Ο όρκος της μνήμης και η αναζήτηση του χαμένου παραδείσου της ευτυχίας οδηγούν τους δύο παλιούς εραστές στον τόπο του φεγγαριού και της πρώτης μαγείας. Ώριμοι και κουρασμένοι, θα ζήσουν εκεί άλλο πάθος μέσα από τις μνήμες και την αγρυπνία του σώματος. Γιατί το σώμα θυμάται όχι μόνο την αγάπη. Θυμάται τον πόνο και την ερημία. Την άβυσσο που κουβάλησε από τις περιπλανήσεις του. Και προφητεύει. Έτσι, ο παρόντας χρόνος βιώνεται σαν αντήχηση του παραδείσου που χάθηκε. Με όλη τη φόρτιση που δημιουργεί η νοσταλγία του χαμένου. Εκείνη: Ένας άνθρωπος που αγωνίστηκε, που φώναξε τις ιδέες της, που έζησε τη θυσία. Εκείνος: Ο γιος του παλιού μύθου. Κουβαλούν και οι δυο ένα αντίστοιχο παλιό τραύμα, από την παιδική ηλικά, και είναι αυτό που θα τους φέρει ξανά στην ίδια παράλληλο, νικημένους και ωραίους - μ' αυτή την ομορφιά που δίνει στα πρόσωπα η συμπόνια. Το μυθιστόρημα έχει τη μαγεία της ποιητικής γραφής, που εδώ γίνεται μαγεία της μνήμης και μαγεία του χαμένου χρόνου.