Τι κρύβεις;

by Γιώτα Στεφάνου

Τριάντα χρόνια πριν, ένα έγκλημα συγκλονίζει μια μικρή επαρχιακή πόλη και μια οικογένεια διαλύεται κάτω από το βάρος των κατηγοριών.

Η Ευσταθία αλλάζει όνομα, αλλάζει πατρίδα και ρίχνει πέτρες λήθης πίσω της.

Τώρα πια ως Εύα, πρώην πετυχημένο στέλεχος εταιρειών, καλείται να γυρίσει στα πάτρια εδάφη, προκειμένου να φροντίσει τη θετή μητέρα και τον ψυχικά ασταθή αδελφό της.

Η επιστροφή την αναγκάζει να ψηλαφήσει τις παλιές πληγές και να αναβιώσει την προδοσία ενός ανθρώπου που την πλήγωσε ανεπανόρθωτα.

Το παρελθόν, πιο ζωντανό από ποτέ, την παγιδεύει ξανά σε έναν λαβύρινθο μυστικών και ψεμάτων.

Όλα μοιάζουν αποκαρδιωτικά και αναπόδραστα.
Για να ξεφύγει, πρέπει να ανακαλύψει την αλήθεια...

Ένα παιχνίδι ίντριγκας, ψευδαίσθησης και αυταπάτης, όπου η σκληράδα των ηρώων συγκρούεται με την ανάγκη τους για αγάπη.

416 pages, Paperback

Published January 1, 2016

About the author

Η Γιώτα Στεφάνου γεννήθηκε στη Λάρισα, σπούδασε Ιατρική στη Θεσσαλονίκη και ζει στην Αθήνα, όπου ασκεί την Παιδιατρική.

Είναι μητέρα τριών παιδιών.

Έχει γράψει τρία βιβλία, που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λιβάνη: Έρωτας που Κυλάει δε Χορταριάζει, Η Κυνηγός, Ο Κάμπος με τις Κούκλες.

Reviews

[Margaret · Rating 4 out of 5]

Εξαιρετικό βιβλίο, που αδικείται από το εξώφυλλο του. Το concept της έκδοσης παραπέμπει σε "γυναικεία λογοτεχνία". Όμως ουσιαστικά πρόκειται για ένα αξιοπρεπέστατο ψυχολογικό θρίλλερ, ενδιαφέρον και καλογραμμένο.

[Mary Bookitsa · Rating 5 out of 5]

Η Ευσταθια Μορφονιου γινεται Εύα Καραλη μεσα σε μια νυχτα. Παει να βρει μια ζωη όμορφη όσο το νέο της όνομα. Αφήνει πίσω της χάος. Μια μανα που χάθηκε έναν πατερα, μια μητρια και εναν αδερφό με πολλα προβληματα. Και την κολλητή της φίλη Ερσιλια στην οποια μιλάει νοερά σε ολη τη διάρκεια του βιβλιου. Το πρώτο κεφάλαιο αφορα σε εναν άντρα που βρίσκεται παγιδευμενος και μαλλον ειναι αδύνατον να βρεθεί μια διέξοδος για αυτον. Είναι ενα κεφάλαιο περιεργο που σου εξαπτει την περιέργεια αμέσως και για αρκετα κεφαλαια μετα αναρωτιεσαι συνεχώς τι να απεγινε.
Η γραφη είναι πρωτοπροσωπη. Η Ευα εξιστορεί το παρελθόν και το τωρα εναλλαξ. Μεσα απο τις φράσεις ξεπηδούν παντός είδους συναισθήματα. Οι σκέψεις της, βαράνε σαν καμπάνες στο κεφαλι του αναγνώστη. Οι πράξεις της σε κάνουν να αλλάζεις διάθεση απέναντι της ανά τρεις σελίδες. Δεν ήξερα αν θελω να την δικαιολογησω, να της θυμωσω, να τη στειλω να καεί στα καζάνια της κόλασης, ή να την παρω αγκαλιά και να την καθησυχασω. Το μήλο που δάγκωσε αυτή η Ευα την εκανε σμπαραλια. Την έστειλε στην πιο σκληρή τιμωρια και την άφησε εκει. Και ενω το μελλον της φάνταζε ονειρικό, το παρελθόν ήταν σκοτεινό και σάπιο. Παλεψε με ότι μεσο είχε θεμιτό ή αθέμιτο να ξεφυγει. Τη μια σκληρή και κυνική, την επόμενη αδύναμη με κομματιασμενη καρδιά.
Η συγγραφέας διαθέτει αυτήν την ικανότητα να σου περιγράφει τοσο ζωντανά, να σου στρίβει το μαχαίρι στην πληγή, να σε ριχνει στη μαυριλα και μετα να σου χαρίζει απλόχερα το φως. Να σου υπενθυμίζει τις αλήθειες της ζωής σου που έχεις κρύψει και συ επιμελως κάτω απο το χαλακι. Και συ να διαβάζεις και να ξαναδιαβαζεις τις φράσεις σιγουρος πως καπου υπάρχει μια κάμερα και σε παρακολουθεί.
Είναι το τριτο βιβλιο της Γιωτας Στεφανου που διαβαζω σε λίγο χρονικό διάστημα. Η γραφη της ειναι τοσο ιδιαίτερη που νιώθεις πως θα αναγνώριζες ενα κείμενο δικο της ακομα και αν δεν έβλεπες την υπογραφή της.

[Βίκυ Μωραγιάννη · Rating 5 out of 5]

Φανταστικό ψυχολογικό θρίλερ που σε αρπάζει από τα μαλλιά και σε σέρνει μέχρι τα πιο σκοτεινά σου υπόγεια, μέχρι αυτά που δεν ήξερες καν ότι υπάρχουν. Η Γιώτα Στεφάνου διαθέτει ένα συγκλονιστικό ταλέντο στις ανασκαφές στην ανθρώπινη ψυχή και σε συνδυασμό με την απίθανη γραφή της και τον σαρκασμό της που παραμονεύει σε κάθε γωνιά, μας παραδίδει ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε πολύ άνετα να γίνει διεθνές best seller.

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Είστε έτοιμοι να διαβάσετε κάτι διαφορετικό, σκληρό, ωμό; Να δοκιμάσετε μια νέα εμπειρία ανάγνωσης; Να μισήσετε την κοινωνία όπως και η Ευσταθία ή Εύα; Το «Τι κρύβεις;» είναι πολύ πρωτότυπο και ως σύλληψη και ως αφήγηση και ως ιστορία.

Η Ευσταθία μεγαλώνει σε μια δύσκολη οικογένεια: ο αδερφός της, ο Νίκος, είναι ένας αυτιστικός έφηβος, που ο πατέρας του τον θεραπεύει με ένταση και φωνές, κλειδώνοντάς τον σε ένα σκοτεινό, ηχομονωμένο δωμάτιο για να συνέλθει από τις κρίσεις του. Η μάνα τους προτιμά να πνίγεται στο ποτό. Ζωή μίζερη, δύσκολη, χωρίς ελπίδα και φως. Με τις κραυγές της Ευσταθίας για τις αδικίες της ζωής να μπερδεύονται με τις οιμωγές του Νίκου όταν πετάει φρέσκες ακαθαρσίες στους τοίχους του δωματίου του. Και όλα αλλάζουν, όταν έρχεται η Έρση, ένα κορίτσι που ο Νίκος ερωτεύεται και αλλάζει άρδην χαρακτήρα και συμπεριφορά, χαρίζοντας ανέμελες στιγμές στην οικογένειά του. Και όλα ανατρέπονται όταν μπαίνει και ο Χελωνάνθρωπος στο προσκήνιο.

Η αφήγηση είναι κινηματογραφική, γρήγορη, ασφυκτική, με αναδρομές στο παρελθόν που συμπληρώνουν τα ιστορούμενα του σήμερα. Η Εύα μας αφηγείται τη ζωή της πριν και μετά με λέξεις δυνατές, που προκαλούν πόνο. Μιλάει λες και πετάει κατάμουτρα στον αναγνώστη πέτρες. Δε σιχτιρίζει, δεν αναθεματίζει τη ζωή άπραγη σε μια γωνιά, αντίθετα, έτσι όπως περιγράφει τις θεοκρατικά και προτυπικά επιτρεπόμενες ευτυχισμένες κοινωνικές και οικογενειακές στιγμές τις απογυμνώνει από το ροζ τούλι τους και τις τοποθετεί στις σωστές τους διαστάσεις. Δεν μπορώ να μη σταθώ με περίσκεψη μπροστά σε προτάσεις σαν αυτήν: «Πες μου γιατί να ακολουθείς τους ηθικούς κανόνες, όταν αυτοί οι κανόνες σε σμπαράλιασαν; Γιατί να πιστεύεις σε ένα Θεό, όταν αυτός ο Θεός σου δίνει μόνο φάπες; Γιατί να τρως στη μούρη το τιμωρητικό κακό του δάχτυλο, όταν δεν έχεις νιώσει ποτέ το χάδι του;» (σελ. 92). Προχωρώντας στη σελίδα 269 εντόπισα μια απροκάλυπτη αλήθεια, σε μια απλή πρόταση όλη η έννοια της κατάθλιψης: «Ζούσα από περιέργεια για να δω το τέλος μου». Κια τέλος στη σελίδα 336 βρήκα την απόλυτη ταύτιση, μια σκέψη που με καλύπτει απόλυτα αλλά ίσως σε άλλους φανεί μισάνθρωπη ή απωθητική: «Όλα αυτά μόνο και μόνο για να έχω οικογενειακές φωτογραφίες που να αποδεικνύουν πως έκανα το καθήκον μου σ’ αυτή τη ζωή. Πως δηλαδή κατάφερα να ζευγαρώσω και να αναπαραχθώ. Λες και δεν το κατάφεραν αυτό εκατομμύρια ηλίθιοι πριν από μένα».

Όλα αυτά έγιναν τότε, με αποκορύφωση μια δολοφονία. Τώρα, στο παρόν, η Εύα έχει φτάσει στην κορυφή της καταξίωσης, άδεια από αισθήματα, ψυχή και έρωτα, ειδικά μετά από ό,τι έγινε εκείνο το βράδυ. Ενώ δηλαδή στο παρελθόν απογυμνώνονται οι άνθρωποι και οι οικογενειακές σχέσεις, στο παρόν απογυμνώνεται η πρωταγωνίστρια, που πλέον έχει τη δύναμη και τις αντοχές να τα βάλει σε μια σειρά και να τιμωρήσει όσους έβλαψαν εκείνη και τον αδερφό της. Αυτή η στροφή στη ζωή της θα τη φέρει αντιμέτωπη με τις συνέπειες των επιλογών της και άλλη μια φορά θα έρθουν τα πάνω κάτω. Ποιος σκότωσε εκείνο το βράδυ; Ποιος είναι ο αθώος και ποιος ο ένοχος; Γιατί ο Χελωνάνθρωπος έκανε τελετές μαύρης μαγείας; Γιατί ο Νίκος ανέβηκε έναν δύσκολο γολγοθά χωρίς ουσιαστική βοήθεια από την αδελφή του;

Ένα υπέροχο, δυνατό κοινωνικό μυθιστόρημα, γεμάτο ένταση, αλήθειες, μυστικά, κλειδωμένα σπίτια, συγκαταβατικές σιωπές ενοχής, ένα κείμενο που δε με άφησε σε ησυχία από την αρχή σχεδόν. Δεχόμουν χαστούκια, μου θύμιζε οικείες καταστάσεις που έχω ζήσει κι εγώ ή θέλω να αποφύγω, η Ευσταθία ή Εύα είναι μια γυναίκα-αράχνη παγιδευμένη στον ίδιο της τον ιστό κι ενώ κατασπαράζει τις μύγες που την πλήγωσαν αρχίζει να τρώει και τις δικές της σάρκες. Όπως γράφει και η ίδια: «Με γελαστές παρέες της πλάκας ή εραστές που έμοιαζαν με φαγητό από ντελίβερι: γρήγορη, λαίμαργη κατανάλωση, βάρος στο στομάχι και ναυτία μετά» (σελ. 163-164). Αλήθεια, αναγνώστη μου, εσύ τι κρύβεις; Θα στο φέρει στην επιφάνεια η συγγραφέας ή θα εξακολουθείς να το κρύβεις κάτω από τον μπουφέ του εγωισμού και της αυταπάτης;

[Γιάννης Ζαραμπούκας · Rating 5 out of 5]

Έχεις κουραστεί να διαβάζεις βιβλία όμοια μεταξύ τους;
Βιβλία δίχως ταυτότητα και χαρακτήρα;
Βιβλία που τελειώνοντας τα, τα πετάς στο καλάθι της λήθης;
Επιθυμείς να διαβάσεις κάτι διαφορετικό;
Ένα βιβλίο με ένταση κι αναγνωστικό παλμό;
Βιβλίο που θα σε συναρπάσει και σίγουρα θα σου μείνει αξέχαστο;

Έ τότε, δεν έχεις παρά να προμηθευτείς το νέο μυθιστόρημα της συγγραφέως Γιώτας Στεφάνου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη, με τίτλο ΤΙ ΚΡΥΒΕΙΣ;

Η Ευσταθία Μορφονιού, γνωστή ως Εύα Κάραλη είναι ένα πρώην πετυχημένο στέλεχος εταιρειών, με ειδίκευση στο μάρκετινγκ. Είναι μία γυναίκα εντυπωσιακή παρά την ηλικία της. Φαινομενικά δυναμική, ατρόμητη, σκληρή, αδιαπραγμάτευτη, γεμάτη αυτοπεποίθηση όσον αφορά τουλάχιστον το κομμάτι της δουλειάς της. Πρόσφατα απολυμένη ωστόσο, βουλιάζει σταδιακά στα βαλτώδη νερά της κατάθλιψης και των ανασφαλειών της, κλεισμένη στο υπερπολυτελές της διαμέρισμα, διαδραματίζοντας το ρόλο του κομπάρσου στην ίδια της τη ζωή.
Η ξαφνική αδιαθεσία της θετής της μητέρας, της Σούζη, θα σταθεί η αφορμή για την επιστροφή της στα πάτρια εδάφη, τα οποία για χρόνια είχε λησμονήσει...
Η επιστροφή αυτή θα σταθεί αρκετή για να 'ρθει ξανά αντιμέτωπη με τις πληγές της. Πληγές του παρελθόντος που για χρόνια αγνοούσε, καλύπτοντας τες με απατηλούς στόχους κι εφήμερα όνειρα για επαγγελματική επιτυχία και καταξίωση. Πληγές που με το πέρασμα του χρόνου κακοφόρμισαν και τώρα είναι δύσκολο να κλείσουν.
Μα η Εύα, αποφασισμένη πια, αν και αρκετά φοβισμένη, θα σταθεί καταπρόσωπο με το σκοτεινό παρελθόν της και θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να θεραπεύσει τις πληγές που αυτό της δημιούργησε, ψάχνοντας να βρει την αλήθεια, για ένα έγκλημα που συνέβη πριν τριάντα ολόκληρα χρόνια και σημάδεψε ανεπανόρθωτα την πορεία της οικογένεια της...

Η συγγραφέας Γιώτα Στεφάνου με πρωτοπρόσωπη αφήγηση, αφήγηση έντονα κινηματογραφική, αφού το βιβλίο είναι μοιρασμένο σε σύντομα κεφάλαια ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν της ηρωίδας, δημιουργεί ένα γοργό κι απολαυστικό αναγνωστικό ρυθμό που σε συνδυασμό με τις μικρές κάθε φορά δόσεις αποκαλύψεων χτίζει ένα αγωνιώδες κλίμα, κλίμα πασπαλισμένο με αρκετό μυστήριο που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε επαγρύπνηση μέχρι και την τελευταία σελίδα.
Με λόγο που θα μπορούσε κανείς εύκολα να τον χαρακτηρίσει ωμό, σκληρό κι έντονα κυνικό η συγγραφέας παρουσιάζει με πολύ παραστατικό τρόπο στιγμές από το νοσηρό οικογενειακό περιβάλλον της πρωταγωνίστριας, στιγμές σκοτεινές από την εφηβεία της Εύας, κατά τη διάρκεια της οποίας, η ίδια συναναστρέφονταν επικίνδυνα άτομα, άτομα που εμπλέκονταν με τελετές μαύρης μαγείας, στιγμές που σίγουρα θα ξαφνιάσουν και θα αφήσουν άφωνο τον αναγνώστη...
Παράλληλα λοιπόν, με την καταβύθιση του αναγνώστη στο σκληρό παρελθόν της Εύας, καθώς και με την παρακολούθηση της παροντικής της προσπάθειας εύρεσης του πραγματικού ενόχου εκείνου του στυγερού εγκλήματος, που σφράγισε την εφηβεία της και κατέστρεψε την οικογένεια της, ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με διάφορα κοινωνικά ζητήματα, ζητήματα μεγάλης σημασίας, τα οποία η κυρία Στεφάνου τα διαχειρίζεται με απέραντο σεβασμό, κι είμαι βέβαιος πως θα προβληματίσουν κάθε αναγνώστη και θα αποτελέσουν σημαντική τροφή για σκέψεις.
Ζητήματα όπως η ύπαρξη στην οικογένεια ενός παιδιού με κάποια ψυχική διαταραχή κι οι επιπτώσεις που μπορεί αυτή να προκαλέσει στην οικογενειακή καθημερινότητα, ο στιγματισμός από την κοινωνία κι η ανάγκη απόκρυψης της αλήθειας από τον κοινωνικό περίγυρο, ο οποίος δεν είναι σε θέση να τη δεχτεί, η εύκολη χειραγώγηση εφήβων από αμφίβολου ηθικής άτομα και πολλά αλλά...
Ζητήματα “βαριά” κι ίσως λιγάκι δύσπεπτα για τη μεγαλύτερη μερίδα των αναγνωστών. που όμως η κυρία Στεφάνου καταφέρνει να τα πλαισιώσει με τρόπο τόσο λιτό και εύπεπτο που δεν κουράζουν τον αναγνώστη και δεν παρεμποδίζουν την εξέλιξη της ρέουσα πλοκή του μυθιστορήματος της. Αξίζει ακόμη να σημειωθεί πως παρά ίσως τα πολύ σκληρά ζητήματα που θίγει η συγγραφέας, ζητήματα που κρύβουν πόνο κι αβάσταχτη θλίψη, το αναγνωστικό κλίμα δεν βαραίνει καθόλου αν ο αναγνώστης είναι αρκετά έξυπνος ώστε να διακρίνει στις σελίδες του βιβλίου αυτού το πηγαίο, ευφυές μαύρο χιούμορ της συγγραφέως που το μοιράζει απλόχερα στο αναγνωστικό κοινό μέσα από τις σκέψεις και όχι μόνο της πρωταγωνίστρια!
Κλείνοντας, το μυθιστόρημα “ ΤΙ ΚΡΥΒΕΙΣ; ” της κυρίας Στεφάνου αποτελεί ένα ιδιαίτερο, αρκετά διαφορετικό από τα συνηθισμένα, κοινωνικό μυθιστόρημα, μυθιστόρημα αινιγματικό, με αρκετές δόσεις μυστηρίου και μαύρου χιούμορ, που κλείνει έξυπνα το μάτι στον αναγνώστη και του υπόσχεται ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο της Εύας, έναν κόσμο ομιχλώδη που τον περιμένει για να τον ανακαλύψει...

[Evdoxia Kolydaki · Rating 4 out of 5]

"Κινηματογραφική" γραφή με περιγραφές και εικόνες, που αλληλοδιαδέχονται η μία την άλλη, μεταδίδοντας την απόγνωση, την ψυχική ένταση, την νευρικότητα, την ανασφάλεια, τις μεταπτώσεις, τις αλλεπάλληλες σκέψεις της συγγραφικής ηρωίδας, η οποία "αναγκάζεται" (;) να αντιμετωπίσει μετά από πάρα πολλά χρόνια, όχι απλώς μία άβολη ή δυσάρεστη και νοσηρή οικογενειακή κατάσταση, αλλά τις ενοχές της, τα πάθη της, τα λάθη της, τις ηθελημένες ή μη αυταπάτες της, τα μυστικά της και να αποδώσει ;;; δικαιοσύνη, όπως η ίδια νομίζει.....
Με βασικό μοτίβο ένα έγκλημα που έλαβε χώρα πριν τριάντα χρόνια, σε μία μικρή κλειστή επαρχιακή κοινωνία, και του οποίου η εξιχνίαση "απέχει" κυριολεκτικά και μεταφορικά, από την πραγματικότητα, με γρήγορες, διαδοχικές εναλλαγές του "τότε" και του ¨τώρα", σε πρωτοπρόσωπη γραφή, με εκφραστικά μέσα, των οποίων η χρήση αποδεικνύει συγγραφική δεινότητα που αποδίδουν επαρκέστατα αν μη τι άλλο, την αμεσότητα που απαιτεί η αφήγηση, η πλοκή αναπτύσσεται σταδιακά, ως προς τον τον τρόπο που επιλέγει η Εύα να διαχειρισθεί το παρελθόν, με κυνικότητα, σκληρότητα, στοιχεία που αναμφισβήτητα απορρέουν από τον αντισυμβατικό της χαρακτήρα, αλλά δεν επαρκούν για να αποκρύψουν τον τραυματισμένο της ψυχισμό, που η ίδια επιμελώς κρύβει με το προσωπείο της αυτάρκους, επιτυχημένης, αποφασισμένης γυναίκας.
Η "αναζήτηση" της αλήθειας όμως, κρύβει πολύ περισσότερα από την ουσία της, αφού με τρόπο που συνάδει πλήρως και με το αστυνομικό σκέλος, εξελίσσεται ουσιαστικά, ένα είδος ανελέητης ψυχολογικής καταβύθισης και αναδρομής στο παρελθόν, από το οποίο, όσο και η ίδια η Εύα να επιθυμεί, δεν θέλει ή δεν μπορεί να αποκοπεί...., παραμένει έως το τέλος "συνδεδεμένη" μαζί του, αναμετρώμενη μαζί του και με τον ίδιο της τον εαυτό, αιωρούμενη ανάμεσα στο τότε, στο τώρα αλλά και σε προσδοκίες, ανέφικτες και αταίριαστες με τη δική της προσωπικότητα, αναλώμενη σε ψευδαισθήσεις και εμμένοντας τελικά σε αυτές, με νηφάλια μεν σκέψη, επιφανειακά ψύχραιμη και διαυγής, ωστόσο μετέωρη ανάμεσα στο συναίσθημα και στη λογική, και αποδίδοντας ή δικαιολογώντας, την αυτοκαταστροφική εν τέλει συμπεριφορά της σε παράγοντες, που δεν εξαρτώνται από ιδιοσυγκρασίες, συναισθηματική ωριμότητα, λογική σκέψη και συγκρότηση, αφού όπως αναφέρει η ίδια προς το τέλος :
"Ολοι μας είμαστε χημικά στοιχεία, που μπερδεύονται με άλλα, μέσα σε περίπλοκα διαλύματα, με άλλοτε άλλο αποτέλεσμα. Καμιά φορά δεν συμβαίνει τίποτα, καμιά φορά συμβαίνουν αόρατες ζυμώσεις, καμιά φορά προκύπτουν εκρηκτικά μείγματα. Κι όλα αυτά χωρίς κανόνες, χωρίς νόμους, χωρίς έναν μπούσουλα, όπως υπάρχει στη χημεία. Αναμειγνυόμαστε με τυχαιότητα, καίμε ο ένας τον άλλον, τον τροποποιούμε, του αλλάζουμε τη σύσταση, τον εξαφανίζουμε καμιά φορά".
Είναι μία άποψη απέναντι στη ζωή και αυτή, αν είναι σωστή ή λάθος, άδικη ή δίκαιη, εξαρτάται από όσα τελικά κρύβει στις πιο μύχιες σκέψεις του ο καθένας από εμάς....το τέλος του βιβλίου, προσωπικά, το θεωρώ αμφίσημο και ιδιαίτερα γόνιμο για σκέψεις και προβληματισμούς, για την αλήθεια που δεν είναι πάντα αντικειμενική, αλλά τις περισσότερες φορές "υποκειμενική", και επακόλουθο της ατομικής μας πορείας και θεώρησης απέναντι στα πράγματα.
Κατέληξα κλείνοντάς το, ότι είναι ένα "έξυπνα" γραμμένο ως προς τη σύλληψή του, αλλά και πολύ ενδιαφέρον, αξιόλογο κοινωνικό μυθιστόρημα, διαφορετικό ως προς την εξέλιξή του και ως προς το τέλος του.

[Φένια Κινικλή · Rating 5 out of 5]

"Τι κρύβεις;" Απόλυτα εύστοχος τίτλος! Δεν θα ταίριαζε κάτι άλλο στην ιστορία της ηρωίδας!
Με εξέπληξε το πόσο εύκολα γεννιόταν η κάθε εικόνα στο μυαλό μου, μέσα από έναν λόγο "ακριβείας", αφήνοντας παράλληλα στην άκρη οτιδήποτε το περιττό! Σε κρατάει σε πλήρη εγρήγορση, σου αποκαλύπτει τόσο όσο, προχωράς βήμα-βήμα, μεθοδικά και κυρίως αβίαστα! Το διάβασα απνευστί, το πρώτο έργο της κυρίας Στεφάνου που έπεσε στα χέρια μου, και σίγουρα θα αναζητήσω παλαιότερα και φυσικά νεώτερα έργα της!

[Valentini Georgopoulou · Rating 4 out of 5]

Η Ευσταθία Μορφονιού έζησε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια μέσα σε ένα προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον. Ο πατέρας της, γιατρός στο επάγγελμα, ήταν αυστηρός, αυταρχικός, απόλυτος και εφάρμοζε στον αυτιστικό γιο του Νίκο τις «ειδικές» μεθόδους του όταν τον έπιαναν κρίσεις. Η μάνα της ήταν πολύ αδύναμος χαρακτήρας για να εναντιωθεί στο οτιδήποτε και προτιμούσε την σιωπή, πνίγοντας τον καημό της στο ποτό, βυθισμένη σε έναν κόσμο απάθειας. Σε αυτό το νοσηρό περιβάλλον μεγάλωνε η Ευσταθία, δίχως ενδιαφέρον, αγάπη, φροντίδα, ζεστασιά, ασφάλεια και σιγουριά.




Μια στυγερή δολοφονία συνταράσσει την μικρή επαρχιακή πόλη και έρχεται να διαλύσει τις ήδη εύθραυστες ισορροπίες της οικογένειας Μορφονιού, καθώς βρίσκονται κάτω από το βάρος των κατηγοριών. Η Ευσταθία φεύγει εσπευσμένα από την πόλη, αλλάζει όνομα, αλλάζει πατρίδα και ορκίζεται να μην ξαναγυρίσει πίσω.





Στα χρόνια που πέρασαν, η Εύα Κάραλη πλέον, πάλεψε να σταθεί στα πόδια της, να σβήσει το παρελθόν της και όσα την πόνεσαν. Έγινε πετυχημένο στέλεχος εταιρειών και όσα κατάφερε τα είχε κερδίσει με την αξία της και σκληρή δουλειά. Η ξαφνική απόλυσή της, από την απόλυτη δόξα και επιτυχία, θα την οδηγήσει στη μιζέρια και στα σκοτεινά σοκάκια της κατάθλιψης. Μετά από τρεις μήνες, αναγκάζεται να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη για να φροντίσει την άρρωστη μητριά της και τον ψυχικά ασταθή αδερφό της.




Η επιστροφή αυτή την αναγκάζει να κοιτάξει κατάματα το παρελθόν της, να ψηλαφίσει τις παλιές πληγές της, υπενθυμίζοντάς της όσα την πλήγωσαν ανεπανόρθωτα και την κατέστρεψαν. Πλέον δεν είχε τίποτα να χάσει. Θα έκανε τα πάντα, όποιο και αν ήταν το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει. Θα πάλευε με όλες τις δυνάμεις της να λάμψει η αλήθεια, να αποκαλυφθούν τα θανάσιμα μυστικά του παρελθόντος, να αποκατασταθούν όλες οι αδικίες σε βάρος αθώων ανθρώπων και να πληρώσουν όσοι ήταν υπεύθυνοι για το έγκλημα που διαπράχθηκε πριν τριάντα χρόνια. Η ώρα της εκδίκησης και της απονομής δικαιοσύνης είχε επιτέλους φτάσει…





«Τι κρύβεις;» είναι ένα εξαιρετικό και πρωτότυπο ψυχολογικό θρίλερ που σε γραπώνει και σε οδηγεί στα πιο σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής. Γραφή ιδιαίτερη, ξεχωριστή, με δικό της χαρακτήρα και ταυτότητα, που σπάνια πλέον συναντάς σε βιβλία. Ο λόγος είναι απότομος, κοφτός, ωμός, σκληρός, όμως απόλυτα ταιριαστός για την εξιστόρηση των τραγικών γεγονότων και καταστάσεων που εκτυλίσσονται. Η πλοκή είναι κινηματογραφική και η αφήγηση πρωτοπρόσωπη και εναλλασσόμενη ως προς τον χρόνο, από το παρελθόν στο παρόν. Έτσι, ο αναγνώστης γνωρίζει σταδιακά γεγονότα, ανθρώπους και καταστάσεις, καθώς τα κομμάτια της ιστορίας μπαίνουν ένα – ένα στη θέση τους. Έχει γρήγορη ροή, ένταση, μυστήριο, αγωνία, στοιχεία που διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι και την τελευταία σελίδα. Μου άρεσε πάρα πολύ και σας το προτείνω.

8 / 10

[Vassiliadi · Rating 3 out of 5]

Πολύ ωραίο ψυχολογικό θρίλερ!