Το Βελανιδωτό Διαμαντοτρύπανο

Κόμπες ο Ντερλικωτής #2

by Ευθυμία Ε. Δεσποτάκη

ΠΟΥ ΠΑΕΙ Ο ΚΟΜΠΕΣ Ο ΝΤΕΡΛΙΚΩΤΗΣ ΜΕΣ ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΝΥΧΤΑ;

Και γιατί έχει δύο Πρασοβάρελα κρεμασμένα στο λαιμό του, ένα μικρό κι ένα μεγάλο; Ποιος είναι ο τύπος με το τατουάζ του Μεγάλου Μάγιστρου; Ποιο είναι το φύλο του μπαμπούλα Βόο-Γόο-Δόο; Γιατί η Ινολίκ μυρίζει ροδάκινο, ακόμη κι αν είναι πάνω από την ψησταριά όλη μέρα; Θα σταματήσει να μιλάει το Εκατέλι;
Και, τελικά, τι ρόλο βαράει το Διαμαντωτό Βελανιδοτρύπανο;

Το κλασικό Sword and Sorcery χορεύει με τη σάτιρα, με απώτερο σκοπό να πείσουν τη διασκέδαση για ένα τριολέ.

Σπάστε την πόρτα της ταβέρνας της Ινολίκ κι αναφωνήστε σαν γνήσιος Ντερλικωτής:

ΦΑΓΙΑ! ΒΥΖΙΑ!


(το βιβλίο διατέθηκε δωρεάν στα πλαίσια του δεύτερου ΦantastiCon που έγινε στην Ελληνομερικάνικη Ένωση την 1η και 2α Οκτωβρίου 2016)

Genres: Fantasy

134 pages, Paperback

Published October 1, 2016

About the author

Η Ευθυμία Ε. Δεσποτάκη γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα και σπούδασε γεωλογία και Γεωγραφικά Συστήματα Πληροφοριών. Είναι μέλος του sff.gr, του μεγαλύτερου ελληνικού φόρουμ σχετικά με το φανταστικό. Σποραδικά άρθρα και βιβλιοκριτικές της εμφανίστηκαν κατά καιρούς σε free-press έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, όπως οι Σελιδοδείκτες, οι Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, το amagi.gr, το sff.gr, οι Αλλόκοσμες Ιστορίες και τα Φανταστικά Χρονικά. Διηγήματά της βρίσκονται επίσης σε συλλογές, περιοδικά και fanzine. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Φίλων του Φανταστικού – ΦantastiCon και της συγγραφικής ομάδας Άρπη.

Reviews

[Μιχάλης · Rating 3 out of 5]

Ο Κόμπες ο Ντερλικοτής δεν είναι ούτε κωμικό φάνταζυ, ούτε σάτιρα ούτε παρωδία σορντ εντ σόρσερυ. Είναι ξεκάθαρα μία φάρσα γραμμένη από μία συγγραφέα με βαθιά γνώση του είδους και πολύ δυνατή πένα.

Το στόρυ έχει τον κλασικό βάρβαρο κλέφτη να κάνει μία σειρά από ευτράπελα quests για να πάρει ένα μαγικό αντικείμενο. Τα βάζει με αποτρόπαια τέρατα, δαιμόνια και θεές. Το χιούμορ... είναι υποκειμενικό, αν περιμένετε Πράτσετ προσπεράστε, το ίδιο κι αν θέλετε κάτι πιο κουλτουρέ τύπου ΝτάγκλαςΆνταμς. Εδώ το χιούμορ υποφώσκει στα ευτράπελα που συμβαίνουν και είναι περισσότερο μειδίαμα παρά γέλιο.

Καλό βιβλίο, αλλά δεν κάνει το ένα βήμα παραπάνω που θα το έκανε καλό. Λιγότερο απαιτητικοί αναγνώστες από εμένα πιθανώς να το λατρέψουν

[Χαράλαμπος Δρουκόπουλος · Rating 5 out of 5]

Λοιπόν, διαβάζοντας τον Κόμπε πέρασα θαυμάσια, διασκέδασα και γέλασα. Κατ' εμέ είναι φόρος τιμής στον αείμνηστο Τέρυ Πράτσετ, με σαφείς αναφορές σε Λάιμπερ, Χάουαρντ. Λάτρεψα το ύφος, τον κόσμο, το χαρακτήρα, την πλοκή, το χιούμορ. Το διάβασα από δεξιά προς τα αριστερά, από το τέλος προς την αρχή, αλλά νομίζω πως παρόλο το λάθος στο τύπωμα, αυτός ο τρόπος ανάγνωσης του πρόσφερε κάτι σαγηνευτικό!!!!! Είναι για όλους αυτό το βιβλίο; Όχι, αλλά κάποιος που έχει διαβάσει Πράτσετ θα το λατρέψει. Σχεδόν νόμιζα πως βρισκόμουν στο δισκόκοσμο. Όλο και περίμενα να πεταχτεί ο ΧΑΡΟΣ. Οι ατάκες δίνουν και παίρνουν. Δυναμίτης πραγματικά. Αν κάποιος το μεταφράσει στα αγγλικά και το ρετουσάρει λίγο, θα είναι παγκόσμια επιτυχία!!!! Μπράβο βρε, έκανες το χειλάκι μας να σκάσει.
Θέλουμε κι άλλο Κόμπε!!!!
Όλε Κόμπε όλε!!!!!!!

«Έχω μία προσωπική δεκαεπταβάθμια κλίμακα βαθμολόγησης, όπου 0-11 είναι το πόσο άρεσε σε μένα προσωπικά το βιβλίο, 0-3 η αξία του για την τιμή του (value for money) και τέλος 0-3 η επαναδιαβασιμότητα του βιβλίου, το πως θα το έβλεπε ένας μέσος αναγνώστης και η διαχρονική του αξία. Για μένα, με αυστηρά κριτήρια θα ήταν μεταξύ 12/17.»

[Michael Kotsarinis]

Δεν έχουν νόημα αξιολογήσεις και αστεράκια για αυτή τη διαμαντωτή περιπετειοσάτιρα ή μήπως περιπετειώδη διαμαντοσάτιρα;
Όσοι είστε φαν του φανταστικού και έχετε εντρυφήσει στην ηρωική φαντασία θα το λατρέψετε και γελάσετε με την ψυχή σας. Οι υπόλοιποι δεν έχετε καμμιά δουλειά να το κρατάτε στα χέρια σας! Δώστε το αμέσως στον πλησιέστερο φαν του φάντασυ που γνωρίζετε!
Εν ολίγοις ένα ακόμα διαμαντάκι για τη συλλογή μας!

[Ανδρέας Μιχαηλίδης · Rating 4 out of 5]

Άκρως διακεδαστικό και σκέτη μαρμελάδα βερίκοκο (η ροδάκινο, εν προκειμένω) για κάθε κάφρο που αγαπάει το fantasy κι έχει παίξει "σ' εκείνο το session".

Βυζβόρουν είναι ο θεός και Κόμπες ο προφήτης του!

[Babis Papadimitriou]

Κλασική sword and sorcery περιπέτεια που διαβάζεται πολύ ευχάριστα από όλους τους λάτρεις του είδους. Μου άρεσε πολύ το σύστημα της μαγείας ενώ και οι χαρακτήρες εξυπηρετούν πολύ καλά τον σκοπό τους. Περίμενα πως ο πρωταγωνιστής θα έφερνε κάπως στον Γκρού αλλά διαψεύστηκα. Για την ακρίβεια ούτε Κόναν θυμίζει. Θα έλεγα πως μοιάζει κάπως περισσότερο στον ήρωα του Βάνς, τον Κουζέλ (αν ο τελευταίος είχε κάποια ψήγματα ηθικής). Το μοναδικό πράγμα που τολμώ να πω ότι με δυσκόλεψε στην ανάγνωση, είναι το γεγονός πως κάθε τρεις και λίγο ξεπετάγονταν ονόματα φανταστικών πλασμάτων και περιοχών. Στον αντίποδα τι σόι sword and sorcery περιπέτεια θα ήταν αυτή αν τα πάντα μας ήταν γνωστά και οικεία; Τότε δεν θα χρειαζόταν ένας Κόμπες για να κάνει τις βρωμοδουλειές ερωτοχτυπημένων μάγων. Σωστά;

[Γιώργος Μπελαούρης · Rating 5 out of 5]

Μα τον Βυζβόρουν! (κάποιες σκέψεις για το ‘’Κόμπες 2: Το Βελανιδωτό Διαμαντοτρύπανο’’ της Ευθυμίας Δεσποτάκη)

Η δεύτερη περιπέτεια του Κόμπες ήταν εξίσου και ακόμα περισσότερο απολαυστική από την πρώτη. Από την άθλια περιβολή του, με την πάνα και τους ρούνους, την φαγούρα και το αντικείμενο που ήθελε να κλέψει, μέχρι την κατάληξη του βιβλίου, το απόλαυσα τρομερά, μειδιώντας σε πολλά σημεία και γελώντας δυνατά σε κάποια άλλα.

Το Εκατέλι και το λογύδριό του κάθε φορά ήταν ό,τι πιο απολαυστικό, το σκότωμα του άντρα αλεποκούνελου ομοιοκαταληκτούσε όμορφα με το παιδί του Ζήση από το πρώτο, ενώ τα αρκούδια ντουόνιπ ήταν απλά για καρτούν που θα μπορούσαμε να βλέπουμε στην τηλεόραση.

Η γουρουνοθεά, η φρικτή τερατωδία και το φίδι του χαμού, η μάχη με τον ξωτικό Χαναμές, ήταν για εμένα τα καλύτερα σημεία του βιβλίο, μα ειδικά το σεξ και το ξύσιμο!

Μετά με τον Μ’νάμπου με κούρασε λίγο είναι η αλήθεια, μα ανυπομονώ να πιάσω και το τρίτο και είθε να βγει και τέταρτο και πέμπτο!

Ευθυμία, είθε να συνεχίσεις σε αυτό το ύφος, ακόμα και με κυκλοφορίες εκτός Κόμπες, γιατί είναι πραγματικά κάτι μοναδικό για τα εγχώρια δεδομένα και ΠΡΕΠΕΙ να φτάσει σε περισσότερους ανθρώπους! Ακόμα κι αν αυτό γίνει μόνο και μόνο για να βρουν τις ακόμα καλύτερες και ποιοτικότερες Στροφές σου…

[Κεσκίνης Χρήστος · Rating 5 out of 5]

Υπέροχο δείγμα κοσμοπλασίας και Sword and Sorcery. Η Ευθυμία σε μια ιστορία γεμάτη χαβαλέ, αλλά με σεβασμό στο είδος. Αγαπάμε Ντερλικωτή!

[Ηλίας Τσιάρας · Rating 5 out of 5]

Μου άρεσε περισσότερο από το 1ο βιβλίο, οπότε του έβαλα 5 αστεράκια! Μου φάνηκε καλύτερο, πιο ουσιαστικό, πιο αστείο, πιο 'στιβαρό', ότι δεν έγραφε απλώς για πλάκα! Και ναι, υπήρχαν στιγμές που κατάλαβα αυτό που λένε πως άλλο ο συγγραφέας, άλλο ο λογοτέχνης. Σαν μουσική για τα αυτιά. Κι ας είναι παρωδία! Μπράβο, Ευθυμία!

[DIMITRA BENISI · Rating 4 out of 5]

Το δεύτερο, λοιπόν, επεισόδειο της saga του Κόμπες. Φαγιά και Βυζιά, βεβαίως-βεβαίως. Ειδικά αυτά τα τελευταία πολυποίκιλα, καθότι κάποτε λέγαν πως στη Νάξο βρέθηκε μια χρυσή γουρούνα με δώδεκα χρυσά γουρουνάκια σε κάτι ανασκαφές. Αντιλαμβάνεστε πως για να τα θρέψει θα χρειαζόταν και αντίστοιχα βυζιά η... γουρούνα. Κι εδώ κάποιο μυστικούλι με ωραία αυτάκια για να κρατηθεί σφραγισμένο πίσω από τα χείλη μου, αλλά βλέπετε δεν κρατιέμαι. Παρόλα αυτά, η αφήγηση εξακολουθεί να είναι πνευματώδης, ο χαρακτήρας να παραμένει σταθερός στην αποκοτιά του, καθώς ξετυλίγεται αργά κάποιο ψήγμα από το παρελθόν του, σκιώδες ακόμα, αλλά που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα. Πιάνουμε, λοιπόν, το βιβλιαράκι και το ξεκοκαλίζουμε, εντάξει!
Πάμε για το τρίτο!

[Άννα Μακρή · Rating 3 out of 5]

Το διάβασα το καλοκαίρι, αλλά ξέχασα να πω.
Δεν μου άρεσε όσο το πρώτο, αλλά λάτρεψα τα δύο Ξι. Επίσης, μου αρέσει πάντα το Εκατέλι και εξακολουθώ να μη συμπαθώ, ακριβώς, τον Κόμπες.

[Δέσποινα Νομικού · Rating 1 out of 5]

Ευθυμία Δεσποτάκη, Ιδιωτική υπάλληλος που καταφτάνει από απρόσμενες σπουδές και τυπική γραμματειακή σκλαβιά, αναζητά το όνειρο μέσα από το γράψιμο, αλλά... εις μάτην.

Έχω βρεθεί με τα βιβλία της Δεσποτάκη γιατί η αδερφή μου (βιβλιοφάγος σαν εμένα) έκανε λάθος το όνομα του συγγραφέα και σε ένα μαζικό ξεφόρτωμα συγγραφέων τα βρήκε και μου τα έφερε.

Συγχωρέσατε με, αλλά δεν μπόρεσα να τ�� παρακολουθήσω αυτό το κείμενο. Έχω ξαναδεί αυτό το ύφος τύπου “γράφω όπως μιλάω όταν πίνω καφέ στο διάλειμμά” και δεν μπορώ. Το γράψιμο θέλει σπουδές. Ο καθένας μπορεί να τυπώσει σήμερα, αλλά αυτό δεν μας κάνει… καλλιτέχνες. Ελπίζω το επόμενο να είναι τουλάχιστον με σεβασμό στα Ελληνικά (γράψτε δερματοστιξία, όχι τατουάζ, δώσε με το βιβλίο σου, μην παίρνεις την γλώσσα μας μακρία).

Μην με παρεξηγείτε, το όνειρο της Δεσποτάκη δεν είναι κακό, όσο μπορεί δίνει, σε ένα κύκλο από φίλους που επαναλαμβάνονται στις κριτικές των βιβλίων της στα forum ανά το Ιντερνέτ όπως οι εποχές που μας επισκέπτονται για να μας κάνουν το όνειρο και τη ζωή λιγότερο ξένη.

Δεν φταίνε ποτέ αυτοί που γράφουν εις μάτην, αλλά αυτοί που τους φουσκώνουν τα μυαλά για να γεμίσουν τα ράφια των βιβλιοπωλείων τύπου ”πυραμίδα”.