آشپزی دورۀ صفوی دربرگیرندۀ دو رساله درباب آشپزی از عصر صفویه است. کتاب اوّل به نام «کارنامه» تألیف حاجی محمدعلی باورچی بغدادی است که آشپز یکی از بزرگان روزگار خود بود و این اثر را در سال ۹۲۷ ق. هنگام سفر به اردبیل نگاشته است. کتاب دوم «مادّة الحیوه» نام دارد که تألیف نورالله آشپز است و حدوداً ۷۶ سال پس از رسالۀ اول نوشته شده و شامل مطالبی دربارۀ پخت غذاها و معرفی انواع خوراکیهای آن دوره است. همچنین ایرج افشار، مصحح رسالات، در مقدمۀ این اثر کتابشناسی جامعی از متون قدیم آشپزی ارائه کرده است.
ایرج افشار یزدی (زادهٔ ۱۶ مهر ۱۳۰۴، تهران - درگذشتهٔ ۱۸ اسفند ۱۳۸۹، تهران) پژوهشگر فرهنگ و تاریخ ایران و ادبیات فارسی، ایرانشناس، کتابشناس، نسخه پژوه، نویسنده و استاد دانشگاه ایرانی بود. افشار سابقهٔ تدریس در دانشگاههای داخل و خارج کشور ازجمله: دانشگاه برن (سوئیس)، دانشگاه ساپورو (ژاپن)، و دانشگاه تهران را داشت. وی پایه گذار کتابخانهٔ مرکزی دانشگاه تهران و معروف به پدر کتابشناسی ایران است. محمود افشار یزدی پدر اوست. ایرج افشار نزدیک به ۶۵ سال کوششهای پژوهشی بیش از ۳۰۰ کتاب و ۳۰۰۰ مقاله در زمینههای کتابشناسی،کتابداری، تاریخ، جغرافیا، جغرافیای تاریخی، فرهنگ مردم و موضوعهای دیگر تألیف، تصنیف و تصحیح کرده است. کتابخانهٔ بزرگ و گرانبهای ایرج افشار در مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی محفوظ است.
زنده یاد ایرج افشار به تنهایی بیش از تمامی دستگاه های فرهنگی کشور به ایران خدمت کرده اند. خداوند قرین رحمتشان کناد. ایشان - تا آنجا که من می دانم - دو رسالهٔ آشپزی از عهد صفوی و قاجار را تصحیح فرموده اند. در این کتاب یعنی آشپزی دورهٔ صفوی، مقدمهٔ تدارک کرده اند که از نظر منبع شناسی آشپزی ایرانی بسیار با ارزش است و کسانی که می خواهند در این مورد تحقیق کنندقطعا از آن استفادهٔ فراوانی خواهند برد. اما در مورد متن، چون حضرت ایشان طبعاً با فن آشپزی آشنایی نداشته اند، لاجرم بعض از تصحیحاتشان در این دو کتاب چندان موثق نیست و لازم است پژوهشگرانی که متخصص درتاریخ آشپزی ایرانی هستند این تصحیحات را ویرایش و بازنگری کنند.