เราอยู่ในจุดเหมือนหนังสือเล่มนี้ตรงที่ไม่รู้ว่าชอบอะไร เรียนจบมาก็ทำงานกร่อย ๆ มนุษย์เงินเดือน อยากลาออกไปเรียนภาษาแต่เงื่อนไขในชีวิตไม่สามารถเลือกได้ ส่วนตัวมีความสนใจในอินเดียอยู่แล้ว ตามเพจคุณขิมมาตั้งแต่ยังเรียนไม่จบจนทำงาน พึ่งมีโอกาสได้อ่านหนังสือ สนุกมากกก เป็นการถ่ายทอดที่เหมือนเราอ่านเนื้อหาของเพื่อนคนนึงมาเล่าเรื่องราวให้เราฟัง ระหว่างอ่านไปสามารถนึกภาพตามได้ เพราะหนังสือจะมีภาพในช่วงนั้น ๆ แนบมา สนุก อ่านไปก็คิดว่าแกร่งมากๆๆ กับการเอาชีวิตรอดในอินเดีย จิตใจต้องพร้อม ชอบคติของคุณขิมที่บอก ช่างมัน กับ ไม่เป็นไร มากๆด้วย เป็นอะไรที่สามารถเตือนสติได้จริงๆเวลาดิ่ง เข้าสู่สาระ เราพบว่าก็เป็นเรื่องที่สะท้อนวัฒนธรรม ความเหลื่อมล้ำ ค่านิยม ประเพณี ซึ่งก็มีข้อดีข้อเสียกันไป สิ่งที่ดีที่สุดคือการที่เปิดมาด้วยประโยคประมาณว่า ไม่รู้ว่าชอบอะไร แต่จบด้วยการที่บอกว่าชอบเล่าเรื่อง เป็นอะไรที่ Someday you will find yourself (maybe next year or the next ten years), but the important thing is you found. Live your life with no regret! Cause “WE ONLY LIVE ONCE.” Don’t be sad with something so long… it’s wasted your time.