Άγριο παραμύθι

by César Vallejo, Δήμητρα Παπαβασιλείου

"Κάτι παράξενο είχε συμβεί στον Μπάλτα τη στιγμή που κοιτάχτηκε στον καθρέφτη: είχε δει να αντικατοπτρίζεται σ' αυτόν ένα άγνωστο πρόσωπο. Η κατάπληξη κεραυνοβόλησε τα νεύρα του, κάνοντάς τον να ρίξει τον καθρέφτη στο πάτωμα."

Ψυχολογικό αφήγημα με αβυσσώδες υπαρξιακό βάθος, το Άγριο παραμύθι εγγράφεται, συγχρόνως, στην πλούσια παράδοση του λατινοαμερικάνικου φανταστικού, ως καθαρόαιμο δείγμα του είδους. Γέννημα της ξεχωριστής -ποιητικής, ακόμα και στις πεζές στιγμές της- πένας του Καίσαρα Βαγιέχο, που σημάδεψε όσο λίγοι τα ισπανόφωνα γράμματα του 20ού αιώνα, η ιστορία αυτή εκτυλίσσεται στις μακρινές αλλά παράξενα οικείες περουβιανές Άνδεις, μέσα σε μια ατμόσφαιρα διασάλευσης του νου, μυστικοπάθειας, δεισιδαιμονίας και μυστηρίου...

Genres: Novels, Fantasy

176 pages, Paperback

First published January 1, 1923

About the author

César Abraham Vallejo Mendoza was a Peruvian poet. Although he published only three books of poetry during his lifetime, he is considered one of the great poetic innovators of the 20th century. Always a step ahead of the literary currents, each of his books was distinct from the others and, in it's own sense, revolutionary. Clayton Eshleman and José Rubia Barcia's translation of "The Complete Posthumous Poetry of César Vallejo" won the National Book Award for translation in 1979.

Reviews

[°°°·.°·..·°¯°·._.· ʜᴇʟᴇɴ Ροζουλί Εωσφόρος ·._.·°¯°·.·° .·°°° ★·.·´¯`·]

Τι συμβαίνει όταν έχεις γεννηθεί μια μέρα που ο Θεός ήταν άρρωστος, βαριά;

«Είναι χτυπήματα στη ζωή, τοσο σκληρά....Δεν ξέρω!!
Χτυπήματα σαν απο την οργή του Θεού...
Είναι λίγα, αλλά είναι...Ανοίγουνε σκοτεινά αυλάκια στο πιο αγέρωχο μέτωπο, στην πιο δυνατή πλάτη.
Μπορεί να είναι τα άλογα βάρβαρων Αττιλών ή οι μαύροι μαντατοφόροι που μας στέλνει ο Θάνατος».

Αυτό το Άγριο παραμύθι τόσο μικρό και τόσο αδυσώπητα αυτοκαταστροφικό.
Διαδραματίζεται στις περουβιανές Άνδεις, εκεί που μυστηριακά το μυαλό διασαλεύεται και τρέχει να κρυφτεί μέσα στις σκοτεινές σπηλιές της φαντασίας.

Μιας αληθινής φαντασίας που γεννιέται απο την ψυχή και γεννάει με τη σειρά της πλάσματα υπαρκτά ή ανύπαρκτα, απο αυτά που είναι επίβουλοι ακόλουθοι μας ή σωσίες μας ή και άυλες μορφές που παραμορφώνονται στα θρύψαλα ενός κομματιασμένου καθρέφτη.

Το Άγριο παραμύθι είναι ένα διαμαντάκι λογοτεχνικό, ένα σκοτεινό, πεισιθάνατο νουβελάκι γραμμένο απο την πένα ενός μιγά, του Καίσαρα Βαγιέχο.
Ο Περουβιανός συγγραφέας με το θλιμμένο ύφος και τον θλιβερό τρόπο ζωής και γραφής.
Μια έντονη, γλυκιά, ανατριχιαστική θλίψη που έχει τις ρίζες της στις ινδιάνικες παραδόσεις τις Λατινικής Αμερικής.
Εκφράζεται με έντονη μελαγχολία, μουσικές μελωδίες για τον έρωτα και τον θάνατο, μυστήριο, παραφυσικά φαινόμενα και ψυχικές διαταραχές.

Εδώ ζούμε με έντονο το στοιχείο της παράνοιας την παράξενη υπόθεση του Μπάλτα Εσπινάρ και μιας άγνωστης μορφής.
Μιας μορφής που εφορμά στην ψυχή του σαν είδωλο απο τα κομμάτια κάποιου σπασμένου καθρέφτη και στοιχειώνει το μυαλό του.
Απο εκείνη τη στιγμή το γυαλί με τον ξένο αντικατοπτρισμό ματώνει το πνεύμα του και δημιουργεί θαρρείς μια νευρική απόφυση που ολοένα και μεγαλώνει, δημιουργώντας ένα απόστημα γεμάτο πανικό και απόγνωση.
Η συμπεριφορά και η ζωή του Μπάλτα κατακλύστηκε απο εικόνες παραισθητικες, θαμπές μορφές, σκόρπια, οδυνηρά, άηχα αγγίγματα, τρομαγμένες κινήσεις και μια ροπή προς την άβυσσο των ψυχών ακραία, ιλιγγιώδη και φρικιαστική.

☠️👿☠️
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.

[Makis Dionis]

Σπαρακτική κατάβαση στην άβυσσο της σχιζοφρένειας

[Comfortably]

Ο Βαγιέχο είναι εδώ.! Σε κάθε γραμμή, σε κάθε λέξη, σε κάθε στροφή της ιστορίας. Ο Βαγιέχο, ο μιγάς, είναι εδώ στον Μπαλτα και στη γυναίκα του. Ένα πνεύμα μοιρασμένο σε δυο ήρωες..
η σχιζοφρένεια, οι δεισιδαιμονίες, ο ταραγμένος ψυχισμός και μια κραυγή απόγνωσης..
δεν είναι ωραία όταν πέφτεις..

Εξαιρετική έκδοση από τις εκδόσεις Ροες

[Annetius]

Τα παραμύθια έχουν πάντα καλό τέλος, αν είναι όμως άγρια; Μια πορεία προς τα σκοτάδια της ανθρώπινης ύπαρξης, μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία που καθρέφτισε την ψυχοσύνθεση του χεριού που την έγραψε.

*Το επίμετρο εξαιρετικά διαφωτιστικό, ντύνει την ιστορία με όλες τις ερμηνευτικές διαστάσεις που μπορούν να της αποδοθούν.

[Caterina]

Ομολογώ πως δεν γνώριζα το έργο του Σέζαρ Βαγιέχο, του σημαντικότερου ποιητή της ισπανόφωνης λογοτεχνίας τον 20ο αιώνα, σύμφωνα τουλάχιστον με το εξαιρετικό Επίμετρο του βιβλίου. Το πεζογραφικό του έργο παραμένει σχετικά άγνωστο ακόμα και στις ισπανόφωνες χώρες, ενώ αξίζει να ανακαλυφθεί και από τη νεότερη γενιά αναγνωστών. Το Άγριο Παραμύθι περιγράφει τη σπαρακτική κατάβαση στην παράνοια ενός απλοϊκού χωρικού των Άνδεων. Κείμενο ατμοσφαιρικό, υπαινικτικό, με μια μόνιμη αίσθηση απειλής, αυτό το αόριστο ότι κάτι κακό θα συμβεί, βρίθει συμβολισμών και αναφορών σε δεισιδαιμονίες των Ινδιάνων του Περού. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύντομο κείμενο, όμως τόσο πλήρες σε ψυχαναλυτικό βάθος και τόσο καλογραμμένο, που πραγματικά δεν θέλεις να τελειώσει.

Η μετάφραση είναι άρτια, ενώ το Επίμετρο αποκαλύπτει τη σημασία διάφορων αναφορών, που στον άμαθο αναγνώστη φαίνονται ασήμαντες (για παράδειγμα, την παρουσία χωρίς συγκεκριμένο λόγο ενός μαύρου σκύλου, τον οποίο οι Ινδιάνοι του Περού θεωρούσαν ότι συνοδεύει τους νεκρούς στον άλλο κόσμο κ.α.). Επίσης, χρονολόγιο του συγγραφέα, μιας μορφής μοναχικής και ανένταχτης, ο οποίος έζησε σε μεγάλη στέρηση αρνούμενος το συμβιβασμό και τις δημόσιες σχέσεις με κόμματα και κυβερνήσεις (παρότι κομμουνιστής και διωκόμενος ήδη) και πέθανε πολύ νέος το 1938 ενώ ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος μαινόταν. Οι τελευταίες λέξεις του ήταν "Θέλω να πάω στην Ισπανία".

[Kurisuta]

Ένας μικρός θησαυρός

[Massimo Baudone]

Una buona novella psicologica di questo autore peruviano apprezzato soprattutto come poeta, Nel libro si racconta l'ossessione crescente di Balta, un giovane contadino che vive tra la sua piccola casa e il podere insieme alla giovane e laboriosoa moglie Adelaida e che a partire da una mattina nella quale intravede per un attimo nello specchio un volto che non è il suo, facendo cadere lo specchio che si rompe in frantumi, inizia un lento ma inesorabile persorso verso la pazzia che lo porterà a ricusare la moglie innocente e poi ad una tragica fine. interessante l'uso del paesaggio che fa da specchio all'inquietudine crescente del protagonista ma il percorso di Balta verso la pazzia non mi sembra completamente sviluppato (è anche vero che stiamo parlando do in testo di una cinquantina di pagine).

[Mario Burga]

Una triste historia, lo bonito que nos transporta a la vida del campo de la sierra del Perú de forma muy detallada.

[Andrés Rodríguez]

Ha sido una de mis lecturas más gratas. Aunque la prosa de Vallejo en esta obra no sea la más excelsa de su escritura, en Fabla Salvaje acudimos a una narración esbelta y ligera. Con prontitud, Vallejo dota la novela de descripciones potentes, sin detenerse demasiado en elementos prescindibles. En el trascurso de la historia, uno observa la grandeza poética del lenguaje vallejiano que enriquece el reconocimiento literario de la pureza, la pasión y la incertidumbre.
Se ha categorizado esta novela como novela psicológica, pero considero que sobrepasa esta categoría. Uno puede repensar esto deteniendose en los pasajes más complicados de la escritura de Vallejo en los que advierte la vida y la dulzura andina, la belleza femenina de la ruralidad, y la nostalgia pasional del entorno. Quizá se trate de un registro de la perdida de la pasión andina, al conectar la violencia que experimenta Adelaida con un entorno que se va abandonando a lo lúgubre y al eco, y al conectar el desdoblamiento de la identidad de Balta con una tierra que pierde sus secuencias y bondades. Es también, sobretodo, una tragedia familiar, en la que nacerá un niño en un día de abandono y luto, como leemos al final de la novela. Con ello, me pregunto: ¿no será una proyección del día en el que Vallejo dijo nacer; ese día acontecido de un dios enfermo?

[Yannis Vangelokostas]

Αυτό το εκδοτικό διαμαντάκι συστήνει στο ελληνικό κοινό το πεζογραφικό έργο του σημαντικού Περουβιανού ποιητή, τον οποίο οι περισσότερες/οι στην Ελλάδα μάθαμε από τον "Διάφανο" του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Μια αινιγματική και άκρως υποβλητική νουβέλα, με βαθιά ψυχαναλυτικό αφηγηματικό υπόστρωμα, που συνδυάζει τον φολκλορικό ρεαλισμό με τη μυστηριακή ατμόσφαιρα της λογοτεχνίας του φανταστικού.
Το επίμετρο της Δήμητρας Παπαβασιλείου, η οποία υπογράφει και την εξαιρετική μετάφραση του αφηγήματος, είναι πολύτιμο καθώς από τη μία ξεκλειδώνει ερμηνευτικά το κείμενο ενώ από την άλλη αναδεικνύει τις λογοτεχνικές επιρροές του Βαγιέχο, ωθώντας τον/την αναγνώστη/ρια να (ξανα)διαβάσει τη νουβέλα υπό το φως μιας πολύ ενδιαφέρουσας λογοτεχνικής παράδοσης. Τέλος, η Εργοβιογραφία του συγγραφέα, που αποτελεί το καταληκτικό μέρος της έκδοσης, είναι από τις πιο αναλυτικές και τεκμηριωμένες που έχω διαβάσει.

[Evangelos Krikelis]

Βαθιά υπαρξιακό ανάγνωσμα. Γήινο, γεμάτο εικόνες κυρίως ζοφερές και συμβολισμούς, πολυεπίπεδο και σκοτεινό. Πέρα από το "Άγριο παραμύθι" εξαιρετικό είναι το επίμετρο και αρκετά ενδιαφέρουσα η μίνι βιογραφία του συγγραφέα. Σίγουρα μου δίνει αφορμή να αναζητήσω και άλλα έργα του Βαγιέχο κυρίως τα ποιήματα του για τα οποία έγινε γνωστός.

[Maria Giannisi]

Ενα υπέροχο μικρό κομψοτέχνημα !!!
Εύστοχες οι σημειώσεις της μεταφράστριας. Πολύ καλό το επίμετρο !

[Ρωμανός]

"Τρώει την πέτρα σαν ψωμί ο Καίσαρας Βαγιέχο.."
Εξαιρετικό και με βάθος αφήγημα!!

[Sofia Rivera]

Corta pero entretenida.

[Raul Flores Zambrano]

4.5*
Toda la idiosincrasia nacional en este breve relato. Sólo como Vallejo lo pudo haber hecho.

[maité]

Qué grata sorpresa me esperaba al lado de la caja registradora de una librería cualquiera. Casi que te traslada a Perú con las detalladísimas descripciones.

[David Vallvé]

El libro es corto y fascinante. En primer lugar, brinda una mirada a la ideología de la sierra, sus principios y temores, su sentido y relaciones. Por el otro, te acerca a una emoción básica compartida por todos, el temor. Este temor que termina transformándose en una paranoia, la preocupación extrema de que el otro te hará daño y las reacciones que ello genera.