What do you think?
Rate this book
Genoeg nu over mij
Kijkend naar zichzelf en anderen verkent Marja Pruis de vage grenzen tussen zelfhaat en ijdelheid, schoonheid en verdriet, verlegenheid en narcisme, liefde en medelijden. Waarom zijn vrouwen grappiger dan mannen? Wat is het hostess-syndroom en hoe kom je ervan af? Waarom gaat de mensheid niet aan schaamte ten onder? Genoeg nu over mij is actuele en literaire essayistiek op zijn allerbest.
- GenresNonfictionEssays
277 pages, Paperback
Published January 1, 2017
4 people are currently reading
185 people want to read
About the author
Marja Pruis
36 books35 followersMarja Pruis is schrijver, columnist en redacteur van De Groene Amsterdammer. Haar romans ontvingen nominaties voor De Gouden Uil, de AKO Literatuurprijs, de Libris Literatuurprijs en de Anna Bijns Prijs. Voor haar essays en columns, gebundeld in Kus me, straf me, Genoeg nu over mij en Oplossingen, ontving ze de Jan Hanlo Essay Prijs, de J. Greshoffprijs en de J. L. Heldringprijs.
Met haar debuut, De Nijhoffs of de gevolgen van een huwelijk (1999), toonde Marja Pruis zich een gedurfd schrijversbiograaf. Het object van haar jarenlange fascinatie, de schrijfster A.H. Nijhoff, echtgenote van de dichter Martinus Nijhoff, deed ze meer dan recht door haar levensverhaal vanuit verschillende standpunten te beschrijven, inclusief dat van de biograaf. Een spannend en relativerend boek was het resultaat, dat zich laat lezen als het relaas van een speurtocht maar ook als een commentaar op het schrijven van biografieën. In 2018 verscheen het in een nieuwe editie als De Nijhoffs en ik, of de gevolgen van een genre.
De typische verteltrant van Pruis, zinderend maar ook afstandelijk en ingehouden, bereikt een nieuw hoogtepunt in de roman Bloem (2002). Op pijnlijk geestige wijze beschrijft ze een amour fou en het lot van de minnaar, onverbeterlijk pathetisch als in een doktersroman. Het thema van de geliefden als intieme vreemden verkent ze opnieuw in de roman De vertrouweling (2005). Vanuit verschillende perspectieven beschrijft ze een aantal ogenschijnlijk kabbelende levens, van stellen met opgroeiende kinderen, die met elkaar op vakantie gaan en ondertussen weinig tot niets van elkaar blijken te weten. Met haar volgende roman Atoomgeheimen (2008) bewijst Pruis opnieuw de chroniqueur van het moderne (vrouwen)leven te zijn. In een verrassende raamvertelling krijgen we de onnavolgbare gangen van een lingerie-ontwerpster voorgeschoteld, en worden we en passant getrakteerd op een onthullend inkijkje in het actiewezen van de jaren tachtig van de vorige eeuw.
In 2011 verscheen Kus me, straf me. Over leven en schrijven, liefde en verraad, met als centraal thema de spanning tussen schrijven en schaamte, toedekken en onthullen, intimiteit en openbaarheid. Een prikkelende combinatie van literatuur- en zelfbeschouwing, van fictie en non-fictie. In 2013 volgde het biografische portret Als je weg bent. Over Patricia de Martelaere en in 2016 verscheen naast de roman Zachte riten haar non-fictie bundel Genoeg nu over mij. Confessies van een ervaren schamer waarin ze de vage grenzen tussen zelfhaat en ijdelheid, schoonheid en verdriet, verlegenheid en narcisme, liefde en medelijden verkent.
In 2019 verscheen Oplossingen, een selectie van haar columns, en stelde ze De nieuwe feministische leeslijst samen. Haar essay over eigenliefde, Omdat je het waard bent, verscheen in 2020.
In Boos Meisje. Over vrouwen en frictie (2022) bundelde Pruis essays over de spagaat waarin meisjes en vrouwen zich bevinden. Lief zijn, maar ook stoer. Alleen niet té stoer, want dan ben je een boos meisje. Terwijl dat juist de leukste vrouwen zijn. Boos meisje bevat een galerij van deze vrouwen
Met haar debuut, De Nijhoffs of de gevolgen van een huwelijk (1999), toonde Marja Pruis zich een gedurfd schrijversbiograaf. Het object van haar jarenlange fascinatie, de schrijfster A.H. Nijhoff, echtgenote van de dichter Martinus Nijhoff, deed ze meer dan recht door haar levensverhaal vanuit verschillende standpunten te beschrijven, inclusief dat van de biograaf. Een spannend en relativerend boek was het resultaat, dat zich laat lezen als het relaas van een speurtocht maar ook als een commentaar op het schrijven van biografieën. In 2018 verscheen het in een nieuwe editie als De Nijhoffs en ik, of de gevolgen van een genre.
De typische verteltrant van Pruis, zinderend maar ook afstandelijk en ingehouden, bereikt een nieuw hoogtepunt in de roman Bloem (2002). Op pijnlijk geestige wijze beschrijft ze een amour fou en het lot van de minnaar, onverbeterlijk pathetisch als in een doktersroman. Het thema van de geliefden als intieme vreemden verkent ze opnieuw in de roman De vertrouweling (2005). Vanuit verschillende perspectieven beschrijft ze een aantal ogenschijnlijk kabbelende levens, van stellen met opgroeiende kinderen, die met elkaar op vakantie gaan en ondertussen weinig tot niets van elkaar blijken te weten. Met haar volgende roman Atoomgeheimen (2008) bewijst Pruis opnieuw de chroniqueur van het moderne (vrouwen)leven te zijn. In een verrassende raamvertelling krijgen we de onnavolgbare gangen van een lingerie-ontwerpster voorgeschoteld, en worden we en passant getrakteerd op een onthullend inkijkje in het actiewezen van de jaren tachtig van de vorige eeuw.
In 2011 verscheen Kus me, straf me. Over leven en schrijven, liefde en verraad, met als centraal thema de spanning tussen schrijven en schaamte, toedekken en onthullen, intimiteit en openbaarheid. Een prikkelende combinatie van literatuur- en zelfbeschouwing, van fictie en non-fictie. In 2013 volgde het biografische portret Als je weg bent. Over Patricia de Martelaere en in 2016 verscheen naast de roman Zachte riten haar non-fictie bundel Genoeg nu over mij. Confessies van een ervaren schamer waarin ze de vage grenzen tussen zelfhaat en ijdelheid, schoonheid en verdriet, verlegenheid en narcisme, liefde en medelijden verkent.
In 2019 verscheen Oplossingen, een selectie van haar columns, en stelde ze De nieuwe feministische leeslijst samen. Haar essay over eigenliefde, Omdat je het waard bent, verscheen in 2020.
In Boos Meisje. Over vrouwen en frictie (2022) bundelde Pruis essays over de spagaat waarin meisjes en vrouwen zich bevinden. Lief zijn, maar ook stoer. Alleen niet té stoer, want dan ben je een boos meisje. Terwijl dat juist de leukste vrouwen zijn. Boos meisje bevat een galerij van deze vrouwen
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
May 23, 2017
Af en toe vind je iemand waarbij de schrijfstijl je midscheeps raakt, zonder dat je werkelijk kan formuleren waarom. Pruis leerde ik kennen via haar recensies en columns in de Groene en ik dacht er iemand in te herkennen die leeft in een talig universum. Die personages uit romans met zich meedraagt al betroffen het effectieve kennissen, zonder daarbij te vervallen in literair escapisme.
Een tijdje terug verscheen er een essaybundel van Zadie Smith met de titel 'Changing my mind', op een manier voelt die titel tevens erg accuraat aan voor deze bundel van Pruis. Neem nu hoe ze schrijft over het concert van Beyonce: als moeder beleeft ze het concert intens met haar dochter, als criticus lijkt het haar nauwelijks te beroeren. Twee tegengestelde ervaringen die per definitie onverenigbaar zijn en toch geloof je haar. Opmerkelijk is bovendien hoe ze steeds persoonlijk uit de hoek komt, zonder dat je je als lezer een voyeur voelt. Wat me een directe toepassing lijkt van de 'It bends, it's funny/It breaks, It's not funny'-uitspraak uit de Woody Allen-film 'Crimes and ...' die ze aanhaalt in deze bundel.
Ik moet er alleen nog voor mezelf uitkomen of ik even te vinden zal zijn voor haar puur prozawerk.
Een tijdje terug verscheen er een essaybundel van Zadie Smith met de titel 'Changing my mind', op een manier voelt die titel tevens erg accuraat aan voor deze bundel van Pruis. Neem nu hoe ze schrijft over het concert van Beyonce: als moeder beleeft ze het concert intens met haar dochter, als criticus lijkt het haar nauwelijks te beroeren. Twee tegengestelde ervaringen die per definitie onverenigbaar zijn en toch geloof je haar. Opmerkelijk is bovendien hoe ze steeds persoonlijk uit de hoek komt, zonder dat je je als lezer een voyeur voelt. Wat me een directe toepassing lijkt van de 'It bends, it's funny/It breaks, It's not funny'-uitspraak uit de Woody Allen-film 'Crimes and ...' die ze aanhaalt in deze bundel.
Ik moet er alleen nog voor mezelf uitkomen of ik even te vinden zal zijn voor haar puur prozawerk.
January 3, 2018
'In hoeverre is de blik van de ander altijd de aanjager van schaamte? Ook als die blik er eentje vol liefde is, vertrouwen, verwachtingen?'
April 1, 2017
Hartje Marja.
December 23, 2018
Ik vind Marja Pruis een fantastisch schrijfster. Mooie essays, fraai gestileerd, boeiende onderwerpen en iedere keer heb ik weer een vracht aan tips van wat nog meer te lezen. Ik word altijd zeer geïnspireerd door haar verhalen en inzichten.
Read
April 21, 2019Prikkelende en uitstekend geschreven essays over mannen, vrouwen, kunst en literatuur, en alle mogelijke dwarsverbanden. Intelligent en spits, en bij momenten met een heerlijke zelfspot.
July 13, 2019
Totaal ander boek dan ik had verwacht. Het gaat veelal over schrijven en dat interesseert me meestal niet zo.
June 30, 2022
Jep, still love her.
August 16, 2017
Zo weloverwogen enerzijds anderzijds jamaar en alhoewel maar toch lees je ze niet veel meer. Lees ík ze niet veel meer, misschien, waar ik dan maar eens iets aan moet doen.
O, en onderkoeld grappig, ironisch zonder snark. Lees nu maar gewoon.
O, en onderkoeld grappig, ironisch zonder snark. Lees nu maar gewoon.
April 18, 2025
Marja Pruis is een genie, ze schrijft zoals ik zou schrijven als ik het zou durven. Ik word overvallen door een passage over een blind meisje in de trein, net na middernacht.
“’Zeur niet zo,’ hoor ik het blinde meisje tegen haar enorme telefoon zeggen. ‘Ik kom gewoon zelf naar huis toe.
Tegen wie heeft ze het? Haar vriendje, dat haar van het station wil komen ophalen? Maar iets in haar toon is daar te ongeduldig voor.
‘Hou op met dat gezeur,’ klinkt het nog stelliger. ‘Zeg maar tegen hem dat hij moet gaan slapen.’
‘Ik zie het bed voor me, het ouderpaar dat met wakkere ogen naar het plafond ligt te staren, telefoon in de aanslag. Laat haar gaan, denk ik.
En ik denk, kijkend naar de rug van het meisje: laat je ophalen.
Ik denk het allebei, even hard.’”
Ik moet ervan huilen, tranen over mijn wangen, dat is lang geleden. Waarom het me zo raakt kan ik nu niet overbrengen, dat weet ik ook wel. Maar dat geeft ook niet. Op de volgende pagina begint een nieuw hoofdstuk genaamd ‘III Lekker lachen’ dat uit slechts één paragraaf bestaat:
‘If I’m in a restaurant or a theatre, and the lights start dimming, my first thought is I am going blind.’
(Vier sterren want niet alles even sterk.)
“’Zeur niet zo,’ hoor ik het blinde meisje tegen haar enorme telefoon zeggen. ‘Ik kom gewoon zelf naar huis toe.
Tegen wie heeft ze het? Haar vriendje, dat haar van het station wil komen ophalen? Maar iets in haar toon is daar te ongeduldig voor.
‘Hou op met dat gezeur,’ klinkt het nog stelliger. ‘Zeg maar tegen hem dat hij moet gaan slapen.’
‘Ik zie het bed voor me, het ouderpaar dat met wakkere ogen naar het plafond ligt te staren, telefoon in de aanslag. Laat haar gaan, denk ik.
En ik denk, kijkend naar de rug van het meisje: laat je ophalen.
Ik denk het allebei, even hard.’”
Ik moet ervan huilen, tranen over mijn wangen, dat is lang geleden. Waarom het me zo raakt kan ik nu niet overbrengen, dat weet ik ook wel. Maar dat geeft ook niet. Op de volgende pagina begint een nieuw hoofdstuk genaamd ‘III Lekker lachen’ dat uit slechts één paragraaf bestaat:
‘If I’m in a restaurant or a theatre, and the lights start dimming, my first thought is I am going blind.’
(Vier sterren want niet alles even sterk.)
June 29, 2017
Kleine stukjes om te savoureren. Schitterend wat Marja Pruis hier heeft samengebracht: intelligentie én humor én zelfrelativering. Wat een oog, wat een pen. Ook al ben je als Vlaming niet zo vertrouwd met de incrowd in NL qua letteren, instituties of bekende Nederlanders, het geeft niet.
De stukjes over Marja's moeder die aan dementie lijdt zijn bijzonder ontroerend.
Marja Pruis kijkt in eigen inborst en kan goed met zichzelf lachen. Dit is een innemende verzameling essays die bijzonder bevrijdend zijn. Meer van dat!
De stukjes over Marja's moeder die aan dementie lijdt zijn bijzonder ontroerend.
Marja Pruis kijkt in eigen inborst en kan goed met zichzelf lachen. Dit is een innemende verzameling essays die bijzonder bevrijdend zijn. Meer van dat!
January 22, 2018
Prettig aan de stukken van Marja Pruis: ze put moeiteloos uit een groot aantal romans, foto's en films. En het zijn juist de romans die ik ook gelezen heb en de films die ik ook gezien heb waardoor er veel herkenning voor mij was.
July 26, 2022
Essays met mooie scherpe observaties over oa feminisme, schaamte, humor. Observaties die ze verbindt met literatuur, films, kunstwerken en interviews die indruk op haat maken. En alles heel persoonlijk en met een aarzelende lichtvoetige toon die ik heel plezierig vind.
May 29, 2017
Genuanceerde, intelligente en grappige columns over zichzelf, de wereld, vrouwen en feminisme en over literatuur en boeken. Van harte aanbevolen.
March 30, 2019
Mijn eerste kennismaking met Marja Pruis. Mooi! Ik wil meer
February 15, 2020
Alles waaraan Marja Pruis refereert in haar essays wil ik lezen, maar dan moet ik tenminste een jaar vrij nemen. Dus ik volsta met haar observaties en overdenkingen, die ik heel goed vind.
November 30, 2020
hardop gelachen, veel nagedacht en terloops weer wat titels opgedaan voor de toekomst. aanrader!
April 22, 2017
van hot naar her, van de hak op de tak, maar daardoor verrassend en vol met interessante connecties en inzichten.
Displaying 1 - 18 of 18 reviews