ศิวาดล

ศิวาดล #1

by ชลนิล

เพราะคนรุ่นปู่สร้างความผิดพลาดบางอย่างไว้ พิจิก เมษา จึงต้องปลอมตัวเข้าไปในคฤหาสน์ศิวาดล
ทันตแพทย์จบใหม่ กับวิศวกรสาวตกงาน กลายเป็นคนขับรถระดับล่าง กับผู้ช่วยแม่ครัวต๊อกต๋อย
เพื่อแข่งขันกันทำภารกิจสุดท้าทาย ฝ่าฟันภูตผีปิศาจ คลี่คลายปริศนาซ่อนเร้น เอาชนะผู้ร้ายในเงา
ยิ่งก้าวลึกล่วงสู่เงามืดศิวาดลเท่าไร ยิ่งพบปมปริศนามากมายเกินคาด พอกับอันตรายที่ทวีคูณทุกขณะ
จากคู่กัดคู่แข่ง จำเป็นต้องจับมือ ฝากชีวิตแก่กัน เวลานั้น จึงได้ยอมรับว่า...หัวใจทั้งสองดวง...ได้ฝากไว้ให้กันเนิ่นนานแล้ว...

Genres: Fantasy, Mystery

584 pages, Paperback

Published March 1, 2017

About the author

Associated Names:
* ชลนิล
* ฉิกกง

ที่มา....ของนามปากกา "ชลนิล"

ที่มาของชื่อ "ชลนิล" จริง ๆฟังแล้วดูปัญญาอ่อนมากนะ ตอนม.2 ผมเขียนนิยายเรื่องแรกชื่อ "ใต้เงามันดาเร"
(เห็นมั้ย ชอบเขียนแนวลึกลับตั้งแต่เด็ก) เรื่องนั้นพระเอกชื่อ ภุชงค์ นางเอกชื่อ อินทนิล (ดอกตะแบก - อินทนิล สีม่วง เป็นดอกไม้ที่ผมชอบมากตอนเด็ก)

พอเขียนจบก็นึกเล่น ๆ ว่าถ้าเขียนภาคสอง ลูกของ ภุชงค์ กับ อินทนิล จะมีชื่อว่าอะไร
ตอนนั้นก็คิดชื่อ ชลนิล - อินทชล ออกมาได้ (เปลี่ยนคำว่าชงค์ เป็น ชล)
พอคิดสองชื่อนี้ได้ก็เกิดอาการชอบมาก อย่าใช้เป็นชื่อตัวละครเลย
เอามาเป็นนามปากกาของเราดีกว่า ! (ตอนเขียน ใต้เงามันดาเร ใช้นามปากกา ตรี อินทนิล)

นามปากกาหลังจากนั้นจึงเป็น "ชลนิล อินทชล" (ลิเกมั้ย)
ใช้เขียนเรื่องสั้นส่งตามนิตยสารต่าง ๆ ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม
โชคดีอย่างยิ่ง ที่ไม่มีนิตยสารเล่มไหนรับเรื่องสั้นผมไปพิมพ์
(เด็กอายุ 14-15 เขียนเรื่องสั้นแบบไหน ใครๆก็น่าเดาออกว่า มันคงไม่ได้เรื่อง)

ตอนม.ปลาย ผมบ้าการ์ตูนญี่ปุ่น ช่วงปิดเทอมเคยไปช่วยทำงานที่สำนักพิมพ์การ์ตูนแห่งหนึ่ง รู้จักพวกบรรณาธิการ ทีมงานการ์ตูนหลายคน เขาถามผมว่าชื่อ "ชลนิล" แปลว่าอะไร? ตอนนั้นผมก็พยายามเล่าที่มา ที่ไป พร้อมคิดคำแปลอย่างสวยงาม
(ตามประสาเด็กนั่นแหละ)

เขาฟังแล้วบอกคำเดียวเลยว่า... "ชลนิล" = "น้ำเน่า" ชล=น้ำ / นิล = สีดำ
น้ำสีดำ มันก็คือน้ำเน่านั่นแหละ ผมได้ยินอย่างนั้นแล้วชอบทันที...เออ...แปลว่า น้ำเน่าก็เข้าท่าดี ไหน ๆ เราก็ชอบเขียนนิยายอยู่แล้ว สมัยนั้น พอเพื่อน ๆ รู้ว่าเราเขียนนิยาย ก็ชอบถามเหมือนกัน "เขียนนิยายน้ำเน่าเหรอ?" เราตั้งนามปากกาแปลว่า น้ำเน่า ไปเลยดีกว่า แทนคำตอบพวกมันไปเลย แถมยังเท่ดี ไม่เหมือนใครด้วย

ทั้งหมดนี้เป็นความคิดสมัยผมเรียนอยู่มัธยม อายุแค่ 15-16 เองมั้ง

พอเรียนจบ มาทำงานอยู่ที่อุดรฯ
มีอยู่วันหนึ่ง เข้าเวร นึกครึ้มอกครึ้มใจ อยากเขียนเรื่องสั้นเล่น ๆ
อาศัยความรู้ที่ได้อ่านจากหนังสือเกี่ยวกับการเขียนเรื่องสั้น
ในห้องสมุดของวิทยาลัยครูอุดร มาเป็นแนวทาง
ลองเขียนตามที่หนังสือเขาสอน-แนะนำ

ผลก็คือ...ได้เรื่องสั้นมาเรื่องหนึ่ง เรื่องสั้นเรื่องนั้นชื่อ "เด็กชาย กองทราย และชิงช้า"
เขียนจบ ผมฝากเพื่อนให้เอาเรื่องสั้นนี้ไปให้อาจารย์ภาษาไทย(ในวิทยาลัยครู)
ช่วยวิจารณ์ - แนะนำ พออาจารย์ท่านนั้นอ่านจบ ก็ฝากเพื่อนผมมาบอกว่า...
"ให้เขาส่งเรื่องนี้ไปที่ นิตยสาร สตรีสาร"

นิตยสาร "สตรีสาร" สมัยนั้น ถือเป็นสนามนักเขียนที่มีมาตรฐานสูง
จนผมไม่เคยกล้าส่งงานตัวเองไปให้เขาพิจารณาเลย
พออาจารย์ภาษาไทยท่านนั้นแนะนำอย่างนี้
ผมเลยทำใจกล้า ส่งเรื่องสั้นไปที่ สตรีสาร โดยใช้นามปากกาว่า "ชลนิล" เฉย ๆ
ตัดคำว่า "อินทชล" ออก เพราะรู้สึกว่ามันเยิ่นเย้อ ลิเกพิกล
(ตอนนั้นโตพอจะรู้แล้วว่า ความคิดสมัยเด็กของตัวเองมันเพี้ยนๆ)

ผลคือได้ลงในนิตยสารสตรีสาร ภายในเวลาเดือนสองเดือน
ความดีใจครั้งนั้น ยิ่งกว่าคนเอ็นทร้านซ์ติดเสียอีก
เพราะนี่เป็นนิตยสารมาตรฐานฉบับแรก ที่ผมได้ลงเรื่องสั้น
แถมเป็นนิตยสารมีชื่อ ที่นักเขียนดัง ๆ หลายคนแจ้งเกิดที่นี่
ไม่ว่าจะเป็น "โบตั๋น" "ประภัสสร เสวิกุล" ฯลฯ

หลังจากนั้นผมก็มีไฟ เขียนเรื่องสั้นส่งสตรีสารอีกหลายเรื่อง
โดยใช้นามปากกาว่า "ชลนิล" มาตลอด
แต่ก็ไม่มีเรื่องสั้นได้ลงอีกนาน จนผมนำเรื่องสั้นที่เขียนส่ง "สตรีสาร" (แล้วไม่ได้ลง)
มารวมทั้งเรื่องสั้น "เด็กชาย กองทราย และชิงช้า"
แล้วส่งไปให้สำนักพิมพ์สนุกอ่านพิจารณา
...โดยไม่คิดว่า...
นี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของรวมเรื่องสั้นเล่มแรกในชีวิต "ละครภูต"
และเป็นการใช้นามปากกา "ชลนิล" บนแผงหนังสือครั้งแรกเช่นกัน

ชลนิล
20 ธ.ค. 56


ผลงาน

1. ต่างเวลา (สำนักพิมพ์สนุกอ่าน)
2. ม่านมนตรา (สำนักพิมพ์สนุกอ่าน)
3. พรุ่งนี้ดาวยังพราวแสง (สำนักพิมพ์สนุกอ่าน)
4. รอยสาป (สำนักพิมพ์สนุกอ่าน)
5. กรงอำพราง (สำนักพิมพ์สนุกอ่าน)
6. เพลิงนาคา (พิมพ์ครั้งที่ 4 สำนักพิมพ์วันดี)
7. เรือนเวลา (สำนักพิมพ์นวนิยายบางกอก)
8. กรงไฟ (สำนักพิมพ์นวนิยายบางกอก)
9. เถ้าน้ำค้าง (สำนักพิมพ์วันดี)
10. อาคม (สำนักพิมพ์คำต่อคำ)

รวมเรื่องสั้น
1. ละครภูต (สำนักพิมพ์สนุกอ่่าน)
2. ผู้ถูกล่า (สำนักพิมพ์สนุกอ่าน) (พิมพ์ครั้งที่1 ใช้ชื่อว่า "ในเงาสนธยา")
3. ลางมายา (สำนักพิมพ์นวนิยายบางกอก) (รวมจากสองเล่มเล็ก"ลางสังหารกับสีสันสยอง")

ผลงานเขียนอื่นๆ
1. ลมหายใจของสายลม (สนพ.สนานคิด) ประเภทบทกวี
2. ที่สุดปลายกระบี่ (สนพ.สนานคิด) รวบรวมถ้อยคำปรัชญาอันแหลมคมจากนวนิยายหลายเล่มของโก้วเล้ง
3. นิทานโทสะ (สนพ.วันดี) รวมบทความที่เขี

Reviews

[Patrawan Dear]

เรื่องนี้เป็นแนวไสยศาสตร์ลึกลับแต่แฝงแง่คิดทางพุทธศาสนาตามสไตล์ชลนิลค่ะ พระนางต้องปลอมตัวเข้าไปทำงานในคฤหาสน์ศิวาดล โดยทั้งคู่ต้องแข่งขันทำภารกิจเดียวกัน ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ค้างคามาตั้งแต่รุ่นคุณปู่

นักเขียนเดินเรื่องอย่างรวดเร็ว กระชับฉับไว ด้วยสำนวนภาษาและลูกล่อลูกชนในการเล่าเรื่องอันเป็นเอกลักษณ์ จึงสามารถดึงอารมณ์คนอ่านให้ตื่นตัวและอยากรู้เรื่องราวได้ตลอดเรื่อง แม้จะไม่ได้เน้นพล็อตใหญ่อลังการ แต่ก็อ่านสนุก ความหวานระหว่างพระนางไม่ได้เน้นให้แสดงออกมาก แต่ก็สัมผัสความรักความผูกพันได้ชัดเจนผิดคาด จัดเป็นเรื่องที่เข้าถึงได้ง่าย แฟนๆชลนิลไม่น่าพลาดนะคะ :)

[Lily 百合花 · Rating 5 out of 5]

ชื่อเรื่อง – ศิวาดล
ผู้แต่ง – ชลนิล


ตัวละคร
เมษา (ษา, หมวยเล็ก, เมษ)
พิจิก (จิก)


รีวิวหลังอ่าน

เพราะเราเห็นคุณนุ่นใน GoodReads เขียนไว้ว่า เรื่อง “เร้น” เป็นเรื่องราวของมีนากับธันวา ซึ่งมีเอ่ยถึงในเรื่อง “ศิวาดล” เพราะฉะนั้น ก่อนจะอ่าน “เร้น” ก็ต้องอ่าน “ศิวาดล” ก่อน ซึ่งเป็นเรื่องราวของเมษากับพิจิก ความสัมพันธ์แบบนี้ มีนาเป็นพี่สาวของเมษา ส่วนธันวาเป็นพี่ชายของพิจิก ^^

ตอนแรกอ่านค้างไว้แค่ 5 ตอนแรก (ในวันก่อนหน้า) ก็เริ่มอยากรู้เรื่องราวเกี่ยวกับศิวาดลนะว่าเป็นยังไง เราก็ไม่คิดนะว่าพอเราอ่านตอนที่ 6 แล้ว เราจะสามารถยิงยาวจนจบภายในวันเดียว ฮ่าๆๆ อ่านจนดึกดื่นเกือบตีสองอ่ะ ทั้งที่เดี๋ยวนี้สี่ทุ่มก็เข้านอนแล้วไรงี้

อ่านแล้วอยากจะบอกว่าสนุกมากกกกกกกกกกกก อ่านจนหยุดไม่ได้จริงๆ ยิ่งอ่านก็ยิ่งอยากอ่านต่อไปเรื่อยๆ อยากรู้ว่าเรื่องมันจะเป็นยังไงต่อ ความรู้สึกคล้ายตอนได้อ่าน “อาคม” เลยทีเดียว นี่ก็ทำเอาอยากอ่านเรื่อง “เร้น” ต่อล่ะ แบบว่าเป็นเรื่องราวของพี่น้องพระนางเรื่องนี้ไง อิอิ แถมอยากรู้ด้วยว่าปู่ของทั้งสองจะกลับมากุ๊กกิ๊กกันเหมือนเดิมไหม กร๊ากๆ (เสียดายที่ไม่มีเอ่ยถึงในตอนท้ายเรื่องเลย เง่ออออ)

สำหรับความรักหนุ่มสาวในเรื่อง คือไม่ได้มากมายนะ แถมออกแนวจิกกัดกันตลอดเวลา ฮาาา แต่อ่านแล้วเราสัมผัสได้จริงๆ นะ ชอบความสัมพันธ์ของเมษากับพิจิกมาก ทั้งสองเก่งในด้านอาคม แต่เป็นอาคมสีขาวไง มีวิชาไว้เพื่อช่วยเหลือคน มันก็จะแทรกธรรมะอยู่ในเรื่องราวด้วย และด้วยความที่ปู่ของทั้งสองจากเพื่อนรักกลายเป็นมีเรื่องหมางเมินกันไป ถึงไม่มีใครรู้ที่มาที่ไป ก็ต้องแกล้งทำเป็นคู่แข่งกัน ทั้งๆ ที่ในใจเราก็สัมผัสได้ถึงความรักความห่วงใยของสองคนนี้ที่มีให้กัน อิอิ

อ่านแล้วเลยชอบไอ้หมาจิกกับหมวยเล็กมากๆ เป็นคู่ที่ลงตัวกันจริงๆ แอบคิดว่าถ้าเรื่องนี้ได้ทำละคร (และบทดีงาม นักแสดงเหมาะกับบท) คงจะสนุกอ่ะ นี่ก็นึกภาพไม่ออกเหมือนกันว่าตอนปลอมตัวเป็นเด็กต่างจังหวัดแบบที่ไม่รู้ประสีประสาอะไรเนี่ย หน้าตาออกมาเป็นยังไงหว่า

ชอบตอนที่มีนาโผล่มาด้วย แม้จะมาแบบแวบๆ แต่อ่านแล้วแอร๊ยยยยยยยยยยย น่ารักอ่ะ พี่สะใภ้กับน้องเขยนี่ช่างฮาจริงๆ อ่านไปขำไปหนักมาก อิอิ

ตัวร้ายนั้นจริงๆ เราพอจะตัดได้ว่าไม่ใช่ใคร แต่ไม่สามารถฟันธงได้ว่าเป็นใคร 555+ อ่านไปก็ได้แง่คิดจริงๆ โดยเฉพาะเรื่องประเด็นที่ว่ายึดติดอะไรๆ ก็ “ของกู” นี่แหละ แบบว่าเพราะยึดติดมากไป เรื่องราวร้ายๆ ถึงได้ตามมามากมายเหลือเกิน หลงผิดและคิดไปเองว่านี่แหละ “ของกู” จนไม่สามารถปล่อยวางได้ สร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่นๆ อีกมากมาย

รวมๆ แล้วชอบเรื่องนี้มากค่ะ ความรู้สึกเหมือนตอนได้อ่าน “อาคม” และทำให้ติดตามผลงานของ “ชลนิล” มาจนถึงทุกวันนี้ คิดว่าคงจะรีบหยิบ “เร้น” มาอ่านในอีกไม่นานนี้ค่ะ อยากเชียร์ให้ได้อ่านกันนะคะ สนุกจริงๆ ค่ะ ความแฟนตาซีที่ให้แง่คิดดีๆ แฝงธรรมะไว้ในเรื่องราวให้เราได้ลุ้นและติดตามกันไป ^^

[สปอยล์]

เมษากับพิจิกปลอมตัวเป็นผู้ช่วยแม่ครัวกับคนขับรถเข้าไปทำงานที่ศิวาดล โดยปู่ของทั้งสองต่างส่งมาให้แข่งกันปิดอาคมที่ปู่ทั้งสองเคยปิดอาคมไว้เมื่อหลายสิบปีก่อน แต่ตอนนี้ที่ปิดไว้ได้หลุดออกมา

จริงๆ ทั้งสองนั้นชอบกันแหละนะ แต่เพราะเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน ที่ปู่ทั้งสองที่เป็นเพื่อนรักกัน บ้านอยู่ติดกัน ถึงขั้นอยากให้ลูกหลานแต่งงานกัน ก็มีแต่คู่เมษากับพิจิกที่ดูเป็นไปได้ ทั้งสองผูกพันกันตั้งแต่เด็ก เรียนมาด้วยกัน ทั้งอาคมและวิชาการต่อสู้ แต่แล้วปู่ทั้งสองจู่ๆ ก็ผิดใจกัน โดยไม่มีใครรู้ว่าเรื่องอะไร รุ่นลูกก็ยังคบหากันต่อไป รุ่นหลานคือทั้งสองคนนี้ทำเป็นเมินๆ กันไป ทั้งๆ ที่ในใจก็รักกันแหละนะ ส่วนมีนา พี่สาวของเมษา ก็ยังรักพิจิกแบบน้องชาย เวลาเจอกันก็จะเรียกพี่สะใภ้กับน้องเขย ฮาาา ชอบจริงๆ เลยเรา ส่วนมีนากับธันวานั้นไม่ถูกกัน ผู้ใหญ่จับคู่ให้ก็ไม่เอา บอกว่าลุ้นเมษากับพิจิกดีกว่างี้

เมื่อสิบปีก่อนที่ผิดใจกันนั้น ปู่ของพิจิกขาขวาหัก ทำให้เดินต้องใช้ไม้เท้า ส่วนด้านเมษานั้น คุณย่าเสียไป ส่วนสาเหตุนั้นไม่มีใครรู้ แต่ก็แอบเดาว่าน่าจะเป็นเพราะการมาปิดอาคมที่ศิวาดลนี้เอง คือแต่ก่อนนี้เป็นเรือนของพระยาคงเวท ที่เลี้ยงภูตผีปิศาจไว้มากมาย แต่พอตายลง วิญญาณร้ายทั้งหลายก็หลุดออกมา ปู่ทั้งสองเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญด้านอาคม ก็มาช่วยกันปิดไว้ได้เมื่อสี่สิบปีก่อนได้ ส่วนสิบปีก่อนที่หลุดออกมาอีกนั้น ปิดไม่สำเร็จและผิดใจกันไป

ปู่ทั้งสองแทบไม่ได้บอกข้อมูลกับหลานเลยว่าอะไรยังไง เมษากับพิจิกก็ต้องหาทางสืบกันเอาเอง ระหว่างนั้นเมษาโดนแพรพลอย นายหญิงคนล่าสุดทำร้าย และแสดงอาการเป็นไพโบลาร์ พิจิกเห็นแผลก็มาช่วยทำแผลให้ ส่วนพิจิกเองนั้นได้ช่วยศิวาจากการลอบยิงได้ ศิวาแอบสงสัยว่าพิจิกคือใคร แต่พิจิกก็ไม่ได้หลุดพิรุธอะไรออกไป ตอนสารวัตรธงรบมา ก็มาคุยกันทีหลังว่าเข้ามาได้ไง สารวัตรธงรบคือเด็กที่ปู่ของพิจิกให้การเลี้ยงดูจนเป็นตำรวจที่ดี เป็นเหมือนพี่ชายของพิจิกก็ว่าได้

นายหญิงคนก่อนๆ ของศิวาดลล้วนตายไม่ดี แม้กระทั่งดลดารา ที่เป็นนายหญิงคนแรก แม้ทุกแห่งหนของศิวาดลจะมีงานศิลปะของเธอแสดงอยู่ในสิ่งก่อสร้าง (ลายเซ็นเป็นเลข ๑ คล้าย ด. ด้วยไง) แต่ครั้งล่าสุดคนที่ตายกลับเป็นโสภี พยาบาลสาวที่คอยดูแลแพรพลอย เรื่องแพรพลอยเป็นไบโพลาร์เป็นแค่ข่าวลือแบบลับๆ กันไป พิจิกรู้ก็เ��าไปคุยกับปู่ ปู่ก็ให้ธันวาช่วยหาข้อมูลให้ (ซึ่งได้ข้อมูลมาเพราะกรณีศึกษาของอาจารย์ธันวา โดยไม่ได้เอ่ยชื่อนะ แต่ธันวาก็เดาได้ว่าใคร ธันวาเป็นจิตแพทย์) สรุปได้ว่าแพรพลอยไม่ได้เป็นไพโบลาร์ พอพิจิกเจอเมษา ก็ถือโอกาสบอกนั่นแหละ

เมษามีโอกาสได้เจอกับวิญญาณของดลดารา ได้เจอเข็มกลัดของดลดาราเป็นสื่อในการพูดคุยกัน เมษาก็บอกพิจิกว่า จริงๆ ผู้คุมเวทในเงาคือนายทอง น้องชายของพระยาคงเวท ที่ป่วยตายแต่วัยรุ่น และอิจฉาพี่ชายตัวเอง เป็นวิญญาณก็คิดแต่อยากได้อยากมี ใช้คาถาอาคมในทางที่ผิด แต่ยังไม่รู้ว่าใครคือผู้คุมเวทที่เป็นคน คือปู่จะค่อยๆ ให้ข้อมูลมาว่ามี 1 วิญญาณกับอีก 1 คนนะที่เป็นผู้คุมเวทในเงา ตอนแรกคนที่น่าสงสัยมากๆ ก็คือเข็มทอง คุณแม่บ้านใหญ่ เพราะเข้มงวด รวมถึงเคยเห็นตอนทำพิธีด้วย

เมื่อสิบปีก่อนนั้น ปู่ทั้งสองโดนจดหมายหลอกให้มาปิดอาคมที่นี่ พอมาถึงก็โดนหลอกให้ติดกับดัก จนปู่ของเมษาโดนของ ปู่ของพิจิกช่วยด้วยการเอาของออกให้ แต่มันก็ทำให้เกิดเรื่องร้ายแรง เมื่อการเอาของออกนั้น กลับโดนคนในครอบครัว ก็คือย่าของเมษาจนตายจากไปนั่นเอง ทั้งสองคนจริงๆ ไม่ได้โกรธกัน แต่รู้สึกผิดจนไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้ ก็เลยไม่คุยกัน ก็ยอมบอกความจริงกับหลานๆ ก่อนวันเปิดบ้านศิวาดล

วันเปิดบ้านศิวาดลเป็นวันที่วิญญาณอ่อนกำลังลง เมษากับพิจิกเลยตั้งใจจะเข้าไปปิดอาคมในวันนี้ให้ได้ โดยมีมีนาเป็นโปรดิวเซอร์ทำเป็นขอถ่ายทำห้องใต้ดินช่วยเปิดทางให้ มีนาได้เจอกับพฤกษ์ ผู้การที่เป็นพ่อของพิจิกในงานด้วย เมษากับพิจิกเหมือนกำลังจะปิดอาคมได้สำเร็จ แต่แล้วเมษาก็โดนของเข้าจากนายทอง เพราะนายทองวางกับดักไว้ว่าถ้าใครมาทำอะไรกับตรงนี้ จะทำให้เกิดเหตุการณ์ของเข้าไรงี้ พิจิกดูดของที่เข้าเมษาไว้ที่แขนตัวเอง แล้วกักเอาไว้ พอเมษาฟื้นมาเห็นก็ตื่นตกใจ ไม่รู้จะทำไงดี

แม่บ้านเข็มเห็นเข้าก็ช่วยด้วยการบอกว่าให้รีบไปหาคนๆ หนึ่งที่ต่างจังหวัด มีแค่คนนี้แหละที่ช่วยได้ วันก่อนที่ถามว่าเห็นวิญญาณไหม แล้วพิจิกตอบเลี่ยงไป จริงๆ คือตั้งใจจะหาทางเตือนและช่วย แต่เมื่อปฏิเสธก็เลยไม่ได้บอกอะไรไปก่อนหน้านี้ เมษากว่าจะพาพิจิกออกไปได้ ก็เจอรถที่ดูดวิญญาณร้ายตลอดทาง ทำเอาต้องตั้งสติตลอด เป็นรถที่โดนพวกนายทองตั้งใจทำให้ดูดวิญญาณ และอาจจะทำให้พาพิจิกไปรักษาตัวไม่ทัน ดีที่พิจิกกักของไว้ได้ และทนจนผ่านพ้นเที่ยงคืนไปได้

พอไปถึงก็พบว่าเป็นอาจารย์แกลง อาจารย์ของปู่ทั้งสองของตน อาจารย์บอกว่าช่วยได้ ก็ทำเอาพลังแทบจะหมดเลยทีเดียว ปู่ทั้งสองจริงๆ คอยช่วยหลานๆ จากข้างนอก ก็โดนดีเข้าเหมือนกัน พอเข้าไปตามหาหลานในศิวาดล ก็โดนผู้คงเวทในเงาทำร้ายแปะหลัง คนๆ นั้นคือป้าแมว แม่ครัวนั่นเอง ดีที่มีนากับพฤกษ์เจอปู่ทั้งสองก่อน และปู่ทั้งสองก็ยั้งอาคมได้ทัน เลยบาดเจ็บพอควร ปู่ทั้งสองได้พุ่งมาหาอาจารย์แกลง แต่แกก็หมดแรงที่จะแก้ให้แล้ว เลยให้เมษากับพิจิกเป็นคนรักษา โดยสลับคนกัน ปู่เมษาก็เป็นพิจิก ปู่พิจิกก็เป็นเมษารักษาให้ ซึ่งกว่าจะรอดมาได้ก็เกือบจะเสียชีวิตเลยทีเดียว

ป้าแมวจริงๆ ชื่อเพ็ญแข เป็นลูกหลานของพระยาคงเวท ที่เสียใจตอนเรือนพระยาคงเวทถูกทำลายลงไป เพ็ญแขเห็นปู่ทั้งสองมาทำลายเรือนและลงอาคมไว้ ก็เลยโกรธแค้น พอได้เจอกับวิญญาณนายทอง ก็เลยร่วมมือกันนั่นเอง สุดท้ายเมษากับพิจิกก็กลับไปจัดการต่อ ศิวาทำให้เสียการ เพราะยิงร่างลวงของป้าแมว เลยทำให้ถูกยิงย้อนกลับมา บาดเจ็บ แล้วตอนหลังก็โดนดำเนินคดีหลายอย่าง (ศิวาได้ข้อมูลของคู่แข่งจากป้าแมวและนายทอง โดยมีข้อแลกเปลี่ยนเป็นนายหญิงทั้งหลาย เขาไม่ได้เต็มใจ เขารักดลดารามาก แต่เขาก็จำต้องเก็บความลับนี้ไว้ เมื่อชีวิตภรรยาถูกเอาไปแล้ว รวมถึงเขาเองก็รวยวันรวยคืนจากการที่รู้ข้อมูลคู่แข่งไรงี้)

พิจิกบาดเจ็บจากการถูกยิง โชคดีที่แผลตรงอกไม่เป็นไร เพราะใส่เสื้อกันกระสุนไว้ หลังจากนั้นไม่นาน ป้าแมวก็ป่วยเป็นมะเร็งตาย แล้วก็เป็นวิญญาณติดอยู่ในนี้แทน เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ศิวาดลไฟไหม้และเหลือแต่ซาก เพราะแพรพลอยเป็นคนสร้างกับดักจุดไฟ เมื่อเมษากับพิจิกมาไรงี้ ขนาดรู้ทันก็ยังมีวางกับดักซ้อนอีกขั้นอ่ะ แพรพลอยจริงๆ เป็นญาติกับป้าแมว แล้วก็แกล้งทำเป็นไพโบลาร์ด้วย

หลังจากนั้นพิจิกเป็นหมอฟัน ส่วนเมษาก็เป็นวิศวกรสาวที่เก่งสุดๆ ทั้งสองคบหากันเป็นแฟน แต่ไม่ค่อยมีคนรู้นะ พอเพื่อนๆ รู้ก็แซวกันไป 555+ เพราะงานที่หนักพอควร เลยนานๆ จะได้มีโอกาสเจอกัน ปิดท้ายด้วยการเดทในศิวาดลนี่แหละ ฮาาา แบบว่าไปที่อื่นก็ไม่ได้ฟีลงี้ เสียดายไม่มีพูดถึงปู่ๆ ของทั้งสองเลยว่าลงเอยกันยังไง คืนดีกันยังไรงี้ คงต้องไปลุ้นต่อใน “เร้น” 555+

ลืมเล่าว่าที่จริงเข็มทองเป็นลูกสาวครูแกลง ที่ดื้อไปแต่งงานกับฝรั่ง แล้วเลยไม่กล้าสู้หน้ากลับบ้านอีกเลย แบบว่าไม่เชื่อฟังพ่อไรงี้ ต่อมาได้เจอกับดลดาราตั้งแต่ดลดาราเป็นศิลปินไส้แห้ง สองสาวก็ช่วยเหลือกันในต่างประเทศ พอดลดาราเป็นนายหญิงก็เลยให้มาเป็นแม่บ้าน ก็เลยรักและผูกพันกันมาก ตอนดลดาราเจอเรื่องร้าย ก็ตั้งใจจะให้พ่อช่วยดลดารา แต่เพราะพ่อไปเมืองจีน เลยคลาดกัน ดลดาราก็จากไปเสียก่อน เข็มทองจริงๆ พอมีความรู้ด้านอาคมบ้าง เพราะเป็นคนเรียนรู้ไว แต่ไม่เคยสนใจ พอเกิดเรื่องดลดาราก็กลับมาอ่านพวกตำราของพ่อนี่แหละ

Start 14.59 น. Wed 11 Apr 2018
End 1.50 น. Sat 14 Apr 2018
Review Date 10.15 น. Tue 17 Apr 2018

[Tharachaya · Rating 2 out of 5]

อ่านผลงานชลนิลมาแทบจะทุกเล่ม จนมาถึงเล่มนี้ ต้องอ่านแบบใช้ความพยายามมาก มากจนไม่สนุกเลย...เป็นงานที่ลบภาพผลงานเก่าแบบ "อาคม" ไม่ออก พอมันกล่าวถึงการทำอาคมต่างๆ มันเลยอดไปเปรียบเทียบไม่ได้ ผลก็คือ สะเปะสะปะ จนหาอะไรไม่ได้เป็นชิ้นเป็นอันเลย

พระเอก นางเอก พอจะไม่ถือเอามาเป็นอารมณ์ได้ เพราะคุ้นชินกับแนวทางของผู้แต่งที่ไม่เน้นตรงนี้ เพียงต้องมีไว้เพื่อคงอรรถรสของการเป็นนิยายเพื่อใช้ในการประกอบเนื้อหาที่ต้องการจะสื่อด้านพุทธศาสนาเท่านั้น แต่สุดท้ายมันก็คือ นิยาย จะปล่อยให้พระนางมีบทบาทแบบนี้ก็ดูขัดใจคนอ่านอยู่ดี

แผนซับซ้อนในเรื่อง มันอ่านแล้วไม่ ว๊าวววววว แต่ดูกร่อยมาก บทจะเล่าเฉลยก็ช่างง่ายเหมือนรีบเร่งตัดทอนให้คนอ่านเข้าใจเร็วๆ ด้วยลักษณะบรรยายอย่างเดียว มันไม่อิ่มพอ...

ช่วงร่ายมนต์อาคมต่างๆ เรารู้สึกว่าน่าเบื่อ บรรยายแล้วเราไม่คล้อยตาม ไม่มีลุ้น ไม่มีอะไรเลย สู้ๆ กันแล้วจบ...ฉากตรงนี้ เราว่าทลาย "อาคม" ไม่ลง ต้องหาวิธีสร้างฉากใหม่ยังไงไม่จำเจถ้าจะมีเขียนแนวนี้วนกลับมาอีก

รอตามผลงานเรื่องต่อไป ด้วยหวังว่าจะกลับมาทวงความสนุกแบบลุ้นตลอดด้วยพล็อตแปลกๆ อีกครั้ง...กับนักเขียนในดวงใจ "ชลนิล" ⭐️⭐️

[Ning · Rating 4 out of 5]

เป็นนิยายที่สอดแทรกธรรมะเข้ามาได้อย่างพอดีๆ ถูกเวลา ถูสถานที่ ตามสไตล์ชลนิล อ่านได้สนุก พร้อมมีลุ้นอยู่นิดๆ
เพียงแต่ ในส่วนของตัวร้าย อยู่ดีๆก็โผล่มา แบบไม่ให้คนอ่านมีส่วนร่วม แต่ก็โอเคอยู่ แต่ที่ไม่โอเค คือบทบู๊ แลกอาคมนั้น ยาวมาก แรกๆ ยังอ่านทุกหน้า กลางๆอ่านบรรทัดเว้นบรรทัด หลังๆ เว้นสองบรรทัดเลยทีเดียว

แต่โดยรวมแล้วสนุก อ่านเพลิน พร้อมได้ข้อคิดดีๆไปด้วยค่ะ

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

เป็นนิยายแนวชลนิลเช่นเคยค่ะ มาถึงเล่มนี้กลิ่นอายแบบไสยศาสตร์ของบ้านหลังงามที่เต็มไปด้วยเรื่องราวลึกลับ มีเรื่องราวกุ๊กกิ๊กบ้างแต่น้อยมากค่ะ คนชอบแนวรักเยอะๆไม่เหมาะที่จะอ่านค่ะ อันนี้บอกไว้ก่อนเลย

เปิดเรื่องมาก็เป็นการหายตัวไปอย่างลึกลับของภรรยาเจ้าของบ้าน ก่อนจะเริ่มมีตัวละครอย่าง พิจิกและเมษา ปลอมตัวเข้ามาอยู่ในบ้านเพื่อทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จ เพื่อแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นก่อนที่จะคนตายมากไปกว่านี้

พิจิกกับเมษาเติบโตมากับปู่สองคนที่เป็นเพื่อนรักกัน ก่อนจะต้องบาดหมางกันด้วยเหตุการณ์ในอดีตทำให้เพื่อนรักทั้งสองคนต้องเป็นศัตรูแข่งขันกันอยู่ตลอดเวลา คนเป็นหลานทั้งคู่จึงต้องรักษาเจตนารมณ์ของผู้ใหญ่ด้วยการเป็นปรปักษ์กันตลอดเวลาที่เจอหน้ากัน กัดกัน ด่าว่ากัน ภายใต้ความรู้สึกที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ภายในใจที่ไม่ต้องพูดออกมาทั้งสองก็ต่างรู้ดี

การเข้าสืบเรื่องราวในบ้านพบกันทั้งปริศนาของวิญญาณ และคนร้ายที่ไม่เปิดเผยตัว ซึ่งตรงนี้ที่รู้สึกว่าคุณชลนิลไม่ได้ใส่บทให้ตัวนี้เลย มีแค่นิดเดียว พอมาปั๊งตัวร้ายคือคนนี้เลยเฉยๆ และรู้สึกว่าช่วงหลังๆบรรยากาศน่ากลัวมันหายไปก็รู้สึกเสียดาย นอกจากนั้นก็เนื้อเรื่องน่าติดตามสนุกค่ะ ว่าพระนางของเราจะจัดการยังไง

[Misspharaoh · Rating 3 out of 5]

สนุกตื่นเต้น ธรรมมะ ตามสไตน์ ชลนิล พระเอกเป็นหมอฟัน นางเอกเป็นวิศวกร เป็นอาชีพที่น่าสนใจถ้าลงรายละเอียดมากกว่านี้ แต่สำหรับเรื่องนี่ เราว่าสกิลอาชีพหลักไม่ค่อยมีผลต่อเนื้อเรื่องเท่าไหร่ (อาจมีตอนพระเอกเย็บแผล ส่วนนางเอกมีนิดหน่อยตรงบอกว่าเพื่อนสร้างอุปกรณ์ไฮเท็คเกี่ยวกับตัดสัญญาณวงจรปิด อยากทราบเลยว่าจบเอกอะไร คงไม่ใช่เคมีเพราะเราก็สร้างเครื่องอะไรไม่เป็น 555 )

พระเอกนางเอกนี่กัดกันตั้งแต่เด็กยันเป็นแฟนกันเลย ฮาร์ดคอร์มาก แต่ละคำพูดนี่ ตอนเป็นแฟนกันเราว่าน่าจะใช้คำพูดซอฟต์ลงกว่านี้ซักนิดดีปล่าว โหดไป๊ ส่วนตอนเข้าไปสืบในศิวาดลก็ดูลุ้นดี ตัวร้ายก็หักมุม ตอนแรกคิดว่าคนนั่นรึปล่าวนะ แต่ก็โดนหลอกเพราะบุคลิกชัดเกินไป สุดท้ายเป็นคนที่ไม่ได้คิดไว้เลย 555

ส่วนความสามารถพิเศษด้านการเป็นจอมขมังค์เวทของเรื่องนี้ มันดูจับวางเกินไป คือเป็นกันหลายคนมากทั้ง พระเอกนางเอกปู่พระเอกนางเอก มันเลยดูไม่ค่อยพิเศษ แบบว่า น่าจะมีแค่คนเดียวอ่ะเป็นตัวเดินเรื่องไปเลย เหมือนแย่งๆซีนกัน แล้วมีขัดๆใจที่พระเอกนางเอกต้องแข่งกันเป็นฝ่ายตรงข้ามกันแรกๆหน่อย น่าจะแท๊คทีมมากกว่า ส่วนตอนซึ้งๆน้ำตาคลอก็มีเหมือนกันนะสำหรับพระนาง

ปล. อยากอ่านเรื่องต่อของพี่ชายพระเอกพี่สาวนางเอกเลย น่าสนใจดี จิตแพทย์ กับ ออร์แกไนเซอร์ ? (ถ้าคุณชลนิลเขียนต่ออะนะ)

[Chompoo Choti · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้ต้องบอกว่าแม้จะหนาแต่เพราะเป็นผลงานของชลนิลนักเขียนที่เราติดตามมาด้วยผลงานก่อนหน้าคือ อาคม ระบำเวท และ เรือนเวลา ก็เป็นอะไรที่การันตีได้ว่าเรื่องนี้คงจะไม่หนีกันด้วยความสนุกและก็สนุกจริงค่ะ เพราะว่าเป็นเรื่องเหนือจริงเกี่ยวกับมนตรา เวทย์ลึกลับ ผีสาง แต่ทั้งหมดแล้วก็ล้วนเหนี่ยวนำด้วยข้อคิดดีๆ สติ และการใช้ธรรมะเข้ามาช่วยบอกเล่าเรื่องราวในแนวของชลนิล ด้วยภาษาอ่านสนุก มีแง่คิดดีๆ ที่ทำให้เราฉุกคิดได้หลายเรื่องหลายแง่เรียกว่าอ่านไปแล้วไม่มีจังหวะได้เบื่อเลยค่ะ

ด้วยเป็นงานเขียนของคุณชลนิล สิ่งหนึ่งที่ชอบในเรืองของการเอาธรรมะเข้ามาประกอบเป็นเรื่องราวบอกเล่าด้วยการนำเสนอจากตัวละครแต่ละตัวแล้วเราชอบการให้จังหวะบอกเล่าของแต่ละคนเป็นไปอย่างเป็นขั้นเป็นตอน เรียกว่าเล่าๆ อยู่เรื่องหนึ่งแล้วก็ขยายหรือบอกเล่าในเรื่องนั้นๆ มันเลยทำให้เราเห็นภาพได้ชัดเจนดีพอเวลาจะไปบอกเล่าเรื่องอื่นมันก็ทำให้เราเข้าใจภาพนั้นๆ ได้ชัดเหมือนเราได้เข้าไปฟังเรื่องราวอีกรอบเรียกว่ามันเคลียร์ใจค่ะว่าแต่ละเรื่องมันไม่มีอะไรค้างคาเลย

ถือว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสนุกอีก 1 เรือ่งเลยนะคะที่ทำให้แบบว่าติดตามได้แบบรวดเดียวจบ จังหวะในการเล่า สำนวนที่ชวนขำในช่วงเวลาของพระนางในบางจังหวะ การให้ความนิ่งเงียบบอกเล่าพร้อมกับเรื่องราวของการบีบคั้นในความน่ากลัวของเรื่องเรียกว่าเป็นช่วงเวลาที่อ่านแล้วเสียวหลังเบาๆ กับบรรยากาศลึกลับที่คนเขียนใส่มาเป็นอะไรที่เราถือว่าเป็นจังหวะที่ร่ายมาได้ลงล็อคมากเลยจนบอกได้ว่าขอมาอีกเหอะแนวนี้เราชอบ เพราะมันน่ากลัวแต่ไม่ทั้งหมดแต่มันยังมีเรื่องอื่นสอดแทรกเข้ามาขยายได้อีก จนเราคิดว่าจะหนาแค่ไหนก็จัดมาค่ะเราอ่านได้เพราะเป็นงานดีๆ สำนวนงามๆ จังหวะบอกเล่ากระชับฉับไวไม่น่าเบื่อแต่กลับน่าติดตามตั้งแตต้นยันจบแบบมีเหตุผลรองรับในแง่ของแฟนตาซีแต่มีดีคือแง่คิดงามๆ ให้มาตลอดค่ะ

[RMN · Rating 3 out of 5]

เปิดเรื่องได้น่าสนใจ ชวนให้อยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปบ้าง เทียบกับตอนที่อ่านลายครุฑแล้วเรื่องนี้ทำให้เรารู้สึกอยากอ่านต่อได้มากกว่า ส่วนตัวค่อนข้างชอบพล็อตแนวตัวเอกมีเซ้นส์/พลังจิต/ใช้คาถาอาคมอยู่แล้ว แต่น่าเสียดายที่พออ่านจนจบแล้วกลับไม่ได้ทำให้รู้สึกประทับใจได้เท่ากับตอนที่อ่านเพลิงนาคา/อาคม เหมือนมันขาดๆ อะไรบางอย่างไป อ่านจบแล้วไม่ได้รู้สึกว่าพระนางมีความสามารถระดับพระกาฬตามที่วางคาแรคเตอร์ไว้ขนาดนั้น ฝั่งตัวร้ายซะอีกที่ดูเหนือชั้นกว่ามาก แต่...ก็เขียนให้จบแบบง่ายๆ ธรรมะชนะอธรรมตามสูตร เข้าใจนะว่ายังไงก็ต้องลงเอยแบบนี้ แค่เรารู้สึกว่าน้ำหนักความเก่งมันเทไปทางตัวร้ายซะเยอะ บวกกับใส่ปมในตัวละครแวดล้อมแทบจะหมดทุกตัวไม่ต่างจากตัวพระนางเลยทำให้ความโดดเด่นของพระนางน้อยลงไปในความรู้สึกเรา