Tegen het cynisme

by Sybrand Buma

In onze samenleving heerst een onbestemde spanning. Veel Nederlanders zijn onzeker over de toekomst en over de wereld om hen heen. Tegenover deze steeds dieper wordende zorgen staat een politiek die steeds oppervlakkiger wordt. Nog rauwere boodschappen, nog meer polarisatie, nog meer loze beloften. Alsof de politiek en het land in twee totaal gescheiden werelden leven. Het leidt tot steeds meer cynisme. In de politiek, en in de samenleving. In dit boek gaat Sybrand Buma op zoek naar de oorzaken van deze ontwikkeling. Hij diept antwoorden op die ons van het cynisme af kunnen helpen. Aan de hand van zijn persoonlijke verhaal dat ons voert langs zijn eigen familiegeschiedenis, laat hij zien hoe zijn eigen politieke overtuigingen zich hebben ontwikkeld. Tegenover de politiek van beeldvorming en korte termijn plaatst Buma onze waardetraditie. Wat houden die waarden in? Hoe hebben ze zich ontwikkeld? En hoe kunnen ze ons helpen in de strijd tegen het cynisme? Zo vinden we de vaste grond onder de voeten terug die nodig is om weer met vertrouwen naar de toekomst te kunnen kijken. Sybrand Buma (Workum, 1965) is sinds 2012 partijleider van het CDA. Bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2017 is hij opnieuw lijsttrekker van de partij. Buma is sinds 2002 Tweede Kamerlid.

Genres: Politics

233 pages, Paperback

First published November 1, 2016

About the author

Sybrand van Haersma Buma (Workum, 30 juli 1965) is een Nederlands politicus van het CDA. Momenteel is hij fractievoorzitter in de Tweede Kamer. Hij was lijsttrekker bij de Tweede Kamerverkiezingen van september 2012. Op 18 mei 2012 werd Buma gekozen tot partijleider, waarna hij op 30 juni formeel werd benoemd. Eerder deelde hij het partijleiderschap met vicepremier en minister Maxime Verhagen en partijvoorzitter Ruth Peetoom. Zijn officiële achternaam luidt Van Haersma Buma, maar hij noemt zich de laatste jaren gemakshalve (Sybrand) Buma; de media volgen hem daarin.

Reviews

[Tamára · Rating 3 out of 5]

Aardig boekje wel, heb het in drie uurtjes in totaal uitgelezen. Wel minpunten voor het feit dat ik dit boek las in de stem van Buma zelf.

[Mark Maliepaard · Rating 4 out of 5]

Het boek begint bijna langdradig te worden door de historische blik op het biografische verleden van de auteur. Hoewel Buma aan het begin kort uitlegt waarom hij daarmee begint, lijkt de hoeveelheid informatie die hij over zijn familiegeschiedenis geeft teveel om de interesse erbij te houden. Dat blijft ook aan het einde niet helemaal gerechtvaardigd, maar daar is hijzelf ook al achter in zijn slotwoord. Het deel tussen de familiegeschiedenis en dat slotwoord compenseert echter ruimschoots qua interesse. Actuele vraagstukken, soms ietwat moreel belerend aanvoelend, maar ongemakkelijk raak. Ook Buma zegt soms dingen die meerdere mensen denken, maar niet zeggen of zich tenminste afvragen. Diverse vragen herken ik zelf ook wel, maar vooral heeft het me weer meer zoekvragen en de bijbehorende literaire speurtocht opgeleverd. Woord van de dag? Ochlocratie.

[Gert Dronkers · Rating 4 out of 5]

Ontzettend veel beter dan het meeste politieke proza dat altijd rond verkiezingstijd het licht ziet. Afgezien van een paar stevige uitglijders, zoals het pleidooi voor meer nationale trots, heeft Buma een heel aardige analyse van de staat van de hedendaagse politiek. Hij is ook heel eerlijk over zijn eigen beperkte rol en mogelijkheden. Je zou het bijna jammer vinden dat hij alweer even is afgezwaaid.

[Miel Schroijen · Rating 4 out of 5]

Helder, eerlijk verhaal in tijden van populisme in de politiek. Vooral aan de hand van zijn eigen familiegeschiedenis en verouderde bronnen, probeert Sybrand Buma handvatten te bieden voor een ander Nederland. Daarbij verrast hij met humoristische anekdotes, heldere analyses en een pakkende schrijfstijl.

Typisch is het CDA-geluid tegen individualisme en voor het gezin. Hij legt daarbij de nadruk op waarden uit christelijke hoek en probeert daarbij bruggen te slaan naar het steeds meer seculiere electoraat in Nederland. In het boek gaat hij verder de strijd aan met de steeds harder roepende, maar steeds minder inhoudelijke politici in Den Haag. Hij beschrijft dit op een eenvoudige, logische manier aan de hand van duidelijke voorbeelden.

Het enige minpunt aan het boek is dat G. Groen van Prinsterer erg vaak aangehaald wordt. Daarbij is hij weinig kritisch op het zeer conservatieve gedachtegoed van deze man en lijkt het soms een soort verering van de grondlegger van de christelijke politieke activiteit.