What do you think?
Rate this book
Müptezeller
“Üzülme baba,” dedim, “alt tarafı bir ev, alt tarafı beton parçası ya. Çalışır ederiz, yine alırız. Ben de çalışırım bundan sonra, söz, alırız bir ev daha.” “Ona üzülmüyorum ki ben,” dedi babam. “Her ay evin taksitini ödedik de ne oldu. Bak, uçup gitti elimizden balon gibi. Keşke seni ağlatmasaydık çocukken. Keşke sana o akülü arabayı alsaydık.”
Güzel olmak isteyen alkolikler, berduşlar, kardeşler… Zembereği boşalmış hayat memat ezberleri, tek gözlü geceler. Yeraltının karın gurultusuna, belalı bir gündüze sarılan cuaralar.
Müptezeller, uğultuların, yoksunluğun ve kaybeden delikanlıların romanı. Lime lime, ufalanarak.
Emrah Serbes, kenarların soluğunu, dünyaya katlanamayan, kendine gömülen çocukları haykırarak anlatıyor.
Yaz biter, güz biter, hep kış gelir.
Güzel olmak isteyen alkolikler, berduşlar, kardeşler… Zembereği boşalmış hayat memat ezberleri, tek gözlü geceler. Yeraltının karın gurultusuna, belalı bir gündüze sarılan cuaralar.
Müptezeller, uğultuların, yoksunluğun ve kaybeden delikanlıların romanı. Lime lime, ufalanarak.
Emrah Serbes, kenarların soluğunu, dünyaya katlanamayan, kendine gömülen çocukları haykırarak anlatıyor.
Yaz biter, güz biter, hep kış gelir.
163 pages, Paperback
First published October 21, 2016
27 people are currently reading
530 people want to read
About the author
Emrah Serbes
12 books509 followersEmrah Serbes was born in Yalova, Turkey. He graduated from the theater department of Ankara University, and he currently writes for newspapers, magazines, and television. His short story collection, Erken Kaybedenler (Predestined Losers), was published in 2009. Serbes’s novels include Her Temas İz Bırakır (Every Touch Leaves a Trace) and Son Hafriyat (The Last Excavation), both noir mysteries set in Ankara and later developed into the hit television series Behzat Ç., followed by the film Behzat Ç.: Seni Kalbime Gömdüm (Behzat Ç.: I Buried My Heart). His newest novel, The King of Taksim Square, is his English debut.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 173 reviews
July 30, 2019
Sevmedim. Bu Emrah Serbes okuması bana keyif vermedi, beklentilerimin ne yazık ki altında kaldı.
Aslında kitabın ilk bölümünü -yanlış hatırlamıyorsam- Notos'ta okumuştum, sevmiştim de. Hatta kitabın bu öyküyle başlaması beni epey umutlandırdı; ancak kitap boyunca hissettiğim "olmamışlık" beni rahatsız etti.
Kitap birbiriyle bağlantılı olan; fakat tam anlamıyla birbirinin devamı sayılamayacak bölümlerden oluşuyor. Başkahraman Bakır Arslan'ın başından geçen önemli olaylar havasında diyebiliriz. Başkarakter tüm bölümlerde aynı, arkadaşlarını, annesini, amcasını farklı bölümlerde de okuyoruz; ama dediğim gibi kesintisiz bir süreç söz konusu değil. Belki bundan ne Bakır'ı tam olarak kavrayabiliyoruz ne de çevresini, yani en azından ben hiçbir karakterin nedenini, niçinini tam anlamıyla anlayamadım, hissedemedim. Evet, Serbes karakterlerin her biriyle ilgili ipuçları sunuyor okuyucuya; ama tam olarak hiçbirini içselleştiremedim ben. Evet, diğer Serbes romanları ve öyküleri gibi hızlıca okuyorsunuz; evet, akıcı; ama benim için "bir oturuşta biten kitap" olmanın ötesine çok gidemedi.
Bir de biliyorum "tarzı" bu; ama bu kadar yoğun "argo" (hatta argo da değil direkt küfür) kullanımını hiç sevmiyorum, bir yerden sonra çok fazla geliyor bana.
Behzat Ç. fanı değilim, dizisini filmini hiç seyretmedim; ama bu kitap yerine Son Hafriyat tadında bir Behzat Ç. romanı okumayı çok isterdim ya da Erken Kaybedenler gibi bir öykü kitabı.
Aslında kitabın ilk bölümünü -yanlış hatırlamıyorsam- Notos'ta okumuştum, sevmiştim de. Hatta kitabın bu öyküyle başlaması beni epey umutlandırdı; ancak kitap boyunca hissettiğim "olmamışlık" beni rahatsız etti.
Kitap birbiriyle bağlantılı olan; fakat tam anlamıyla birbirinin devamı sayılamayacak bölümlerden oluşuyor. Başkahraman Bakır Arslan'ın başından geçen önemli olaylar havasında diyebiliriz. Başkarakter tüm bölümlerde aynı, arkadaşlarını, annesini, amcasını farklı bölümlerde de okuyoruz; ama dediğim gibi kesintisiz bir süreç söz konusu değil. Belki bundan ne Bakır'ı tam olarak kavrayabiliyoruz ne de çevresini, yani en azından ben hiçbir karakterin nedenini, niçinini tam anlamıyla anlayamadım, hissedemedim. Evet, Serbes karakterlerin her biriyle ilgili ipuçları sunuyor okuyucuya; ama tam olarak hiçbirini içselleştiremedim ben. Evet, diğer Serbes romanları ve öyküleri gibi hızlıca okuyorsunuz; evet, akıcı; ama benim için "bir oturuşta biten kitap" olmanın ötesine çok gidemedi.
Bir de biliyorum "tarzı" bu; ama bu kadar yoğun "argo" (hatta argo da değil direkt küfür) kullanımını hiç sevmiyorum, bir yerden sonra çok fazla geliyor bana.
Behzat Ç. fanı değilim, dizisini filmini hiç seyretmedim; ama bu kitap yerine Son Hafriyat tadında bir Behzat Ç. romanı okumayı çok isterdim ya da Erken Kaybedenler gibi bir öykü kitabı.
February 9, 2017
Emrah Serbes Behzat Ç kitabı (dizi değil kitap) nedeniyle kendisine tanıdığım krediyi bu kitapla tamamen tüketti. bir üniversite öğrencisinin gözünden anlatılan bu kadar dibe vurmuşluk, bu kadar sefil hayatı ben anlamlandıramıyorum. hayattaki ana derdin ne senin değişik diyip ağzına bir tane çakmak istediğim okuduğum her satırda.
December 23, 2017
Emrah Serbes'ten okuduğum ikinci kitap, Müptezeller. Hep çok merak etmiştim bu kitabı. isminden dolayı olsa gerek :)
Müptezeller, yazarın bir önce okuduğum kitabına benzer bir şekilde, uyuşturucu/alkol bağımlılarının, akıl sağlığını yitirenlerin, kaybolmuşların, tükenmişlerin hikayesiydi fakat bu kitap bende "Erken Kaybedenler" kadar etki bırakmadı. Orada hemen her karakterin okuyucuyu etkisi altına alan türden bir hikayesi vardı ve bu hikayelerde ortak bir "erken kaybetmişlik" paydası oluşuyordu. Bu kitap ise aynı baş karakterin, farklı zamanlarda ve mekanlarda, farklı insanlarla olan geçmişlerini konu edinmiş. Hikayeler yine ustalıkla kaleme alınmış olsa da, bu kez bazıları için gereksiz uzun hissi doğdu içime. Satırların içi bu kez o kadar dolu gelmedi bana. Yine de etkilendiğim yerler de oldu tabi. (Alıntı olarak aşağıya ekledim) Sanırım en çok da "Bombacı" hikayesini sevdim. Oradaki baba-oğul diyalogu baya etkileyiciydi.
Alıntılar
* Bazı anlar vardır, geçen zamanın bir daha geri gelmeyeceğini kuvvetle hissettirir insana. Ben de işte ta o zaman, akülü arabayı isterken geçen zamanın bir daha asla geri gelmeyeceğini kuvvetle hissediyordum. İleride anlam olmayacağını biliyordum çünkü o akülü arabanın. Bir hayal, gerçekleşmesi gereken zamanda gerçekleşmelidir. İşte tam o günlerde alınmalıydı bana akülü araba, artık çok geç, herşey için çok geç, uçup gitti elimizden o balon. (Bombacı)
* Bu ülkede ölmek sıradan bir şakadır." (Bombacı)
*-"Üzülme baba" dedim. "alt tarafı bir ev, alt tarafı beton parçası ya. Çalışır ederiz, yine alırız. Ben de çalışırım bundan sonra, söz, alırız bir ev daha."
-"Ona üzülmüyorum ki ben," dedi babam. "Her ay evin taksitini ödedik de ne oldu. Bak, uçup gitti elimizden balon gibi. keşke seni ağlatmasaydık çocukken. Keşke sana o akülü arabayı alsaydık." (Bombacı)
* İnsanın şimdisi boktan olunca geçmişi ne yapsın. Geçmişe özlem duymak için hali vakti yerinde olmalı insanın ya da en azından bir zamanlar hali vakti yerinde olmuş olmalı. Benim hiçbir zaman halim vaktim yerinde olmadı ki. Hayatta hiçbir bok olamamışken kendi canıma da kıyamam. Bunun da manası yok. Ya yazar olacağım ya katil. Bu Ankara'da başka yol yok benim için. (Platin)
* Çukurun dibinde olduğunu bilirsin çoğu zaman ama keyfin yerindedir. Çünkü seni ilgilendiren küçük zaferler ve düş gücüdür. Dünya nimetleri onların olsun dersin. Elli metrelik yatlar, havuzlu villalar, palmiye ağaçları, güzel kadınlar ve yıllanmış şaraplar ilgini çekmez. Çünkü seni ilgilendiren sevinç, neşe, ruh, aşk ve danstır acılardan önce ve acıların içinde. Çünkü seni ilgilendiren güçlü bir yaşama arzusu ve keşfetme arzusudur nalları dikip de toprağın altına gitmeden evvel, doyasıya yaşamaktır seni ilgilendiren. (Hoca)
* Karanlık duvarları yıkmak yetmiyordu. Bazen karanlık bir duvarı yıkarsınız ve önünüzde geniş bir yol açılır ama ikinci bir duvara kadardır bu. Gelmez duvarların sonu. Bazen de aklın barikatlarını yıkarsınız ve önünüzde deliliğin yolları açılır ama yeni bir akla kadardır bu. Ne deliliğin sonu vardır ne aklın, ne duvarların sonu vardır ne de yolların. Sokaklar boyu yürüyüp düşündüm, gidecek yerim yoktu benim. Rüzgarlara karşı durup düşündüm, arayacak kimsem de yoktu benim. Yolun başında müptelaydım, yolun sonunda müptezel. (Son Balonlar)
* Bir hayal gerçeğin kıyısından geçtiğinde, iki göz bir mahremde buluştuğunda, iki el birbirini bulduğunda, iki kalp birbirine dokunduğunda, bu dünyada bitmemiş ümitler adına bir çiçek daha açar ve umutsuzluk bir adım geri atar, bu coşkun yüreğin zaferidir ve insanın karanlıkta atabileceği yegane adımdır. Hala içim sızlıyordu. Herşeyi acıyla öğrendiyseniz, mutluluktan da içiniz sızlar. (Son Balonlar)
Sevgilerimle,
T.
Müptezeller, yazarın bir önce okuduğum kitabına benzer bir şekilde, uyuşturucu/alkol bağımlılarının, akıl sağlığını yitirenlerin, kaybolmuşların, tükenmişlerin hikayesiydi fakat bu kitap bende "Erken Kaybedenler" kadar etki bırakmadı. Orada hemen her karakterin okuyucuyu etkisi altına alan türden bir hikayesi vardı ve bu hikayelerde ortak bir "erken kaybetmişlik" paydası oluşuyordu. Bu kitap ise aynı baş karakterin, farklı zamanlarda ve mekanlarda, farklı insanlarla olan geçmişlerini konu edinmiş. Hikayeler yine ustalıkla kaleme alınmış olsa da, bu kez bazıları için gereksiz uzun hissi doğdu içime. Satırların içi bu kez o kadar dolu gelmedi bana. Yine de etkilendiğim yerler de oldu tabi. (Alıntı olarak aşağıya ekledim) Sanırım en çok da "Bombacı" hikayesini sevdim. Oradaki baba-oğul diyalogu baya etkileyiciydi.
Alıntılar
* Bazı anlar vardır, geçen zamanın bir daha geri gelmeyeceğini kuvvetle hissettirir insana. Ben de işte ta o zaman, akülü arabayı isterken geçen zamanın bir daha asla geri gelmeyeceğini kuvvetle hissediyordum. İleride anlam olmayacağını biliyordum çünkü o akülü arabanın. Bir hayal, gerçekleşmesi gereken zamanda gerçekleşmelidir. İşte tam o günlerde alınmalıydı bana akülü araba, artık çok geç, herşey için çok geç, uçup gitti elimizden o balon. (Bombacı)
* Bu ülkede ölmek sıradan bir şakadır." (Bombacı)
*-"Üzülme baba" dedim. "alt tarafı bir ev, alt tarafı beton parçası ya. Çalışır ederiz, yine alırız. Ben de çalışırım bundan sonra, söz, alırız bir ev daha."
-"Ona üzülmüyorum ki ben," dedi babam. "Her ay evin taksitini ödedik de ne oldu. Bak, uçup gitti elimizden balon gibi. keşke seni ağlatmasaydık çocukken. Keşke sana o akülü arabayı alsaydık." (Bombacı)
* İnsanın şimdisi boktan olunca geçmişi ne yapsın. Geçmişe özlem duymak için hali vakti yerinde olmalı insanın ya da en azından bir zamanlar hali vakti yerinde olmuş olmalı. Benim hiçbir zaman halim vaktim yerinde olmadı ki. Hayatta hiçbir bok olamamışken kendi canıma da kıyamam. Bunun da manası yok. Ya yazar olacağım ya katil. Bu Ankara'da başka yol yok benim için. (Platin)
* Çukurun dibinde olduğunu bilirsin çoğu zaman ama keyfin yerindedir. Çünkü seni ilgilendiren küçük zaferler ve düş gücüdür. Dünya nimetleri onların olsun dersin. Elli metrelik yatlar, havuzlu villalar, palmiye ağaçları, güzel kadınlar ve yıllanmış şaraplar ilgini çekmez. Çünkü seni ilgilendiren sevinç, neşe, ruh, aşk ve danstır acılardan önce ve acıların içinde. Çünkü seni ilgilendiren güçlü bir yaşama arzusu ve keşfetme arzusudur nalları dikip de toprağın altına gitmeden evvel, doyasıya yaşamaktır seni ilgilendiren. (Hoca)
* Karanlık duvarları yıkmak yetmiyordu. Bazen karanlık bir duvarı yıkarsınız ve önünüzde geniş bir yol açılır ama ikinci bir duvara kadardır bu. Gelmez duvarların sonu. Bazen de aklın barikatlarını yıkarsınız ve önünüzde deliliğin yolları açılır ama yeni bir akla kadardır bu. Ne deliliğin sonu vardır ne aklın, ne duvarların sonu vardır ne de yolların. Sokaklar boyu yürüyüp düşündüm, gidecek yerim yoktu benim. Rüzgarlara karşı durup düşündüm, arayacak kimsem de yoktu benim. Yolun başında müptelaydım, yolun sonunda müptezel. (Son Balonlar)
* Bir hayal gerçeğin kıyısından geçtiğinde, iki göz bir mahremde buluştuğunda, iki el birbirini bulduğunda, iki kalp birbirine dokunduğunda, bu dünyada bitmemiş ümitler adına bir çiçek daha açar ve umutsuzluk bir adım geri atar, bu coşkun yüreğin zaferidir ve insanın karanlıkta atabileceği yegane adımdır. Hala içim sızlıyordu. Herşeyi acıyla öğrendiyseniz, mutluluktan da içiniz sızlar. (Son Balonlar)
Sevgilerimle,
T.
November 11, 2016
Belirli turk yazarlarin (a.k.a afili filintalar) genel olarak birbirine benzer romanlari var. Hareketli bir olay orgusu -ya da kisaca bol macera- hayatin kiyisinda, kosesinde kalmis karakterler, bir tutam absurt komedi, biraz populer alternatif kultur ogesi, suprizli son. Eskiden bunu yiyorken, son donemde gercekten de sikilmistim. O nedenle, murat mentesin de, alper caniguz'un de, murat uyurkulak'in da son kitaplarini begenmemistim. Ustelik, Emrah Serbes'in deliduman'inda da baskaca "ekmegini yeme" kaygilari gormus ve bir daha okumam herhalde demistim. Dayanamadim, okudum.
Birbirine benzer roman orgusunun disinda muptezeller. Bir kere macera yok, suprizli yok. Hizli akip giden bir roman olmasina ragmen, durum anlatiyor. Duygu veriyor. O duyguyu somurmeden de biraz ic acitiyor. Ben cok sevdim. Bitmesin istedim okurken.
Birbirine benzer roman orgusunun disinda muptezeller. Bir kere macera yok, suprizli yok. Hizli akip giden bir roman olmasina ragmen, durum anlatiyor. Duygu veriyor. O duyguyu somurmeden de biraz ic acitiyor. Ben cok sevdim. Bitmesin istedim okurken.
December 28, 2016
Kitabı bitirmem aslında aylar aldı, ilk bölümü ilk aldığımda okuyup sanırım devam edemeyeceğim dedim ama gidip gelip başucumda gördükçe dayanamadım ve son 3 günde bitirdim. Olmamış, kitabın baş karakterinin "müptezelliği" inandırıcı değil, "hayat bize hiç mi gülmez" tavrı da inandırıcı değil. Bitirdim ama sırf okumak için.
February 5, 2017
Müptezeller, Emrah Serbes'in okuduğum ilk kitabı. Kitabın ilk bölümünü başka bir yerde okumuş (hatırlamıyorum şu an nerede okuduğumu) ve fazlasıyla beğenmiştim ama ondan sonra beni pek sarmadı nedense. Hoş, oldukça akıcı, sıkmadan okunan bir roman ama yine de bittikten sonra daha iyi olabilirdi dedirtiyor insana. Sonuçta, tamı tamına 3 yıldızlık bir roman...
February 2, 2017
İki günde bitirdiğim bir kitap oldu. Bizim genç edebiyatçılar için klasik olan "kahır" temalı, zorlama öyküler. Sürekli fakirlikten, garibanlıktan dem vurup, her gece minimum 10 bira içmeye, her türlü uyuşturucuya para bulabilen kofti kahramanlar. Bu tipleri gerçek hayatta da bilir ve zerre kadar acımam, kitapta da acımadım. Aslına bakarsanız anlatı olarak kötü yazılmış bir kitap değil, ama Cezmi Ersöz gibi Emrah Serbes de bana son derece yapay ve yapmacık gözüktü.
October 31, 2016
Emrah Serbes'in her kitabını okuyup Deliduman hariç fazlaca sevmiş biri olarak ben bu kitabı beğenmedim. Emrah Serbes'i sevmemin sebebi kitaplarındaki karakterlerde kendimden bi şey bulabilmemdi, ama ben bu kitapta kendime yakın hiçbi şey bulamadım. Kendini okutuyor evet ama önceki kitaplar gibi etkilenemedim malesef.
February 28, 2018
Emrah Serbese başlamaq üçün yanlış bir əsər. Üz qabığını dəhşət sevib (üstündə koi balığı var!) neçə vaxtdır oxumaq istədiyim qısaca 160 səhifəlik bu əsər əlimdə aylarla süründü. Ümumiyyətlə, yazıçının nə etmək istədiyini anlamadım.
Romandan gözlədiyim Ankaranın qaranlıq, səfil həyatını canlı və həyəcanlı hadisələrlə anlatmaq idisə, istədiyim dadı ala bilmədim. Obrazımız Lık Lık meyhanesində içir, içir, qaz iyləyir, ona buna söz atır, polisə zada düşür. Yəni ilk 100 səhifə bu qədər səfil insanı anlatmağa lazım deyildi, nə həyəcanlı bir şey baş verdi, nə də məqsədi anlaya bildim.
Və çox nadir haldır ki, romana bu qədər aşağı bal verirəm. Əsərə 2 xal verməyimin səbəblərindən biri 115-ci səhifədə bir hadisə ilə bir az həyəcanlanıb obrazın daha da inkişafını gözləməyim oldu, amma bu arzum da puç oldu. Eyni adam eyni tonda da həyatına davam elədi. Bir müddət sonra onun başına gələnlər heç vecimə deyildi. Həmişə qurban kimi özünü hiss etdirir, niyə bütün ağrıların onun başına gəldiyinə şikayətlənir (o qədər içib çəkməsən, ondandır bəlkə?), oxucunu özündən bezdirir.
Odur ki, mənim kimi yanlış edib bu kitabla Emrah Serbese başlamayın. Mən bir az fasilədən sonra bir Behzat Ç. romanı ilə davam etmək istəyirəm, çünki çox sevdiyim Ankaranın dadını, havasını onun romanlarında duymağı umuram.
Romandan gözlədiyim Ankaranın qaranlıq, səfil həyatını canlı və həyəcanlı hadisələrlə anlatmaq idisə, istədiyim dadı ala bilmədim. Obrazımız Lık Lık meyhanesində içir, içir, qaz iyləyir, ona buna söz atır, polisə zada düşür. Yəni ilk 100 səhifə bu qədər səfil insanı anlatmağa lazım deyildi, nə həyəcanlı bir şey baş verdi, nə də məqsədi anlaya bildim.
Və çox nadir haldır ki, romana bu qədər aşağı bal verirəm. Əsərə 2 xal verməyimin səbəblərindən biri 115-ci səhifədə bir hadisə ilə bir az həyəcanlanıb obrazın daha da inkişafını gözləməyim oldu, amma bu arzum da puç oldu. Eyni adam eyni tonda da həyatına davam elədi. Bir müddət sonra onun başına gələnlər heç vecimə deyildi. Həmişə qurban kimi özünü hiss etdirir, niyə bütün ağrıların onun başına gəldiyinə şikayətlənir (o qədər içib çəkməsən, ondandır bəlkə?), oxucunu özündən bezdirir.
Odur ki, mənim kimi yanlış edib bu kitabla Emrah Serbese başlamayın. Mən bir az fasilədən sonra bir Behzat Ç. romanı ilə davam etmək istəyirəm, çünki çox sevdiyim Ankaranın dadını, havasını onun romanlarında duymağı umuram.
June 3, 2017
Emrah Serbes'i Erken Kaybedenler ile tanıyıp o kitabına bayılmıştım ve bir kitabını daha okumak için can çekişiyordum, bu kitapta arkasındaki alıntısıyla ilgimi çekip ama hiçbir şekilde beklentimi karşılayamayan Müptezeller oldu.
Kitabı okurken aşşırı zorlandım, elim bir türlü gitmedi. Gram akıcılık yoktu. Olayların birbiriyle bağlantılı gibi durup aslında bağlantısız olması da cabası. Böylelikle kitabın içine de giremedim, karakterleri de benimseyemedim. Her bölümde başkarakter aynı ama yan karakterler bir değişiklik gösterdi, tam alışıyorum gibi oluyor, hoooooop başka bir bölüme geçmişiz, yeni karakterlerle tanışmak zorunda kalıyorum.
Dediğim gibi karakterlerin hiçbirini benimseyemedim, tamam yazar karakterlerle ilgili bir şeyler çıtlattı bize ama olmadı. Mesela İsmail hakkında daha çok bölüm, özellikle sonradan nasıl o konuma geldiğini okumak isterdim.
Başkarakter ise bana sürekli sinir krizi geçirtti, ya hiç mi uslanmaz bir insan?! Bir üniversite öğrencisine göre çok fazla dibe vurmuşluk sergiledi ama bunun ana nedeni nedir Allah aşkına? Sürekli neden içip durdu, neden üzerinden o çökmüşlük hissini atamadı ben anlamlandıramıyorum, çünkü geçerli bir sebep göremiyorum.
Ayrıca yazarın anlatımının da bu kadar küfürlü olması beni rahatsız eden bir başka etken oldu.
İlla Emrah Serbes okumak isterseniz Erken Kaybedenler'i öneririm. Müptezeller ile vakit kaybetmeyin.
Kitabı okurken aşşırı zorlandım, elim bir türlü gitmedi. Gram akıcılık yoktu. Olayların birbiriyle bağlantılı gibi durup aslında bağlantısız olması da cabası. Böylelikle kitabın içine de giremedim, karakterleri de benimseyemedim. Her bölümde başkarakter aynı ama yan karakterler bir değişiklik gösterdi, tam alışıyorum gibi oluyor, hoooooop başka bir bölüme geçmişiz, yeni karakterlerle tanışmak zorunda kalıyorum.
Dediğim gibi karakterlerin hiçbirini benimseyemedim, tamam yazar karakterlerle ilgili bir şeyler çıtlattı bize ama olmadı. Mesela İsmail hakkında daha çok bölüm, özellikle sonradan nasıl o konuma geldiğini okumak isterdim.
Başkarakter ise bana sürekli sinir krizi geçirtti, ya hiç mi uslanmaz bir insan?! Bir üniversite öğrencisine göre çok fazla dibe vurmuşluk sergiledi ama bunun ana nedeni nedir Allah aşkına? Sürekli neden içip durdu, neden üzerinden o çökmüşlük hissini atamadı ben anlamlandıramıyorum, çünkü geçerli bir sebep göremiyorum.
Ayrıca yazarın anlatımının da bu kadar küfürlü olması beni rahatsız eden bir başka etken oldu.
İlla Emrah Serbes okumak isterseniz Erken Kaybedenler'i öneririm. Müptezeller ile vakit kaybetmeyin.
December 9, 2016
Emrah Serbes'in yazdığı tüm kitapları okumuş,Behzat Ç'yi ve filmleri seyretmiş biri olarak beklentimin altında kaldığını söylemeliyim.Evet her zamanki gibiydi yazarın üslubu,kitabın akıcılığı ama sanki bu kez sokak jargonu kullanmak için biraz fazla zorlanılmıştı.Eğer ilk defa Serbes okuyacaksanız,Erken Kaybedenler'i okumanızı tavsiye ederim.
"Karanlık duvarları yıkmak yetmiyordu.Bazen karanlık bir duvarı yıkarsınız ve önünüzde geniş bir yol açılır ama ikinci bir duvara kadardır bu.Gelmez duvarların sonu.Bazen de aklın barikatlarını yıkarsınız ve önünüzde deliliğin yolları açılır ama yeni bir akla kadardır bu.Ne deliliğin sonu vardır ne de aklın,ne duvarların sonu vardır ne de yolların.Sokaklar boyu yürüyüp düşündüm,gidecek yerim yoktu benim.Rüzgarlara karşı durup düşündüm,arayacak kimsem de yoktu benim.Yolun başında müptelaydım,yolun sonunda müptezel."
#np:Keaton Henson-Milk Teeth
"Karanlık duvarları yıkmak yetmiyordu.Bazen karanlık bir duvarı yıkarsınız ve önünüzde geniş bir yol açılır ama ikinci bir duvara kadardır bu.Gelmez duvarların sonu.Bazen de aklın barikatlarını yıkarsınız ve önünüzde deliliğin yolları açılır ama yeni bir akla kadardır bu.Ne deliliğin sonu vardır ne de aklın,ne duvarların sonu vardır ne de yolların.Sokaklar boyu yürüyüp düşündüm,gidecek yerim yoktu benim.Rüzgarlara karşı durup düşündüm,arayacak kimsem de yoktu benim.Yolun başında müptelaydım,yolun sonunda müptezel."
#np:Keaton Henson-Milk Teeth
November 27, 2016
Yer yer Bukowski tadı aldığım, ama daha bizden ve kesinlikle özgün bir roman...
March 5, 2017
Hakan Günday gibi karanlık hayatlar yazma çabası gördüm bu kitapta ama olmamış. Deli Duman hariç bütün kitaplarını okudum Emrah Serbes'in. Kesinlikle en kötüsü buydu.
May 28, 2017
2.5/5
October 23, 2016
"..insan bazen hayatın bütün girdisini çıktısını bilmek istiyor ama ne mümkün."
"Şimdi düşünüyorum, kaç yıl sonra, alkol, sigaralık, kubar, extacy, eroin, kokain, amfetamin, roj, taş, çakmak gazı, bonzai ya da edebiyat fark etmez, ne kadar yitik, umutsuz ve unutulmuş olduğunuz da fark etmez, hayatınızın hangi döneminde olduğunuz da fark etmez, hepsi geçer, hepsi biter, hepsinin kafası siktirip gider, karanlığın kalbiyse her zaman orada kalır, atmaya devam eder, duyması gerekenler için."
"Çünkü insan sarhoşken sürekli mucize bekler."
"Bu ülkede ölmek sıradan bir şakadır."
"Benim de bir özel hayat eşiğim vardı, ne kadar içersem içeyim sadece kendime sakladığım acılarım vardı. Hususi acılar, kamuya kapalı, üzgünüz, sürücünüz bu acının biçimini desteklemiyor."
"Temel kural şudur, alkollüyken bir şeylerin ters gittiğini hissedersin sürekli, bir süre sonra da sahiden ters gitmeye başlar."
"İnsan böyledir, beynini yaktığı günleri bile özler."
"Bana olgunlaşma masalları anlatmayın. Artık her şey için çok geç diyorsam, çok geçtir. Ötesi yok."
"Yokluk yılları; para yok, aşk yok, kahkaha yok, adalet yok, hiçbir bok yok, hangi tercihin nedeni sorgulanabilir, hangi tercihin manası kavranabilir."
"Mesele aşk da değil, kırılan gurur da değil. Kendini bu kadar alçaltan biri, kendi kendini bu kadar aşağılayan biri, daha diğerleri buna yeltenmeden bu aşağılamayı kendi kendine yapan biri, üstüne de bundan zevk alan biri, insan olabilir mi? Maskarayım lan ben!"
"Bir insana duyulan sevginin çaresizlikle kesiştiği anlar, hep aynı. Boşa konuşmak, aşkta da ölümde de, hepsi bir. Umut biter, sadece sözler kalır, kırık dökük, yaralı, tedirgin, gücenik. Hiç söylenmese de olacak, hiç söylenmese sonradan çekilen azapları da daha az olacak. Boşa söylenmiş sözlerin azabı, çoğu zaman hiç söylenmemiş sözlerin azabından ağırdır."
"..doğal bir hüznüm vardı, başka türlüsü olamazdı zaten."
"..hayatta tek tabanca takılmak zorunda kalanların ciddiyeti."
"Düş kırıklığından da öte kalıcı bir hissizliğe giden yolun başlangıcındaydım."
"Bir de yüreğin hafızası var, farklı işliyor, bir zamanlar kaldığı evleri, en boktan zamanları da olsa, unutamıyor bir türlü insan."
"İnsanı insanın yamyamı eden dünya, ta amına koyayım senin."
"Kardeşliği aynı anneden doğmak zannediyorsanız anasını sikeyim öyle kardeşliğin, dünyanın bütün kötülükleri aynı kazanda kaynarken sen ateşini kimden aldın, ruhunu kimle bölüştün, eksiksiz ve sadeleştirilmez olanın peşine kimle düştün, yıldırımlar düşerken kimdi elini tutan, kim açtı sana yüreğini karşılıksız, kim savundu seni herkese ve her şeye karşı tek başına, odur senin kardeşin, gerisi kan soyudur, miras hukukudur, babandan kalan arsayı kat karşılığı müteahhide vermektedir, götünüze sokun o binaları şimdi, götünüze sokun öyle kardeşliği, beton mikserleriyle beraber."
"Şimdi düşünüyorum, kaç yıl sonra, alkol, sigaralık, kubar, extacy, eroin, kokain, amfetamin, roj, taş, çakmak gazı, bonzai ya da edebiyat fark etmez, ne kadar yitik, umutsuz ve unutulmuş olduğunuz da fark etmez, hayatınızın hangi döneminde olduğunuz da fark etmez, hepsi geçer, hepsi biter, hepsinin kafası siktirip gider, karanlığın kalbiyse her zaman orada kalır, atmaya devam eder, duyması gerekenler için."
"Çünkü insan sarhoşken sürekli mucize bekler."
"Bu ülkede ölmek sıradan bir şakadır."
"Benim de bir özel hayat eşiğim vardı, ne kadar içersem içeyim sadece kendime sakladığım acılarım vardı. Hususi acılar, kamuya kapalı, üzgünüz, sürücünüz bu acının biçimini desteklemiyor."
"Temel kural şudur, alkollüyken bir şeylerin ters gittiğini hissedersin sürekli, bir süre sonra da sahiden ters gitmeye başlar."
"İnsan böyledir, beynini yaktığı günleri bile özler."
"Bana olgunlaşma masalları anlatmayın. Artık her şey için çok geç diyorsam, çok geçtir. Ötesi yok."
"Yokluk yılları; para yok, aşk yok, kahkaha yok, adalet yok, hiçbir bok yok, hangi tercihin nedeni sorgulanabilir, hangi tercihin manası kavranabilir."
"Mesele aşk da değil, kırılan gurur da değil. Kendini bu kadar alçaltan biri, kendi kendini bu kadar aşağılayan biri, daha diğerleri buna yeltenmeden bu aşağılamayı kendi kendine yapan biri, üstüne de bundan zevk alan biri, insan olabilir mi? Maskarayım lan ben!"
"Bir insana duyulan sevginin çaresizlikle kesiştiği anlar, hep aynı. Boşa konuşmak, aşkta da ölümde de, hepsi bir. Umut biter, sadece sözler kalır, kırık dökük, yaralı, tedirgin, gücenik. Hiç söylenmese de olacak, hiç söylenmese sonradan çekilen azapları da daha az olacak. Boşa söylenmiş sözlerin azabı, çoğu zaman hiç söylenmemiş sözlerin azabından ağırdır."
"..doğal bir hüznüm vardı, başka türlüsü olamazdı zaten."
"..hayatta tek tabanca takılmak zorunda kalanların ciddiyeti."
"Düş kırıklığından da öte kalıcı bir hissizliğe giden yolun başlangıcındaydım."
"Bir de yüreğin hafızası var, farklı işliyor, bir zamanlar kaldığı evleri, en boktan zamanları da olsa, unutamıyor bir türlü insan."
"İnsanı insanın yamyamı eden dünya, ta amına koyayım senin."
"Kardeşliği aynı anneden doğmak zannediyorsanız anasını sikeyim öyle kardeşliğin, dünyanın bütün kötülükleri aynı kazanda kaynarken sen ateşini kimden aldın, ruhunu kimle bölüştün, eksiksiz ve sadeleştirilmez olanın peşine kimle düştün, yıldırımlar düşerken kimdi elini tutan, kim açtı sana yüreğini karşılıksız, kim savundu seni herkese ve her şeye karşı tek başına, odur senin kardeşin, gerisi kan soyudur, miras hukukudur, babandan kalan arsayı kat karşılığı müteahhide vermektedir, götünüze sokun o binaları şimdi, götünüze sokun öyle kardeşliği, beton mikserleriyle beraber."
November 30, 2016
Öncelikle şunu belirteyim; bu eser, zor zamanlardan geçen insanlara göre değil. Çünkü ağır dram içeriyor. Yaşam enerjinizi yükseltmeye çalıştığınız günlerde okumayınız.
İçeriğe gelince...Emrah Serbes, akıcı bir üsluba sahip. Bir sonraki aşamada neler olacağını merak ederek çevirdim sayfaları. Başkahramanımız Bakır Arslan, içkiyi ve bağımlılık yapan bazı maddeleri kendine dost edinmiş bir genç. Hayatının belli bir kısmını, bölümlere ayırarak anlatmış yazar. Arada geçmişinden ayrıntılar okuyoruz, aile fertleri hakkında fikir ediniyoruz vs... Kendisini bu hallere düşürmesinin nedenini arıyoruz. Ben kendi adıma konuşayım, bu düşmüşlüğün nedenini tam olarak anlayamadım. Bakır'ın şikayet ettiği o kötü şartlardan kurtulmak için gerçekten çaba sarf ettiğini söyleyemeyeceğim. Bazı anlarda, bir alkol bağımlısı gibi değil de, esasında kedere, acı çekmeye bağımlıymış gibi hareket ettiğini bile düşündüm. Belli bir noktadan sonra da, o karanlık dehlizlerden kurtulabileceğine dair ümidimi kaybettim zaten. Diğer kahramanların hikayeleri de pek farklı değildi. Herkes acıyla bütünleşmiş gibiydi.
İçeriğe gelince...Emrah Serbes, akıcı bir üsluba sahip. Bir sonraki aşamada neler olacağını merak ederek çevirdim sayfaları. Başkahramanımız Bakır Arslan, içkiyi ve bağımlılık yapan bazı maddeleri kendine dost edinmiş bir genç. Hayatının belli bir kısmını, bölümlere ayırarak anlatmış yazar. Arada geçmişinden ayrıntılar okuyoruz, aile fertleri hakkında fikir ediniyoruz vs... Kendisini bu hallere düşürmesinin nedenini arıyoruz. Ben kendi adıma konuşayım, bu düşmüşlüğün nedenini tam olarak anlayamadım. Bakır'ın şikayet ettiği o kötü şartlardan kurtulmak için gerçekten çaba sarf ettiğini söyleyemeyeceğim. Bazı anlarda, bir alkol bağımlısı gibi değil de, esasında kedere, acı çekmeye bağımlıymış gibi hareket ettiğini bile düşündüm. Belli bir noktadan sonra da, o karanlık dehlizlerden kurtulabileceğine dair ümidimi kaybettim zaten. Diğer kahramanların hikayeleri de pek farklı değildi. Herkes acıyla bütünleşmiş gibiydi.
October 25, 2016
Behzat C. Izlemedim. (Voooaaaa!!!) Emrah Serbes'in okudugum ilk eseri. (Yuuuh! Marsta mi yasiyormus??!!) Evet, gec kalinmisligi bir kenara birakirsak oldukca begendigim bir okumaydi demek isterim. Tamam, biraz fazla. Fazla kufur, fazla aksiyon. Yok artik dedirten seyler biraz fazla. Ancak farkli. Yeralti severim ama bu baya farkli yani. Kucuk burjuva hayatindan bile parcalar bulabiliyor insan bu kitapta. Bence sans verilebilir. Deneyin.
October 24, 2016
Benim için Emrah Serbes hep iyidir, hep güzel yazar. Müptezeller daha önceki kitaplardan biraz farklı tabii... çok fazla küfür var, çok karanlık, çok ağır ve umutsuz anlattıkları... ama içinde öyle güzel tanımlamaları, insanı çarptığı cümleleri var ki, benim sevmeme yetti. "Hayatın akışına bir sefer ayak uyduramadın mı arkadan gelen tekmeyi yapıştırırdı çünkü.." gibi...
March 12, 2017
Bazılarımız baştan şanssızdır hani, yalan değil herkes kaldıramayabilir hayatın acımasız, soğuk süprizlerini. Ya da küstürtür, umutları tüketir yaşanılanlar. Bazen de bile isteye kendini çekenler olur aşağıya doğru. Aşina olmadığım altı üstü 'iki poşetlik' hayatlar ve kafalar vardı yine. İşte Emrah Serbes'i bu yüzden okuyordum.
November 17, 2020
Sabah uyandığımda kitaplıkta neler var diye bakarken , akşama kadar okuyup bitirebileceğim kitapları incelemeye başladım ve gözüme müptezeller takıldı.
Yer altı edebiyatı dedikleri bu olsa gerek tam emin değilim ama akıcı olduğu için ve başlangıçta genç bir çocuğun hayatında yaşadıklarını anlattığından olsa gerek okumaya devam ettim.
Sonlara doğru pek hoşuma gitmedi ama gün içerisinde bitirmiş oldum.
İleride diğer kitaplarını da okur muyum bilmiyorum.
" Fakat bizim için hiçbir yere gitmiyordu yollar. Adım atsak karanlıktı. Adım atsak boşluktu. Bizim için kartondandı sanki Dünya , adım atsak elimizde buruşup kalacaktı. "
Yer altı edebiyatı dedikleri bu olsa gerek tam emin değilim ama akıcı olduğu için ve başlangıçta genç bir çocuğun hayatında yaşadıklarını anlattığından olsa gerek okumaya devam ettim.
Sonlara doğru pek hoşuma gitmedi ama gün içerisinde bitirmiş oldum.
İleride diğer kitaplarını da okur muyum bilmiyorum.
" Fakat bizim için hiçbir yere gitmiyordu yollar. Adım atsak karanlıktı. Adım atsak boşluktu. Bizim için kartondandı sanki Dünya , adım atsak elimizde buruşup kalacaktı. "
May 28, 2017
Ilk Emrah Serbes kitabim. Iki gunde bitirdim- Genel olarak buruk ve karanlik bir kitap. Karakterlerin cogu cok tanidik ve bu yuzden okura hitab etme konusunda basarili. Tavsiye ederim.
November 16, 2016
"...Sırf ona değil, herhangi bir insana, bir ölüm haberi nasıl verilir ki? Sırf ölüm haberi de değil, başka bir haber, güzel haberler mesela, gizli sevdalar. Hepsi aynı. Bir insana duyulan sevginin çaresizlikle kesiştiği anlar, hep aynı. Boşa konuşmak, aşkta da ölümde de, hepsi bir. Umut biter, sadece sözler kalır, kırık dökük, yaralı, tedirgin, gücenik. Hiç söylenmese de olacak, hiç söylenmese sonradan çekilen azapları da daha az olacak. Boşa söylenmiş sözlerin azabı, çoğu zaman hiç söylenmemiş sözlerin azabından ağır. Bazen bir cevap olur, daha beter. Bazen bir bakış olur, son umutları kırılmadan evvel teyzenin bana baktığı gibi, daha beter. Koyu koyu kazınır içine o bakış, önce incecik bir saplanış, sonra genişler, büyüyen bir çatlak olur, kıvrım kıvrım yayılır, her yere birden. Bir saat gelir, bir tel kopar, bir kiriş çatırdar, kuşlar havalanır önünden, bir bakarsın hayatının bütün camı çerçevesi inmiş, yine ayazda kalmışsın. Yüzünün cilası kazınmış, ellerin cebinde, enseni omuzlarına gömmüş, sağa sola boş boş, çaresiz bakıyorsun. Aklını toparlamak için gözlerini boşluğa dikiyorsun, kafanda bir uğultu, boşluktan çıkan boşluk, başka hiçbir şey yok."
January 4, 2017
Emrah Serbes'in bildigimiz uslubuyla karsilasiyoruz. Ben bu usluptan biraz sikildigim icin kitabi ileride cok hatirlayacagimi sanmiyorum.
Okurken 3 kitabi cagristirdi bana. Birincisi trainspotting (ortalara dogru benzer bir icki uyusturucu fakirlik serserilik arkadas ortami), ikincisi yolda (tam aciklayamam da andirdi), ucuncusu de shopaholic serisi (bagimlilik psikolojisi bakimindan).
Kisa surede bitirilebilecek cerezlik kitap.
Okurken 3 kitabi cagristirdi bana. Birincisi trainspotting (ortalara dogru benzer bir icki uyusturucu fakirlik serserilik arkadas ortami), ikincisi yolda (tam aciklayamam da andirdi), ucuncusu de shopaholic serisi (bagimlilik psikolojisi bakimindan).
Kisa surede bitirilebilecek cerezlik kitap.
October 22, 2016
Roman kahramaninin derdi daha iyi anlatilmayi hak ediyordu sanirim. Sadece alkol, uyusturucu ve kacislarla siradanlasmis hikaye. Bir sure daha boksa devam edip form tutmak iyi gelebilirmis.
February 6, 2017
Biraz parçalı, biraz bilinçakışlı, gereğinden fazla küfürlü, çokça mutsuz, sıkça parıltılı. Emrah'ın en iyisi değil ama kötü de değil.
April 5, 2017
Çok güçlü bir kitap değil ama yerildiği kadar kötü de değil. Sondan bir önce Hoca adlı bir hikaye var ki bütün kitaba bedel, ağlamakla gülmek arası bir yerde darmadağın etti beni.
April 28, 2017
Güneşli bir bahar gününde yaşam sevincini kısa sürede tüketmek isteyenler için Şeker Portakalı ya da Müptezeller'i şiddetle tavsiye ederim.
August 10, 2017
İlginç bir tarzdı. Sonu biraz belirsiz olsa da okurken keyif aldığım bir kitap oldu.
December 17, 2019
Ben aslinda bu kitaba uc yildiz verecektim akil hastanesinde gecen bolumleri sayesinde dorde cikti.
Displaying 1 - 30 of 173 reviews