που γυρνάνε όλοι οι δολοφόνοι… στον τόπο του εγκλήματος… δηλαδή στη Θεσσαλονίκη…
Πάμε και στα δικά μας τώρα…
Η γλώσσα του Ζουργού παραμένει εκείνη η αγαπημένη μελίρρυτη [sic] γραφή, γεμάτη λυρισμό, που προσωπικότητα λατρεύω να διαβάζω… αφήνομαι στη μαγεία της κι έχω παρατηρήσει πως με χαλαρώνει απίστευτα (μπορώ να πω ότι έχει τα ίδια χαλαρωτικά αποτελέσματα πάνω μου με τριάρι lexotanil…) Όμως (όχι που δεν θα έβρισκα εγώ…) αυτή ο λυρισμός σε κάποια σημεία γίνεται πομπώδες ύφος, του στυλ «ο πενθηφορών ουρανός» (WTF?) και φαίνεται ξένος και αταίριαστος στους διαλόγους…
Μετά λύπης μου ομολογώ πως η σκιαγράφηση των βασικών ηρώων, του Λευτέρη και της Μίζρας ήταν ολίγον χάρτινη και ώρες – ώρες τα γεγονότα ήταν τόσο σικέ που ούτε στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν τα βρίσκεις… [εδώ ακολουθεί μίνι σποϊλεράκι]… εν καιρώ πολέμου, έρχεται η κυρία συνάμενη – κουνάμενη να σώσει το σπίτι της που το έχει παρατήσει εδώ και είκοσι χρόνια και ξαφνικά οι Γερμανοί την κυνηγάνε γιατί θυμήθηκαν πως οι προ-προ-προ-προ παπούδες της ήταν Εβραίοι και ο άντρας της μια χαρά είναι στην Κωνσταντινούπολη… ε… εντάξει! Να μην πω για τους ήρωες που μπαινοβγαίνουν στο άσχετο και μετά χάνονται έτσι απλά για να χαθούν… ευτυχώς που είναι ο Ζουργός με τη γραφή του και σώζει αυτές τις αστοχίες γιατί αν ήταν άλλος συγγραφέας ποιος τον έσωζε από το δηλητήριο μου…
Στη βασική ιστορία υπάρχουν κι επτά στάσιμα (εκεί στο 1979), όπου ο Λευτέρης – Ευγένιος, τυφλός πλέον, έχει αναθέσει σ’έναν νεαρό συγγραφέα να γράψει ένα βιβλίο με τη ζωή του. Εκεί βλέπουμε κάποιες απόψεις του Ζουργού περί γραφής (π.χ. πως οι λογοτεχνικοί ήρωες είναι πιο πραγματικοί από τους αληθινούς ανθρώπους) και εξηγεί και κάποια λογοτεχνικά τερτίπια, όπου ο Γιούγκερμαν του Καραγάτση κάνει μια guest εμφάνιση (ειλικρινά, δεν κατάλαβα το λόγο…)
Έχει και στο τέλος μια υποτιθέμενη ανατροπή που κάνει κρα από μακριά…
Στο δια ταύτα…
Στα [+]: γραφή, ιστορική έρευνα, κοινωνικοπολιτιστικό γίγνεσθαι, ανάπλαση περιοχών
Στα [-]: οι ήρωες και η ιστορία που την βρήκα τόσο καθαρή, θαρρείς και ήταν αποστειρωμένη…
Βαθμολογία: 8.8/10 (ειλικρινά λυπάμαι που δεν έπιασε το δεκάρι αλλά το συναισθηματικό μου κομμάτι έμεινε λειψό…)
Readathon 2017: Ένα βιβλίο με αριθμό στον τίτλο [19/80] {μην μου πείτε πως το μία δεν είναι αριθμός…}
http://skorofido.blogspot.gr/2017/05/...
March 7, 2021
Ένα βιβλίο που το διάβασα αργά, κυρίως γιατί ήθελα να το απολαύσω. Η σύγχρονη ιστορία της Θεσσαλονίκης πάντα με συναρπάζει, ενώ οι βίλες της συνοικίας των Εξοχών, μια γειτονιά που ιδίως τώρα με την καραντίνα έχω περπατήσει αρκετά) πάντα εξάπτουν την περιέργεια για τα μυστικά που έκρυβαν μέσα τους. Το βιβλίο αναφέρεται σε όλη τη σύγχρονη ιστορία της πόλης, από τότε ήταν οθωμανική, τα πρώτα χρόνια ελληνικής κυριαρχίας με τα συμμαχικά στρατεύματα, τη μεγάλη πυρκαγιά του 1917, τη συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο, την προσφυγιά από τη Μικρά Ασία και, φυσικά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την εξόντωση των Εβραίων. Προχωρά ακόμα περισσότερο, στην πατέντα της αντιπαροχής, όπου οι περισσότερες βίλες μετατράπηκαν σε κακόγουστες πολυκατοικίες.
Η γραφή του Ζουργού είναι πάντα λυρική, αναλυτική, που βάζει τον αναγνώστη μέσα στις σκηνές που περιγράφει. Νομίζω ότι η ανάγνωση δεν προχωράει γρήγορα, κυρίως γιατί θέλεις να απολαύσεις τις λεπτομέρειες. Η έρευνά του είναι διεξοδική και η απεικόνιση των σκηνών άκρως ρεαλιστική.
Ο βασικός ήρωας, ο Λευτέρης, είναι ένας καιροσκόπος που προσπαθεί να πλουτίσει, παρόλα αυτά εμένα μου φάνηκε συμπαθητικός. Κάποια περιστατικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι έγιναν απλά για να γίνουν και δεν είχαν μεγάλο λογικό νόημα, αλλά του το συγχωρούμε (βέβαια αν είχαν νόημα θα έβαζα 5 αστέρια!!)
Θα πρότεινα το βιβλίο σε όσους έχουν υπομονή και ενδιαφέρονται για τα θέματα που πραγματεύεται. Πάντως, πιστεύω ακράδαντα ότι ο Ζουργός είναι από τους σημαντικότερους Έλληνες λογοτέχνες του σήμερα.
Η γραφή του Ζουργού είναι πάντα λυρική, αναλυτική, που βάζει τον αναγνώστη μέσα στις σκηνές που περιγράφει. Νομίζω ότι η ανάγνωση δεν προχωράει γρήγορα, κυρίως γιατί θέλεις να απολαύσεις τις λεπτομέρειες. Η έρευνά του είναι διεξοδική και η απεικόνιση των σκηνών άκρως ρεαλιστική.
Ο βασικός ήρωας, ο Λευτέρης, είναι ένας καιροσκόπος που προσπαθεί να πλουτίσει, παρόλα αυτά εμένα μου φάνηκε συμπαθητικός. Κάποια περιστατικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι έγιναν απλά για να γίνουν και δεν είχαν μεγάλο λογικό νόημα, αλλά του το συγχωρούμε (βέβαια αν είχαν νόημα θα έβαζα 5 αστέρια!!)
Θα πρότεινα το βιβλίο σε όσους έχουν υπομονή και ενδιαφέρονται για τα θέματα που πραγματεύεται. Πάντως, πιστεύω ακράδαντα ότι ο Ζουργός είναι από τους σημαντικότερους Έλληνες λογοτέχνες του σήμερα.
June 10, 2017
Στα χναρια προηγουμενων βιβλιων του βαδιζει, με το τελευταιο του μυθιστορημα, ο Ι. Ζουργος. Ακομη ενα ιστορικο μυθιστορημα το οποιο ξεκιναει στις αρχες του 20ου αιωνα και καλυπτει μια μακρα χρονικη περιοδο αγγιζοντας σχεδον τη δεκαετια του '80.
Η δραση ξεκιναει στη Θεσσαλονικη, σταυροδρομι στο οποιο συναντιουνται καθημερινα Τουρκοι, Εβραιοι, Ελληνες, ντονμεδες κλπ. Πολυπολιτισμικοτητα, πολυχρωμια, πολυφωνια, ολα πολυ στη Θεσσαλονικη αυτης της εποχης. Μια εποχη ακρως γοητευτικη. Στο επικεντρο της αφηγησης η Λεωφορος των Εξοχων. Τα χρονια περνουν κι αυτη αλλαζει και αλλαζει, χανοντας χρονο με το χρονο την παλια ομορφια και την αιγλη της. Και μαζι μ' αυτη αλλαζει σιγα σιγα και η Θεσσαλονικη. Πολλα ειναι τα γεγονοτα που τη σημαδευουν ολα αυτα τα χρονια: η μεγαλη πυρκαγια, οι πολεμοι, οι ανταλλαγες πληθυσμων.
Ο κεντρικος ηρωας του βιβλιου, ενα παιδι της βιοπαλης με ζωηρη φαντασια γινεται στη συνεχεια ενας νεος με ενα και μονο σκοπο: να γινει πλουσιος. Ενας τυχοδιωκτης λοιπον ο οποιος κυνηγαει το ευκολο κερδος κι ας ειναι παρανομο, ενας αντρας με πλουσια ερωτικη ζωη που στα δυσκολα ομως απλως εγκαταλειπει και αρχιζει απο την αρχη. Οι πραξεις του δε τον καθιστουν ιδιαιτερα συμπαθη ομως οι πραξεις του καθοδηγουνται, συνειδητα ή υποσυνειδητα, απο την παντοτινη αγαπη του για τη γυναικα της ζωης του, απο την προσπαθεια να φανει ανταξιος στα ματια της και απο την πληγωμενη του καρδια στη συνεχεια.
Ο Ζουργος λοιπον γραφει ενα βιβλιο για την ανθρωπινη μοναξια, τις αναμνησεις που μας στοιχειωνουν και το χαμενο χρονο. Την ιστορια ενος ανθρωπου που ζει στις σκιες του παρελθοντος, ψαχνει σε αυτες την παρηγορια και την ανακουφιση γιατι δεν αντεχει τη μοναξια του παροντος.
Ενα βιβλιο για το πως η καθε εποχη τελειωνει και μια καινουρια τη διαδεχεται. Ενα βιβλιο που μας θυμιζει οτι η νιοτη φευγει γρηγορα, τα χρονια τρεχουν και δε γυριζουν πισω, οτι αυτο που γνωρισαμε, αυτο που αγαπησαμε καποτε τελειωνει, παιρνει αλλη μορφη και μενει σε μας η νοσταλγια για αυτο που ημασταν καποτε, οι μνημες και μια βαθια μελαγχολια.
Καποιες παρατηρησεις:
Η γλωσσα στην οποια γραφει ο Ζουργος ειναι χαρακτηριστικη και γεματη περιτεχνες εκφρασεις. Προσωπικα, δε μου αρεσει ιδιαιτερα αυτος ο τροπος εκφρασης γιατι μου δινει την αισθηση του επιτηδευμενου, του επιτηδες ωραιοποιημενου με σκοπο τον εντυπωσιασμο κι ενος λογου που δε ρεει φυσικα και αβιαστα, πραγμα που πετυχαινει μια πιο λιτη και καθημερινη γλωσσα. Βεβαια, σε αυτο το βιβλιο εχω την εντυπωση πως αυτο δε συμβαινει σε τετοιο βαθμο σε σχεση με προηγουμενα βιβλια του. Δε λειπουν βεβαια εκφρασεις του τυπου "[...] εβγαλε μεσα απ' τον σακο του μια καθαρη πετσετα και της εδωσε να σκουπισει πρωτα τον ιδρωτα απ' το μετωπο κι υστερα απ' την κοιλια της το νεκταρ του κηπουρου, που ειχε αφησει επανω της με τοση γαλαντομια" οι ��ποιες μου φαινονται τελειως γλυκαναλατες! Παντως, νομιζω πως στους περισσοτερους αναγνωστες αρεσει ο τροπος εκφρασης του.
Εχει επισημανθει και αλλες φορες πως μεγαλα ιστορικα μυθιστορηματα του ειναι καπως ανισα. Δηλαδη ενω περιγραφει αρχικα τη ζωη και τις περιπετειες των ηρωων με παρα πολλες λεπτομερειες και η αφηγηση ξετυλιγεται πολυ αργα, προς το τελος του βιβλιου "τρεχει" γιατι αυτο πρεπει καποια στιγμη να τελειωσει.
Στις "Λιγες και μια νυχτες" δε πλατειαζει, ουτε δινει εξαντλητικες λεπτομερειες. Το βιβλιο χωριζεται σε ισα μερη-ενοτητες οπου η καθε μια καλυπτει μια χρονικη περιοδο. Καποια γεγονοτα αναφερονται περιληπτικα στα κομματια με τον τιτλο "στασιμο" που αποτελουν τα διαλειμματα στην κεντρικη αφηγηση και τα οποια συναντουμε απο την αρχη ως το τελος. Θεωρω πως αυτο ειναι μια σημαντικη βελτιωση στο γραψιμο του.
Πολυ ωραια και η τεχνικη "βιβλιο μεσα στο βιβλιο". Με τον τροπο αυτο ειναι σα να κανει ο ιδιος ο συγγραφεας κριτικη στο βιβλιο του. Η σα να κανει διαλογο ο συγγραφεας με τον αναγνωστη. Απο την αλλη, δε ξερω κατα ποσο μου αρεσε η αναμειξη του Γιουγκερμαν στην ιστορια. Μαλλον με ξενισε αρκετα.
Τι αλλο με ξενισε: στα κεφαλαια κυριως οπου η δραση λαμβανει χωρα στη Θεσσαλονικη, καποιες φορες η αφηγηση μου θυμισε περισσοτερο παραθεση γνωσεων ή γεγονοτων, παρα μυθιστορημα. Διαισθανθηκα μια αναγκη απαριθμησης γνωστων κτηριων που δεσποζαν στη Θεσσαλονικη εκεινης της εποχης ωστε να δοθει μια οσο το δυνατον πληρεστερη εικονα της. Υπαρχουν σημεια που φαινεται σα να παρατιθενται απλως ονοματα τοποθεσιων χωρις αυτο να αφορα αμεσα την αφηγηση. Περιγραφεται πχ μια βολτα του ηρωα η οποια θα μπορουσε και να λειπει μονο και μονο για να απαριθμηθουν γνωστα κτηρια και χωροι της πολης.
Τελος, σε μια επιστολη ή ενα διαλογο στα γαλλικα (ο αναγνωστης τα διαβαζει "μεταφρασμενα" στα ελληνικα) μου φανηκε λιγο χαζο να πεταει εδω κι εκει ο συγγραφεας γαλλικες φρασεις, αφου υποτιθεται οτι ολοκληρη η επιστολη ή ο διαλογος ειναι στα γαλλικα.
Η δραση ξεκιναει στη Θεσσαλονικη, σταυροδρομι στο οποιο συναντιουνται καθημερινα Τουρκοι, Εβραιοι, Ελληνες, ντονμεδες κλπ. Πολυπολιτισμικοτητα, πολυχρωμια, πολυφωνια, ολα πολυ στη Θεσσαλονικη αυτης της εποχης. Μια εποχη ακρως γοητευτικη. Στο επικεντρο της αφηγησης η Λεωφορος των Εξοχων. Τα χρονια περνουν κι αυτη αλλαζει και αλλαζει, χανοντας χρονο με το χρονο την παλια ομορφια και την αιγλη της. Και μαζι μ' αυτη αλλαζει σιγα σιγα και η Θεσσαλονικη. Πολλα ειναι τα γεγονοτα που τη σημαδευουν ολα αυτα τα χρονια: η μεγαλη πυρκαγια, οι πολεμοι, οι ανταλλαγες πληθυσμων.
Ο κεντρικος ηρωας του βιβλιου, ενα παιδι της βιοπαλης με ζωηρη φαντασια γινεται στη συνεχεια ενας νεος με ενα και μονο σκοπο: να γινει πλουσιος. Ενας τυχοδιωκτης λοιπον ο οποιος κυνηγαει το ευκολο κερδος κι ας ειναι παρανομο, ενας αντρας με πλουσια ερωτικη ζωη που στα δυσκολα ομως απλως εγκαταλειπει και αρχιζει απο την αρχη. Οι πραξεις του δε τον καθιστουν ιδιαιτερα συμπαθη ομως οι πραξεις του καθοδηγουνται, συνειδητα ή υποσυνειδητα, απο την παντοτινη αγαπη του για τη γυναικα της ζωης του, απο την προσπαθεια να φανει ανταξιος στα ματια της και απο την πληγωμενη του καρδια στη συνεχεια.
Ο Ζουργος λοιπον γραφει ενα βιβλιο για την ανθρωπινη μοναξια, τις αναμνησεις που μας στοιχειωνουν και το χαμενο χρονο. Την ιστορια ενος ανθρωπου που ζει στις σκιες του παρελθοντος, ψαχνει σε αυτες την παρηγορια και την ανακουφιση γιατι δεν αντεχει τη μοναξια του παροντος.
Ενα βιβλιο για το πως η καθε εποχη τελειωνει και μια καινουρια τη διαδεχεται. Ενα βιβλιο που μας θυμιζει οτι η νιοτη φευγει γρηγορα, τα χρονια τρεχουν και δε γυριζουν πισω, οτι αυτο που γνωρισαμε, αυτο που αγαπησαμε καποτε τελειωνει, παιρνει αλλη μορφη και μενει σε μας η νοσταλγια για αυτο που ημασταν καποτε, οι μνημες και μια βαθια μελαγχολια.
Καποιες παρατηρησεις:
Η γλωσσα στην οποια γραφει ο Ζουργος ειναι χαρακτηριστικη και γεματη περιτεχνες εκφρασεις. Προσωπικα, δε μου αρεσει ιδιαιτερα αυτος ο τροπος εκφρασης γιατι μου δινει την αισθηση του επιτηδευμενου, του επιτηδες ωραιοποιημενου με σκοπο τον εντυπωσιασμο κι ενος λογου που δε ρεει φυσικα και αβιαστα, πραγμα που πετυχαινει μια πιο λιτη και καθημερινη γλωσσα. Βεβαια, σε αυτο το βιβλιο εχω την εντυπωση πως αυτο δε συμβαινει σε τετοιο βαθμο σε σχεση με προηγουμενα βιβλια του. Δε λειπουν βεβαια εκφρασεις του τυπου "[...] εβγαλε μεσα απ' τον σακο του μια καθαρη πετσετα και της εδωσε να σκουπισει πρωτα τον ιδρωτα απ' το μετωπο κι υστερα απ' την κοιλια της το νεκταρ του κηπουρου, που ειχε αφησει επανω της με τοση γαλαντομια" οι ��ποιες μου φαινονται τελειως γλυκαναλατες! Παντως, νομιζω πως στους περισσοτερους αναγνωστες αρεσει ο τροπος εκφρασης του.
Εχει επισημανθει και αλλες φορες πως μεγαλα ιστορικα μυθιστορηματα του ειναι καπως ανισα. Δηλαδη ενω περιγραφει αρχικα τη ζωη και τις περιπετειες των ηρωων με παρα πολλες λεπτομερειες και η αφηγηση ξετυλιγεται πολυ αργα, προς το τελος του βιβλιου "τρεχει" γιατι αυτο πρεπει καποια στιγμη να τελειωσει.
Στις "Λιγες και μια νυχτες" δε πλατειαζει, ουτε δινει εξαντλητικες λεπτομερειες. Το βιβλιο χωριζεται σε ισα μερη-ενοτητες οπου η καθε μια καλυπτει μια χρονικη περιοδο. Καποια γεγονοτα αναφερονται περιληπτικα στα κομματια με τον τιτλο "στασιμο" που αποτελουν τα διαλειμματα στην κεντρικη αφηγηση και τα οποια συναντουμε απο την αρχη ως το τελος. Θεωρω πως αυτο ειναι μια σημαντικη βελτιωση στο γραψιμο του.
Πολυ ωραια και η τεχνικη "βιβλιο μεσα στο βιβλιο". Με τον τροπο αυτο ειναι σα να κανει ο ιδιος ο συγγραφεας κριτικη στο βιβλιο του. Η σα να κανει διαλογο ο συγγραφεας με τον αναγνωστη. Απο την αλλη, δε ξερω κατα ποσο μου αρεσε η αναμειξη του Γιουγκερμαν στην ιστορια. Μαλλον με ξενισε αρκετα.
Τι αλλο με ξενισε: στα κεφαλαια κυριως οπου η δραση λαμβανει χωρα στη Θεσσαλονικη, καποιες φορες η αφηγηση μου θυμισε περισσοτερο παραθεση γνωσεων ή γεγονοτων, παρα μυθιστορημα. Διαισθανθηκα μια αναγκη απαριθμησης γνωστων κτηριων που δεσποζαν στη Θεσσαλονικη εκεινης της εποχης ωστε να δοθει μια οσο το δυνατον πληρεστερη εικονα της. Υπαρχουν σημεια που φαινεται σα να παρατιθενται απλως ονοματα τοποθεσιων χωρις αυτο να αφορα αμεσα την αφηγηση. Περιγραφεται πχ μια βολτα του ηρωα η οποια θα μπορουσε και να λειπει μονο και μονο για να απαριθμηθουν γνωστα κτηρια και χωροι της πολης.
Τελος, σε μια επιστολη ή ενα διαλογο στα γαλλικα (ο αναγνωστης τα διαβαζει "μεταφρασμενα" στα ελληνικα) μου φανηκε λιγο χαζο να πεταει εδω κι εκει ο συγγραφεας γαλλικες φρασεις, αφου υποτιθεται οτι ολοκληρη η επιστολη ή ο διαλογος ειναι στα γαλλικα.
July 8, 2018
Το παθαίνω συχνά βλέποντας κακές κριτικές για βιβλία που μου αρέσουν πολύ, ήρθε η ώρα να περάσω από την άλλη όχθη. Ειλικρινά δεν βρήκα σχεδόν τίποτα καλό σε αυτό το βιβλίο. Πέραν του ιστορικού πλαισίου, που οι είναι από τις αγαπημένες μου περιόδους, όλα τα υπόλοιπα στοιχεία με άφησαν από αδιάφορο έως ενοχλημένο. Η γνωστή υπερβολή ένα πρόσωπο από το 0 να κάνει τέτοια "καριέρα" ανά την Ευρώπη (όπως στον Αλμοσίνο), γλώσσα επιτηδευμένη σε υπερβολικό βαθμό, με κατάχρηση επιθέτων, διάλογοι - ειδικά μεταξύ του Ζιρντό και του φοιτητή/συγγραφέα σχεδόν αφύσικοι. Γενικά μου άφησε μια αίσθηση του στυλ "κοιτάχτε εγώ είμαι συγγραφέας". Το σύνολο μπορεί να ήταν οκ αν γραφόταν το 1960 - όχι όμως το 2018, δεν είναι αυτό το ελληνικό μυθιστόρημα της εποχής μας. Ομολογώ δε πως μετά βίας έφτασα στα 3/4 του βιβλίου.
May 24, 2018
Σας έχει τύχει στα αναγνωστικά σας ταξίδια να αναζητάτε επίμονα μια συγγραφική πένα η οποία θα σας ταξιδεύει με το περιεχόμενο, θα σας μαγεύει με το λόγο και κυρίως θα σας μαθαίνει το παρελθόν της πόλης σας με έναν μοναδικό κινηματογραφικό τρόπο;
Έχοντας διαβάσει το σύνολο της εργογραφίας του Ισίδωρου Ζουργού δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική. Το κάθε αναγνωστικό ταξίδι μου με τα βιβλία του είναι και μια ξεχωριστή εμπειρία. Σαν ένας καλός δάσκαλος, που έχει τόσα να μας διδάξει, μαθητεύουμε οι αναγνώστες κοντά του και μαγευόμαστε για μια ακόμη φορά με τον λυρικό του λόγο, τις υπέροχες εικόνες και την εξαιρετική του μαεστρία να μας παρασέρνει στα δαιδαλώδη στενά της Ιστορίας.
Κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου αυτή τη φορά είναι ο Λευτέρης Ζεύγος (ή αλλιώς Ευγένιος Ζιρντό) ένα 10χρονο αγόρι που το 1909 θα βρεθεί ως βοηθός κηπουρού στη Βίλα Αλλατίνι των Εξοχών της Θες/νίκης (σημερινή Βασιλίσσης Όλγας) ακούγοντας κρυφά ιστορίες του εξόριστου σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ. Εκεί θα γνωρίσει και τον μεγάλου του έρωτα, την εξισλαμισμένη εβραιοπούλα Μιρζά, η οποία θα «στοιχειώσει» τον υπόλοιπο βίο του. Από εκεί και πέρα θα παρακολουθήσουμε τη ζωή του όπως εξελίχθηκε στο πέρασμα των χρόνων. Παράλληλα όμως θα βιώσουμε μαζί του τις μεγάλες αλλαγές της πόλης του στην ιστορική γραμμή.
Ο Ζουργός πραγματοποιεί και πάλι κάτι το μοναδικό. Χρησιμοποιώντας ως καμβά την Ιστορία και σημαντικά γεγονότα που συγκλόνισαν τη ζωή της Θεσσαλονίκης και στιγμές της ελληνικής & ευρύτερα ευρωπαϊκής ιστορίας που άφησαν τα ίχνη τους στις ζωές των ανθρώπων, ζωγραφίζει μοναδικά ένα κομψοτέχνημα που αξίζει να χαθείτε στις σελίδες του.
Σωστά ο τίτλος παραπέμπει στις «Χίλιες και μία νύχτες» καθώς ως σωστός παραμυθάς ο συγγραφέας θα μας μιλήσει για γεγονότα και πρόσωπα που μπερδεύονται γλυκά με την πραγματικότητα αλλά και την μυθιστορία.
«Στα σκοτάδια η αυτοσυνείδηση δεν είναι η ίδια όπως στο φως¨ αφήνεται να γλιστρήσει στο γυαλισμένο ξύλο των ονείρων, εκεί που τα βαλς παίζουν χωρίς σταματημό κι ο χορός διακόπτεται μόνο απ’ τους φελλούς των μπουκαλιών, αυτών που γέρασαν μέσα σε ανήλιαγες κάβες.»
Η πόλη της Θεσσαλονίκης παραμένει το κεντρικό περιβάλλον των ηρώων. Από το πολύβουο, πολυπολιτισμικό, πολυφυλετικό και πάνω απ’ όλα εμπορικό κέντρο μεταφερόμαστε στην περιοχή των Εξοχών, που αριστοτεχνικά αναβιώνεται με την γραφή του μπροστά στα μάτια μας. Ο Εθνικός Διχασμός και ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος, η φονική πυρκαγιά του 1917, ο απόηχος της Ρωσικής Επανάστασης, η Μικρασιατική Καταστροφή, η είσοδος των Γερμανών στην πόλη και η ανατροπή των ζωών της μεγαλύτερης εβραϊκής κοινότητας της Ελλάδος περνούν μπροστά στα μάτια μας όχι ως ένα απλό φόντο της εξιστόρησης αλλά ως καθοριστικοί παράγοντες στις ζωές των ηρώων.
Ταυτόχρονα όμως με την κύρια ιστορία εξελίσσεται και μία δεύτερη. Ενδιάμεσα από τα 16 κεφάλαια παρεμβάλλονται 7 στάσιμα ( θυμίζοντας αρχαία τραγωδία, καθώς είναι το σημείο όπου διατυπώνονται γενικές αλήθειες με βάση το μύθο) τα οποία αποτελούν κλειδί στην εξέλιξη της ιστορίας αλλά και σημείο ανάδειξης της αυτοαναφορικότητας του έργου . Εκεί θα συναντήσουμε τον ήρωά μας το 1979, σε μια πόλη που η άναρχη ανοικοδόμηση και οι αντιπαροχές την έχουν αλλάξει άρδην. Αναζητώντας μέσω αγγελίας έναν φοιτητή φιλολογίας ο Λευτέρης Ζεύγος θα μας γνωρίσει το alter ego του συγγραφέα, τον Ορέστη, τον βιογράφο της ζωής του αλλά και δημιουργό της κύριας αφήγησης. Έτσι, μέσω των στάσιμων θα έρθουμε σε επαφή με τη διαδικασία συγγραφής του βιβλίου που έχουμε στα χέρια μας, αλλά θα συναντήσουμε απόψεις και διλήμματα γύρω από το ρόλο της μυθοπλασίας.
Ένα χαρακτηριστικό που δεν το συναντούμε πρώτη φορά στην γραφή του Ζουργού είναι η διακειμενικότητα. Η συνομιλία δηλαδή του κύριου έργου με άλλα λογοτεχνικά έργα. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε ότι αντλεί υλικό έμπνευσης από τον Καραγάτση και τον «Γιούγκερμαν», ήρωα που θα εμφανίσει και κοντά στον πρωταγωνιστή του. Επίσης, ο «Κόμης Μοντεχρήστος» του Δουμά, οι «Άθλιοι» του Ουγκώ καθώς και το «Σιδερένιο Τακούνι» του Τζακ Λόντον θα κάνουν αισθητή την εμφάνισή τους στο έργο. Όλα τα παραπάνω δείχνουν την ευρυμάθεια του συγγραφέα πάνω στη δυτική λογοτεχνία και την εξαιρετική του ικανότητα να μετουσιώνει τις αναγνωστικές του εμπειρίες σε νέα δικά του δημιουργήματα.
Τι κάνει όμως τόσο ιδιαίτερο ένα ακόμη έργο του συγγραφέα και καθιστά τον ίδιο έναν από τους σημαντικότερους έλληνες λογοτέχνες της εποχής μας; Αρχικά, η χρήση ενός πλούσιου και επιτηδευμένου λεξιλογίου. Είναι ένας άξιος γλωσσοπλάστης που ανυψώνει την ποιητική πλευρά της ελληνικής γλώσσας μέσω των λυρικών περιγραφών και εικόνων του. Έχεις την αίσθηση ότι μυρίζεις τα αποκαΐδια της φωτιάς της Θεσσαλονίκης, νιώθεις το κρύο της ρωσικής στέπας και χάνεσαι στους βροχερούς δρόμους του Παρισιού όπως οι ήρωες του. Στη συνέχεια, η άριστη γνώση του ιστορικού παρελθόντος και η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει την εις βάθος έρευνα και μελέτη, ώστε να αναβιώσει μια εποχή αρκετά μακριά από εμάς αλλά όχι δυσπρόσιτη, καθιστά τα έργα του άξιους εκπροσώπους του ελληνικού ιστορικού μυθιστορήματος.
[η παραπάνω κριτική δημοσιεύτηκε στις 18/09/2017 στο https://monpetitcafedehumanite.wordpr... ]
Έχοντας διαβάσει το σύνολο της εργογραφίας του Ισίδωρου Ζουργού δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική. Το κάθε αναγνωστικό ταξίδι μου με τα βιβλία του είναι και μια ξεχωριστή εμπειρία. Σαν ένας καλός δάσκαλος, που έχει τόσα να μας διδάξει, μαθητεύουμε οι αναγνώστες κοντά του και μαγευόμαστε για μια ακόμη φορά με τον λυρικό του λόγο, τις υπέροχες εικόνες και την εξαιρετική του μαεστρία να μας παρασέρνει στα δαιδαλώδη στενά της Ιστορίας.
Κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου αυτή τη φορά είναι ο Λευτέρης Ζεύγος (ή αλλιώς Ευγένιος Ζιρντό) ένα 10χρονο αγόρι που το 1909 θα βρεθεί ως βοηθός κηπουρού στη Βίλα Αλλατίνι των Εξοχών της Θες/νίκης (σημερινή Βασιλίσσης Όλγας) ακούγοντας κρυφά ιστορίες του εξόριστου σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ. Εκεί θα γνωρίσει και τον μεγάλου του έρωτα, την εξισλαμισμένη εβραιοπούλα Μιρζά, η οποία θα «στοιχειώσει» τον υπόλοιπο βίο του. Από εκεί και πέρα θα παρακολουθήσουμε τη ζωή του όπως εξελίχθηκε στο πέρασμα των χρόνων. Παράλληλα όμως θα βιώσουμε μαζί του τις μεγάλες αλλαγές της πόλης του στην ιστορική γραμμή.
Ο Ζουργός πραγματοποιεί και πάλι κάτι το μοναδικό. Χρησιμοποιώντας ως καμβά την Ιστορία και σημαντικά γεγονότα που συγκλόνισαν τη ζωή της Θεσσαλονίκης και στιγμές της ελληνικής & ευρύτερα ευρωπαϊκής ιστορίας που άφησαν τα ίχνη τους στις ζωές των ανθρώπων, ζωγραφίζει μοναδικά ένα κομψοτέχνημα που αξίζει να χαθείτε στις σελίδες του.
Σωστά ο τίτλος παραπέμπει στις «Χίλιες και μία νύχτες» καθώς ως σωστός παραμυθάς ο συγγραφέας θα μας μιλήσει για γεγονότα και πρόσωπα που μπερδεύονται γλυκά με την πραγματικότητα αλλά και την μυθιστορία.
«Στα σκοτάδια η αυτοσυνείδηση δεν είναι η ίδια όπως στο φως¨ αφήνεται να γλιστρήσει στο γυαλισμένο ξύλο των ονείρων, εκεί που τα βαλς παίζουν χωρίς σταματημό κι ο χορός διακόπτεται μόνο απ’ τους φελλούς των μπουκαλιών, αυτών που γέρασαν μέσα σε ανήλιαγες κάβες.»
Η πόλη της Θεσσαλονίκης παραμένει το κεντρικό περιβάλλον των ηρώων. Από το πολύβουο, πολυπολιτισμικό, πολυφυλετικό και πάνω απ’ όλα εμπορικό κέντρο μεταφερόμαστε στην περιοχή των Εξοχών, που αριστοτεχνικά αναβιώνεται με την γραφή του μπροστά στα μάτια μας. Ο Εθνικός Διχασμός και ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος, η φονική πυρκαγιά του 1917, ο απόηχος της Ρωσικής Επανάστασης, η Μικρασιατική Καταστροφή, η είσοδος των Γερμανών στην πόλη και η ανατροπή των ζωών της μεγαλύτερης εβραϊκής κοινότητας της Ελλάδος περνούν μπροστά στα μάτια μας όχι ως ένα απλό φόντο της εξιστόρησης αλλά ως καθοριστικοί παράγοντες στις ζωές των ηρώων.
Ταυτόχρονα όμως με την κύρια ιστορία εξελίσσεται και μία δεύτερη. Ενδιάμεσα από τα 16 κεφάλαια παρεμβάλλονται 7 στάσιμα ( θυμίζοντας αρχαία τραγωδία, καθώς είναι το σημείο όπου διατυπώνονται γενικές αλήθειες με βάση το μύθο) τα οποία αποτελούν κλειδί στην εξέλιξη της ιστορίας αλλά και σημείο ανάδειξης της αυτοαναφορικότητας του έργου . Εκεί θα συναντήσουμε τον ήρωά μας το 1979, σε μια πόλη που η άναρχη ανοικοδόμηση και οι αντιπαροχές την έχουν αλλάξει άρδην. Αναζητώντας μέσω αγγελίας έναν φοιτητή φιλολογίας ο Λευτέρης Ζεύγος θα μας γνωρίσει το alter ego του συγγραφέα, τον Ορέστη, τον βιογράφο της ζωής του αλλά και δημιουργό της κύριας αφήγησης. Έτσι, μέσω των στάσιμων θα έρθουμε σε επαφή με τη διαδικασία συγγραφής του βιβλίου που έχουμε στα χέρια μας, αλλά θα συναντήσουμε απόψεις και διλήμματα γύρω από το ρόλο της μυθοπλασίας.
Ένα χαρακτηριστικό που δεν το συναντούμε πρώτη φορά στην γραφή του Ζουργού είναι η διακειμενικότητα. Η συνομιλία δηλαδή του κύριου έργου με άλλα λογοτεχνικά έργα. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε ότι αντλεί υλικό έμπνευσης από τον Καραγάτση και τον «Γιούγκερμαν», ήρωα που θα εμφανίσει και κοντά στον πρωταγωνιστή του. Επίσης, ο «Κόμης Μοντεχρήστος» του Δουμά, οι «Άθλιοι» του Ουγκώ καθώς και το «Σιδερένιο Τακούνι» του Τζακ Λόντον θα κάνουν αισθητή την εμφάνισή τους στο έργο. Όλα τα παραπάνω δείχνουν την ευρυμάθεια του συγγραφέα πάνω στη δυτική λογοτεχνία και την εξαιρετική του ικανότητα να μετουσιώνει τις αναγνωστικές του εμπειρίες σε νέα δικά του δημιουργήματα.
Τι κάνει όμως τόσο ιδιαίτερο ένα ακόμη έργο του συγγραφέα και καθιστά τον ίδιο έναν από τους σημαντικότερους έλληνες λογοτέχνες της εποχής μας; Αρχικά, η χρήση ενός πλούσιου και επιτηδευμένου λεξιλογίου. Είναι ένας άξιος γλωσσοπλάστης που ανυψώνει την ποιητική πλευρά της ελληνικής γλώσσας μέσω των λυρικών περιγραφών και εικόνων του. Έχεις την αίσθηση ότι μυρίζεις τα αποκαΐδια της φωτιάς της Θεσσαλονίκης, νιώθεις το κρύο της ρωσικής στέπας και χάνεσαι στους βροχερούς δρόμους του Παρισιού όπως οι ήρωες του. Στη συνέχεια, η άριστη γνώση του ιστορικού παρελθόντος και η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει την εις βάθος έρευνα και μελέτη, ώστε να αναβιώσει μια εποχή αρκετά μακριά από εμάς αλλά όχι δυσπρόσιτη, καθιστά τα έργα του άξιους εκπροσώπους του ελληνικού ιστορικού μυθιστορήματος.
[η παραπάνω κριτική δημοσιεύτηκε στις 18/09/2017 στο https://monpetitcafedehumanite.wordpr... ]
June 23, 2017
4,5*
Το βρήκα εξαιρετικό. Είναι το τρίτο βιβλίο του Ζουργού που διαβάζω και το μόνο που μου άρεσε πολύ.
Η κριτική μου αλλά και λεπτομέρειες για το βιβλίο μετά απο συζήτηση με τον συγγραφέα στο amagi.gr :
http://amagi.gr/content/i-poli-kai-oi...
Το βρήκα εξαιρετικό. Είναι το τρίτο βιβλίο του Ζουργού που διαβάζω και το μόνο που μου άρεσε πολύ.
Η κριτική μου αλλά και λεπτομέρειες για το βιβλίο μετά απο συζήτηση με τον συγγραφέα στο amagi.gr :
http://amagi.gr/content/i-poli-kai-oi...
October 5, 2018
Πολύ ενδιαφέρον η ιστορία, αξιόλογο βιβλίο όπου η ιστορία καταγράφεται μέσα από έναν διαφορετικό έρωτα.
June 10, 2017
Μου αρέσουν τα ιστορικά μυθιστορήματα του συγκεκριμένου συγγραφέα, όχι τόσο τα άλλα που έχει γράψει τύπου "Ανεμώλια" κτλ. Οπότε άρχισα να διαβάζω το "Λίγες και μία νύχτες" με μεγάλο ενθουσιασμό. Για να είμαι ειλικρινής, απογοητεύτηκα λιγάκι.
Τρία πράγματα απολαμβάνω πολύ στα βιβλία του Ζούργου:
1) Την πρόζα του
2) Την σκιαγράφηση διαφορετικών τόπων και χρόνων
3) Την ενδιαφέρουσα πλοκή
Το ιδιαίτερο συγγραφικό του στυλ είναι παρόν και σε αυτό το βιβλίο, με περίτεχνη γλώσσα, όμορφες παρομοιώσεις, πλούσιο λεξιλόγιο και ορολογίες της εποχής. Ίσως λίγο υπερβολικά δουλεμένο, με κάποιες εκφράσεις υπερβολικά φορτωμένες εδώ κι εκεί, αλλά γενικά μια απόλαυση.
Η τεράστια έρευνα του συγγραφέα για ιστορικά γεγονότα, τοποθεσίες, υπαρκτά πρόσωπα είναι εμφανέστατη και σε γενικές γραμμές οι πληροφορίες χρησιμοποιούνται εποικοδομητικά χωρίς να κουράζουν.
Φτάνοντας στην πλοκή όμως...εδώ έχουμε θέμα. Γενικά στα ιστορικά μυθιστορήματα κάποιες υπερβολές και λογικά άλματα είναι αναμενόμενα και συγχωρούνται. Ωστόσο, δεν βρήκα τους χαρακτήρες σε αυτό το βιβλίο ιδιαίτερα πειστικούς, ενώ η πλοκή μου φάνηκε αρκετά απίστευτη και σε πολλά σημεία ασυνάρτητη.
Ανάμεσα σε άλλα, υπάρχει ελλιπής ανάπτυξη του κεντρικού χαρακτήρα και πολλές ασυνέχειες στην ιστορία του, πολλά κλισέ κι ελάχιστο συναισθηματικό δέσιμο με τον αναγνώστη τουλάχιστον μέχρι τα μισά του βιβλίου. Εκεί η πλοκή αποκτά μεγαλύτερη συνάφεια, αλλά και πάλι με πολλά περιστατικά που είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι θα μπορούσαν να συμβούν έτσι και αντιδράσεις των ηρώων που δεν βγάζουν και πολύ νόημα. Ειδικά αυτό το περιστατικό με την Χρυσάνα, με έβγαλε από τα ρούχα μου κι αν ήταν άλλος συγγραφέας μπορεί και να άφηνα το βιβλίο στην μέση.
Το εφεύρημα ενός συγγραφέα που γράφει σε βιβλίο την ζωή του κεντρικού ήρωα, δεν δουλεύει και πολύ καλά και οι διάλογοι μεταξύ τους δεν είναι αληθοφανείς, ενώ και μια ανατροπή στο τέλος νομίζω ότι είναι αρκετά εμφανής στους περισσότερους αναγνώστες. Επίσης για κάποιο λόγο, ο Ζούργος αποφασίζει να μπλέξει χαρακτήρες από βιβλία του Μ.Καραγάτση μέσα στην πλοκή, ίσως επειδή ο κεντρικός χαρακτήρας
Ζεύγος/Ζιντό μοιάζει σε πολλά στον Γιούγκερμαν, ίσως επειδή σε κάποια σημεία το ιστορικό πλαίσιο ταυτίζεται, ίσως σαν έναν ιδιότυπο φόρο τιμής στο έργο του Καραγάτση. Όμως, δεν είμαι σίγουρη ότι αυτό ήταν απαραίτητο ενώ ένα μεγάλο μέρος της αφήγησης που γίνεται μέσω επιστολών, συχνά ανάμεσα στον Ζιντό και τον από χρόνια νεκρό πλέον Γιούκερμαν είναι τουλάχιστον παράταιρο. Ακόμα, να δεχτώ ότι ένας αμόρφωτος φτωχοδιάβολος μπορεί να ελιχθεί, να αλλάξει χίλια πρόσωπα, να ντύνεται ωραία, να κάνει περιουσία, να έχει ερωτικές κατακτήσεις, να να να... αλλά κι ότι ήδη από τα παιδικά του χρόνια μέχρι και τα γεράματα, μπορεί να γράφει επιστολές σαν ποιητής, ε, αυτό δεν το δέχομαι, συγγνώμη.
Δεν θα ήθελα να επεκταθώ πιο πολύ στα αρνητικά του βιβλίου, απλά θα πω ότι ο Ισίδωρος Ζούργος συνήθως καταφέρνει να παρουσιάζει τρισδιάστατους ήρωες και πιο σφιχτοδεμένες και αληθοφανείς πλοκές. Εδώ οι χαρακτήρες, ο τρόπος εξέλιξης και εξιστόρησης, η πλοκή, είναι ανεξήγητα κατώτερα των προσδοκιών που ο ίδιος ο συγγραφέας με την καλή δουλειά του έχει δημιουργήσει.
Το βιβλίο σώζεται από την εκφραστική δεινότητα και την μεταδοτικότητα του συγγραφέα σε ότι αφορά το ιστορικό πλαίσιο και την γενικότερη ατμόσφαιρα της εκάστοτε εποχής και του εκάστοτε τόπου....
3+/5
Τρία πράγματα απολαμβάνω πολύ στα βιβλία του Ζούργου:
1) Την πρόζα του
2) Την σκιαγράφηση διαφορετικών τόπων και χρόνων
3) Την ενδιαφέρουσα πλοκή
Το ιδιαίτερο συγγραφικό του στυλ είναι παρόν και σε αυτό το βιβλίο, με περίτεχνη γλώσσα, όμορφες παρομοιώσεις, πλούσιο λεξιλόγιο και ορολογίες της εποχής. Ίσως λίγο υπερβολικά δουλεμένο, με κάποιες εκφράσεις υπερβολικά φορτωμένες εδώ κι εκεί, αλλά γενικά μια απόλαυση.
Η τεράστια έρευνα του συγγραφέα για ιστορικά γεγονότα, τοποθεσίες, υπαρκτά πρόσωπα είναι εμφανέστατη και σε γενικές γραμμές οι πληροφορίες χρησιμοποιούνται εποικοδομητικά χωρίς να κουράζουν.
Φτάνοντας στην πλοκή όμως...εδώ έχουμε θέμα. Γενικά στα ιστορικά μυθιστορήματα κάποιες υπερβολές και λογικά άλματα είναι αναμενόμενα και συγχωρούνται. Ωστόσο, δεν βρήκα τους χαρακτήρες σε αυτό το βιβλίο ιδιαίτερα πειστικούς, ενώ η πλοκή μου φάνηκε αρκετά απίστευτη και σε πολλά σημεία ασυνάρτητη.
Ανάμεσα σε άλλα, υπάρχει ελλιπής ανάπτυξη του κεντρικού χαρακτήρα και πολλές ασυνέχειες στην ιστορία του, πολλά κλισέ κι ελάχιστο συναισθηματικό δέσιμο με τον αναγνώστη τουλάχιστον μέχρι τα μισά του βιβλίου. Εκεί η πλοκή αποκτά μεγαλύτερη συνάφεια, αλλά και πάλι με πολλά περιστατικά που είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι θα μπορούσαν να συμβούν έτσι και αντιδράσεις των ηρώων που δεν βγάζουν και πολύ νόημα. Ειδικά αυτό το περιστατικό με την Χρυσάνα, με έβγαλε από τα ρούχα μου κι αν ήταν άλλος συγγραφέας μπορεί και να άφηνα το βιβλίο στην μέση.
Το εφεύρημα ενός συγγραφέα που γράφει σε βιβλίο την ζωή του κεντρικού ήρωα, δεν δουλεύει και πολύ καλά και οι διάλογοι μεταξύ τους δεν είναι αληθοφανείς, ενώ και μια ανατροπή στο τέλος νομίζω ότι είναι αρκετά εμφανής στους περισσότερους αναγνώστες. Επίσης για κάποιο λόγο, ο Ζούργος αποφασίζει να μπλέξει χαρακτήρες από βιβλία του Μ.Καραγάτση μέσα στην πλοκή, ίσως επειδή ο κεντρικός χαρακτήρας
Ζεύγος/Ζιντό μοιάζει σε πολλά στον Γιούγκερμαν, ίσως επειδή σε κάποια σημεία το ιστορικό πλαίσιο ταυτίζεται, ίσως σαν έναν ιδιότυπο φόρο τιμής στο έργο του Καραγάτση. Όμως, δεν είμαι σίγουρη ότι αυτό ήταν απαραίτητο ενώ ένα μεγάλο μέρος της αφήγησης που γίνεται μέσω επιστολών, συχνά ανάμεσα στον Ζιντό και τον από χρόνια νεκρό πλέον Γιούκερμαν είναι τουλάχιστον παράταιρο. Ακόμα, να δεχτώ ότι ένας αμόρφωτος φτωχοδιάβολος μπορεί να ελιχθεί, να αλλάξει χίλια πρόσωπα, να ντύνεται ωραία, να κάνει περιουσία, να έχει ερωτικές κατακτήσεις, να να να... αλλά κι ότι ήδη από τα παιδικά του χρόνια μέχρι και τα γεράματα, μπορεί να γράφει επιστολές σαν ποιητής, ε, αυτό δεν το δέχομαι, συγγνώμη.
Δεν θα ήθελα να επεκταθώ πιο πολύ στα αρνητικά του βιβλίου, απλά θα πω ότι ο Ισίδωρος Ζούργος συνήθως καταφέρνει να παρουσιάζει τρισδιάστατους ήρωες και πιο σφιχτοδεμένες και αληθοφανείς πλοκές. Εδώ οι χαρακτήρες, ο τρόπος εξέλιξης και εξιστόρησης, η πλοκή, είναι ανεξήγητα κατώτερα των προσδοκιών που ο ίδιος ο συγγραφέας με την καλή δουλειά του έχει δημιουργήσει.
Το βιβλίο σώζεται από την εκφραστική δεινότητα και την μεταδοτικότητα του συγγραφέα σε ότι αφορά το ιστορικό πλαίσιο και την γενικότερη ατμόσφαιρα της εκάστοτε εποχής και του εκάστοτε τόπου....
3+/5
December 4, 2018
Ο Ισίδωρος Ζουργός είναι ίσως ο μοναδικός σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας που μπορώ να πω ότι θαυμάζω. Η ιδιαιτερότητα των ιστοριών που αφηγείται και ο καταπληκτικός τρόπος γραφής του έχουν κερδίσει την εκτίμησή μου και έτσι περιμένω κάθε βιβλίο του να είναι μία γνήσια λογοτεχνική απόλαυση. Φυσικά αυτό μπορεί να είναι λίγο προβληματικό καθώς δημιουργούνται μεγάλες προσδοκίες που στο τέλος μπορεί να μην εκπληρωθούν. Αυτό το βιβλίο, βέβαια, μου άρεσε πολύ αλλά σε κάποια σημεία υπήρχε μία αμφιβολία για το αν βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τα άλλα βιβλία του που έπεσαν στα χέρια μου.
Το ξεκίνημα του βιβλίου ήταν πολλά υποσχόμενο καθώς ο συγγραφέας μας μεταφέρει στη Θεσσαλονίκη των αρχών του αιώνα, σε μία πόλη εντελώς διαφορετική που μόλις είχε συγκλονιστεί από ένα κοσμοϊστορικό γεγονός: την εξέγερση των νεότουρκων. Εκεί, με φόντο έναν πανέμορφο κήπο, ξεκινάει η ιστορία μας, με την επαφή του ήρωά μας με τον καθαιρεθέντα σουλτάνο και ένα μικρό κοριτσάκι ντυμένο στα άσπρα που θα γίνει ο έρωτας της ζωής του. Για λίγο βλέπουμε να περνάν τα χρόνια μέσα σε ένα ρομαντικό κλίμα και η σχέση τους να εξελίσσεται με τον πολύ αθώο και χαριτωμένο τρόπο που ζούσαν τότε τον έρωτα. Δυστυχώς, όμως, τότε είχαν ήδη αρχίσει να φυσάνε οι θύελλες του λεγόμενου μικρού εικοστού αιώνα και γρήγορα τους παρέσυραν και τους χώρισαν.
Κάπου εκεί, όμως, εμφανίστηκαν και οι πρώτες ενστάσεις μου για το βιβλίο καθώς ο συγγραφέας προσπερνάει αυτά τα γεγονότα στα οποία συμμετέχει ο ήρωας μας με μεγάλη ταχύτητα, κάνοντας μόνο κάποιες μικρές περιγραφές που για κάποιους μπορεί να είναι υπόδειγμα οικονομίας αλλά από αυτόν τον συγγραφέα περιμένω μόνο μεγάλες σπατάλες. Υπάρχει, βέβαια, μέσα από αυτές μία πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη της ιστορίας που μας επιτρέπει να πάμε σε κάποιες ιστορικές καταστάσεις όχι ιδιαίτερα γνωστές και μέσα από αυτές να δούμε και την εξέλιξη του χαρακτήρα του ήρωα μας που θα τον οδηγήσει στις επόμενες περιπέτειες του. Όπως είπα, όμως, ένιωθα ότι κάτι έλειπε. Τότε, όμως, έρχεται από το υπερπέραν να σώσει την κατάσταση ο... Καραγάτσης. Αποδίδοντας ένα φόρο τιμής ο συγγραφέας του βιβλίου ανακατεύει την ιστορία του Γιούγκερμαν προσθέτοντας στην γραφή του κάτι από το ύφος του συγγραφέα του και αυτό το παιχνίδισμα κάνει το βιβλίο μέχρι το τέλος του να είναι κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Με αυτό φυσικά δεν εννοώ ότι υπάρχει κάποια μίμηση - ούτως ή άλλως η επιρροή του Καραγάτση είναι φανερή σε όσα βιβλία του έχω διαβάσει - ή γενικότερα μία κακή πρόθεση, είναι μία ενδιαφέρουσα ιδέα που συνδέει το παρόν με το παρελθόν της Ελληνικής Λογοτεχνίας με έναν πολύ γοητευτικό τρόπο.
Μέχρι το τέλος, λοιπόν, το βιβλίο ξαναγίνεται απολαυστικό, με τον τρόπο που εγώ τουλάχιστον βρίσκω εξαιρετικά ελκυστικό, με τον Γιούγκερμαν-ικο ήρωα μας, να απαρνιέται το παρελθόν να γυρίζει τον κόσμο, να πλουτίζει σε λεφτά και εμπειρίες, να μαθαίνει πώς λειτουργεί ο κόσμος και έτσι να στεριώνει μέσα του ο κυνισμός, να γνωρίζει σημαντικούς άντρες και εξαιρετικές γυναίκες, να γνωρίζει χαρές και λύπες αλλά πάντα να μένει με την αίσθηση του ανικανοποίητου και μπορείτε να φανταστείτε τον λόγο. Το παρελθόν, όμως, έρχεται ξανά να τον συναντήσει για να γίνει μία τελευταία τακτοποίηση των λογαριασμών, μέσα στη θύελλα που συνεχίζεται και εκεί κλείνει ο κύκλος όπως πρέπει και ο επίλογος, ο οποίος ξεκινάει από τα πρώτα κεφάλαια, ολοκληρώνεται με κάτι θετικό και ιδιαίτερα όμορφο.
Με λίγα λόγια ακόμα ένα εξαιρετικό βιβλίο από έναν συγγραφέα που πραγματικά αξίζει το χαρακτηρισμό του λογοτέχνη. Η γραφή του είναι όπως πάντα, μοναδική, πλούσια και πανέμορφη, και προκαλεί την πιο έντονη εγκεφαλική ηδονή, την ώρα που ο ιδιαίτερος τρόπος που προσεγγίζει την ιστορία του και τους χαρακτήρες του ολοκληρώνουν το αποτέλεσμα με τον ιδανικότερο τρόπο. Για αυτό ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο μπορώ να κλείσω αυτήν την κριτική είναι για άλλη μία φορά μία υπόκλιση σε αυτό το σπουδαίο συγγραφικό ταλέντο
Το ξεκίνημα του βιβλίου ήταν πολλά υποσχόμενο καθώς ο συγγραφέας μας μεταφέρει στη Θεσσαλονίκη των αρχών του αιώνα, σε μία πόλη εντελώς διαφορετική που μόλις είχε συγκλονιστεί από ένα κοσμοϊστορικό γεγονός: την εξέγερση των νεότουρκων. Εκεί, με φόντο έναν πανέμορφο κήπο, ξεκινάει η ιστορία μας, με την επαφή του ήρωά μας με τον καθαιρεθέντα σουλτάνο και ένα μικρό κοριτσάκι ντυμένο στα άσπρα που θα γίνει ο έρωτας της ζωής του. Για λίγο βλέπουμε να περνάν τα χρόνια μέσα σε ένα ρομαντικό κλίμα και η σχέση τους να εξελίσσεται με τον πολύ αθώο και χαριτωμένο τρόπο που ζούσαν τότε τον έρωτα. Δυστυχώς, όμως, τότε είχαν ήδη αρχίσει να φυσάνε οι θύελλες του λεγόμενου μικρού εικοστού αιώνα και γρήγορα τους παρέσυραν και τους χώρισαν.
Κάπου εκεί, όμως, εμφανίστηκαν και οι πρώτες ενστάσεις μου για το βιβλίο καθώς ο συγγραφέας προσπερνάει αυτά τα γεγονότα στα οποία συμμετέχει ο ήρωας μας με μεγάλη ταχύτητα, κάνοντας μόνο κάποιες μικρές περιγραφές που για κάποιους μπορεί να είναι υπόδειγμα οικονομίας αλλά από αυτόν τον συγγραφέα περιμένω μόνο μεγάλες σπατάλες. Υπάρχει, βέβαια, μέσα από αυτές μία πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη της ιστορίας που μας επιτρέπει να πάμε σε κάποιες ιστορικές καταστάσεις όχι ιδιαίτερα γνωστές και μέσα από αυτές να δούμε και την εξέλιξη του χαρακτήρα του ήρωα μας που θα τον οδηγήσει στις επόμενες περιπέτειες του. Όπως είπα, όμως, ένιωθα ότι κάτι έλειπε. Τότε, όμως, έρχεται από το υπερπέραν να σώσει την κατάσταση ο... Καραγάτσης. Αποδίδοντας ένα φόρο τιμής ο συγγραφέας του βιβλίου ανακατεύει την ιστορία του Γιούγκερμαν προσθέτοντας στην γραφή του κάτι από το ύφος του συγγραφέα του και αυτό το παιχνίδισμα κάνει το βιβλίο μέχρι το τέλος του να είναι κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Με αυτό φυσικά δεν εννοώ ότι υπάρχει κάποια μίμηση - ούτως ή άλλως η επιρροή του Καραγάτση είναι φανερή σε όσα βιβλία του έχω διαβάσει - ή γενικότερα μία κακή πρόθεση, είναι μία ενδιαφέρουσα ιδέα που συνδέει το παρόν με το παρελθόν της Ελληνικής Λογοτεχνίας με έναν πολύ γοητευτικό τρόπο.
Μέχρι το τέλος, λοιπόν, το βιβλίο ξαναγίνεται απολαυστικό, με τον τρόπο που εγώ τουλάχιστον βρίσκω εξαιρετικά ελκυστικό, με τον Γιούγκερμαν-ικο ήρωα μας, να απαρνιέται το παρελθόν να γυρίζει τον κόσμο, να πλουτίζει σε λεφτά και εμπειρίες, να μαθαίνει πώς λειτουργεί ο κόσμος και έτσι να στεριώνει μέσα του ο κυνισμός, να γνωρίζει σημαντικούς άντρες και εξαιρετικές γυναίκες, να γνωρίζει χαρές και λύπες αλλά πάντα να μένει με την αίσθηση του ανικανοποίητου και μπορείτε να φανταστείτε τον λόγο. Το παρελθόν, όμως, έρχεται ξανά να τον συναντήσει για να γίνει μία τελευταία τακτοποίηση των λογαριασμών, μέσα στη θύελλα που συνεχίζεται και εκεί κλείνει ο κύκλος όπως πρέπει και ο επίλογος, ο οποίος ξεκινάει από τα πρώτα κεφάλαια, ολοκληρώνεται με κάτι θετικό και ιδιαίτερα όμορφο.
Με λίγα λόγια ακόμα ένα εξαιρετικό βιβλίο από έναν συγγραφέα που πραγματικά αξίζει το χαρακτηρισμό του λογοτέχνη. Η γραφή του είναι όπως πάντα, μοναδική, πλούσια και πανέμορφη, και προκαλεί την πιο έντονη εγκεφαλική ηδονή, την ώρα που ο ιδιαίτερος τρόπος που προσεγγίζει την ιστορία του και τους χαρακτήρες του ολοκληρώνουν το αποτέλεσμα με τον ιδανικότερο τρόπο. Για αυτό ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο μπορώ να κλείσω αυτήν την κριτική είναι για άλλη μία φορά μία υπόκλιση σε αυτό το σπουδαίο συγγραφικό ταλέντο
May 16, 2018
Και να που νοσταλγείς μέρες που δεν έζησες...
"Στα σκοτάδια η αυτοσυνείδηση δεν είναι η ίδια όπως στο φως... αφήνεται να γλιστρήσει στο γυαλισμένο ξύλο των ονείρων, εκεί που τα βαλς παίζουν χωρίς σταματημό κι ο χορός διακόπτεται μόνο απ' τους φελλούς των μπουκαλιών, αυτών που γέρασαν μέσα σε ανήλιαγες κάβες."
"Στα σκοτάδια η αυτοσυνείδηση δεν είναι η ίδια όπως στο φως... αφήνεται να γλιστρήσει στο γυαλισμένο ξύλο των ονείρων, εκεί που τα βαλς παίζουν χωρίς σταματημό κι ο χορός διακόπτεται μόνο απ' τους φελλούς των μπουκαλιών, αυτών που γέρασαν μέσα σε ανήλιαγες κάβες."
Read
May 27, 2020Δείτε την κριτική στα Ελληνικά στις βιβλιοαλχημείες
And after the disappointment I had with Omega Minor this book was a relief. Much more enjoyable.
This is a Greek book that tells the story of Thessaloniki, through the eyes of our protagonist.
To me, Zirdo, our protagonist, was a bit like Bel-Ami by Guy de Maupassant. Not a very likeable character. He was always seeing how to be better than anyone else; always reaching for the top.
In between the historical fiction chapters we also have metafiction(al) chapters subtitled: Stasimo (the chorus interruption in an ancient Greek tragedy).
Here is where we have the alter ego of the author reading the book he wrote to an ageing Zirdo.
The book he wrote is none other than the book we are reading: Zirdo's biography.
In these interruption/ interlude chapters we have discussions of what is real, what is fictional, the process of writing, the ethics of writing, and so on.
I really liked this book, on how it was structured, its story, and especially learning about the history of Thessaloniki.
July 16, 2018
Πρώτη επαφή με βιβλίο του Ζουργού και οι εντυπώσεις μου είναι θετικές. Στην αρχή το βρήκα αρκετά κουραστικό και βαρετό ομολογώ ότι πίεζα τον εαυτό μου να το συνεχίσει. Από τη σελίδα 160 όμως και μετά η πλοκή της ιστορίας κράτησε το ενδιαφέρον μου αμείωτο.
Στα + του βιβλίου:
1) το ιστορικό background του βιβλίου καταγράφει την περίοδο από το 1910 και μετά. Τα γεγονότα αφορούν την Ελλάδα αλλά εστιάζονται κυρίως στη Θεσσαλονίκη.
2) σημαντικές είναι και οι γνώσεις του συγγραφέα καθώς και η έρευνα για την εποχή που διαδραματίζονται τα γεγονότα.
3) η σκιαγράφηση των ηρώων. Η απόδοση των συναισθημάτων τους με τόσο ζωντανό τρόπο. Ο τρόπος που αποδίδει τις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων.
Στα -:
1) η γλώσσα του Ζουργού είναι εξαιρετική, ο λυρισμός είναι διάχυτος σε όλο το κείμενο όμως σε μερικά σημεία υπερβάλλει και γίνεται κουραστικός. Το ίδιο συμβαίνει και με τις αναλυτικές περιγραφές του.
Εν κατακλείδι, ήταν μια ευχάριστη γνωριμία με το συγγραφέα που θα συνεχιστεί μέσα και από τα υπόλοιπα βιβλία του.
Στα + του βιβλίου:
1) το ιστορικό background του βιβλίου καταγράφει την περίοδο από το 1910 και μετά. Τα γεγονότα αφορούν την Ελλάδα αλλά εστιάζονται κυρίως στη Θεσσαλονίκη.
2) σημαντικές είναι και οι γνώσεις του συγγραφέα καθώς και η έρευνα για την εποχή που διαδραματίζονται τα γεγονότα.
3) η σκιαγράφηση των ηρώων. Η απόδοση των συναισθημάτων τους με τόσο ζωντανό τρόπο. Ο τρόπος που αποδίδει τις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων.
Στα -:
1) η γλώσσα του Ζουργού είναι εξαιρετική, ο λυρισμός είναι διάχυτος σε όλο το κείμενο όμως σε μερικά σημεία υπερβάλλει και γίνεται κουραστικός. Το ίδιο συμβαίνει και με τις αναλυτικές περιγραφές του.
Εν κατακλείδι, ήταν μια ευχάριστη γνωριμία με το συγγραφέα που θα συνεχιστεί μέσα και από τα υπόλοιπα βιβλία του.
July 25, 2017
ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
http://stonasterismotouvivliou.blogsp...
Ο Ισίδωρος Ζουργός επανέρχεται με ένα μυθιστόρημα γοητευτικό σαν παραμύθι που διαβάζεται σε… "Λίγες και Μια Νυχτες"!
Αυτή τη φορά, η "Μυθολογία" της Θεσσαλονίκης εμπλουτίζεται με την περιπλάνηση ενός πολυπράγμωνα και φιλόδοξου άντρα, στα κύματα του 20ου αιώνα.
Πρόκειται για την πορεία ενός μικρού εφημεριδοπώλη από τις Εξοχές, που κρυφακούει τα παραμύθια ενός έκπτωτου Σουλτάνου για να αναζητήσει τελικά το δικό του.
Από την παγωμένη Ουκρανία ως τη Μασσαλία ,από την Αμβέρσα των διαμαντιών και τη Θεσσαλονίκη του Πολέμου ο Λευτέρης Ζεύγος θα αποδυθεί στο κυνήγι της ευδαιμονίας με πυξίδα μιαν ανεκπλήρωτη αγάπη και προορισμό την αυτογνωσία.
Έργο κοινωνικό με ιστορικό υπόβαθρο που καταλήγει στο ερώτημα της ύπαρξης είναι οι «Λίγες και Μια Νύχτες».
Μια υμνωδία στον έρωτα, που εμπνέει, αναβαπτίζει, εξαγνίζει!
Τόπος αναφοράς η χαμένη συνοικία των Εξοχών -με τον συγγραφέα να φωτογραφίζει τις πολλαπλές ρυμοτομικές, αρχιτεκτονικές και
πληθυσμιακές μεταμορφώσεις μιας πόλης που συμπύκνωσε όλες τις αιματηρές ανατροπές του περασμένου αιώνα.
Μια σύμπραξη ιστορικής γνώσης και συναισθήματος σε αφήγηση γραμμική, με παρεμβολές επιστολών και ιντερμέντζα που εντάσσουν την ιστορία στα πλαίσια ενός μυθιστορήματος, που ένας νέος συγγραφέας ετοιμάζει κατά παραγγελία ενός τυφλού πλέον ηλικιωμένου.
Εκφράζεται έτσι μια προβληματική για τη σχέση Τέχνης και ζωής, όπως στον «Φράουστ».
Γλωσσικά υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στην αφηγηματική καλλιέπεια και την απαραίτητη ελευθεριότητα μιας αντρικής ιστορίας.
Η διακειμενικότητα, στοιχείο έντονο στη γραφή του Ζουργού - στις «Νύχτες» εκφράζεται,δημιουργικά, με δεσπόζουσα επιρροή τον Καραγάτση
σε τριεπίπεδη "συνομιλία», όπου εμφανίζεται και ο Βασίλι Κάρλοβιτς Γιούγκερμαν-σε ομολογία ηθική και φιλοσοφική προς τον Ζεύγο.
Αναφορά γίνεται επίσης στο σοσιαλιστικής διάθεσης «Σιδερένιο Τακούνι» του Τζακ Λόντον, που πυροδοτεί μια ιδεολογική συζήτηση ανάμεσα στον Λευτέρη κι έναν συμπολεμιστή του στην Ουκρανία,
θυμίζοντας τη συνάντηση του Αξιώτη με τον ιδεολόγο Νικήτα Δροσάκη στα Ματωμένα Χώματα της Διδώς Σωτηρίου.
Είναι καινοτόμα και πολιτικά τολμηρή η δια μέσου των ηρώων, κριτική ματιά του Ζουργου προς την Εκστρατεία στην Κριμαία .
Στο βιβλίο έχουμε και παραλληλία με τους «Άθλιους» του Ουγκώ που κατονομάζει ο ίδιος ο συγγραφέας. Η λύτρωση στις «Νύχτες» έρχεται όμως λιγότερο χριστιανικά και περισσότερο "καζαντζακικά.
Αν "Η Σκιά Της Πεταλούδας" ήταν η «Ελεγεία των Αποτυχημένων», οι "Νύχτες" στέκουν στον αντίποδα, χρίζοντας τον Άνθρωπο "θριαμβευτή" με την αισιόδοξη λεβεντιά ενός Ζορμπά! Είναι, η ίδια παράξενη «νίκη» που ο Τολστόι υφαρπάζει την ύστατη στιγμή απ’τον Θάνατο (Αφέντης και Δούλος) για να προσφέρει την πίστη στην ανθρωπιά…
Οι Λίγες Και Μια Νύχτες" αποτελούν ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα πολλαπλών αναγνώσεων, που παγιώνει τη θέση του Ισίδωρου Ζουργού στις κορυφαίες πένες της γενιάς του!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ
http://stonasterismotouvivliou.blogsp...
http://stonasterismotouvivliou.blogsp...
Ο Ισίδωρος Ζουργός επανέρχεται με ένα μυθιστόρημα γοητευτικό σαν παραμύθι που διαβάζεται σε… "Λίγες και Μια Νυχτες"!
Αυτή τη φορά, η "Μυθολογία" της Θεσσαλονίκης εμπλουτίζεται με την περιπλάνηση ενός πολυπράγμωνα και φιλόδοξου άντρα, στα κύματα του 20ου αιώνα.
Πρόκειται για την πορεία ενός μικρού εφημεριδοπώλη από τις Εξοχές, που κρυφακούει τα παραμύθια ενός έκπτωτου Σουλτάνου για να αναζητήσει τελικά το δικό του.
Από την παγωμένη Ουκρανία ως τη Μασσαλία ,από την Αμβέρσα των διαμαντιών και τη Θεσσαλονίκη του Πολέμου ο Λευτέρης Ζεύγος θα αποδυθεί στο κυνήγι της ευδαιμονίας με πυξίδα μιαν ανεκπλήρωτη αγάπη και προορισμό την αυτογνωσία.
Έργο κοινωνικό με ιστορικό υπόβαθρο που καταλήγει στο ερώτημα της ύπαρξης είναι οι «Λίγες και Μια Νύχτες».
Μια υμνωδία στον έρωτα, που εμπνέει, αναβαπτίζει, εξαγνίζει!
Τόπος αναφοράς η χαμένη συνοικία των Εξοχών -με τον συγγραφέα να φωτογραφίζει τις πολλαπλές ρυμοτομικές, αρχιτεκτονικές και
πληθυσμιακές μεταμορφώσεις μιας πόλης που συμπύκνωσε όλες τις αιματηρές ανατροπές του περασμένου αιώνα.
Μια σύμπραξη ιστορικής γνώσης και συναισθήματος σε αφήγηση γραμμική, με παρεμβολές επιστολών και ιντερμέντζα που εντάσσουν την ιστορία στα πλαίσια ενός μυθιστορήματος, που ένας νέος συγγραφέας ετοιμάζει κατά παραγγελία ενός τυφλού πλέον ηλικιωμένου.
Εκφράζεται έτσι μια προβληματική για τη σχέση Τέχνης και ζωής, όπως στον «Φράουστ».
Γλωσσικά υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στην αφηγηματική καλλιέπεια και την απαραίτητη ελευθεριότητα μιας αντρικής ιστορίας.
Η διακειμενικότητα, στοιχείο έντονο στη γραφή του Ζουργού - στις «Νύχτες» εκφράζεται,δημιουργικά, με δεσπόζουσα επιρροή τον Καραγάτση
σε τριεπίπεδη "συνομιλία», όπου εμφανίζεται και ο Βασίλι Κάρλοβιτς Γιούγκερμαν-σε ομολογία ηθική και φιλοσοφική προς τον Ζεύγο.
Αναφορά γίνεται επίσης στο σοσιαλιστικής διάθεσης «Σιδερένιο Τακούνι» του Τζακ Λόντον, που πυροδοτεί μια ιδεολογική συζήτηση ανάμεσα στον Λευτέρη κι έναν συμπολεμιστή του στην Ουκρανία,
θυμίζοντας τη συνάντηση του Αξιώτη με τον ιδεολόγο Νικήτα Δροσάκη στα Ματωμένα Χώματα της Διδώς Σωτηρίου.
Είναι καινοτόμα και πολιτικά τολμηρή η δια μέσου των ηρώων, κριτική ματιά του Ζουργου προς την Εκστρατεία στην Κριμαία .
Στο βιβλίο έχουμε και παραλληλία με τους «Άθλιους» του Ουγκώ που κατονομάζει ο ίδιος ο συγγραφέας. Η λύτρωση στις «Νύχτες» έρχεται όμως λιγότερο χριστιανικά και περισσότερο "καζαντζακικά.
Αν "Η Σκιά Της Πεταλούδας" ήταν η «Ελεγεία των Αποτυχημένων», οι "Νύχτες" στέκουν στον αντίποδα, χρίζοντας τον Άνθρωπο "θριαμβευτή" με την αισιόδοξη λεβεντιά ενός Ζορμπά! Είναι, η ίδια παράξενη «νίκη» που ο Τολστόι υφαρπάζει την ύστατη στιγμή απ’τον Θάνατο (Αφέντης και Δούλος) για να προσφέρει την πίστη στην ανθρωπιά…
Οι Λίγες Και Μια Νύχτες" αποτελούν ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα πολλαπλών αναγνώσεων, που παγιώνει τη θέση του Ισίδωρου Ζουργού στις κορυφαίες πένες της γενιάς του!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ
http://stonasterismotouvivliou.blogsp...
January 11, 2018
Στον Ματίας Αλμοσίνο, η αφήγηση ξεκινάει με φοβερό ενδιαφέρον,κάπου στη μέση χάνει την δυναμική της κάνοντας μια τεράστια κοιλιά και πρός το τέλος ξαναβουτάει τον αναγνώστη από τα μαλλιά για να τον συνεπάρει. Στην Αηδονόπιτα, η αφήγηση μέχρι τη μέση του βιβλίου είναι πολύ χλιαρή, ξεκινάει μια σταδιακή ανοδική πορεία κι έρχονται οι τελευταίες διακόσιες σελίδες του βιβλίου και σε ρουφάνε με κινηματογραφική ταχύτητα.
Στο Λίγες και μία Νύχτες δεν συμβαίνει τίποτα από τα δύο. Η αφήγηση είναι σταθερά συναρπαστική από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, με ενδιάμεσες συναισθηματικές κορυφώσεις. Η γλώσσα του Ζουργού εκπληκτική για άλλη μια φορά, και πιο μεστή και ουσιαστική από τα υπόλοιπα που έχω διαβάσει. Φυσικά λυρικός και περιγραφικός όπως πάντα (η ωραιότερη περιγραφή κατεδάφισης των παλιών αρχοντικών που έχω διαβάσει), αλλά νομίζω πιο σίγουρος. Εξαιρετικό ανάγνωσμα και σίγουρα ένα από τα επόμενα θα είναι η Σκιά της Πεταλούδας που περιμένει αρκετό καιρό.
Στο Λίγες και μία Νύχτες δεν συμβαίνει τίποτα από τα δύο. Η αφήγηση είναι σταθερά συναρπαστική από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, με ενδιάμεσες συναισθηματικές κορυφώσεις. Η γλώσσα του Ζουργού εκπληκτική για άλλη μια φορά, και πιο μεστή και ουσιαστική από τα υπόλοιπα που έχω διαβάσει. Φυσικά λυρικός και περιγραφικός όπως πάντα (η ωραιότερη περιγραφή κατεδάφισης των παλιών αρχοντικών που έχω διαβάσει), αλλά νομίζω πιο σίγουρος. Εξαιρετικό ανάγνωσμα και σίγουρα ένα από τα επόμενα θα είναι η Σκιά της Πεταλούδας που περιμένει αρκετό καιρό.
May 24, 2017
Έχω πάθει το ίδιο με όλα τα βιβλία του Ισιδωρου Ζουργού που έχω διαβάσει (Αηδονόπιτα, στη σκιά της πεταλούδας, Ανεμώλια, λίγες και μια νυχτες) και δεν είναι τυχαίο. Μπορεί κάποιες φορές η γλώσσα που χρησιμοποιεί να είναι λυρική, δηλαδή περιγραφές ή λέξεις που δεν είναι γνωστές ή δε χρησιμοποιουνται ευρέως και απίστευτες μεταφορές (εγώ σαν τριτοδεσμίτισσα απολαμβάνω αυτό το ιδιαίτερο, πλούσιο, ελληνικό λεξιλόγιο )αλλά πάντα μα πάντα χάνομαι στις σελίδες. Ξεχνάω ποια είμαι και πού βρίσκομαι.. Έτσι κι αυτό το βιβλίο με παρέσυρε. Σαν να ήμουν κι εγώ ένας Λευτέρης που δε μεγάλωσε ποτέ κι έμεινα κρυμμένη πίσω από μια κουρτίνα ακούγοντας παραμύθια. Μέχρι την τελευταία σελίδα. Και μετά, σαν να ξύπνησα από όνειρο είχα ακόμα την αίσθηση αυτής της εποχής. Κρίμα που η γειτονιά των Εξοχών δεν υπάρχει πια μα χαίρομαι που την είδα τόσο ζωντανά μπροστά μου. Για άλλη μια φορά γοητεύτηκα. .
December 7, 2017
Πολυπολιτισμική, συλλέκτρια πολλών και σημαντικών ιστορικών εξελίξεων η Θεσσαλονίκη. Η πόλη που επιλέγει ο Ισίδωρος Ζουργός να γίνει το επίκεντρο της ιστορίας του. Και φυσικά η πόλη μέσα από την μαγική του πένα παίρνει άλλη υπόσταση και άλλη διάσταση. Με τους μοναδικούς ελιγμούς του λόγου του η πόλη αυτή παίρνει ένα άλλο χρώμα και μια άλλη αξία. Ταυτόχρονα καταφέρνει να δημιουργήσει έναν ήρωα που δεν καλουπώνεται ούτε καν στα χέρια του ίδιου του συγγραφέα του. Του ίδιου του δημιουργού και εμπνευστή του. Μια πολυδιάστατη προσωπικότητα ξεδιπλώνεται μέσα από μια θεσπέσια και ξεχωριστή ιστορία που θα καθηλώσει και θα αναθεωρήσει πολλές σκέψεις και πολλές εικόνες κατά την διάρκεια της εξέλιξης της.
Βρισκόμαστε στον Απρίλιο του 1909 τότε που ο έκπτωτος Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ φτάνει στην πόλη εξόριστος, ύστερα από την καθαίρεση του από το κίνημα των Νεοτούρκων. Θα παραμείνει φιλοξενούμενος στην βίλα Αλλατίνι. Εκεί θα τον συναντήσει ο εντεκάχρονος Λευτέρης Ζεύγος. Ο Λευτέρης είναι ο γιός του κηπουρού και επισκέπτεται συχνά την βίλα για να βοηθάει τον πατέρα του. Αθέατος, μέσα στο σκοτάδι, στα κρυφά, παρακολουθεί εκστατικά τις εξιστορήσεις του έκπτωτου σουλτάνου. Μέσα σε Λίγες και Μία Νύχτες ξετυλίγονται χίλιες και μια ενοχές της πολύκροτης ζωής του σουλτάνου. Ενώ παράλληλα γεννιέται ένας μικρός και άγουρος παιδικός έρωτας ανάμεσα στον Λευτέρη και την Μίρζα της κόρης του ντονμέ (Εξισλαμισμένος Εβραίος) Αλπερ Μπέη. Το συναίσθημα σιγά σιγά μεγαλώνει, θεριεύει και μεστώνει. Βγάζει ρίζες μέσα του. Τον καθηλώνει και τον ορίζει σε κάθε σκέψη και σε κάθε πράξη. Η κοινωνική απόσταση που χωρίζει τους δυο νέους αλλά και διάφορα περιστατικά που θα φανούν ανασταλτικά θα τους κρατήσουν σε απόσταση.
Με την δύναμη των λέξεων και την δυναμική της περίτεχνης πλοκής παρακολουθούμε σταδιακά και μεθοδικά την εξέλιξη και την διακύμανση της σχέσης του Λευτέρη και της Μίρζα ανάμεσα σε πολλά τεχνάσματα και πολλές μεταφορές σε άλλα πλάνα της εξιστόρησης. Σε κανένα σημείο όμως δεν χάνουμε την επαφή με την ορατή ή αόρατη πάλη του ήρωα με τα συναισθήματα του. Ο Λευτέρης σπάει απο έρωτα και άπλετο εγωισμό. Ο Συγγραφέας σκιαγραφώντας τον πολύπλοκο και ιδιόρυθμο χαρακτήρα του Λευτέρη Ζεύγου διασπά κυριολεκτικά και μεταφορικά την προσωπικότητα του ήρωα σε δύο κομμάτια. Γιατί έτσι το έφεραν οι συνθήκες ή γιατί έτσι το θέλησε ο συγγραφέας.
Ο Λευτέρης φιλόδοξος και πεισματάρης μπλέκει με τον υπόκοσμο αλλά κατορθώνει παράλληλα να γίνει το δεξί χέρι του Αλπερέν Μπέη. Παίζει με την φωτιά. Ζει με την περιπέτεια και τον τυχοδιωκτισμό. Ο αναγνώστης παρακολουθεί με εκστασιασμό την έντονη και αναλλοίωτη αγάπη του μέσα στον χρόνο για την Μίρζα και την δυνατή επιθυμία του να πετύχει. Το πάθος του να ανέλθει στο ίδιο οικονομικό και κοινωνικό status με την οικογένεια της αγαπημένης του, αλλά και την ανάγκη του να γίνει σπουδαίος για να ανέβει στα μάτια της.
Η Ζωή του σπάει, χωρίζεται στα δυο. Διχάζεται ανάμεσα στον έρωτα και την αμφιβολία. Ανάμεσα στον εγωισμό και την προσωπική καταξίωση. Όταν η ιστορική συγκυρία αλλά και η ανθρώπινη επέμβαση τον αναγκάσουν να ακολουθήσει το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία θα βιώσει μια συγκλονιστική περιπέτεια επιβίωσης που τελικά θα τον οδηγήσει στην λιποταξία. Στην μόνη ορατή και υπαρκτή δίοδο σωτηρίας.
Μια νέα ζωή, ένα νέο όνομα σε μια άλλη πόλη. Άγνωστος μεταξύ αγνώστων ο Ευγένιος Ζιρντό θα αντικαταστήσει τον Λευτέρη Ζεύγο στέλνοντας τον στην ανυπαρξία. Χωρίς να έχει παραλλαχθεί η βάση της προσωπικότητας του η φιλοδοξία και το πείσμα. Η ανάγκη για επιτυχία θα τον οδηγήσει και ως Ευγένιο Ζιρντό αγκαλιά με τον κίνδυνο. Νέες περιπέτειες αλλά και νέες σημαντικές γνωριμίες. Νέες προκλήσεις αλλά και πολλές ριψοκίνδυνες κινήσεις. Θα μπλεχτεί με πολλές γυναίκες, αλλά δεν θα δεθεί με καμία. Ένα επαναλαμβανόμενο ταξίδι ανάμεσα στο Παρίσι, στον Πειραιά, στην Μασσαλία και την Αμβέρσα. Με τελικό προορισμό την Θεσσαλονίκη και τον επαναπατρισμό ενός άντρα που άλλαξε πολύ στο βάθος του χρόνου αλλά που διεκδικεί με το ίδιο πάθος μια τελευταία συνάντηση με όλα αυτά που άφησε πίσω φεύγοντας ξαφνικά απο την πόλη που τον γέννησε και τον έθρεψε.
Ανάμεσα στην συγκλονιστική και καταιγιστική αφήγηση της ζωής των δυο εαυτών του ίδιου ήρωα παρακολουθούμε την μυθιστορηματική εκδοχή της ζωής του Λευτέρη Ζεύγου/ Ευγένιου Ζιρντό όπως την καταγράφει ο Ορέστης ο νεαρός βοηθός του. Μια ανατρεπτική εκδοχή που μέσα σε Λίγες και Μία νύχτες θα ανατρέψει, θα αλλάξει και θα ανακατασκευάσει τα δεδομένα μιας συναρπαστικής ζωής.
Ο Ισίδωρος Ζουργός πλάθοντας έναν αμφιλεγόμενο και δισυπόστατο ήρωα καταφέρνει να διχάσει την σκέψη και να αναδείξει την μεγαλειώδη πάλη του ξεχωριστού ήρωα του με την μοναξιά, την φιλοδοξία, τον εγωισμό και τον δυνατό έρωτα. Ταυτόχρονα τοποθετεί τα γεγονότα σε μια χρονική περίοδο που η Θεσσαλονίκη και γενικότερα η Ελλάδα δέκτηκε πολλές και απανωτές ιστορικές αλλαγές. Σκληρές και καθοριστικές. Ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος με την άγνωστη σε πολλούς εκστρατεία των Ελλήνων στην Ουκρανία. Ο Εθνικός Διχασμός. Η Μεγάλη Πυρκαγιά στην Θεσσαλονίκη το 1917 που άλλαξε ριζικά την εικόνα της με την μετέπειτα ανοικοδόμηση της και τον εκ νέου σχεδιασμό της πολεοδομικής της τοποθέτησης. Ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Διωγμός των Εβραίων απο τους Ναζί. Το Πογκρόμ των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955. Ο θεσμός της αντιπαροχής.
Και όλα αυτά παρουσιάζονται δίχως να κουράζουν. Σαν σε κάθε κεφάλαιο να περνά απο μπροστά μας ένας μικρός εφημεριδοπώλης σαν τον μικρό Λευτέρη Ζεύγο και να διαλαλεί τα σημαντικά γεγονότα της ημέρας.
Ένα ταξίδι με στάσεις καθοριστικές σε διάφορα σημεία της Ευρώπης. Απο την Θεσσαλονίκη στην Ουκρανία. Στο Παρίσι, στην Μασσαλία, στην Αμβέρσα. Εξαιρετική η σκοπιμότητα της συμμετοχής σε καθοριστικά σημεία μιας εμφατικής μορφής της κλασσικής μυθιστοριογραφίας του Γιούγκερμαν. Με σκοπό να δεθεί η ιστορία αλλά και να τονιστεί ο παραλληλισμός του κεντρικού ήρωα με τον άλλο του εαυτό. Η κόντρα του με την ίδια του την υπόσταση.
https://vivlionerga.blogspot.gr/2017/...
Βρισκόμαστε στον Απρίλιο του 1909 τότε που ο έκπτωτος Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ φτάνει στην πόλη εξόριστος, ύστερα από την καθαίρεση του από το κίνημα των Νεοτούρκων. Θα παραμείνει φιλοξενούμενος στην βίλα Αλλατίνι. Εκεί θα τον συναντήσει ο εντεκάχρονος Λευτέρης Ζεύγος. Ο Λευτέρης είναι ο γιός του κηπουρού και επισκέπτεται συχνά την βίλα για να βοηθάει τον πατέρα του. Αθέατος, μέσα στο σκοτάδι, στα κρυφά, παρακολουθεί εκστατικά τις εξιστορήσεις του έκπτωτου σουλτάνου. Μέσα σε Λίγες και Μία Νύχτες ξετυλίγονται χίλιες και μια ενοχές της πολύκροτης ζωής του σουλτάνου. Ενώ παράλληλα γεννιέται ένας μικρός και άγουρος παιδικός έρωτας ανάμεσα στον Λευτέρη και την Μίρζα της κόρης του ντονμέ (Εξισλαμισμένος Εβραίος) Αλπερ Μπέη. Το συναίσθημα σιγά σιγά μεγαλώνει, θεριεύει και μεστώνει. Βγάζει ρίζες μέσα του. Τον καθηλώνει και τον ορίζει σε κάθε σκέψη και σε κάθε πράξη. Η κοινωνική απόσταση που χωρίζει τους δυο νέους αλλά και διάφορα περιστατικά που θα φανούν ανασταλτικά θα τους κρατήσουν σε απόσταση.
Με την δύναμη των λέξεων και την δυναμική της περίτεχνης πλοκής παρακολουθούμε σταδιακά και μεθοδικά την εξέλιξη και την διακύμανση της σχέσης του Λευτέρη και της Μίρζα ανάμεσα σε πολλά τεχνάσματα και πολλές μεταφορές σε άλλα πλάνα της εξιστόρησης. Σε κανένα σημείο όμως δεν χάνουμε την επαφή με την ορατή ή αόρατη πάλη του ήρωα με τα συναισθήματα του. Ο Λευτέρης σπάει απο έρωτα και άπλετο εγωισμό. Ο Συγγραφέας σκιαγραφώντας τον πολύπλοκο και ιδιόρυθμο χαρακτήρα του Λευτέρη Ζεύγου διασπά κυριολεκτικά και μεταφορικά την προσωπικότητα του ήρωα σε δύο κομμάτια. Γιατί έτσι το έφεραν οι συνθήκες ή γιατί έτσι το θέλησε ο συγγραφέας.
Ο Λευτέρης φιλόδοξος και πεισματάρης μπλέκει με τον υπόκοσμο αλλά κατορθώνει παράλληλα να γίνει το δεξί χέρι του Αλπερέν Μπέη. Παίζει με την φωτιά. Ζει με την περιπέτεια και τον τυχοδιωκτισμό. Ο αναγνώστης παρακολουθεί με εκστασιασμό την έντονη και αναλλοίωτη αγάπη του μέσα στον χρόνο για την Μίρζα και την δυνατή επιθυμία του να πετύχει. Το πάθος του να ανέλθει στο ίδιο οικονομικό και κοινωνικό status με την οικογένεια της αγαπημένης του, αλλά και την ανάγκη του να γίνει σπουδαίος για να ανέβει στα μάτια της.
Η Ζωή του σπάει, χωρίζεται στα δυο. Διχάζεται ανάμεσα στον έρωτα και την αμφιβολία. Ανάμεσα στον εγωισμό και την προσωπική καταξίωση. Όταν η ιστορική συγκυρία αλλά και η ανθρώπινη επέμβαση τον αναγκάσουν να ακολουθήσει το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία θα βιώσει μια συγκλονιστική περιπέτεια επιβίωσης που τελικά θα τον οδηγήσει στην λιποταξία. Στην μόνη ορατή και υπαρκτή δίοδο σωτηρίας.
Μια νέα ζωή, ένα νέο όνομα σε μια άλλη πόλη. Άγνωστος μεταξύ αγνώστων ο Ευγένιος Ζιρντό θα αντικαταστήσει τον Λευτέρη Ζεύγο στέλνοντας τον στην ανυπαρξία. Χωρίς να έχει παραλλαχθεί η βάση της προσωπικότητας του η φιλοδοξία και το πείσμα. Η ανάγκη για επιτυχία θα τον οδηγήσει και ως Ευγένιο Ζιρντό αγκαλιά με τον κίνδυνο. Νέες περιπέτειες αλλά και νέες σημαντικές γνωριμίες. Νέες προκλήσεις αλλά και πολλές ριψοκίνδυνες κινήσεις. Θα μπλεχτεί με πολλές γυναίκες, αλλά δεν θα δεθεί με καμία. Ένα επαναλαμβανόμενο ταξίδι ανάμεσα στο Παρίσι, στον Πειραιά, στην Μασσαλία και την Αμβέρσα. Με τελικό προορισμό την Θεσσαλονίκη και τον επαναπατρισμό ενός άντρα που άλλαξε πολύ στο βάθος του χρόνου αλλά που διεκδικεί με το ίδιο πάθος μια τελευταία συνάντηση με όλα αυτά που άφησε πίσω φεύγοντας ξαφνικά απο την πόλη που τον γέννησε και τον έθρεψε.
Ανάμεσα στην συγκλονιστική και καταιγιστική αφήγηση της ζωής των δυο εαυτών του ίδιου ήρωα παρακολουθούμε την μυθιστορηματική εκδοχή της ζωής του Λευτέρη Ζεύγου/ Ευγένιου Ζιρντό όπως την καταγράφει ο Ορέστης ο νεαρός βοηθός του. Μια ανατρεπτική εκδοχή που μέσα σε Λίγες και Μία νύχτες θα ανατρέψει, θα αλλάξει και θα ανακατασκευάσει τα δεδομένα μιας συναρπαστικής ζωής.
Ο Ισίδωρος Ζουργός πλάθοντας έναν αμφιλεγόμενο και δισυπόστατο ήρωα καταφέρνει να διχάσει την σκέψη και να αναδείξει την μεγαλειώδη πάλη του ξεχωριστού ήρωα του με την μοναξιά, την φιλοδοξία, τον εγωισμό και τον δυνατό έρωτα. Ταυτόχρονα τοποθετεί τα γεγονότα σε μια χρονική περίοδο που η Θεσσαλονίκη και γενικότερα η Ελλάδα δέκτηκε πολλές και απανωτές ιστορικές αλλαγές. Σκληρές και καθοριστικές. Ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος με την άγνωστη σε πολλούς εκστρατεία των Ελλήνων στην Ουκρανία. Ο Εθνικός Διχασμός. Η Μεγάλη Πυρκαγιά στην Θεσσαλονίκη το 1917 που άλλαξε ριζικά την εικόνα της με την μετέπειτα ανοικοδόμηση της και τον εκ νέου σχεδιασμό της πολεοδομικής της τοποθέτησης. Ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Διωγμός των Εβραίων απο τους Ναζί. Το Πογκρόμ των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955. Ο θεσμός της αντιπαροχής.
Και όλα αυτά παρουσιάζονται δίχως να κουράζουν. Σαν σε κάθε κεφάλαιο να περνά απο μπροστά μας ένας μικρός εφημεριδοπώλης σαν τον μικρό Λευτέρη Ζεύγο και να διαλαλεί τα σημαντικά γεγονότα της ημέρας.
Ένα ταξίδι με στάσεις καθοριστικές σε διάφορα σημεία της Ευρώπης. Απο την Θεσσαλονίκη στην Ουκρανία. Στο Παρίσι, στην Μασσαλία, στην Αμβέρσα. Εξαιρετική η σκοπιμότητα της συμμετοχής σε καθοριστικά σημεία μιας εμφατικής μορφής της κλασσικής μυθιστοριογραφίας του Γιούγκερμαν. Με σκοπό να δεθεί η ιστορία αλλά και να τονιστεί ο παραλληλισμός του κεντρικού ήρωα με τον άλλο του εαυτό. Η κόντρα του με την ίδια του την υπόσταση.
https://vivlionerga.blogspot.gr/2017/...
June 15, 2017
Δεν είμαι αντικειμενικός με τα βιβλία του Ζουργού.Έχει βρει το κουμπί μου ο μπαγλαμας και οτιδήποτε γράφει το λατρεύω.Παρακολουθούμε την περιπετειώδη ζωή του Λευτέρη Ζευγου σε Σαλονικη,Ουκρανία,Γαλλία και πίσω Σαλονικη πάλι.Μέσα απο τη ζωή του μας δίνονται στο πιάτο δυο πόλεμοι,μια κατοχή και οι ζωές διαφόρων γυναικών κυρίως.Δεν ξέρω αν το συγκεκριμένο βιβλιο μου άρεσε περισσοτερο ή λιγότερο από τα προηγούμενα του,δυσκολο να πω.Μου έφτιαξε ενα σωρό εικόνες στο μυαλό,με έβαλε στη θεση του ήρωα να αγωνιώ,να ζω και να θυμαμαι μαζί του.
Ανυπομονώ ήδη για το επόμενο ταξίδι που θα με στείλει ο Ισιδωρος Ζουργός.
Ανυπομονώ ήδη για το επόμενο ταξίδι που θα με στείλει ο Ισιδωρος Ζουργός.
April 19, 2017
Ένα ακόμα ιστορικό μυθιστόρημα άνω των 500 σελίδων από τον Ι. Ζουργό. Πραγματεύεται θέματα γνωστά. Ο 20ος αιώνας, οι σχέσεις Ελλήνων-Τούρκων, το 1922, οι πόλεμοι. Κεντρικό σκηνικό η προπολεμική Θεσσαλονίκη, η πόλη του. Έχει ψάξει, έχει μελετήσει. Την ξέρει καλά την πόλη του. Επιμέρους αναφορές κ σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.
Αυτό όμως που είναι το δυνατό στοιχείο του βιβλίου είναι οι ήρωες. Αυτό είναι το δυνατό στοιχείο του Ζουργού γενικά. Οι ήρωες του είναι ζωντανοί, πραγματικοί. Δεν είναι χάρτινοι! Είναι χαρακτήρες με βάθος, με πληρότητα. Όχι μόνο οι πρωταγωνιστές, αλλά κ οι δευτερεύοντες χαρακτήρες. Εξαιρώ σε ένα βαθμό την κεντρική ηρωίδα, την Εβραία Μίρζα, η οποία αναπτύσσεται πλάι στον κεντρικό ήρωα και ένεκα αυτού. Δεν έχει μια απολύτως αυτόνομη παρουσία κ αυτό της στερεί κάπως από την ολοκλήρωσή της.
Το βιβλίο διαβάζεται πολύ άνετα, ρέει θαυμάσια κ έχει ενδιαφέρον. Πέραν τούτων, αυτό που έχει σημασία είναι πως είναι αληθινό. Αναγνωρίζει κανείς στις σελίδες του, ανθρώπους, καταστάσεις, συναισθήματα, τόπους. Πατάει πάνω στη συλλογική μας μνήμη κ πατάει γερά.
Εκτός από ενδιαφέρον, είναι επιπλέον γεμάτο έντονα συναισθήματα. Η κεντρική ερωτική ιστορία ενός δυστοπικού έρωτα (όπως είναι όλοι οι μεγάλοι, παράφοροι, αληθινοί έρωτες που τρέφονται από τις δυσκολίες) αγκαλιάζεται με παράλληλες μικρές κ μεγάλες ιστορίες επιβίωσης σε δύσκολα χρόνια.
Πολύ ενδιαφέρον βρίσκω επίσης το εύρημα της εμφάνισης ηρώων από άλλα πασίγνωστα βιβλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας - ενδεικτικά αναφέρω τον Β. Γιουγκερμαν (του Μ. Καραγάτση), ο οποίος παίζει σημαντικό ρόλο στην πλοκή.
Μαζί με τα "Ανεμώλια" είναι ίσως το καλύτερό του. Σίγουρα καλύτερο από το προηγούμενό του.
Συστήνεται ανεπιφύλακτα!
Αυτό όμως που είναι το δυνατό στοιχείο του βιβλίου είναι οι ήρωες. Αυτό είναι το δυνατό στοιχείο του Ζουργού γενικά. Οι ήρωες του είναι ζωντανοί, πραγματικοί. Δεν είναι χάρτινοι! Είναι χαρακτήρες με βάθος, με πληρότητα. Όχι μόνο οι πρωταγωνιστές, αλλά κ οι δευτερεύοντες χαρακτήρες. Εξαιρώ σε ένα βαθμό την κεντρική ηρωίδα, την Εβραία Μίρζα, η οποία αναπτύσσεται πλάι στον κεντρικό ήρωα και ένεκα αυτού. Δεν έχει μια απολύτως αυτόνομη παρουσία κ αυτό της στερεί κάπως από την ολοκλήρωσή της.
Το βιβλίο διαβάζεται πολύ άνετα, ρέει θαυμάσια κ έχει ενδιαφέρον. Πέραν τούτων, αυτό που έχει σημασία είναι πως είναι αληθινό. Αναγνωρίζει κανείς στις σελίδες του, ανθρώπους, καταστάσεις, συναισθήματα, τόπους. Πατάει πάνω στη συλλογική μας μνήμη κ πατάει γερά.
Εκτός από ενδιαφέρον, είναι επιπλέον γεμάτο έντονα συναισθήματα. Η κεντρική ερωτική ιστορία ενός δυστοπικού έρωτα (όπως είναι όλοι οι μεγάλοι, παράφοροι, αληθινοί έρωτες που τρέφονται από τις δυσκολίες) αγκαλιάζεται με παράλληλες μικρές κ μεγάλες ιστορίες επιβίωσης σε δύσκολα χρόνια.
Πολύ ενδιαφέρον βρίσκω επίσης το εύρημα της εμφάνισης ηρώων από άλλα πασίγνωστα βιβλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας - ενδεικτικά αναφέρω τον Β. Γιουγκερμαν (του Μ. Καραγάτση), ο οποίος παίζει σημαντικό ρόλο στην πλοκή.
Μαζί με τα "Ανεμώλια" είναι ίσως το καλύτερό του. Σίγουρα καλύτερο από το προηγούμενό του.
Συστήνεται ανεπιφύλακτα!
February 7, 2019
Αν και όχι τόσο δυνατό όσο τα προηγούμενα του, το απόλαυσα. Δεν έχει τα στοιχεία εκείνα που διέθεταν κάποια από τα προηγούμενά του βιβλία και ιδιαίτερα οι Σκηνές από το βίο του Ματίας Αλμοσίνο.
Η γλώσσα του παραμένει γεμάτη λυρισμό, και μου αρέσει τόσο να την διαβάζω.
Ως αναγνώστες, παρακολουθούμε παράλληλα με την ιστορία των μυθιστορηματικών ηρώων και την κύρια Ιστορία. Ο Ζουργός έχει κάνει άλλη μία φορά φοβερή ιστορική έρευνα. Διαβάζοντας το βιβλίο ο αναγνώστης μαθαίνει για την πιο ενδιαφέρουσα, την πιο τραγική πόλη μέσα στον εικοστό αιώνα, την Θεσσαλονίκη του μεσοπολέμου, για την ζωή της, την οικονομία της, την βιομηχανία της, την ρυμοτομία της.
Νομίζω ότι οι περιγραφές της πόλης της Θεσσαλονίκης, των μνημείων και των σπιτιών της, που κάνει ο Ζουργός όπως και αυτές της Βοϊκου στους Ψίθυρους του Βαρδάρη είναι ο καλύτερος καθρέφτης της τότε πόλης.
Το μόνο που δεν μου άρεσε ήταν η εμφάνιση του Γιούγκερμαν, δεν κατάλαβα τον σκοπό αυτής της εμπλοκής αλλά στο τέλος δεν είναι για να καταλαβαίνουμε όλοι, όλα!
Η γλώσσα του παραμένει γεμάτη λυρισμό, και μου αρέσει τόσο να την διαβάζω.
Ως αναγνώστες, παρακολουθούμε παράλληλα με την ιστορία των μυθιστορηματικών ηρώων και την κύρια Ιστορία. Ο Ζουργός έχει κάνει άλλη μία φορά φοβερή ιστορική έρευνα. Διαβάζοντας το βιβλίο ο αναγνώστης μαθαίνει για την πιο ενδιαφέρουσα, την πιο τραγική πόλη μέσα στον εικοστό αιώνα, την Θεσσαλονίκη του μεσοπολέμου, για την ζωή της, την οικονομία της, την βιομηχανία της, την ρυμοτομία της.
Νομίζω ότι οι περιγραφές της πόλης της Θεσσαλονίκης, των μνημείων και των σπιτιών της, που κάνει ο Ζουργός όπως και αυτές της Βοϊκου στους Ψίθυρους του Βαρδάρη είναι ο καλύτερος καθρέφτης της τότε πόλης.
Το μόνο που δεν μου άρεσε ήταν η εμφάνιση του Γιούγκερμαν, δεν κατάλαβα τον σκοπό αυτής της εμπλοκής αλλά στο τέλος δεν είναι για να καταλαβαίνουμε όλοι, όλα!
February 14, 2020
Πρώτη επαφή με τη γραφή του Ζουργού και απλά έμεινα ενθουσιασμένη. Πολύ ενδιαφέρουσα αποτύπωση της ζωής και της κατάστασης στη Θεσσαλονίκη από το 1909 έως το 1979, εξαιρετικά προσεγμένη και δουλεμένη γλώσσα, εξαιρετικό παιχνίδισμα μεταξύ της διπλής μυθοπλασίας (του βιβλίου που γράφει ο Ορέστης και της "πραγματικής" ζωής του Λευτέρη), αναπάντεχο αλλά καλοδεχούμενο λογοτεχνικό παιχνίδι με την εισαγωγή του Γιούγκερμαν σαν να ήταν πραγματικός άνθρωπος, σαφείς αναφορές στο Γιούγκερμαν ακόμα και πριν την αναφορά του στο κείμενο, τεκμηριωμένο ιστορικό πλαίσιο που μας μετέφερε την εικόνα της μεταμόρφωσης της πόλης από αυτήν που κατοικούνταν από πολλές διαφορετικές πολιτισμικές και θ��ησκευτικ��ς εθνοτικές ομάδες στη σημερινή μορφή μετά τα θλιβερά γεγονότα της ανταλλαγής πληθυσμών και της γενοκτονίας των Εβραίων. Οι χαρακτήρες θα μπορούσαν να είναι πιο ανεπτυγμένοι αλλά δεν τους θεωρώ αφύσικους ή με μη αναμενόμενες ή μη αποδιδόμενες στις συνθήκες συμπεριφορές. Χαίρομαι πολύ για την ανακάλυψη των βιβλίων του και είναι από τους συγγραφείς που θεωρώ λογοτέχνες και όχι απλώς πεζογράφους.
May 20, 2017
Ακόμα ένα εξαιρετικό έργο από τον Ισίδωρο Ζουργό! Ήταν ένα υπέροχο ταξίδι ενός αιώνα που θα μείνει αξέχαστος.
May 10, 2022
Από ένα παιδί που μοιράζει εφημερίδες σε έναν τυφλό, ηλικιωμένο και καταξιωμένο επιχειρηματία - η ζωή ενός ανθρώπου τον 20ο αιώνα μέσα στην ιστορία και τη μοίρα σε εύρος 70 χρόνων.
May 20, 2018
Καθώς δεν έχω διαβάσει ιδιαίτερα ελληνική λογοτεχνία, Είναι το πρώτο βιβλίο του κυρίου Ζουργού που διαβάζω και σίγουρα δε θα είναι το τελευταίο.
Ο Λευτέρης Ζεύγος, παιδί στις αρχές του προηγούμενου αιώνα κρυφακούει τον εξόριστο Σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ Β' να διηγείται τη ζωή του στη μικρή Μίρζα, κόρη ενός εξισλαμισμένου μεγαλοαστού της Θεσσαλονίκης. Τα πρόσωπα αυτά θα γεννήσουν στην ψυχή του Λευτέρη το μεγάλο του έρωτα για τη Μίρζα και τη μεγάλη του φιλοδοξία για αναγνώριση και χλιδή. Στην ιστορία της ζωής του Λευτέρη θα ακολουθήσουν δύο πόλεμοι, στρατός, φυγή, αλλαγή ταυτότητας, φυγή στο εξωτερικό και επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Αν και ο κεντρικός χαρακτήρας μου ήταν άκρως αντιπαθής, η πένα του κυρίου Ζουργού ήταν εξαιρετικά γοητευτική. Με σεβασμό στην ιστορία της πόλης, παραθέτει μια πολύ ωραία ανασκόπηση και μεταφέρει την ατμόσφαιρα στον αναγνώστη.
Φιλόδοξο στοιχείο (που δούλεψε πολύ καλά για μένα) είναι τα στάσιμα που παρεμβάλλονται μεταξύ των κεφαλαίων, όπου ο Λευτέρης Ζεύγος ακούει παράλληλα με τον αναγνώστη την ιστορία του, δια χειρός του μυθιστοριογράφου που έχει αναλάβει να την καταγράψει.
4,5 αστεράκια, με στρογγυλοποίηση προς τα κάτω. Είμαι κάπως τσιγκούνα γιατί το τέλος με άφησε λίγο μεταίωρη.
Περισσότερα εδώ --> http://diavazontasvivlia.blogspot.gr/...
Ο Λευτέρης Ζεύγος, παιδί στις αρχές του προηγούμενου αιώνα κρυφακούει τον εξόριστο Σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ Β' να διηγείται τη ζωή του στη μικρή Μίρζα, κόρη ενός εξισλαμισμένου μεγαλοαστού της Θεσσαλονίκης. Τα πρόσωπα αυτά θα γεννήσουν στην ψυχή του Λευτέρη το μεγάλο του έρωτα για τη Μίρζα και τη μεγάλη του φιλοδοξία για αναγνώριση και χλιδή. Στην ιστορία της ζωής του Λευτέρη θα ακολουθήσουν δύο πόλεμοι, στρατός, φυγή, αλλαγή ταυτότητας, φυγή στο εξωτερικό και επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Αν και ο κεντρικός χαρακτήρας μου ήταν άκρως αντιπαθής, η πένα του κυρίου Ζουργού ήταν εξαιρετικά γοητευτική. Με σεβασμό στην ιστορία της πόλης, παραθέτει μια πολύ ωραία ανασκόπηση και μεταφέρει την ατμόσφαιρα στον αναγνώστη.
Φιλόδοξο στοιχείο (που δούλεψε πολύ καλά για μένα) είναι τα στάσιμα που παρεμβάλλονται μεταξύ των κεφαλαίων, όπου ο Λευτέρης Ζεύγος ακούει παράλληλα με τον αναγνώστη την ιστορία του, δια χειρός του μυθιστοριογράφου που έχει αναλάβει να την καταγράψει.
4,5 αστεράκια, με στρογγυλοποίηση προς τα κάτω. Είμαι κάπως τσιγκούνα γιατί το τέλος με άφησε λίγο μεταίωρη.
Περισσότερα εδώ --> http://diavazontasvivlia.blogspot.gr/...
June 1, 2017
Διαβάζοντας την περίληψη στο οπισθόφυλλο,τίποτα δεν σε προετοιμάζει γ αυτό που προκειται να ζησεις!Για μένα αυτό το βιβλίο,ήταν μια σαγηνευτική εμπειρία θα'λεγα!Με μάγεψε το αστείρευτο ταλέντο του συγγραφέα!Η πένα του!Λυρικός,κελαρυστός ,πλούσιος λόγος και συνάμα απλός κ ανεπιτήδευτος!Η ιστορία πλεγμένη άψογα με το παραμύθι!
Ένα παραμύθι που ξεπηδά μέσα απ τις χίλιες και μία νύχτες του έκπτωτου σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ!Το παραμύθι του φτωχού νέου,που πυροδοτημένος από εναν νεανικό έρωτα κ ένα αβυσσαλέο μίσος,πουλάει την ψυχή του στο διάβολο,για να ξεφύγει απ τη φτώχεια και να δραπετεύσει απ τις αλυσίδες της.Ένα νοσταλγικό,ατμοσφαιρικό και παράλληλα σκληρό παραμύθι που ξεκινά στην Θεσσαλονίκη της εποχής των περίφημων Εξοχών,που περνάει από πολέμους και ρώσικες στέπες ,απ το Παρίσι και τη Μασσαλία του μεσοπολέμου,για να επιστρέψει εκεί που ξεκίνησε!Σε μια Σαλονίκη που ταλανίζεται ξανά, από πόλεμο και κατοχή!
Ένα εξαιρετικό βιβλίο,που σε παρασύρει στη δίνη του !Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί απο τους λάτρεις της πραγματικής λογοτεχνίας!
Ένα παραμύθι που ξεπηδά μέσα απ τις χίλιες και μία νύχτες του έκπτωτου σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ!Το παραμύθι του φτωχού νέου,που πυροδοτημένος από εναν νεανικό έρωτα κ ένα αβυσσαλέο μίσος,πουλάει την ψυχή του στο διάβολο,για να ξεφύγει απ τη φτώχεια και να δραπετεύσει απ τις αλυσίδες της.Ένα νοσταλγικό,ατμοσφαιρικό και παράλληλα σκληρό παραμύθι που ξεκινά στην Θεσσαλονίκη της εποχής των περίφημων Εξοχών,που περνάει από πολέμους και ρώσικες στέπες ,απ το Παρίσι και τη Μασσαλία του μεσοπολέμου,για να επιστρέψει εκεί που ξεκίνησε!Σε μια Σαλονίκη που ταλανίζεται ξανά, από πόλεμο και κατοχή!
Ένα εξαιρετικό βιβλίο,που σε παρασύρει στη δίνη του !Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί απο τους λάτρεις της πραγματικής λογοτεχνίας!
August 14, 2019
Παει καιρος απο τη τελευταία μου επαφη με βιβλιο του ζου και παρα το λιγο αναγκαστικο του πραγματος (κακη επιλογη βιβλιων στις διακοπες οποτε το δανειστηκα απο φίλο) η αναγνωση του συγκεκριμένου ηταν κ μια δικη μου αναμετρηση με το αναγνωστικό μου παρελθόν. Το αποτέλεσμα νομιζω ηταν αρκετα ξεκάθαρο, εχω απομακρυνθεί αρκετα απο τη φορμα του ιστορικού, με λυρικο υφος μυθιστόρηματος οσο και αν καποιες στιγμες γεννιοταν μεσα μου αυτο το αισθημα της νοσταλγιας μιας αλλης εποχης και μιας γραφης που τη υπηρετει.
August 20, 2019
Όπως συνήθως εξαιρετική η γραφή του συγγραφέα. Έχουν γραφτεί πολλά ιστορικά μυθιστορήματα για την Θεσσαλονίκη αυτής της εποχής αλλά κανένα δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό το βιβλίο και τις λυρικές και ταυτόχρονα ρεαλιστικές περιγραφές του Ισίδωρου Ζουργού. Μαζί με τον Γιάννη Καλπούζο είναι για μένα οι μόνοι σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς που δίνουν άρτια μυθιστορήματα και δεν με αφήνουν με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου.
July 8, 2017
Πώς το καταφέρνει;
Κάθε φορά φοβάμαι πως το καινούργιο βιβλίο του,που κρατώ στο χέρι να διαβάσω,αποκλείεται να είναι το ίδιο καλό με τα προηγούμενα,και κάθε φορά-προς μεγάλη μου αγαλλίαση- διαψεύδομαι!
Όχι,δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική με τον Ζουργό,μιλά κατευθείαν στην καρδιά μου...
Τον τελευταίο του ήρωα,τον Λευτέρη Ζεύγο,τον λάτρεψα,όπως και όλο το ιστορικό κάδρο που γίνεται το σκηνικό της δράσης του.....
Κάθε φορά φοβάμαι πως το καινούργιο βιβλίο του,που κρατώ στο χέρι να διαβάσω,αποκλείεται να είναι το ίδιο καλό με τα προηγούμενα,και κάθε φορά-προς μεγάλη μου αγαλλίαση- διαψεύδομαι!
Όχι,δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική με τον Ζουργό,μιλά κατευθείαν στην καρδιά μου...
Τον τελευταίο του ήρωα,τον Λευτέρη Ζεύγο,τον λάτρεψα,όπως και όλο το ιστορικό κάδρο που γίνεται το σκηνικό της δράσης του.....
October 23, 2019
Καληνύχτα κύριε Ζιρντο, σε ευχαριστώ για το όμορφο ταξίδι. Ο συγγραφέας δημιούργησε ένα δυνατό χαρακτήρα που κρύβει εκπληξεις σε όλο το βιβλιο.....Ο Ζούργος συνεχίζει να γράφει καταπληκτικά. Αυτό το βιβλίο δεν φτάνει τον αλμοσινο αλλά έχει κάτι το ιδιαιτερο. Περιμένω με αγωνία το επόμενο βιβλίο του συγγραφέα και ελπίζω κάποτε να ασχοληθεί με την αγαπημένη μου Σμύρνη.
April 26, 2017
Όπως πάντα ο Ζουργός έρχεται εξαιρετικά προετοιμασμένος για το ιστορικό κομμάτι του βιβλίου. Η Θεσσαλονίκη των τελευταίων 100 και βάλε χρόνων χτίζεται μπροστά στα μάτια σου, όμορφη, λαμπερή, καμμένη, κουρασμένη, πεινασμένη, κυνηγημένη, αλλά πάντα τόσο ενδιαφέρουσα! Ο τρόπος όμως υστερεί. Το κείμενο παραείναι λυρικό, οι διάλογοι αναμενόμενοι, κάποια κλισέ εμφανίζονται εδώ κι εκεί και επιπλέον ο ήρωας είναι ΚΑΙ αντιπαθητικός. Πώς να πορευθείς μαζί του λοιπόν? Ώσπου κάνει την εμφάνισή του ο Βασίλι Γιούγκερμαν. Το εύρημα αυτό του συγγραφέα δεν μου καλοάρεσε . Ίσως να μην άρεσε και στον Καραγάτση. Αλλάζει όμως ο Βάσια την εξέλιξη της ιστορίας και αλλάζει και ολόκληρο το βιβλίο. Γίνεται πιο ενδιαφέρον, πιο άμεσο, πιο γρήγορο. Και κάπου προς το τέλος μου φάνηκε σαν να παραέμοιαζαν πολύ οι ιστορίες του Λευτέρη και του Βασίλι....
Displaying 1 - 30 of 104 reviews