Η ψιλικατζού

by Constantina Delimitrou, Κωνσταντίνα Δελημήτρου

Ένα διαδικτυακό ημερολόγιο, ένα blog που έκανε πάταγο (και κάνει ακόμα). Μια κοπέλα που γράφει μέσα από ένα ψιλικατζίδικο, μέρα μπαίνει - μέρα βγαίνει. Ιστορίες από την Νίκαια, παράξενοι πελάτες, μια Αθήνα που δεν την βλέπουμε στις ειδήσεις, μια Ελλάδα που αναγνωρίζουμε κάπως σφιγμένοι επειδή συνήθως προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχει... Αυτό είναι το πρώτο επίπεδο. Το δεύτερο, είναι οι προσπάθειες της Ψιλικατζούς να κάνει παιδί. Τα κέντρα γονιμότητας, οι γυναικολόγοι, οι αίθουσες αναμονής, οι αγωνίες, οι εξωσωματικές και οι ιατρικές εξετάσεις, το ταξίδι από μήνα σε μήνα από την μία υπόσχεση στην άλλη. Η Ψιλικατζού ζωντανεύει αυτό το ταξίδι - και με τον τρόπο της, το κάνει να φαίνεται σαν πρόκληση...

Κατεβαίνει δωρεάν από εδώ: https://xpsilikatzoy.files.wordpress....

230 pages, Paperback

First published June 3, 2007

About the author

Constantina Delimitrou (Greek: Κωνσταντίνα Δελημήτρου) is a Greek blogger and copywriter.
Her first published book Η Ψιλικατζού, based on her popular blog about her experiences working in a convenience store, quickly became a best seller.
Her second book Υπόκοσμοι is published in 2011.

Reviews

[Maria Bikaki · Rating 4 out of 5]

Οι επώδυνες και άκρως συγκινητικές προσπάθειες μιας ψιλικατζούς ν’ αποκτήσει το δικό της παιδί. Με άγγιξε τόσο πολύ το συγκεκριμένο βιβλίο. Σε μια κοινωνία που θα ναι πάντα εκεί να στο υπενθυμίσει σε περίπτωση που το ξέχασες, σε μια κοινωνία που θεωρείσαι ξοφλημένος ή χωρίς λόγο ύπαρξης αν δεν έχεις κάνει παιδί μέχρι μια ηλικία, σε μια κοινωνία που μια γυναίκα άνω των 30 ετών θα πρέπει μόνιμα ν’ αντιμετωπίζει το ερώτημα «γιατί δεν έκανες ακόμα παιδί, πότε θα κάνεις παιδί;» η ηρωίδα του βιβλίου μας προσπαθεί ν’ αποκτήσει το δικό της παιδί γιατί το θέλει όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, γιατί γεννήθηκε για να είναι μάνα. Όμως η φύση φαίνεται να έχει άλλα σχέδια για κείνη. Θεραπείες, στιγμές αγωνίας σε ιατρικά κέντρα, απελπισία και στη μέση μια δυνατή γυναίκα να μάχεται χωρίς να χάνει το θάρρος και την πίστη της.
Είμαι 34 ετών. Δεν έχω ακόμα παιδιά παρόλο που θα το ήθελα πολύ. Δεν έτυχε. Δεν ξέρω καν αν θα καταφέρω να τ’ αποκτήσω ποτέ όμως ανήκω και εγώ σε κείνη την κατηγορία των γυναικών που άρχισε να δέχεται τα σχόλια από τον περίγυρο της, που χωρίς δισταγμό θα σε κάνουν να νιώσεις άσχημα ή κατώτερος αυτών, που θα σε πληγώσουν με συνεχείς μωρουδιακές κουβέντες που εσύ δε μπορείς να συμμετάσχεις για να δεις τι χάνεις. Όλοι μιλούν, όλοι έχουν άποψη αλλά κανείς δεν ενδιαφέρεται να ρωτήσει το γιατί. Γιατι μπορεί να μην θέλω ρε αδερφέ ή γιατί μπορεί να μην μπορώ, πρέπει να απολογηθώ και γι αυτό;
Μέσα σε αυτή τη σάπια κοινωνία η ηρωίδα του βιβλίου μας κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες να φέρει στον κόσμο το δικό της μωρό. Παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις δεν παραιτείται ακόμα και τις στιγμές που οι δυνάμεις εγκαταλείπουν και το σώμα αρνείται να συνεργαστεί. Ξανά, πάλι από την αρχή και μετά ξανά. Όχι για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του περίγυρου της αλλά γιατί ήταν η δική της επιθυμία, το δικό της όνειρο, το δικό της σχέδιο ζωής.
Με συγκίνησε πολύ η περιγραφή του αγώνα της. Σκληρό και τρυφερό ταυτόχρονα. Δεν ξέρω αν θα χα τη δύναμη να το ξαναδιαβάσω. Ένα βιβλίο για όλες τις γυναίκες και του άντρες βασικά. Ίσως να μας καταλαβαίνατε καλύτερα εμάς τα μυστήρια πλάσματα. Ελπίζω να τα κατάφερες μικρή ψιλικατζού.

[kostas vamvoukakis · Rating 4 out of 5]

μια τραγικη ιστορια της διπλανης πορτας συνδυασμενη με καθημερινη τρελα σε μια γωνια της αθηνας με πολλα πολλα προβληματα...πολυ καλη αφηγηση...δεν θα γραψω αλλα γιατι θα δωσω στοιχεια για την εξελιξη....τα στιγμιοτυπα απο το ψιλικατζιδικο με καλες και κακες στιγμές...η ιστορια της συγγραφεως...αληθινη...
πολα καλη προσπαθεια

[Katerina Charisi · Rating 5 out of 5]

Εδώ και χρόνια αγαπημένο.

[Μάριος · Rating 4 out of 5]

Αστείο, συγκινητικό, λυπηρό. Αυξάνεται η ενσυναίσθηση σου διαβάζοντας το

[ramen_girl · Rating 4 out of 5]

Wittiest author I've read since Bukowski.

[Crazytourists_books · Rating 3 out of 5]

Την ψιλικατζου τη "γνώρισα" μέσα από το blog της, γύρω στα 12 χρόνια πριν, τότε που οι bloggers ήμασταν τελείως διαφορετικοί από ό,τι σήμερα. Διάβασα αυτό το βιβλίο, και ήταν σα να διαβάζω το blog της ξανά, το προσωπικό της ημερολόγιο. Κι ενώ στον υπολογιστή μου άρεσε, στο χαρτί όχι και τόσο. Μου φάνηκε κάπως, δε μπορώ να εξηγήσω ακριβώς πώς. Κάπως. Κι αυτό αφορά τον τρόπο γραφής κυρίως, όχι το περιεχόμενο. Για το περιεχόμενο δεν έχω να πω πολλά, είναι οι προσωπικές εμπειρίες μια κοπέλας που πόνεσε πολύ, που πάλεψε πολύ για να αποκτήσει κάτι που άλλες, τυχερές, (κι εγώ μαζί) αποκτήσαμε σχεδόν εύκολα. Ελπίζω να ζει πλέον μια καλή, όμορφη ζωή.

[Katerina Giosma · Rating 4 out of 5]

touching...