این جلد شامل قصه ها و داستان های کوتاهی عمدتن از حدود 80 نفر از نویسندگان دهه ی چهل و پنجاه شمسی می شود که در میان آنان گلشیری و میرصادقی و دولت آبادی و درویشیان و ... شناخته شده اند و البته نام هایی نظیر نجف دریابندری، صادق همایونی، باقر مومنی، هانیبال الخاص و... هم هستند که برای بسیاری به عنوان نویسنده ی داستان آشنا نیستند. داستان های این جلد، به مراتب از جلد اول جالب تر و خواندنی تر اند. انتشار مجموعه ی قصه و داستان کوتاه در این دو سه دهه، احتمالن به دلیل سانسور و ... شاید هم "کتاب سازی" بیش از سابق معمول شده است. خود من همیشه اشتیاق بیشتری به خواندن قصه و داستان کوتاه داشته ام تا رمان، چرا که اولی خلاصه و فشرده مطلبی را بیان می کند در حالی که خواندن رمان به دلیل شخصیت ها و وقایع متعدد و شرح بلند، باید به راستی کشش داشته باشد. هیچ رمانی نیست که خواندن پنجاه صفحه ی اولش خواننده را دچار گرفتاری درک و شناخت شخصیت ها و صحنه ها نکند. این مساله در برخی از رمان های فارسی تا انتهای رمان هم هنوز مشکل ساز است. به تصور من نوشتن و خواندن رمان حوصله می خواهد که معمولن ما ایرانی ها کم داریم. کار جالب دیگر مجموعه ی داستان ها یا قصه هایی که در این اواخر منتشر شده، کنار هم گذاشتن داستان های ایرانی و غیر ایرانی ست که درک تفاوت تکنیک و بیان قصه را، برای خواننده ساده تر و قابل دسترس تر می کند. ویژگی دیگر این مجموعه ها آنست که از نویسنده های مختلف در یک کتاب و یک جا اثرات مختلفی می خوانیم و مقایسه کار نویسندگان ایرانی یا خارجی هم با یکدیگر سهل تر است. و بالاخره ویژگی چنین مجموعه هایی که من تا کنون خوانده ام، تفاوت سلیقه ی مولفین این گونه کتاب ها در انتخاب نویسندگان و قصه هاست که متفاوت است.