عکس ها ابستره های واقعی اند - واقعی یعنی مثلا از بافت تنه ی درخت گرفته شده اند
من دو نوع عکس رو در بین عکس های این کتاب دوست داشتم: 1) عکس هایی که نفس رنگ آمیزی و فضاشون منو به خودش جذب می کرد؛ 2) عکسایی که ناخودآگاه و خودآگاه چنان به نظر می رسید که انگار نمایشگر چیزی اند مثلا یک چهره، یک ماهی، یک منظره و ... - نه به دلیل خود این توهم ها بلکه به دلیل اینکه من بیینده رو به فکر وامیداشت در مورد اهمیت قاطع معنابخشی من به داده های حسی و اینکه نکنه توهم منحصر به این موارد نیست
در ضمن نگاه کردن به این کتاب تمرین خوبی است برای رها شدن از تصور تخصصی گرایی - بازیگرو چه به عکاسی. من که هنوز نتونستم تعلیق کنم این تلقی انحصارطلب صرفا صنفی رو