รักในรอยลม

ฤดูรัก #1

by เนวิกา

"อยู่อย่างไม่ใช่คนรัก และก็จะไม่มีวันเลิกกันในอนาคต"

ผู้หญิงเพี้ยน คือคำที่ อาชว์ ขนานนาม มุจลินท์ ในใจใครเล่าจะคิดว่าผู้หญิงสุภาพในที่ทำงานอย่างเธอ แท้จริงจะเป็นเกรียนสาวที่ชอบเล่นเกมออนไลน์ แถมยังชอบมาขอข้าวเขากินแทบทุกมื้อ และยิ่งก้องกิตติ์ เจ้านายมาดขรึมทำท่าว่าจะคุยกับเธอได้ถูกคอ อาชว์ก็ได้แต่สงสารเจ้านายอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าถ้ารู้ความเพี้ยนของมุจลินท์แล้วจะรับเธอไหวไหม รับ ได้เท่ากับที่เขารับได้หรือเปล่า

ผู้ชายจริงจัง คือตัวตนของอาชว์ในที่ทำงาน แต่ใครจะรู้ว่ายามไม่ได้อยู่ในออฟฟิศ เขากลับเป็นอู่ข้าวอู่น้ำ เป็นคนไล่แมลงสาบให้ และเป็นเพื่อนสนิทคนเดิม ที่เธอเคยรู้จักเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว จากเพื่อนวัยเด็กที่เคยเป็นลมใต้ปีกให้แก่กัน กลับต้องแยกทางและห่างกันไปตามจังหวะชีวิตที่เปลี่ยนผัน

ก่อนสายลมจะพัดพาทั้งสองกลับมาเจอกันในแปดปีให้หลัง ภายใต้สถานะเพื่อนร่วมงานทั่วไป เมื่อเติบโตขึ้น ได้เจอความวุ่นวายของชีวิตการทำงาน ต่างฝ่ายต่างเหมือนจะทำเป็นลืมความทรงจำที่เคยมีร่วมกันไปเสียแล้ว ทว่าทั้งคู่ไม่อาจรู้เลยว่า ไม่ว่าจะแกล้งลืมสักเท่าไรรักที่เคยมีกลับไม่เคยลอยหายไปกับสายลมเลยสักครั้ง

Genres: Novels

516 pages, Paperback

Published December 1, 2016

About the author

การศึกษา
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
The University of Edinburgh

Reviews

[Patrawan Dear]

#รักในรอยลม / เนวิกา

รักในรอยลมเป็นนวนิยายแนว feel good ที่เราประทับใจมากเรื่องหนึ่งค่ะ ทั้งเรื่องเต็มไปด้วยสัญลักษณ์และการเปรียบเปรยที่ตรงใจ เรียกว่าเริ่มตั้งแต่ชื่อเรื่องกันเลยทีเดียว ผู้เขียนเล่าเรื่องไปเรื่อย ๆ ค่อย ๆ เผยความสัมพันธ์ของพระนางที่เคยเป็นเพื่อนสนิท แต่ต้องแยกจากกันไปนาน โดยเป็นการเล่าถึงชีวิตประจำวัน เหตุการณ์ในที่ทำงาน สลับกับเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต เราจึงค่อย ๆ ซึมซับความเป็นมาของเพื่อนสนิทคู่นี้ และลุ้นไปด้วยว่ามันจะพัฒนาต่อไปอย่างไร

สิ่งที่ชอบมากเป็นพิเศษคือความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกระหว่างพระเอกกับนางเอก มันอุ่นในหัวใจเสียจนน้ำตาซึม การมีอีกครึ่งของชีวิตที่เป็นได้ทั้งเพื่อน พี่ชาย น้องชาย และคนในครอบครัวที่ไม่มีวันแปรเปลี่ยน ไม่มีวันทิ้งกัน จะอยู่ข้างกันแม้อีกฝ่ายจะมีใคร การที่ทุกความทรงจำของเราตั้งแต่อายุสิบขวบมีอีกฝ่ายอยู่ร่วมด้วยเสมอนั้น มันเหมือนมีสายน้ำไหลรินรดใจ และมันก็น่าอิจฉาสุดจิตสุดใจด้วยในขณะเดียวกัน

นอกจากความสัมพันธ์ระหว่างพระนางแล้ว ความรักในครอบครัว และความรักระหว่างเพื่อน ที่เข้าอกเข้าใจกัน อยู่ข้างกันในวันเจ็บร้าว ก็งดงามไม่แพ้กันค่ะ ตัวละครทุกตัวในเรื่องดูเป็นมนุษย์ทำงานแบบเดียวกับในโลกแห่งความจริง ไม่มีใครร้ายเว่อร์วัง ไม่มีมาเฟีย ไม่มีความร่ำรวยทะลุจอ เรื่องราวจึงดูสมจริง และทำให้เรารู้สึกผูกพันกับตัวละครได้ไม่ยาก

แม้เนื้อเรื่องจะดูเรียบ ๆ เรื่อย ๆ ไม่ถึงขั้นมีพีคกระชากอารมณ์ แต่ด้วยสำนวนแบบนี้ แนวคิดแบบนี้ รวมถึงฉากที่ตรึงใจหลาย ๆ ฉาก เราว่า “เนวิกา” เป็นอีกนามปากกาหนึ่งที่น่าสนใจค่ะ อ่านงานผู้เขียนมาเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สาม คิดว่าตรงใจพอสมควรเลย

แนะนำสำหรับนักอ่านที่ชอบแนวนิ่งลึก ไม่หวือหวา รับความหนาของเล่มได้นะคะ :)

[Clairdenoon · Rating 4 out of 5]

#รักในรอยลม
#เนวิกา

#รีวิวย้อนแย้ง

1.นิยายของเนวิกาไม่ใช่แนวเราเล้ยย 🙅‍♀️ไม่ใช่ทางเราเลยจริงๆ 🙅‍♀️มันเป็นนิยายที่สายขาวมากๆ คนดีศรีวงการนิยายมากๆ ดูเรียบๆ เงียบๆ สงบเสงี่ยม ไม่หวือไม่หวา 😌 เด็กอ่านได้พ่อแม่ไม่ว่า ลุงป้าไม่ด่า อากงอาม่าไม่ดุ 😆
~ทุกครั้งที่อ่านเราจะ มีอาการคล้ายปลาช็อคน้ำ 😨เหมือนขับรถเลนขวาสุดมาตลอด แล้วต้องจอดลงมาเดิน 😆 แต่ก็งกๆเงิ่นๆอ่านต่อไปจนจบบริบูรณ์ โมเม้นตอนอ่านจบด้วยความรู้สึกดีคือช่วงเวลาที่เรารอคอย 🤗
รักในรอยลม คือผลงานของเนวิกา เรื่องที่3ที่ได้อ่าน และ ยังคงไม่เข็ด....ยังรอจะอ่าน หิมะใต้ตะวัน เป็นลำดับต่อไป😆
****(ชุดฤดูรัก ประกอบด้วย รักในรอยลม-ดั่งฝนบนฟ้า-หิมะใต้ตะวัน)

2.สรุปความเรื่องราวระหว่างพระเอก-นางเอกตามที่เข้าใจ
อาชว์ อ่านว่า อาด พระเอก /มัด-มุจลินท์ นางเอก มัดกับอาชว์เป็นเพื่อนกันมานานนนน ตั้งแต่เด็ก รู้ไส้รู้พุงกันดี นานวันความรู้สึกก็เกินเพื่อน แต่มีเหตุให้ห่างกันไปคนละทวีปเพราะแม่อาชว์แต่งงานใหม่กับชายชาวนิวซีแลนด์ ห่างกันทั้งที่ยังคาใจ ต่างก็เก็บงำความรู้สึกจริงๆที่มีต่อกัน สั้นๆคือยังแอบรักยังแอบรอแบบไม่ขอให้รอกันอยู่เงียบๆ
จนมีเหตุให้กลับมาเจอกันอีกครั้ง...ได้ทำงานที่เดียวกัน+อยู่คอนโดห้องติดกัน ....เรื่องมันไม่ง่ายตรงที่
...อาชว์มีแฟนแล้ววววว 😌😌 มัดต้องต่อสู้กับอาการกลัวการขึ้นเครื่องบิน และความจริงคือ มัดไม่เคยห่างไกลจากหัวใจอาชว์เลย
อาชว์มีแฟนแล้ว กับมัดกลัวการขึ้นเครื่องบิน (มันเกี่ยวกันยังไง?)พระเอกก็ติสท์ นางเอกก็โคตรติสท์ ~ทั้งคู่จะลงเอยกันเช่นไร....คือจุดมุ่งหมายของการอ่านที่เราอยากรู้😆

3.จุดที่ชอบที่ชอบในเรื่องนี้💗

(1) พี่ก้องกิตต์😗😗 พระเอกเรื่องดั่งฝนบนฟ้า ในเรื่องนี้พี่ก้องยังไม่เดบิวต์เป็นพระเอก...แต่แหม ออร่าสง่าราศีความพระเอกนี้ฟุ้งกระจายเลย😍😍😍

(2)วิธีบอกรัก ด้วยภาษาไบนารี่ ของคุณอาชว์ เก๋กู๊ดมากกกก ยูนีคมากกกก 👏🏼👏🏼👏🏼👏🏼สมเกียรติสมฐานะสมคณะที่จบมามากกก👏🏼👏🏼👏🏼👏🏼👏🏼👏🏼👏🏼
แต่ๆ!!!พีคกว่าคุณอาชว์ก็คือนางเอกมัดค่ะ นางสามารถไขรหัสภาษาไบนารี่ได้!!!! 0001000011000😨 สามารถขนาดนี้ก็ขอยกคุณอาชว์ใส่พานให้เลยค่ะ คุณค่าที่คุณคู่ควร😌😌🤣🤣


(3)เฉลยความจริงว่า ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังการงานและที่อยู่อาศัยในกรุงเทพของมัด แม้จะงงๆในจุดนี้แต่พอรู้ว่าเป็นใครก็ดีค่ะ

(4)ซีนอาชว์ขอมัดแต่งงานแบบฮองงิ....ใจเรานี่อ่อนยวบเลย😍😍😍
ฮองงิ(Hongi)การทักทายแบบชาวเมารี
ครั้งแรกที่เราได้รู้จักHongiคือตอนมัธยมต้น เราจดไว้ในไดอารี่เลยเพราะเรารู้สึกว่าการเอาหน้าผากและจมูกมาชนกันแลกเปลี่ยนลมหายใจกัน เสมือนเป็นการแบ่งปันจิตวิญญาณของทั้งสองฝ่ายเพราะเชื่อว่าลมหายใจเป็นสิ่งที่พระเจ้าประทานมาให้~~เราว่ามันเป็นการทักทายที่โรแมนติกมากกกกกชอบบบ
อาชว์ซึ่งมีพ่อเลี้ยงเป็นชาวนิวซีแลนด์ มัดจึงถือเป็นว่าที่สะใภ้นิวซีแลนด์ ~อาชว์บอกมัดว่าทำฮองงิ2ครั้ง คือปกติ--แต่อาชว์ทำฮองงิ3ครั้ง คือขอแต่งงาน😀😀

(5)ข้อคิดที่ชอบ:
-ชีวิตเรามันสั้น อยากทำอะไรก็รีบทำ
-ไม่สำคัญว่าจะได้เงินเท่าไร แต่สำคัญว่าเก็บเงินได้เท่าไร และมีเวลาให้คนในครอบครัวมากแค่ไหน


//////จบ/////

[王景 · Rating 4 out of 5]

#รักในรอยลม การกลับมาเจอกันของ ‘มัด’ กับ ‘อาชว์’ เพื่อนสมัยเด็กที่ห่างหายกันไป 8 ปีในฐานะเพื่อนร่วมงาน
- slice of life สายขาว โทนหม่นหน่อยๆ ตลกบ้าง อวลความอบอุ่นของความสัมพันธ์ไม่มีชื่อเรียก
- อีกหนึ่งนามปากกาที่ประเดิมปีนี้แล้วทับใจ ☺️

เริ่มเรื่องมาจะเห็นท่าทีของ มัด มุจลินท์ (25) marketing coordinator สาวสู้งาน & อาชว์ (26) software developer/project leader หนุ่มขวัญใจชาวออฟฟิศ ที่เหมือนคู่กัดกันด้วยบทบาทงานเท่านั้น ไม่ได้ใกล้ชิดนักแบบที่ใครจะไปมองออกว่า สองคนนี้รู้จักกันตั้งแต่ประถม แถม ‘เคย’ สนิทกันมากด้วย

ทั้งสองต่างเคยเจอเรื่องหนักหนาในวัยเด็ก ต่างฝ่ายต่างทำตัวเป็นลมใต้ปีก คอยประคับประคองยามอีกฝ่ายลำบาก กลายเป็นความสัมพันธ์ขั้นกว่ามิตรภาพ แน่นแฟ้นแบบครอบครัวฉัน = ครอบครัวเธอ—อ่านซีนระหว่างสองบ้านแล้วรู้สึกถึงความ cozy เคล้าแสงแดดลมทะเล 🌅—จนต่อมาทั้งคู่ก็รู้สึกเกินเลยกันนั่นแหละ

ทว่าด้วยผ่านอะไรมามาก และมองอีกคนเป็นทั้งเพื่อน พี่น้อง ครอบครัว ฝ่ายนึงจึงไม่คิดจะเซตสถานะอะไร ไม่พ้นเป็นเพราะกลัวการเปลี่ยนแปลง น้อมนำคำโปรยที่ว่า ‘อยู่อย่างไม่ใช่คนรัก และจะไม่มีวันเลิกกันในอนาคต’ ♾️ ขณะเดียวกันอีกฝ่ายที่ก็มีอดีตมืดมนกลับมองคนละมุม ไม่ได้กลัวการเปลี่ยนแปลง

จากที่อ่านมานี่เข้าใจได้ว่าทำไมคนนึงกลัว คนนึงไม่กลัว และความต่างจุดน���้นำไปสู่การกระทำซึ่งส่งผลให้ทั้งสองแยกจากกัน ถึงพื้นฐานตัวละครจะคิดดีใฝ่ดี แต่ก็ทำเรื่องผิดพลาดได้ ยิ่งเป็นวัยรุ่นวัยวู่วาม dramatic ด้วย—ตรงนี้เราชอบที่ภายหลังได้เห็นว่าใครเรียนรู้จากอดีตยังไงบ้าง

นักเขียนดำเนินเรื่องตามไทม์ไลน์ปัจจุบัน สลับเล่าย้อนถึงความสุขความเศร้าในอดีต ผ่านมุมมองของมัดบ้าง อาชว์บ้าง เพื่อให้เข้าใจพื้นเพเบื้องหลัง + งอกความสงสัยให้อยากรู้ต่อ / พวก symbols ที่ใช้เปรียบเปรยคือเห็นภาพชัดและโดนใจ เช่น เครื่องบิน-เครื่องบินกระดาษ, สะพานคอนกรีต-สะพานแขวน 🌉

ครึ่งแรกเอื่อยๆ หน่อยสำหรับเรา คงเพราะตอนนั้นอาชว์ยังมีแฟน 🍃 เลยมีความซับซ้อนด้านความรู้สึกที่ส่วนตัวต้องใช้เวลาทำความเข้าใจ (คนที่รีเลตหรือโตกว่าอาจจะเข้าใจไวกว่า) จนถึงช่วงเคลียร์สถานะ ตอนนั้นเหตุการณ์กับมุมมองตัวละครเผยมาพอสมควรจนเก็ตมากขึ้นแล้ว ทำให้อ่านโฟลว์และสนุกขึ้น

มี sub plot เล่าถึงความสัมพันธ์อื่นๆ รอบตัวพระนางด้วย ซึ่งเชื่อมกับคู่หลักได้โอเคนะ นี่ว่าไม่ได้พยายามโยงจนละครเกิน เป็นการเสริมให้เห็นว่าความสัมพันธ์จะไปต่อหรือไม่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับแค่ความรู้สึกรัก/ไม่รักของคนสองคน—ช่วงท้ายแอบแย่งซีนคู่หลักนิดนึง

อีกสิ่งที่ชอบคือ มุมมองคนวัยทำงานในเรื่องหลากหลายตามอายุและปัจจัยของตัวละครนั้นๆ ไม่ได้ยัดเยียดแนวคิดใดแนวคิดหนึ่ง อ่านแล้วรีเลตกับความ struggles สู้งานแต่งานสู้กลับ เจ้านายดี-เจ้านายแย่ 😔 รวมถึงแฝงประเด็น sexual identity ที่บางคนยังไม่ตระหนักมา

สรุป เป็นนิยายที่ตัวละครปมหนักแต่ไม่เล่าให้ดรามาจัด โมเมนต์พระนาง/เพื่อน/ครอบครัวมีทั้งตลก น่ารัก และซึ้ง อบอุ่นกับความหวังดีที่มัดอาชว์มีต่อกันเสมอ—นายอาชว์โรแมนติกนะเออ 🧑🏻‍💻

ป.ล. ชอบความเจนเทิล + มุมมองเรื่องความมั่นคงของพี่ก้อง

[Saisamphan K. · Rating 5 out of 5]

ความรักที่ก่อเกิดจากมิตรภาพในวัยเด็กของ อาชว์ กับ มัด ทั้งคู่เปรียบเหมือนลมใต้ปีกของกันและกัน ไม่มีสถานะให้กัน ทั้งสองเปรียบเหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน 🥰🥰 "อยู่อย่างไม่ใช่คนรัก และก็จะไม่มีวันเลิกกันในอนาคต" ❤️❤️ นิยายที่ทำให้รู้สึกอบอุ่น ละมุน ไปกับความรัก ความปรารถนาดี โอกาส ที่ให้ต่อกัน จากเพื่อนสนิท ที่ห่างหายกันไป แล้วกับมาเจอกันอีกครั้ง สานต่อความสัมพันธ์ปรับความเข้าใจเรื่องราวในอดีต และเตรียมพร้อมกับชีวิตอนาคตที่เคียงคู่กัน 😊😊

🌱 ถึงแม้พล็อตเรื่องทั่วไปเพื่อนรักในวัยเด็กกลับมาเป็นรักกัน .. แต่ด้วยลีลาในการเรียบเรียงเรื่องราว ชวนให้สนุกน่าติดตาม .. เล่าปัจจุบันที่พบกันในที่ทำงาน .. ย้อนกลับไปอดีตวัยเด็ก .. เล่าสลับจนมาจนถึงจุดไคลแม็กซ์ .. สาเหตุที่ทำให้คนสองคนจากลาแบบคาใจ .. (จริง ๆ ก็เริ่มคุ้นเคยกับลีลาการเขียนแบบนี้ คล้ายกับเรื่องนับแต่นี้เป็นต้นไป .. จันทร์จารใจ ก็ใช้วิธีเล่าเรื่องแบบนี้เช่นกัน)

🌱โครงเรื่องนี้แน่นดี .. มีหลายเรื่องราวของหลายคนมาผูกเข้าด้วยกันได้อย่างกลมกลืน..ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของแบม (คนที่อาชว์เป็นแฟนเพื่อประชดมัด) .. มินต์-พี่นัท-ปุย.. (ความรักที่เกิดจากความผิดพลาดทางเทคนิค) เรื่องราวสามคนนี้เหมือนเป็นเงาสะท้อนในมุมตรงข้ามของอาชว์กับมัด.. ความรักของมินต์มีต่อพี่นัท..ต่าง..จากอาชว์กับมัด (สะพานแขวนกับสะพานคอนกรีต).. หรือถ้าหากอาชว์เป็นพี่นัทที่ทำผู้หญิงท้อง..มัดจะรู้สึกเช่นไร ..แต่คนนั้นก็เป็นปุยแทน..นักเขียนทำในซับซ้อนดี .. สนุกจนหน้าสุดท้าย

🌱พระเอกผู้พยายามหัดรักคนอื่น .. แต่อาชว์ไม่เคยไปไหนได้เลย .. ใจอยู่กับมัด .. เขาพยายาม.. คบแบมเพื่อประชดมัด.. คบมิ้นต์เพื่อตัดใจ.. สุดท้ายก็ไม่รอด ..ต้องมาเป็นลูกเขยของแม่มะลิ ดีที่สุด

🌱ชอบการนำเสนอแง่มุมความรักที่ไปต่อกันไม่ได้ .. ของมิ้นต์กับอาชว์ .. จริงมาจากการเริ่มต้นที่หลอกตัวเอง .. เพื่อให้ลืมคนเก่า .. สุดท้ายก็จบลงไม่สวย .. แล้วด้วยเป้าหมายอนาคตต่างกันก็ไปด้วยกันลำบาก .. จบกันดีที่สุด

🌱ก่อนจบก็เจอซีนหน่วงแบบสุด ๆ ของ มิ้นต์-พี่นัท-ปุย บอกเลยว่าสุด ๆ จริง ๆ ความพลาดพลั้งของพี่นัทเป็นเหตุ .. การตัดสินใจของปุย จะไปต่อ หรือพอแค่นี้

🌱เรื่องนี้ก็จะทำให้อมยิ้มเป็นระยะจากบทสนทนาของคนทั้งสองที่หยิกกัดกันคนละนิดจิตแจ่มใส ชอบมุกของข้าวกิน 🍚🍚 น่ารักดี

โดยรวมเรื่องราวกลมกล่อมดี .. อ่านแล้วไม่ผิดหวัง .. แต่ก็มีมุมแอบหงุดหงิด

🥲 พระเอกนางเอกเลิกลาแล้วห่างกันนานอีกแล้ว 🥲🥲 (คือไม่ใช่อะไรเหตุผลส่วนตัวคืออ่านจันทร์จารใจ ห่างกัน 14 ปี กลับมาคบกันต่อ) นี่ก็ 8 ปี อีกล่ะ .. ชีวิตจริงคงต่างคนต่างไปล่ะ 555

🥲 สาเหตุที่ทำให้คนทั้งสองไม่ติตต่อกัน 8 ปี .. ดูมันก็เบาๆ นะ .. คือไม่น่าเป็นสาเหตุที่ปรับความเข้าใจกันไม่ได้เลย .. ในเมื่อทั้งคู่ก็รักและปรารถนาดีให้กัน .. แต่อาจจะต้องใช้มุมมองเด็กอายุ 18 ปี มองล่ะกัน (❌❌ห้ามมองในมุมคนอายุ 48 ปี) .. แต่เราก็ถือว่าปมนี้ก็ใช้ได้นะ .. ไม่ถึงกับแย่มาก .. สมกับที่เราใจจดใจจ่อว่าคืออะไร

🥲 ตอนที่มัดลาออกจากงาน .. อารมณ์นั้นน่ามาจากความกดดันจากเจ้านายมากกว่าจะเป็นเรื่องของอาชว์กับมิ้นต์ .. นักเขียนปูอารมณ์มาทางนั้นมากกว่า ... แล้วค่อยมาเขียนเสริมภายหลังจะให้อาชว์เคลียร์ปัญหาอย่าเต็มที่ .. อ่านแล้วรู้สึกไม่ใช่อ่ะ .. เพราะสองคนนี้ก็ไม่เคยนำเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวมาป่นกันอยู่แล้ว .. ประเด็นนี้ไม่ผ่านค่ะ ❌❌

🥲 ด้วยความเป็นนิยายสายขาว ดังนั้นการแสดงความรักผ่านภาษากายน้อยจนรู้สึกขัดใจ 555 (จะบอกว่าเรื่องนี้เยอะสุดตั้งแต่อ่านมา .. มีโอบกอดนางเอกอยู่ 3 ครั้ง หอมหัวหน้าผากกันบาง) .. นิยายรักก็ควรมีสื่ออารมณ์จากภาษากายมากกว่านี้ .. ตอนที่พี่นัทกับปุย..หนีมาอยู่บ้านมัด..เจอกัน นั่งรถกับพร้อมกัน..จับมือ..โอบกอด..สื่อถึงความเป็นสามีภรรยากัน .. อืม..มันก็น่าจะมีบาง .. เสริมอรรถรสในการอ่านนิด Please ...

ปล. รักในรอยลม..อ่านจบเป็นเล่มที่ 100 พิชิตภารกิจปี 2022 อย่างสวยงาม 💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

[Lily 百合花 · Rating 5 out of 5]

ชื่อเรื่อง – รักในรอยลม
ผู้แต่ง – เนวิกา


ตัวละคร
มุจลินท์ (มัด) อายุ 25 ปี
อาชว์ อายุ 26 ปี


รีวิวหลังอ่าน

สำหรับเรื่องนี้เราอ่านเป็นครั้งที่ 2 แล้วค่ะ รอบแรกอ่านในเด็กดีเมื่อปีที่แล้ว ตามติดด้วยความสนุกสนาน อ่านแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน ฮ่าๆๆ เพราะมีความอินกับตัวละครอย่างมาก และพบว่าเป็นแนวที่เราชอบมากจริงๆ

เมื่อได้อ่านรอบสองจากในเล่ม ก็ยังชอบและประทับใจเรื่องนี้มากๆ อยู่ดี แม้แนวเรื่องจะแตกต่างจากเรื่องอื่นๆ ของน้องนุ้ย เนวิกา แต่อ่านแล้วเรากลับชอบแนวนี้มากอย่างบอกไม่ถูก อย่างที่คนเขียนบอกไว้ว่าเป็นแนว Slice of Life จริงๆ เราก็ไม่รู้จักคำนี้หรอก ก็เพิ่งมารู้จักจากเรื่องนี้ (ตะกี้เสิร์ทหา เลยเพิ่งรู้ว่า��ป็นแนวแบบเล่าเรื่องไปเรื่อยๆ นี่เอง ซึ่งบางทีแนวนี้มันก็อาจจะดูน่าเบื่อเนอะ แต่ถ้าอ่านแล้วเข้าถึงเราได้ เราจะไม่รู้สึกเบื่อเลย กลับชอบและอยากให้มีต่อไปเรื่อยๆ จนไม่สิ้นสุด)

อ่านแล้วรู้สึกรักและผูกพันกับตัวละครมากๆ อินไปกับหลายๆ อย่าง อาจจะเพราะเราเองก็อยู่ในแวดวงการทำงานด้านไอที ที่ยังค้นหาตัวเองไม่เจอ ซึ่งในเรื่องนั้นพระนางต่างก็มีความฝันของตัวเอง เพียงแต่ว่าจะได้ทำตอนไหนเท่านั้นแหละ แต่เราเองนั้นยังว่างเปล่า ว่างเปล่ามากจนอินกับฉากที่นางเอกนั่งคิดนั่งท้อกับชีวิตมนุษย์เงินเดือนที่ทำอยู่ ว่ามันไม่ต่างกับเราเลยจริงๆ

จริงๆ ก็เคยคุยกับคนเขียนว่าอ่านๆ แล้ว เหมือนเอาชีวิตของคนเขียนมาเล่าในรูปแบบนิยายเลยนะ ซึ่งถ้าได้อ่านในคำนำนั้น น้องนุ้ยก็บอกแล้วว่านำมาจากชีวิตจริงๆ เกินครึ่ง เราเองอ่านไปก็เลยนึกหน้าน้องตามไป 555+ อ่านแล้วก็อยากจะหาตัวเองจนเจอ และทำตามสิ่งที่ตัวเองต้องการได้สักที ก่อนที่จะแก่ไปกว่านี้ กระซิกๆๆ เพราะเราเองอายุมากกว่าตัวละครในเรื่องแล้วนะ เราควรรีบหาตัวเองให้เจอได้แล้ว สู้ต่อไป

อ่านเรื่องนี้แล้วทำให้ได้สะท้อนมองกลับไปที่ตัวเอง และพยายามค้นหาตัวเองต่อไป เรื่องนี้จึงเป็นนิยายที่เรารักและผูกพันมากๆ มากจนคิดว่าไม่ว่าจะอ่านอีกกี่ครั้งก็ยังประทับใจเสมอ

การเล่าเรื่องสลับไปมาระหว่างปัจจุบันกับอดีตนั้นดีนะ เพราะเราจะไม่รู้สึกว่าต้องอ่านพาร์ทใดพาร์ทหนึ่งยิงยาวกันไป พอถึงจังหวะที่จะสลับกลับไปอดีต ก็ทำให้อ่านแล้วอินไปกับตัวละคร

ชอบความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกระหว่างมัดและอาชว์มากๆ เป็นอะไรที่วิเศษและพิเศษมากๆ มากจนบางทีเราก็คิดว่า ทำไม๊ทำไมเราไม่มีแบบนี้ให้รู้สึกดีบ้างนะ ฮ่าๆๆๆๆ ได้แต่มโนอาชว์ในฝันเอานะ กริกริ เป็นความสัมพันธ์ในแบบที่ว่าแทบจะเป็นทุกอย่างของกันและกัน เป็นลมใต้ปีกให้กันและกัน เป็นเพื่อนสนิท เป็นพี่น้อง เป็นมากกว่าเพื่อน เป็นคนในครอบครัว

ชอบคำว่า “รักในรอยลม” เพราะเหมือนรอยของ “ลม” อีกที ซึ่งอาจจะมองไม่เห็น แต่ก็สัมผัสได้ ชื่อเรื่องและสัญลักษณ์เปรียบเทียบในเรื่องเป็นอะไรที่ดีงามจริงๆ อย่างการเปรียบเรื่องราวและความสัมพันธ์ของพระนางโดยใช้เครื่องบินพับเป็นสื่ออย่างหนึ่ง อ่านไปก็อมยิ้มและชอบความสัมพันธ์แบบนี้จริงๆ

อาจจะขัดใจบ้างว่าทำไมในเมื่อเป็นลมใต้ปีกของกันและกัน เหตุไฉนอาชว์ถึงได้ตัดใจไปคบกับนิชาเป็นแฟน ทำไมยอมปล่อยมือจากมัดได้ อ่านไปก็ขัดใจจริงๆ นะ แต่เมื่ออธิบายว่าทำไม และสุดท้ายตัวละครรู้สึกยังไง ก็คิดว่านี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้อาชว์คบกับนิชาก็ได้ เหมือนกระตุ้นความรู้สึกตัวเองด้วยว่าจริงๆ แล้วคนที่อยู่ในใจเสมอคือใครกันแน่ และไม่เคยตัดขาดได้จริงๆ

พี่ก้องโผล่มายังไงก็เป็นแค่พระรองในเรื่อง ฮ่าๆๆๆ แต่ถ้าเราเจอเจ้านายแบบนี้ คงจะแกล้งล้มใส่บ่อยๆ อย่างที่มัดบอกว่า “เจอหมีให้แกล้งตาย เจอผู้ชายให้แกล้งล้มใส่” 555+ เป็นเจ้านายที่ดีงาม ตอนนี้ก็รออ่านเรื่องของพี่ก้องกับดั่งฟ้าในเรื่อง “ดั่งฝนบนฟ้า” และรออ่านเรื่องของนิวา เพื่อนสนิทของมัดในเรื่อง “หิมะใต้ตะวัน”

ในเรื่องมีตัวละครจากเรื่องอื่นๆ โผล่มาให้หายคิดถึงกันบ้าง ไม่ว่าจะแค่เอ่ยถึงนิดหน่อย เราก็แอบฟิน กร๊ากๆ ไหนจะพี่ก้องที่พูดถึงดั่งฟ้า โดยไม่ได้เอ่ยชื่อหรอก แค่บอกว่าเป็นเหมือนเพื่อนวัยเด็กที่แอบปิ๊ง แต่แค่ไม่ได้เข้าไปบอกชอบงี้ บอกแค่ว่าเป็นน้องดารา ฮาาา นี่ถ้าพี่ก้องรู้ว่ามัดเป็นแฟนคลับเบอร์หนึ่งของพี่ปริ๊นซ์ พี่ก้องจะบอกไหมนะ กริกริ ไหนจะพี่ก้องเป็นเพื่อนสนิทกับพี่สน (พระเอกเอื้อมอโณทัย) โดยเล่าให้มัดฟังว่าเกี่ยวกับพี่สนนิดหน่อย แถมตอนท้ายก็มีไปงานแต่งงานของพี่สนกับคุณเอื้อมด้วย ว่าแต่เมื่อไรพี่ก้องจะแต่งงานคะ 555+ แล้วก็มีเอ่ยถึงพี่ปริ๊นซ์นิดหน่อยตอนโผล่บนหน้าจอทีวีกับดุจฝัน ก็ทำให้หายคิดถึงไปได้บ้าง นอกจากนี้ยังมีเอ่ยถึงวิญญู (พระเอกหวานลับเล่ห์) ที่ตอนหลังพี่ก้องติดต่อคุยงานด้วย แทบจะมาครบทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องวิวาห์รักร้อยเล่ห์ 555+

มัดนี่ฮาหลายๆ อย่างมากเลย อย่างเจอแมลงสาบก็กลัวหนักมาก แต่ก็ดันตั้งชื่อกับนามสกุลให้เฉยเลย ไหนจะตั้งชื่อให้กระบองเพชร ทั้งตอนที่เมาก็เรื้อนหนักมาก จนแอบลวนลามทั้งพี่ก้องและอาชว์ ฮ่าๆๆ รั่วหนักจริงๆ อ่านไปก็ขำไป เป็นฉากฮาที่เราชอบมากจริงๆ ไหนจะกินเก่งมาก อะไรๆ ก็ชอบเดินมาขอข้าวอาชว์กิน กินยังไงก็ไม่พอ กินเหมือนไม่ได้กินมาหลายวัน จนอาชว์ต้องบอกมัดบ่อยๆ ว่าค่อยๆ กิน ไม่ต้องรีบ

ชอบมงคลชัย เพื่อนสนิทของมัด นางน่ารักจริงๆ ชอบแทะโลมอาชว์กับพี่ก้องบ่อยๆ 555+ แต่ก็เป็นเพื่อนที่ดีมากๆ จริงๆ จนบางทีอ่านๆ ไปก็อยากให้มีเรื่องของมงคลชัยเป็นตัวละครเอกของเรื่องบ้างจังเลยนะ อิอิ

สำหรับเรื่องราวระหว่างณัฐพลและนิชานั้น เราคิดว่าอ่านไปมันก็เจ็บแหละ แล้วก็น่าสงสารนิชาจริงๆ ที่ไม่เคยไปถึงสะพานคอนกรีตของตัวเองเลย แต่สุดท้ายก็มีทางลงของเรื่องที่สวยงาม

บางทีก็แอบเสียดายเวลา 8 ปีที่อาชว์กับมัดจากกันไปด้วยความเข้าใจผิดกัน แต่สุดท้ายเมื่อสายลมพัดพาให้กลับมาเจอกันอีีกครั้ง ก็ทำให้สามารถสานสัมพันธ์ที่เคยมีมาเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันมานานแสนนาน นานจนไม่มีใครสามารถแทรกเข้ามาระหว่างทั้งสองได้เลย ชอบที่มะลิ แม่ของมัด มักจะเรียกอาชว์ว่าลูกเขย น่ารักเชียว ฮ่าๆ อ่านไปก็อมยิ้มไปตลอดเรื่อง

สำหรับเรานั้น เรารักเรื่องนี้มากค่ะ แม้การเล่าเรื่องจะไปเรื่อยๆ แต่อ่านแล้วได้แง่คิดดีๆ หลายๆ อย่าง และอยากออกเดินทางตามหาความฝันของตัวเองบ้าง เผื่อสักวันจะเจออาชว์หรือพี่ก้องของเรา กร๊ากกกกกกกกกกกกก งานมโนก็ต้องมานะ

จริงๆ ตอนอ่านรอบแรกอ่ะ เราชอบพี่ก้องมากกว่าอาชว์นะ 555+ ขัดใจอาชว์ตรงเป็นแฟนกับมินต์ แล้วเราก็ตั้งตัวเป็นทีมมัดเต็มตัวด้วย ฮาาาา แต่พออ่านรอบนี้ เราก็รู้สึกชอบอาชว์มากขึ้น เข้าถึงมากขึ้น แล้วก็รู้สึกว่ามัดโชคดีจริงๆ ที่มีอาชว์อยู่ในชีวิตเสมอมา สุดท้ายนี้คือรักตัวละครเรื่องนี้จัง รักและผูกพันมากๆ ด้วย จนอยากอ่านไปอีกยาวๆ เลย

[สปอยล์]

มัดทำงานเป็นโคออร์ในบริษัทเกมที่พี่ก้องเป็นผู้ดูแล บริษัทเทคแอคมีนั้นจริงๆ เป็นของการ์ด เพื่อนของพี่ก้อง และได้ส่งเกรซ น้องสาวเข้ามาดูแล มีอาชว์ทำงานมาได้ 2 ปีเป็นโปรแกรมเมอร์ มีมงคงชัย เพื่อนของมัดที่เรียนคณะเดียวกันก็ทำอยู่ด้วย จริงๆ มัดได้เข้ามาทำ เพราะอาชว์เป็นคนบอกมงคลชัย หรือเหม่ยว่าให้ชวนมัดมาทำ และอาชว์ก็เป็นคนรับรองมัดกับพี่ก้อง แต่ไม่เคยบอกให้มัดรู้ และในที่ทำงานทั้งสองก็ทำเหมือนไม่รู้จักกัน

จริงๆ แล้วทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่ป.4 ตอนที่มัดอายุ 10 ขวบ ส่วนอาชว์ 11 เพราะอาชว์อายุมากกว่ามัด 1 ปี 1 เดือน 1 วัน เรียนมาด้วยกันตั้งแต่ประถมยันมัธยม มาแยกจากกันก็ตอนที่อาชว์ไปเรียนต่อที่นิวซีแลนด์ ทั้งสองพักคอนโดห้องข้างกัน ซึ่งจริงๆ มัดก็เคยสงสัยว่าห้องที่เช่าอยู่นั้นถูกมาก และมีระเบียงที่สามารถคุยและมองหากันกับห้องของอาชว์ได้ ซึ่งจริงๆ ห้องเช่านั้นคือห้องอีกห้องของอาชว์ที่พ่อเลี้ยงเขาซื้อไว้ 2 ห้องติด ไว้สำหรับตอนย้ายกับไทยมากับแม่เขา จะมาอยู่ แต่ตอนนี้อาชว์ให้มัดเช่าก่อน โดยให้มัดโอนเข้าบัญชีญาติเขา และเขาตั้งใจว่าจะคืนเงินให้มัดทีหลัง มัดก็มารู้เอาตอนหลังเลย ส่วนแม่ของมัดก็รู้นานแล้ว และเป็นคนแนะนำให้มัดมาอยู่ที่นี่

มีงานเลี้ยงต้อนรับมัดทำงาน หลังจากมัดทำงานได้สักพัก คืนนั้นอาชว์ไม่ได้ไปด้วย อ้างว่าไปทำฟัน แต่น่าจะเป็นเพราะช่วงนี้มีปัญหาไม่ลงตัวกับแฟนสาวที่ชื่อนิชา แฟนของเขาต้องการให้เขาแต่งงานและย้ายไปอยู่ซานฟรานซิสโกด้วยกัน แต่เขาจะอยู่เมืองไทย และพ่อเลี้ยงกับแม่เขาจะย้ายกลับมาในอีกไม่กี่ปีข้างหน้านี้ เมื่อตกลงกันไม่ได้ก็ยื้อไม่ไหว สุดท้ายก็เลิกกันไป

มัดดื่มจนเมา แต่พอนึกได้ว่าถึงเวลาเล่นเกม ก็รีบนั่งแท็กซี่กลับไปเล่นเกม โดยลืมกระเป๋าตังค์ไว้ ก็ต้องกลับมาเอา แท็กซี่ที่ขับก็สยองกับเธอไป เพราะเวลาเธอเมาน่ากลัวมากๆ พี่ก้องรู้ว่ามัดลืมไว้ ก็เอาออกมาให้ ก็เลยเจอมัดฉบับเรื้อนใส่ ทั้งลูบแขนเขา ทั้งบอกว่าเขาหัวเถิก ทั้งบอกรัก 555+ จนพี่ก้องตกใจ แล้วยังโดนให้ออกค่าแท็กซี่ 50 บาท ด้วยการจ่ายเงินให้พี่ก้อง 20 และบอกให้พี่ก้องทอนแบงก์พันมาให้ พอมัดกลับถึงห้อง ก็ดันเอาการ์ดแตะห้องอาชว์ จนอาชว์ต้องเปิดออกมา เธอก็เมาจนอ้วกใส่เขา ลูบซิกแพคเขาด้วย เช้ามามัดก็ขอข้าวกินเช่นเคย

มีงานเปิดตัวเกมที่ขอนแก่น มัดกับอาชว์ต้องไปกับพี่ก้องและเกรซ รวมถึงมินต์ที่ไปเป็นพิธีกรในงานด้วย มัดกลัวการขึ้นเครื่องบิน เพราะพ่อตัวเองที่เป็นนักบินนั้นเครื่องบินตก เครื่องบินระเบิดต่อหน้าต่อตาเธอที่ไปด้วยกับพ่อ จากนั้นแม้เธอจะมีตั๋วฟรี แต่เธอก็ไม่กล้าขึ้นเครื่องบินอีก วันเดินทางอาชว์ก็ได้แต่บีบมือให้กำลังใจตอนนั่งเครื่องบิน โดยมีนิชานั่งถัดไป แต่ไม่มีใครรู้ว่าทั้งสองจับมือกัน

มัดอ้วกแตกหลังจากไปถึง แล้วไปถึงไม่นานก็ต้องอยู่โต้รุ่งแปลงานอีก เพราะเกรซลืมเอางานมา แถมพอจบงาน เพื่อช่วยนิชาที่จะโดนบันไดฟาด เธอเลยโดนบันไดฟาดจมูกแทน และเท้าซ้น จนต้องไปโรงพยาบาล แต่ก่อนหน้านั้นอาชว์ไปซื้อตั๋วรถทัวร์ และอ้างกับพี่ก้องและเกรซว่ามัดจะไปเยี่ยมลุงที่ป่วยอยู่ขอนแก่น ส่วนเขาจะไปงานศพเพื่อนที่อุดร เพื่อแยกตัวออกมา และพามัดกลับด้วยรถทัวร์ มัดคิดในใจว่าการโกหกเจ้านายเลยทำให้เธอได้รับบาดเจ็บเช่นนี้

กลับมาไม่นาน ความสัมพันธ์ของมัดกับอาชว์ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็มีเหตุอื่นๆ เข้ามาแทรกมากมาย เช่นเรื่องมินต์ท้อง แต่อาชว์ยืนยันว่าไม่ได้ท้องกับเขา เพราะเขาไม่เคยมีอะไรกับมินต์ ความจริงคือมินต์ท้องกับพี่นัท สามีของปณิสา เพื่อนสนิทร่วมคณะของมัดและเหม่ย มัดพอเดาได้ แต่ไม่ได้บอกปุย เพื่อรอพี่นัทบอกปุยเอง

ความจริงในอดีตของมัดกับอาชว์ก็คือ ทั้งสองต่างรักกันมากๆ อาชว์เคยทำรหัสไบนารีบอกประโยคอิงค์ว่า “เธอเป็นลมใต้ปีกของฉันเสมอ” แต่ไม่เคยถึงมือมัด เพราะเภตรา เพื่อนสนิทมัด ที่เป็นแฟนคนแรกของอาชว์แอบเอาไป เภตราหรือแบมนั้นตอนนี้เป็นมะเร็ง แล้วก็รู้สึกผิดที่เคยทำร้ายความสัมพันธ์ของมัดกับอาชว์ ในตอนที่แบมบอกว่าชอบอาชว์ มัดก็ไม่ได้ห้ามอะไร แถมทำให้อาชว์เสียใจจนยอมคบกับแบม แต่ก็คบได้แค่สองเดือน แถมวันจบการศึกษาที่อาชว์จะต้องบินไปเรียนต่อที่นิวซีแลนด์ อาชว์บอกรักมัด แต่แล้วมัดก็บอกว่าอาชว์เมา มัดตอบกลับอาชว์ว่ารักอ่ะรัก แต่ว่าเพื่อให้อาชว์ได้โตขึ้น และไม่ต้องผูกมัดกับมัดเอง ขอให้เดินต่อไปโดยไม่มีมัด

แบมกรีดข้อมือในคืนนั้นด้วย รวมถึงพูดโทษว่าเพราะอาชว์เลยทำให้เธอทำเช่นนั้น มัดก็โดนต่อว่าด้วย เพราะเพื่อนๆ ได้ยินที่อาชว์บอกรักมัด จากนั้นทั้งสองก็เหมือนจากกันโดยที่ไม่ได้เอ่ยคำอำลากันตรงๆ เลย เวลาผ่านไป 8 ปีจึงได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง จริงๆ ทั้งสองเหมือนสนิทกัน แต่พอเวลานานไปก็ทักทายกันเล็กน้อย แล้วก็หายกันไป มัดนำรูปสองรูปที่อาชว์โพสต์จากนิวซีแลนด์ปริ้นต์ออกมาแปะไว้ที่ห้องนอนตัวเอง เพราะเป็นเหมือนความฝันที่เธอกับเขาเคยอยากไปด้วยกัน แต่เพราะพ่อตายต่อหน้าต่อตาเธอ เธอเลยกลัวการขึ้นเครื่องบินตั้งแต่ตอนนั้น

ส่วนอาชว์นั้น แม่ของเขาแต่งงานใหม่กับเดวิด แล้วก็พาเขาย้ายไปนิวซีแลนด์ แต่เพราะเขายังอยากอยู่กับมัด เลยเจรจาว่าขอเรียนมัธยมที่นี่ก่อน ซึ่งแม่เขาก็ตกลง แล้วจากนั้นเขาก็ตามไปเรียนต่อโดยที่หัวใจแตกสลาย เขาคิดว่าการที่เขาตัดสินใจคบกับนิชา คือการตัดใจจากมัดได้แล้ว แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย เขาไม่เคยตัดมัดออกจากใจได้เลย

แบมคืนแฟลชไดรฟ์ให้อาชว์ อาชว์รอเวลาแล้วเอาให้มัด ส่วนมัดก็ให้เครื่องบินกระดาษที่เป็นเฟรนด์ชิพเมื่อ 8 ปีก่อน ที่ไม่ได้ให้อาชว์ ทั้งสองต่างบอกรักกัน และสัญญาจะเดินตามความฝันไปด้วยกัน ไม่นานหลังจากนั้นแบมก็จากไป แต่ก่อนจากไปก็ได้คุยกันอย่างเปิดใจหมดแล้ว เลยทำให้ช่วงเวลาที่เหลือมีแต่ความสุข

มัดทนเกรซไม่ไหว ที่สั่งงานหนักมาก แล้วไม่รู้ว่าจะทนไปทำไม ในเมื่อรู้ว่าตัวเองอยากจะไปเรียนต่อด้านการสอนภาษาอังกฤษ ก็หาเวลาเตรียมตัวดีกว่า เลยลาออก แล้วก็กลับไปอยู่ชลบุรีกับแม่ อาชว์เองก็แวะไปหาบ่อยๆ และต่อมาเมื่อเจองานหนักต่อเนื่อง ก็ลาออกบ้าง ตามด้วยเหม่ยและแทน ลาออกกันเกือบหมด จนสุดท้ายพี่ก้องก็ออกด้วยเช่นกัน และเนื่องจากได้ยินว่าอาชว์คุยกับแทน แล้วเหม่ยขอทำงานด้วย พี่ก้องเลยขอร่วมหุ้นกับอาชว์ทำแอพ เริ่มธุรกิจสตาร์ทอัพกัน

เกรซกับพี่ก้องเคยเป็นแฟนกันมาก่อน แต่เลิกกันเพราะเกรซนอกใจพี่ก้อง พี่ก้องเลยไม่กลับไปยุ่งอีกเลย ส่วนเกรซไม่พอใจมัด เพราะอะไรๆ พี่ก้องก็ชอบพูดถึงมัด เลยทำให้หมั่นไส้มัดหนักมาก แต่เกรซก็เป็นผู้บริหารที่ไม่ได้เรื่องจริง ลูกน้องลาออกจากบริษัทกันจนเกือบหมด จนสุดท้ายพี่ชายและพ่อต้องกลับมาดูแลบริษัทแทน

ปุยยอมให้อภัยพี่นัทอีกครั้ง ด้วยคำปลอบใจของมัดกับเหม่ย หลังจากพี่นัทบอกความจริง และเลือกปุย จริงๆ พี่นัทรักมินต์ แต่ไม่เคยรู้ว่ามินต์ก็รักเขามากๆ และเพราะมีอะไรด้วยในคืนที่ต่างก็เมาทั้งคู่ เขาเลยรับผิดชอบแค่ลูก และมินต์เองก็พยายามตัดเขาจากใจ จะกลับไปเลี้ยงลูกที่ซานฟรานซิสโก เราก็คิดนะว่าชะตาเล่นตลกกับมินต์และพี่นัทนะ คือถ้าทั้งสองเข้าใจกันแต่แรก ก็คงไม่มีเหตุให้พี่นัทมาเจอปุย และรักปุยในที่สุด จนตัดมินต์ออกไปจากใจได้แล้ว แต่สุดท้ายมินต์ก็มีความสุขอยู่กับลูก รวมถึงทุกคนก็แวะไปเยี่ยมมินต์บ่อยๆ ส่วนปุยเองก็ลาออกจากงานมีลูกสองอย่างรวดเร็ว

มัดไปเรียนต่อ 1 ปี จบกลับมาเป็นอาจารย์มหาลัยใกล้บ้าน ส่วนอาชว์เรียน 2 ปี ก็ตามกลับมา ระหว่างนั้นมัดก็ไปหาอาชว์บ่อยๆ จนโดนแม่แซว อาชว์ขอมัดแต่งงานที่นิวซีแลนด์ ธุรกิจที่อาชว์ทำกับพี่ก้องประสบผลสำเร็จมากมาย พี่ก้องแวะไปงานแต่งของพี่สน แล้วก็เที่ยวไปในตัว เอาของฝากกลับมาให้ พี่ก้องคุยงานกับวิญญูเกี่ยวกับการทำแอพร้านขนมหวาน

อาชว์พามัดขี่จักรยานไปส่งข้อสอบที่มหาวิทยาลัย ทั้งสองจะแต่งงานกันปลายปีที่จะถึง อ่านๆ ไป ก็อยากให้ถึงช่วงงานแต่งงานของทั้งคู่จังเลย 555+ ที่จะจัดทั้งที่ไทยและนิวซีแลนด์ด้วย

ครั้งที่ 1 [Dek-D]
Start 9.52 น. Fri 22 Apr 2016
End 17.52 น. Wed 18 May 2016

ครั้งที่ 2 [หนังสือ]
Start 18.00 น. Sun 23 Jul 2017
End 9.04 น. Tue 25 Jul 2017
Review Date 11.23 น. Tue 25 Jul 2017

[Kamon SecondAccount · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้เป็นนิยายรักพล็อตเพื่อนสนิท แนว slice of life ค่ะ
.
เรื่องราวเล่าเกี่ยวกับชีวิตและความรักของตัวเอก มุจลินท์ กับ อาชว์ เป็นเพื่อนสนิทที่เติบโตและผ่านเรื่องราวหนักหนาสาหัสมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก พอ��ริ่มเติบใหญ่ก็เริ่มมีเรื่องความรักเข้ามา แต่ด้วยอะไรหลายอย่าง ทำให้เส้นทางชีวิตหักเหแยกไปกันคนละประเทศ ไม่ได้พูดคุยกันอีก
.
นิยายเริ่มต้นมาด้วยฉากปัจจุบัน นางเอกทำงานในบริษัทพัฒนาเกม และได้เจออาชว์ที่เป็นโปรแกรมเมอร์บริษัทเดียวกัน แถมยังเช่าคอนโดห้องติดกันอีก ความสัมพันธ์ที่เคยจืดจางเลยเริ่มกลับมาเหมือนเดิม มีการฝากท้องกัน ช่วยไล่แมลงสาบ เข้าไป���ล่นเกมออนไลน์ด้วยกัน ฯลฯ แล้วก็นำไปสู่การค่อยๆ เคลียร์ปมในอดีตที่ทำให้สองคนนี้ห่างเหินกันไป โดยคนแต่งถือโอกาสใส่ฉากอดีตเข้ามาเพื่อปูพื้นความสัมพันธ์แบบเพื่อนวัยเด็กของทั้งคู่ให้คนอ่านเห็น
.
อย่างที่คนแต่งบอกว่านิยายเล่มนี้เป็นแนว slice of life เนื้อเรื่องเลยใส่เหตุการณ์อื่นไว้มากพอดู ในเรื่องจะมีพล็อตย่อยมากมาย ทั้งเรื่องอาชว์กับแฟนชื่อณิชาที่มีบทบาทในพล็อตย่อยอีกพล็อต เรื่องของเพื่อนนางเอกกับครอบครัว เรื่องของการทำงานในบริษัทที่มีเจ้าของงี่เง่า
ในส่วนของพล็อตรัก นอกจากอาชว์แล้ว นางเอกยังมี 'ก้องกิตติ์' เจ้านายหนุ่มนิสัยดีอบอุ่นอีกรายที่เข้ามาใกล้ชิด ..เสียดายที่มาอยู่ในเล่มนี้ที่วางตัวพระเอกไว้แล้ว พี่ก้องเลยได้แต่รับประทานแห้วไป
.
แนวเขียนที่ทั้งปูเรื่องราวความสัมพันธ์เก่าๆ ทั้งยังมีพล็อตยิบย่อยในฉากชีวิตประจำวันแบบนี้ ทำให้อ่านแล้วถูกใจค่ะ รู้สึกว่าตัวละครมีตัวตนจริงๆ มีฉากทำงาน มีอดีตที่เคยฝังใจ มีครอบครัวให้ห่วง มีเพื่อนคุยเฮฮากัน แต่ก็มีเรื่องรักให้ลุ้นไปด้วย ตัวละครส่วนใหญ่พื้นนิสัยเป็นคนดีทั้งนั้น ช่วยให้เรื่องคุมโทนอบอุ่น(แต่สมจริง)ได้ตลอด
.
สรุปว่าเล่มนี้หนาเกิน 500 หน้า แต่หยิบอ่านรวดเดียวจนจบ เป็นนิยายสีขาวที่เขียนได้ละไมดีค่ะ สำนวนอ่านลื่นและเปรียบเปรยได้ดี

[Uminaka16 · Rating 3 out of 5]

คนสองคนผูกพันและช่วยประคับประคองกันมาตั้งแต่เด็กๆ จนวันหนึ่งมีเหตุให้ต้องห่างกันไปอย่างไม่ค่อยดีนัก วันเวลาผ่านไป สองคนได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ความผูกพันเก่าๆ ทำให้เขาและเธอได้กลับมายืนเคียงข้างกันในที่สุด

เนื้อเรื่องไปเรื่อยๆ เหมือนตามอ่านชีวิตของคนสองคน ไม่มีจุดพีค ค่อนข้างเนือยตามชื่อเรื่องแหล่ะ เล่มหนามากแต่เป็นน้ำเยอะ ตัวละครบางตัวใส่ความสัมพันธ์มาอย่างซับซ้อนทั้งๆ ที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไร จนเราแอบคิดว่าเขามีเล่มของตัวเองรึเปล่า?

และที่ตงิดตั้งแต่บทแรกๆ เลยคือ บริษัทผลิตเกม (ในสมัยปัจจุบันด้วยนะ) แต่ตอกบัตรเข้างานด้วยเครื่องตอกบัตรกระดาษแข็ง แบบถ้าเราเป็นลูกค้ามาเห็นนี่คงไม่มั่นใจในเทคโนโลยีบริษัทนี้แล้วอะ ที่เราเคยเห็นมาถ้าไม่ปี๊บบัตรก็สแกนลายนิ้วมือ ต่อให้คนน้อยก็เถอะ กระดาษแข็งมันโลวเทคไปนะ

พระเอกนางเอกดูต่อสู้ในโลกการทำงานบริษัทมากจัง คืองานอาจจะหนัก เจ้านายงี่เง่า แต่จากคำพูดหลังลาออกทำให้เรารู้สึกเหมือนนางเอกนี่ผ่านมรสุมชีวิตหนักมาหลายปี ดูเหนื่อยหน่าย อ่อนล้าเหลือเกิน เลยไม่อินตาม

หักคะแนนเรื่องศัพท์เกมที่ไม่มีคำอธิบายด้วย ไม่ว่าจะกิลด์ ตี้ ฯลฯ คนไม่เล่นเกมออนไลน์อ่านไม่เข้าใจนะ

แต่ให้คะแนนสำนวนค่ะ เพราะนักเขียนสำนวนดี มีการเปรียบเปรยและเล่นกับสัญลักษณ์ตามสไตล์เนวิกา คราวนี้มาเป็นเครื่องบินพับ และ กำแพงคอนกรีต เรียกว่าเป็นจุดเด่นและเอกลักษณ์ของนามปากกานี้ค่ะ

ปล. บริษัทเกม ซังวุค ในเรื่อง เป็นของเกาหลีใช่มั้ย ถ้าใช่ ต้องออกเสียงว่า ซังอุค นะ เกาหลีไม่มีเสียง วุค ค่ะ แม้จะสะกดว่า wuk ก็อ่านว่าอุคนะ

ปล2. คนอย่างคุณเกรซนี่มีจริงรึเปล่านะ ผู้บริหารที่งี่เง่ากับลูกน้องในออฟฟิศขนาดนี้

[wini · Rating 3 out of 5]

ครึ่งแรกค่อนข้างเนือย คุยกันแป๊บๆก็ย้อนอดีต กลับมาพาร์ทปัจจุบันได้อีกแป๊บก็ย้อนอดีตอีก ก็พอเข้าใจว่าต้องปูพื้นว่าพระนางเคยสนิทกันมาก ไหนจะปมของทั้งคู่อีก แต่อ่านแล้วรู้สึกว่าเรื่องเดินช้าจัง ทำเอาจับๆวางๆไปหลายรอบ มากระเตื้องขึ้นหน่อยตอนพระเอกเริ่ม take action เพราะเคลียร์กับแฟนได้แล้วก็มีคนมาชอบนางเอก ซึ่งก็ปาไปจะ 200หน้าอยู่แล้ว หลังจากนี้ก็มีเรื่องเข้ามารัวๆ ทั้งปัญหากับเจ้านายที่ทำงาน แฟนเก่าพระเอก เพื่อนนางเอก ซึ่งแต่ละอย่างมันก็มีผลกับความสัมพันธ์พระนาง (ซึ่งจริงๆเราว่ามันก็ไม่เชิงมีผลนะ พระเอกจะไม่สนก็ได้ แต่พอดีนางสนมันเลยเป็นประเด็น) กว่าจะรักกันได้รู้สึกหืดขึ้นคอ เหนื่อยแทน 5555

[Anya · Rating 4 out of 5]

รักในรอยลมเป็นเรื่องที่ดีงามมาก ความสัมพันธ์ของอาชว์และมุจลินท์เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก ไม่สามารถนิยามได้ แต่เมื่อใดที่อีกฝ่ายอ่อนแอเพลี้ยงพล้ำ อีกฝ่ายก็จะคอยเป็น 'ลมใต้ปีก' คอยสนับสนุนอีกฝ่ายอยู่เสมอ อ่านแล้วรู้สึกมีความสุขไปกับทุกคน แต่ถ้าจะเอาสนุก ให้โฟกัสที่เหม่ยฮัวจ้า ชอบนาง ^^

[Rabhi · Rating 5 out of 5]

- ความรักเมื่อครั้งยังเยาว์ที่หายจากกันไปถึง 8 ปีหวนคืนกลับมาอีกครั้งในบรรยากาศเรื่อย ๆ ชิล ๆ และชวนอบอุ่นหัวใจ

- เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อน "ดั่งฝนบนฟ้า" แต่ดันอ่านดั่งฝนบนฟ้าก่อน555555 กระนั้นก็ไม่ทำให้เราสับสนงุนงง เพราะแต่ละเรื่องจบสมบูรณ์ในเล่ม ความรู้สึกเลยเหมือนกับได้เจอเพื่อนเก่าอีกครั้ง ทั้งอาชว์ มุจลินทร์ พี่ก้อง และหนาว

- เรื่องนี้เราจะได้เห็นความน่ารักอบอุ่นของพี่ก้อง ก่อนจะได้เป็นพระเอกเต็มตัวในดั่งฝนบนฟ้าด้วย พี่ก้องเป็นเจ้านายที่น่ารักและน่านับถือมาก

- เป็นแนว Slice of Life ที่โทนเรื่องอบอุ่น รู้สึกถึงลมทะเลที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างเป็นระยะ พอเป็นแนว Slice of Life ทีไร อ่านแล้วก็รู้สึกผูกพันกับตัวละครทุกที อินตาม ลุ้นตาม และเหมือนได้เดินตามเส้นเรื่องไปกับตัวลคร โดยเฉพาะการเดินตามความฝันของพระนาง พระนางของเราเป็นพลังบวก เป็นตัวละครที่ support กันจริง ๆ รู้สึกดีใจที่ทั้งคู่ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

- ตัวละครดูสมจริงจับต้องได้ มีตัวละครที่เราอยากหยุมหัวเพียงแค่ 1 ตัวละครเท่านั้น โผล่มาทีไรกัดฟันทุกที555555

- อ่านแล้วอยากไปทะเลสาบเทคาโปมาก ๆ

- ชอบฉากขี่จักรยานด้วยกัน น่ารักมาก และฉากบอกรักด้วยภาษาไบนารี่คือที่สุด

[Far Away · Rating 4 out of 5]

อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจไปกับความรักของอาช์ว และมัด ทั้งสองเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง เป็นครอบครัวของกันและกัน
และเป็นลมใต้ปีกของกันมาโดยตลอด ความผูกพันของทั้งสองคนน่ารักมาก
นอกจากนี้ยังมีความรักของครอบครัว ความรักของเพื่อน ให้ได้ซึบซับ
ชอบการเปรียบเปรยของเนวิกาในเรื่องนี้ ทั้งเครื่องบินพับ สะพานคอนกรีต และสะพานแขวน
และแอบสงสารแอบเจ็บกับความรักของนิชา ณัฐพล

[อ่านไปเรื่อยเรื่อย · Rating 4 out of 5]

อบอุ่นหัวใจ เรื่องราวของคนคู่หนึ่งที่ไม่มีสถานะเกินกว่าเพื่อนมากกว่าแฟนเป็นครอบครัวที่ขาดกันไม่ได้ เป็นลมใต้ปีกของกันและกัน ชอบที่เขียนคสพหลายๆคู่ได้ลงตัวตัวและเป็นจริงที่สุดเรียบง่าย สะใจมากตอนฉะกะเกรซน่ารำคาญนางสุด สนุก ภาษาดี คือมันดีอะ

[Nonnin]

?/5

อ่านถึงหน้า 101 เรื่องนี้ต้อง take time ไว้กลับมาอ่านใหม่

[Jiji Jidapa · Rating 5 out of 5]

พล๊อตนิยายที่ชอบมากที่สุดของเราคือ แนว second chance โดยเฉพาะถ้าพระนางผูกพันกันมานานแล้วต้องห่างกันไป พอรู้ว่าเรื่องนี้เป็นแนวนี้ ทำให้นึกลุ้นนึกอยากอ่านตั้งแต่อ่านคำโปรย แล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆ

รักในรอยลมเล่าเรื่องของความสัมพันธ์ของชายหญิงสองคนที่ดูเหมือนเป็นเพื่อนร่วมงานธรรมดา เปิดเรื่องมาดูจะเขม่นกันอยู่เล็กๆ ในเรื่องงาน ดูเหมือนจะห่างเหินไม่กินเส้นกัน แต่ขณะเดียวกันก็มีสิ่งเล็กๆน้อยๆ ที่ทำให้รู้สึกว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น มีความหลัง มีความรู้สึกระหว่างสองคนนี้มากกว่าที่แสดงออก แล้วนักเขียนก็ค่อยๆเปิดเผยเรื่องราวความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างพระเอกนางเอก พร้อมๆกับเล่าเรื่องราวในไทม์ไลน์ปัจจุบันไปพร้อมกัน ซึ่งเราคิดว่าทำได้ดีมากในการตัดเล่าระหว่างปัจจุบันและอดีต ชวนให้สงสัย ปนความรู้สึกอึนนิดๆ จี๊ดหน่อยๆในใจ ว่าเกิดอะไรขึ้นในอดีต

Plot เรื่องเหมือนจะดราม่า แต่จริงๆ ไม่ได้ดราม่ามาก น่าจะเป็นเพราะการวางคาแรกเตอร์ตัวละครโดยเฉพาะนางเอก และอารมณ์ขันที่สอดแทรกเข้ามาเป็นระยะๆ ในบทสนทนา ทั้งระหว่างพระนางเอง และในกลุ่มเพื่อนนางเอก โทนของเรื่องให้อารมณ์ nostalgic หน่อยๆ โหยหาช่วงเวลาที่มีความสุขในอดีต สะท้อนใจในความผิดพลาดที่เกิดขึ้น อ่านแล้วอินตามความรักของพระเอกนางเอกที่คล้ายจะลอยไปลอยมาอยู่ตรงหน้า คลุมอยู่รอบตัว รับรู้ได้ว่ามีจริง แต่พอจะคว้าเอามาไว้ในมือกลับจับไม่อยู่ซะที เหมือนชื่อนิยาย "รักในรอยลม"

จุดติมีนิดเดียวคือน้ำหนักในช่วงท้ายของเรื่องที่เน้นเรื่องราวดราม่าของอีกคู่ มากไปนิด ทำให้รู้สึกถูกเบี่ยงเบนจากเส้นเรื่องหลัก เข้าใจว่านักเขียนคงต้องการสื่อความสัมพันธ์ที่รูปแบบคล้ายกันระหว่างคนสองคู่แต่กลับมีจุดจบต่างกัน แต่เรารู้สึกว่ามันกลบการคลี่คลายปมของคู่หลักไปสักหน่อย แต่ถึงจะบ่นจุดนี้ ในส่วนปมของคู่รองเราก็ชอบ อินกับเรื่องของคู่รองนี้ (สามคนนี้) เช่นกัน แค่คิดว่าน่าจะกระชับกว่านี้หรือถ้าอยากยาวก็เขียนแยกเล่มไปเลยเพื่อความจุใจ นักอ่านอย่างเราจะได้มีเรื่องดีๆ อ่านเพิ่ม

สรุปว่าชอบมาก เป็นนิยายที่อ่านเรื่อยๆ ไม่หวือหวามาก แต่อ่านแล้วรู้สึกร่วมไปกับตัวละครทุกตัวแล้วยังเอาใจช่วยให้ผ่านทุกอย่างไปได้ด้วยดี ประทับใจมากค่ะ