Η ιστορία μιας οικογένειας που θέλει να προκόψει, ν' ανεβεί κοινωνικά, να ορίσει την ταυτότητά της με την αστική τάξη στην οποία ανήκει. Το μεγάλο μυστικό της οικογένειας που σέρνεται πάνω από τριάντα χρόνια και τη σφραγίζει. Η ζωή του γόνου της οικογένειας, ο μυστικός του κόσμος, σχέσεις πατροπαράδοτες και σχέσεις ασυνήθιστες υφαίνουν τη δική του περιπέτεια. Δρόμοι ζωής, που αναμετρώνται με τη Μεγάλη Ιδέα, το Διχασμό, τη Μικρασιατική Καταστροφή, ξετυλίγονται στην Πάτρα, στην Αθήνα, στον Πειραιά, στο Βερολίνο. Η ιστορία μιας κοινωνίας από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι το Μεσοπόλεμο. Τα προσωπικά όνειρα, τα πάθη και οι ευαισθησίες των ηρώων, αλλά κι η ελπίδα, η προσπάθεια για έναν κόσμο καλύτερο, πιο δίκαιο σε μια ανήμπορη δημοκρατία, σε μια αδύναμη κοινωνία.Όλα μια αναλαμπή, μία μεγάλη αναλαμπή με αρχή και τέλος.
Ο Νίκος Θέμελης (1947-2011) γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία σε θέματα Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Από το 1981 υπήρξε στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, σε όλη τη μετέπειτα πολιτική του πορεία -στα υπουργεία Γεωργίας, Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας, Βιομηχανίας και, τέλος, στο Μέγαρο Μαξίμου, κατά τη θητεία του ως πρωθυπουργού (1996-2004). Εργάστηκε επίσης στην Αγροτική Τράπεζα, στο υπουργείο Οικονομικών και στη Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου Υπουργών, στις Βρυξέλλες. Στο χώρο των γραμμάτων εμφανίστηκε το 1998. Έγραψε επτά μυθιστορήματα ("Η αναζήτηση" 1998, "Η ανατροπή" 2000, "Η αναλαμπή" 2003, "Για μια συντροφιά ανάμεσά μας" 2005, "Μια ζωή, δυο ζωές" 2007, "Οι αλήθειες των άλλων" 2008 και "Η συμφωνία των ονείρων" 2010), με αναφορές στον ελληνισμό των τελευταίων τριών αιώνων, τόσο στον χώρο της διασποράς όσο και στον χώρο της αναδυόμενης νεοελληνικής αστικής τάξης. Βιβλία του μεταφράστηκαν στα γερμανικά, τα ιταλικά, τα ρουμανικά και τα τουρκικά. Το 2000 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας και με το βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού "Διαβάζω" για το μυθιστόρημά του "Η ανατροπή" και το 2009 με το βραβείο "Πρωτοποριακής δημιουργίας-Γιάννος Κρανιδιώτης", στη Λευκωσία. Έφυγε από τη ζωή στις 20 Αυγούστου 2011, σε ηλικία 64 ετών, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.
Με κούρασε κάπως αυτό το βιβλίο. Το θεώρησα ανιαρό προς το τέλος και περίμενα περισσότερο σασπένς ή να καταλήξει κάπου μιας κ αποτελεί το τέλος της τριλογίας του Θεμελη. Τα 4 αστέρια καθαρά για το ιστορικό κομμάτι της υπόθεσης. Η ανατροπή μακράν το καλύτερο βιβλίο της τριλογίας!
638 σελίδες βιβλίο - αλλά το τέλειωσα. Το δεύτερο βιβλίο του Θέμελη που διαβάζω (μετά το ‘Μια Ζωή, Δυο Ζωές’) κ καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα: ήταν ένας συγγραφέας που ήξερε να γράφει καλά, αλλά ήταν μάλλον μέτριος.
Η ιστορία του βιβλίου είναι συναρπαστική, οι σελίδες γυρίζουν πολύ εύκολα (δλδ ο συγγραφέας ξέρει να στήνει δομή), κ το βιβλίο διαβάζεται πολύ εύκολα (καμία πυκνή σκέψη, όλα είναι βατά).
Δεν είναι σίγουρο αν πρωταγωνιστής είναι οι ήρωες του βιβλίου ή η Ελληνική ιστορία κ κοινωνία. Νομίζω ισχύει το δεύτερο, ωστόσο οι ήρωες έχουν αναπτυχθεί πλήρως, έχουν καθαρές προσωπικότητες.
Ο συγγραφέας έχει κάνει άριστη δουλειά να μεταφέρει τα ιστορικά κ κοινωνικά στοιχεία της εποχής (ακόμη κ τη μουσική, τα βιβλία, τα έπιπλα ή τα φαγητά της εποχής).
Ωστόσο - το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχω με αυτό το βιβλίο (κ το συγγραφέα γενικότερα) είναι η δηθενιά του. Μου δίνει συνεχώς την εντύπωση ότι ήταν πολύ δήθεν. Ίσως κ να κάνω λάθος, δεν τον ήξερα, αλλά οι περιγραφές στο βιβλίο κ το γράψιμό του είναι πολύ δήθεν κ αυτό μου προκαλεί μια απέχθεια.
Όπως κ το προηγούμενο βιβλίο, έτσι κ αυτό το βιβλίο το άφησα στη μέση, κ δεν ήθελα να το ολοκληρώσω. Δυσφορούσα στη δηθενιά του που είναι πανταχού παρούσα, αλλά συνέχιζα μετά από μερικούς μήνες που το είχα παραμερίσει, διότι ήθελα να δω πώς θα τελειώσει η ιστορία. Είναι αυτό που υποστηρίζω ότι ο συγγραφέας ήξερε να στήνει ιστορίες (παρά το γεγονός ότι το γράψιμο κ το ύφος του βιβλίου κατά τη γνώμη μου είναι πολύ δήθεν).
Τα Ελληνικά του βιβλίου είναι επίσης πολύ καλά, αν κ πάλι θεωρώ ότι η γλώσσα του συχνά είναι στημένη.
Θα έβαζα δυόμισι αστέρια στα πέντε (ή πέντε στα δέκα) αν μπορούσα, αλλά νομίζω η εφαρμογή δεν το επιτρέπει, οπότε έβαλα δύο αστέρια στα πέντε βαθμολογία στο βιβλίο.
Από το βιβλίο κρατάω τη διχόνοια των Ελλήνων κ την ανημποριά τους να συγκεράσουν διαφορές για το κοινό καλό σε πέντε ή δέκα βασικά πράγματα (πχ στην αντιμετώπιση του πελατειακού κράτους). Γι’αυτό κ μόνο αξίζει να διαβαστεί το βιβλίο. Είναι μια σαφής εξιστόρηση της αδυναμίας του Ελληνικού λαού να αποδεχτεί ότι αυτός φταίει για όλα τα δεινά του, κ ότι η απουσία ρεαλιστικής σκέψης οδηγεί στην ήττα.
Η ''γνωριμία'' μου με τον Θέμελη ήταν τυχαία. Η Αναλαμπή μου γνωστοποίησε την προσπάθεια ενός ανθρώπου καθώς και την επιτυχία του, να αποδώσει στον συγγραφικό κόσμο βιώματα,συναισθήματα και συνειδητοποιήσεις αληθινές και αναπόφευκτες για την ελληνική κοινωνία, τόσο για τις κλιμακωτές αλλαγές στην σκέψη της, όσο και για τις ξεκάθαρες αιτίες στο σύνηθες ερώτημα ''που οδεύουμε;''. Η ανάγνωση όλων των βιβλίων του είναι επιτακτική!
Μέσα από τα πάθη μιας οικογένειας ζει ο αναγνώστης τα πάθη της Ελλάδας με την Μεγάλη Ιδέα ,το Διχασμό , τη Μικροασιατικη Καταστροφή μέχρι τον Μεσοπόλεμο .Και η αναλαμπή είναι η συνεχής προσπάθεια για έναν κόσμο καλύτερο. Η γραφή του Συγγραφέα με συνεπήρε ,
Αναλαμπή είναι το ξεπέταγμα του σύγχρονου ελληνικού κράτους μέσα από το όραμα και την δράση του Ελ. Βενιζέλου, κυρίως στο διάστημα από το 1910 μέχρι το 1920. Ιστορικό μυθιστόρημα, με ικανοποιητική πλοκή και με πρωταγωνιστή όχι τόσο τον Στέφανο Λέκκα και την οικογένεια του, αλλά την Αθήνα (και λιγότερο το Βερολίνο και την Πάτρα) από το 1899 μέχρι το 1935. Σημαντική είναι η βίωση του κοινωνικού και πολιτικού υποβάθρου του διχασμού στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου πολέμου που οδήγησε στη μικρασιατική καταστροφή και που συνεχίσθηκε για άλλα 70 χρόνια (μερικοί θεωρούν ότι δεν έχει λήξει ακόμα). "Παραδεχθείτε το: Είσθε υπάκουοι υπήκοοι και όχι πολίτες. Γι' αυτό έχετε ως ύπατο σκαλοπάτι καταξίωσης την καριέρα σας στον κρατικό μηχανισμό και όχι την καταξίωση στην κοινωνία." "... η εκπαιδευτική αναμόρφωση δεν ήταν κάτι που θα γινόταν στο χαρτί, τους τοίχους, στα θρανία, αλλά κάτι που θα 'πρεπε να γίνει στα κεφάλια των δασκάλων." "Η ύπαρξη εχθρών είναι πάντα χρήσιμη, απαραίτητη, όταν δεν θέλουμε ή δεν αντέχουμε να μπούμε σε διαδικασίες αυτογνωσίας."
Ο Διχασμός, η Μεγάλη Ιδέα και η διάψευση που συνοδεύει όλα τα μεγάλα όνειρα. Το βιβλίο διατρέχει την ελληνική ιστορία από τις αρχές του 19ου αιώνα έως τον Μεσοπόλεμο. Γλαφυρός ο Νίκος Θέμελης, τίμια η προσπάθεια του και τα σημάδια της επαφής της «Αναλαμπής» με τα προηγούμενα βιβλία της τριλογίας «Αναζήτηση» και «Αναχώρηση» δένουν αρμονικά στην ατμόσφαιρα του βιβλίου. Γεμάτο βιβλίο που ίσως θα του άξιζε ίσως μια καλύτερη βαθμολογία, αν δεν έβρισκα τόσα κοινά στοιχεία με την αξεπέραστη «Αργώ» του Γιώργου Θεοτοκά.
Ακολουθούμε την ιστορία μιας οικογένειας στην Αθήνα σε αυτό το βιβλίο της τριλογίας για κάποιες γενιές. Η σύνδεση με χαρακτήρες των προηγούμενων βιβλίων πιο μικρή. Θεώρησα το συγκεκριμένο βιβλίο της τριλογίας λίγο κουραστικό σε σχέση με τα άλλα στην εξέλιξη της υπόθεσης.
Εξαιρετικές περιγραφές και αφηγήσεις με πλούσιες λεπτομέρειες. Ψυχογραφούνται και εξελίσσονται ομαλά οι χαρακτήρες στο πέρας των χρόνων που απασχολεί το μυθιστόρημα. Προς το τέλος θύμισε έντονα την Αστροφεγγιά του Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου! Τελειώνοντας την αναλαμπή καταλήγεις κερδισμένος και γεμάτος λεπτομέρειες για την ιστορία της χώρας που αλλιώς ίσως να μην γνώριζες.
Εχω διαβάσει τα 2 προηγούμενα ...αλλά αυτό αναφέρεται σε μια οικογένεια που ζει στην Αθήνα στις αρχές του αιώνα. Το σχήμα πάλι είναι ένα ζευγάρι, οι γονείς εκατέρωθεν και ο αδερφός της Αριστέας που είναι δικηγόρος. Η πτώχευση του Τρικούπη που θεωρείται πολύ επίκαιρη και η κλυδωνισμοί που δοκιμάζουν το νεοελληνικό κράτος μέσα από την σύγκρουση των νέων ιδεών με αυτήν της Μεγάλης Ιδέας.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Με κούρασαν κάπως οι φιοριτουρες της έκφρασης, αλλα κατα τα αλλα ηταν ενα συμπαγές μυθιστόρημα, με πιστευτους πρωταγωνιστές και ενδιαφέρουσα πλοκή. Τα ιστορικά στοιχεία ηταν ενδιαφέροντα για κάποιον που δεν τα ξέρει και το βάθος του χρόνου θυμίζει Marques. Αρκετά πεσιμιστικο πάντως, αν και δικαιολογημένα...
The trilogy is an interesting story none the less, but Themelis describes the lifes of his heroes far more easier than they probably were, given the specified period, which gives to all three books the sense of a fairy tale.