What do you think?
Μια ζωή δυο ζωές
ENAΣ ANΔPAΣ KAI TPEIΣ ΓYNAIKEΣ. H ΓYNAIKA TOY, H NEOTEPH ΣYNAΔEΛΦOΣ, H KOPH TOY ΦIΛOY TOY. TPEIΣ ΣXEΣEIΣ. ΣXEΣEIΣ ΔIAKPITEΣ, KAΘEMIA ME TO ΔIKO THΣ ΠEPIEXOMENO, EΠIZHTOYN NA ΣYNYΠAPΞOYN ME TIΣ AΛΛEΣ. ΣXEΣEIΣ ΠOTE ΔYNATEΣ, BAΣANIΣTIKEΣ KAI AΛΛOTE ΠPΩTOΓNΩPEΣ.'ENAΣ ANΔPAΣ ΣTO ΣTAYPOΔPOMI THΣ ΩPIMOTHTAΣ TOY. ANATPEXEI ΣTHN ΠOPEIA THΣ ZΩHΣ TOY, ΣE KATAΣTAΣEIΣ KAI EΠIΛOΓEΣ ΠOY EΠHPEAΣAN TH ΔIAMOPΦΩΣH THΣ. ANIXNEYEI THN TAYTOTHTA TOY ΣTH ΣYΓXPONH EΛΛHNIKH KOINΩNIA. NOIΩΘEI MAΛΛON IKANOΠOIHMENOΣ. 'OMΩΣ KAI AMΦIBAΛΛEI.O OΔYΣΣEAΣ ΠOΛITHΣ ΠPEΠEI NA EΠIΛEΞEI. ΓIA TIΣ ΣXEΣEIΣ TOY AYTEΣ, THN ΠAPAΠEPA ZΩH TOY, AYTO ΠOY ΘA TOY EΞAΣΦAΛIΣEI THN EΣΩTEPIKH TOY IΣOPPOΠIA. ΓIA ENAN NEO KYKΛO ZΩHΣ. ANAPΩTIETAI AN MΠOPOYN NA XΩPEΣOYN ΣTHN ΔIAPKEIA MIAΣ ZΩHΣ ΔYO ZΩEΣ.
429 pages, Paperback
First published January 1, 2006
About the author
Nikos Themelis
21 books15 followers(Greek: Νίκος Θέμελης)
He was born in Athens. He studied law in Greece and Germany. Outside his professional field he has written and published two novels, which became great successes in Greece. His first novel, The Quest, was published in Germany by Piper Verlag. He has also worked as counselor to the Prime Minister of Greece.
Major Works
1998 The Quest. Novel
2000 The Reversal. Novel
He was born in Athens. He studied law in Greece and Germany. Outside his professional field he has written and published two novels, which became great successes in Greece. His first novel, The Quest, was published in Germany by Piper Verlag. He has also worked as counselor to the Prime Minister of Greece.
Major Works
1998 The Quest. Novel
2000 The Reversal. Novel
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
March 14, 2019
Η ιστορία ενός μεσήλικα που είναι εγκλωβισμένος σε έναν αδιάφορο γάμο μέχρι που συναντάει ένα καινούργιο ερωτικό ενδιαφέρον, πασπαλισμένη με διάφορες αναφορές για τη μουσική, την πολιτική ιστορία της Ελλάδος και το παρόν και το μέλλον της στην εποχή του εκσυγχρονισμού. Αυτό το τελευταίο έχει ένα ενδιαφέρον καθώς υπάρχει μία περιορισμένη καταγραφή των αντιλήψεων της μορφωμένης μεσαίας τάξης σε μία εποχή που η οικονομική κρίση δεν είχε ακόμα κάνει την εμφάνισή της. Πέρα από αυτό, όμως, δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό, τόσο στην κύρια ιστορία, όσο και στις ανολοκλήρωτες σκόρπιες σκέψεις του πρωταγωνιστή της.
July 9, 2016
Ήμουν έτοιμος να το βαθμολογήσω με 2 αστέρια. Το βιβλίο το σώζει το τέλος του. Εξηγούμαι: είναι η ιστορία της ζωής ενός μεσήλικα διανοούμενου καθηγητή πανεπιστημίου, ο οποίος γνωρίζει μια πολύ νεώτερη συνάδελφό του με την δημιουργεί μια ερωτική σχέση. Το θέμα γνωστό και χιλιοειπωμένο. Δεν είναι όμως αυτό το πρόβλημα. Το βιβλίο κουράζει σε πολλά σημεία του γιατί δεν έχει ενιαίο χαρακτήρα, δηλαδή το ύφος αλλάζει απότομα από λογοτεχνικό διήγημα σε επιφυλλίδα ή άρθρο με επιστημονικούς προβληματισμούς. Σε κάποια, λίγα ευτυχώς σημεία, έχει κ ελαφρώς κομματική χροιά. Είναι βαρετό, χωρίς νεύρο,με διαλόγους κ χαρακτήρες ανολοκλήρωτους, ενώ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ενυπάρχουν πολλά καλά στοιχεία.
Προς το τέλος, λες κ αποφασίζει ο Θέμελης να τα πει όλα σε λίγες σελίδες. Δράση, ανατροπή (έως κ αναπάντητα ερωτήματα μένουν στο τέλος σχετικά με έναν από τους ήρωες), μεστός λόγος που στοχεύει στην καρδιά του ζητήματος που θέλει να πραγματευτεί: ταυτότητα, πορεία, διλήμματα ζωής του ήρωα. Σαν να αποκτά ζωή ο ήρωας του και να σου μιλάει. Κ μιλάει αληθινά.
Προς το τέλος, λες κ αποφασίζει ο Θέμελης να τα πει όλα σε λίγες σελίδες. Δράση, ανατροπή (έως κ αναπάντητα ερωτήματα μένουν στο τέλος σχετικά με έναν από τους ήρωες), μεστός λόγος που στοχεύει στην καρδιά του ζητήματος που θέλει να πραγματευτεί: ταυτότητα, πορεία, διλήμματα ζωής του ήρωα. Σαν να αποκτά ζωή ο ήρωας του και να σου μιλάει. Κ μιλάει αληθινά.
December 2, 2018
Είναι το πρώτο του Θέμελη που διάβασα και απογοητεύτηκα. Φλύαρο και πλήρες κλισέ, ένα διήγημα 40-50 σελίδων το πολύ, που έγινε μυθιστόρημα 10πλασιας έκτασης. Χαρακτηριστικό κλίμα της περασμένης, προ κρίσης 10ετιας, με σκηνές επιτηδευμένης χλιδής και feeling good αίσθησης. Τώρα, τι επανάσταση είναι αυτή που κάνει στο τέλος ο κεντρικός χαρακτήρας, εκ του ασφαλούς και με ελάχιστα ρίσκα, μόνο ένας αντίστοιχος ηρωας των '00s θα μπορούσε να μας πει. Για να μην αδικήσω τον συγγραφέα, θα διαβάσω και κάποιο από τα πρώτα του στο άμεσο μέλλον.
December 29, 2023
Μια ζωή δυο ζωές. Νίκος Θέμελης
"Ένας άνδρας τρεις γυναίκες. Η γυναίκα του, η νεότερη συνάδελφος, η κόρη του φίλου του. Τρεις σχέσεις. Σχέσεις διακριτές, καθεμιά με το δικό της περιεχόμενο, επιζητούν να συνυπάρξουν με τις άλλες. Σχέσεις πότε δυνατές, βασανιστικές κι άλλοτε πρωτόγνωρες. Ένας άνδρας στο σταυροδρόμι της ωριμότητάς του. Ανατρέχει στην πορεία της ζωής του, σε καταστάσεις και επιλογές που επηρέασαν τη διαμόρφωσή της. Ανιχνεύει την ταυτότητά του στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Νιώθει μάλλον ικανοποιημένος. Όμως και αμφιβάλλει. Ο Οδυσσέας Πολίτης πρέπει να επιλέξει. Για τις σχέσεις του αυτές, την παραπέρα ζωή του, αυτό που θα του εξασφαλίσει την εσωτερική του ισορροπία. Για έναν κύκλο ζωής. Αναρωτιέται αν μπορούν να χωρέσουν στη διάρκεια μιας ζωής δυο ζωές”. Αυτό το “εμπνευσμένο”(ναι ειρωνικά το λέω”)κείμενο διαβάζει κάποιος στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του εκλιπόντος πια Νίκου Θέμελη “Μια ζωή δυο ζωές” κατά το πρότυπο του είμαστε δυο είμαστε τρεις είμαστε χίλιοι δεκατρείς και το δυστύχημα είναι πως έπεισε και έναν εκδοτικό οίκο και αρκετούς αναγνώστες γιατί η έκδοση που κρατάω στα χέρια μου είναι η εικοστή.
Ο ήρωάς του στο μεσουράνημα της ζωής του περνάει μια ηλικιακή κρίση. Μέχρι εδώ όλα καλά και θεμιτά. Φαίνεται όμως πως εκτός από ηλικιακή ο ίδιος ο δημιουργός περνούσε και κρίση ταξικής συνείδησης τουλάχιστον την περίοδο που το έγραφε. Αδυνατώ διαφορετικά να εξηγήσω πως ολόκληρο το βιβλίο αποτελεί μια κραυγή μεγαλοαστισμού (στα πρόθυρα του κομπλεξισμού), ίδιον της νεοελληνικής μεγαλομανίας όπου βασικό μέλημα της αισθητικής του συγγραφέα είναι να καταστήσει σαφή τη διάκρισή του από τις κατώτερες τάξεις, σαν άλλη Κάθριν ΝτεΜπέργκ στο περηφάνια και προκατάληψη της Austen, συμβολοποιώντας σχεδόν ως τελετουργικό αυταπόδεικτης ταξικής ανωτερότητας τη γευσιγνωσία, για να μην αναφερθώ στην επιλογή ποτού κάθε φορά που κάποιος έπρεπε να πιει κάτι.
Ένας απροετοίμαστος αναγνώστης έρχεται λοιπόν αντιμέτωπος με εδέσματα τύπου “συκώτι χήνας αυτούσιο”(Ω ναι! Χρησιμοποιεί τη λέξη “αυτούσιο”), πατέ φασιανού, ζαμπόν Αρδεννών, ιταλικό σαλάμι σπιανάτα, άγριο σολομό γλυκό με σάλτσα άνηθου, μπρικ και αυγοτάραχο Μεσολογγίου, ποικιλία από λαχανικά φρέσκα και ψητά, σε αρωματικά χορταρικά με λάδι και ξύδι μπαλσάμικο μαριναρισμένα, ένα ανάβαθο πανέρι με γαλλικά κατσικίσια τυριά, ροκφόρ και παρμεζάνα, μια ποικιλία αρτοσκευασμάτων, ιδίως μαύρο ολόσπορο γερμανικό ψωμί (Ω ναι! Χρησιμοποίησε το επίρρημα “ιδίως”), βούτυρο ή μαργαρίνη για τους πιο προσεκτικούς (!). Η Μαρία (σύζυγος) είχε αναλάβει να τα στολίσει με μικρόσωμα φύλλα από την καρδιά του μαρουλιού (τι πιο σικ), λίγη ρόκα και μερικά τουρσάκια.” Στα εισαγωγικά κρύβεται όλη η λογοτεχνικότητα του κειμένου του συγγραφέα, οι παρενθέσεις δικές μου.
Σας έπεισα; Αν όχι έχω κι άλλα. “ Μια παραδοσιακή πολίτικη βασιλόπιτα από επώνυμο παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο (σωστά διαβάσατε διευκρινίζει πως είναι και επώνυμο και παραδοσιακό), δίχως νόμισμα, αφού στις προθέσεις του Οδυσσέα ήταν να βάλει ένα πραγματικό φλουρί κωνσταντινάτο που είχε απομείνει από τη συλλογή του παππού του του στρατηγού” Συνεχίζει με “ δυο ποικιλίες τσαγιών, τον βέλγικο δυνατό καφέ, τα λικέρ και δυο μπουκάλες- δυστυχώς παράταιρες- σαμπάνιας” (ναι μωρέ μην γίνουμε μπουρζουάδες). Προσθέστε σε όλα τα ανωτέρω μικρά ξεσπάσματα παραδοσιακής ευσυνειδησίας (μην εξοβελίσουμε και την ελληνική μας ταυτότητα βρε αδερφέ και μας περάσουν για ψώνια) σαν μικρά εγκεφαλικά επεισόδια στη διάρκεια των οποίων πετάει κάνα κουραμπιέ , μελομακάρονο και τα συναφή, για να αποδείξει πως διατηρεί μια στάση ταπεινή και σεμνή απέναντι στη ζωή.
Ο κος Θέμελης επιβάλει με απαράδεκτη προφάνεια κάποιου είδους “κοινωνική χρήση” διάκρισης ακόμα και στις απλές συνήθειες όπως η κατανάλωση φαγητού και ποτού ή η υποδοχή φιλικής συντροφιάς στο σπίτι για την πρωτοχρονιά. Τα πάντα υπογραμμίζονται με την εξόφθαλμη έπαρση μιας αισθητικής κατανάλωσης, υπερτονίζεται το απαγορευτικό πλαίσιο εξαγοράς μιας ευκατάστατης ζωής από τον κοινό θνητό. Οι συνήθειες του ήρωά του μπαίνουν σε ένα πλαίσιο εκφραστικής υπερβολής για να αποδείξει στον αναγνώστη το κεκτημένο ταξικό δικαίωμα μιας εκλεπτυσμένης καλοπέρασης.
Το βαρέθηκα μέχρι θανάτου αναζητώντας στα ψιλικατζίδικα της γειτονιάς μου καμιά ρετσίνα να πνίξω τον καημό της δικής μου γευσιγνωστικής ανεπάρκειας που έχει συνηθίσει στα ακαλλιέργητα κεφτεδάκια, άντε στο τσακίρ κέφι και σε κανένα αστακό.
Η γραφή του ομολογουμένως υποδειγματική και ομολογουμένως ουδέτερη, ενταφιασμένη στην υποδειγματική ουδετεροποίηση μιας επιφάνειας που φοβάται να πάει παρακεί, να θίξει κάτι πιο βαθύ από την αστική της ευπρέπεια, κλωθογυρίζει στο περιβάλλον της συμβατικής συμπεριφοράς ενός μεσήλικα ευκατάστατου πανεπιστημιακού, που ούτε το θάρρος παίρνει να ξεφύγει από τη μοίρα της αστικής του δειλίας, ούτε και προσπαθεί να ξεβαλτώσει τη σχέση του. Στέκεται απλά με μια εσωτερική δυσαρέσκεια, που δεν έχει καν τα κότσια να γίνει καημός, για να ξεφύγει από την αρτηριοσκληρωτική του απάθεια, εκφράζεται αποκλειστικώς επιδερμικά και επιβάλει μια ατμόσφαιρα αποστασιοποίησης, ανίκανη να επικοινωνήσει το οτιδήποτε γιατί έτσι κι αλλιώς το “ Μια ζωή δυο ζωές” είναι ένα βιβλίο για ένα ανύπαρκτο πρόβλημα.
Εν ολίγοις πάσχει από το σύνδρομο του καλοβολεμένου μεσήλικα που του προκύπτει και μια εξωσυζυγική περιπετειούλα, την οποία περιορίζει (έχει και ήθος βλέπετε) σε συζητήσεις δήθεν βαθιές και δήθεν με ανθρώπινο ενδιαφέρον και στις οποίες επιβεβαιώνει κάθε φορά, τόσο ο ίδιος ήρωάς όσο και ο αναγνώστης, την ακαδημαϊκή του μόρφωση, την οποία παρεμπιπτόντως οι περισσότερες γυναικείες παρουσίες του βιβλίου ανάγουν σε θέσφατο επάρκειας σε έναν άνδρα και δεν αναζητούν τίποτε παραπάνω.
Η στερεοτυπική πρόσληψη του θέματος και η ακόμα πιο στερεοτυπική απόδοσή του απέκτησε λειτουργικότητα επίπλου, καθώς μπορούσα να ακουμπήσω πάνω του το πιάτο με τα κεφτεδάκια που προανέφερα. Λυπηρό για έναν ώριμο και βραβευμένο συγγραφέα να γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο παρακάμπτοντας τις προθέσεις του, που ίσα ίσα διακρίνονται με μεγεθυντικό φακό στις σελίδες του, για να καταλήξει σε μια εγωιστική προσπάθεια αποτίμησης γούστων που καθορίζονται με κοινωνικοοικονομικά κριτήρια. Αυτό που είδα προσωπικά ήταν μια δημιουργία αποξενωμένη από τον ζωτικό παλμό του κόσμου, που κινείται στα όρια της προσβολής εκτός από αυτά της “κοσμάρας” της.
"Ένας άνδρας τρεις γυναίκες. Η γυναίκα του, η νεότερη συνάδελφος, η κόρη του φίλου του. Τρεις σχέσεις. Σχέσεις διακριτές, καθεμιά με το δικό της περιεχόμενο, επιζητούν να συνυπάρξουν με τις άλλες. Σχέσεις πότε δυνατές, βασανιστικές κι άλλοτε πρωτόγνωρες. Ένας άνδρας στο σταυροδρόμι της ωριμότητάς του. Ανατρέχει στην πορεία της ζωής του, σε καταστάσεις και επιλογές που επηρέασαν τη διαμόρφωσή της. Ανιχνεύει την ταυτότητά του στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Νιώθει μάλλον ικανοποιημένος. Όμως και αμφιβάλλει. Ο Οδυσσέας Πολίτης πρέπει να επιλέξει. Για τις σχέσεις του αυτές, την παραπέρα ζωή του, αυτό που θα του εξασφαλίσει την εσωτερική του ισορροπία. Για έναν κύκλο ζωής. Αναρωτιέται αν μπορούν να χωρέσουν στη διάρκεια μιας ζωής δυο ζωές”. Αυτό το “εμπνευσμένο”(ναι ειρωνικά το λέω”)κείμενο διαβάζει κάποιος στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του εκλιπόντος πια Νίκου Θέμελη “Μια ζωή δυο ζωές” κατά το πρότυπο του είμαστε δυο είμαστε τρεις είμαστε χίλιοι δεκατρείς και το δυστύχημα είναι πως έπεισε και έναν εκδοτικό οίκο και αρκετούς αναγνώστες γιατί η έκδοση που κρατάω στα χέρια μου είναι η εικοστή.
Ο ήρωάς του στο μεσουράνημα της ζωής του περνάει μια ηλικιακή κρίση. Μέχρι εδώ όλα καλά και θεμιτά. Φαίνεται όμως πως εκτός από ηλικιακή ο ίδιος ο δημιουργός περνούσε και κρίση ταξικής συνείδησης τουλάχιστον την περίοδο που το έγραφε. Αδυνατώ διαφορετικά να εξηγήσω πως ολόκληρο το βιβλίο αποτελεί μια κραυγή μεγαλοαστισμού (στα πρόθυρα του κομπλεξισμού), ίδιον της νεοελληνικής μεγαλομανίας όπου βασικό μέλημα της αισθητικής του συγγραφέα είναι να καταστήσει σαφή τη διάκρισή του από τις κατώτερες τάξεις, σαν άλλη Κάθριν ΝτεΜπέργκ στο περηφάνια και προκατάληψη της Austen, συμβολοποιώντας σχεδόν ως τελετουργικό αυταπόδεικτης ταξικής ανωτερότητας τη γευσιγνωσία, για να μην αναφερθώ στην επιλογή ποτού κάθε φορά που κάποιος έπρεπε να πιει κάτι.
Ένας απροετοίμαστος αναγνώστης έρχεται λοιπόν αντιμέτωπος με εδέσματα τύπου “συκώτι χήνας αυτούσιο”(Ω ναι! Χρησιμοποιεί τη λέξη “αυτούσιο”), πατέ φασιανού, ζαμπόν Αρδεννών, ιταλικό σαλάμι σπιανάτα, άγριο σολομό γλυκό με σάλτσα άνηθου, μπρικ και αυγοτάραχο Μεσολογγίου, ποικιλία από λαχανικά φρέσκα και ψητά, σε αρωματικά χορταρικά με λάδι και ξύδι μπαλσάμικο μαριναρισμένα, ένα ανάβαθο πανέρι με γαλλικά κατσικίσια τυριά, ροκφόρ και παρμεζάνα, μια ποικιλία αρτοσκευασμάτων, ιδίως μαύρο ολόσπορο γερμανικό ψωμί (Ω ναι! Χρησιμοποίησε το επίρρημα “ιδίως”), βούτυρο ή μαργαρίνη για τους πιο προσεκτικούς (!). Η Μαρία (σύζυγος) είχε αναλάβει να τα στολίσει με μικρόσωμα φύλλα από την καρδιά του μαρουλιού (τι πιο σικ), λίγη ρόκα και μερικά τουρσάκια.” Στα εισαγωγικά κρύβεται όλη η λογοτεχνικότητα του κειμένου του συγγραφέα, οι παρενθέσεις δικές μου.
Σας έπεισα; Αν όχι έχω κι άλλα. “ Μια παραδοσιακή πολίτικη βασιλόπιτα από επώνυμο παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο (σωστά διαβάσατε διευκρινίζει πως είναι και επώνυμο και παραδοσιακό), δίχως νόμισμα, αφού στις προθέσεις του Οδυσσέα ήταν να βάλει ένα πραγματικό φλουρί κωνσταντινάτο που είχε απομείνει από τη συλλογή του παππού του του στρατηγού” Συνεχίζει με “ δυο ποικιλίες τσαγιών, τον βέλγικο δυνατό καφέ, τα λικέρ και δυο μπουκάλες- δυστυχώς παράταιρες- σαμπάνιας” (ναι μωρέ μην γίνουμε μπουρζουάδες). Προσθέστε σε όλα τα ανωτέρω μικρά ξεσπάσματα παραδοσιακής ευσυνειδησίας (μην εξοβελίσουμε και την ελληνική μας ταυτότητα βρε αδερφέ και μας περάσουν για ψώνια) σαν μικρά εγκεφαλικά επεισόδια στη διάρκεια των οποίων πετάει κάνα κουραμπιέ , μελομακάρονο και τα συναφή, για να αποδείξει πως διατηρεί μια στάση ταπεινή και σεμνή απέναντι στη ζωή.
Ο κος Θέμελης επιβάλει με απαράδεκτη προφάνεια κάποιου είδους “κοινωνική χρήση” διάκρισης ακόμα και στις απλές συνήθειες όπως η κατανάλωση φαγητού και ποτού ή η υποδοχή φιλικής συντροφιάς στο σπίτι για την πρωτοχρονιά. Τα πάντα υπογραμμίζονται με την εξόφθαλμη έπαρση μιας αισθητικής κατανάλωσης, υπερτονίζεται το απαγορευτικό πλαίσιο εξαγοράς μιας ευκατάστατης ζωής από τον κοινό θνητό. Οι συνήθειες του ήρωά του μπαίνουν σε ένα πλαίσιο εκφραστικής υπερβολής για να αποδείξει στον αναγνώστη το κεκτημένο ταξικό δικαίωμα μιας εκλεπτυσμένης καλοπέρασης.
Το βαρέθηκα μέχρι θανάτου αναζητώντας στα ψιλικατζίδικα της γειτονιάς μου καμιά ρετσίνα να πνίξω τον καημό της δικής μου γευσιγνωστικής ανεπάρκειας που έχει συνηθίσει στα ακαλλιέργητα κεφτεδάκια, άντε στο τσακίρ κέφι και σε κανένα αστακό.
Η γραφή του ομολογουμένως υποδειγματική και ομολογουμένως ουδέτερη, ενταφιασμένη στην υποδειγματική ουδετεροποίηση μιας επιφάνειας που φοβάται να πάει παρακεί, να θίξει κάτι πιο βαθύ από την αστική της ευπρέπεια, κλωθογυρίζει στο περιβάλλον της συμβατικής συμπεριφοράς ενός μεσήλικα ευκατάστατου πανεπιστημιακού, που ούτε το θάρρος παίρνει να ξεφύγει από τη μοίρα της αστικής του δειλίας, ούτε και προσπαθεί να ξεβαλτώσει τη σχέση του. Στέκεται απλά με μια εσωτερική δυσαρέσκεια, που δεν έχει καν τα κότσια να γίνει καημός, για να ξεφύγει από την αρτηριοσκληρωτική του απάθεια, εκφράζεται αποκλειστικώς επιδερμικά και επιβάλει μια ατμόσφαιρα αποστασιοποίησης, ανίκανη να επικοινωνήσει το οτιδήποτε γιατί έτσι κι αλλιώς το “ Μια ζωή δυο ζωές” είναι ένα βιβλίο για ένα ανύπαρκτο πρόβλημα.
Εν ολίγοις πάσχει από το σύνδρομο του καλοβολεμένου μεσήλικα που του προκύπτει και μια εξωσυζυγική περιπετειούλα, την οποία περιορίζει (έχει και ήθος βλέπετε) σε συζητήσεις δήθεν βαθιές και δήθεν με ανθρώπινο ενδιαφέρον και στις οποίες επιβεβαιώνει κάθε φορά, τόσο ο ίδιος ήρωάς όσο και ο αναγνώστης, την ακαδημαϊκή του μόρφωση, την οποία παρεμπιπτόντως οι περισσότερες γυναικείες παρουσίες του βιβλίου ανάγουν σε θέσφατο επάρκειας σε έναν άνδρα και δεν αναζητούν τίποτε παραπάνω.
Η στερεοτυπική πρόσληψη του θέματος και η ακόμα πιο στερεοτυπική απόδοσή του απέκτησε λειτουργικότητα επίπλου, καθώς μπορούσα να ακουμπήσω πάνω του το πιάτο με τα κεφτεδάκια που προανέφερα. Λυπηρό για έναν ώριμο και βραβευμένο συγγραφέα να γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο παρακάμπτοντας τις προθέσεις του, που ίσα ίσα διακρίνονται με μεγεθυντικό φακό στις σελίδες του, για να καταλήξει σε μια εγωιστική προσπάθεια αποτίμησης γούστων που καθορίζονται με κοινωνικοοικονομικά κριτήρια. Αυτό που είδα προσωπικά ήταν μια δημιουργία αποξενωμένη από τον ζωτικό παλμό του κόσμου, που κινείται στα όρια της προσβολής εκτός από αυτά της “κοσμάρας” της.
December 6, 2017
Κάποια βιβλία σου ξεκλειδώνουν κάτι στην καρδιά, στην ψυχή, στο μυαλό.
January 4, 2022
Μια γλυκόπικρη αίσθηση μου άφησε αυτό το βιβλίο. Ένιωθα πως ο Θέμελης κάτι προσπαθούσε να μας ενσταλάξει, αλλά όλο του "γλιστρούσε" ανάμεσα στα τόσο πολλά που είχε στο μυαλό του. Δεν το κρίνω ισάξιο με τα άλλα μυθιστορήματά του.
Ο ήρωας του μυθιστορήματος κάνει την ενδοσκόπησή του ανατρέχοντας στο παρελθόν και φυτοζωωντας στο παρόν του. Η οπτική που μας παρουσιάζεται είναι κυρίως του πρωταγωνιστή, χωρίς να λείπουν και οι οπτικές των άλλων ηρώων. Θα μπορούσε να είναι ένα καλό ψυχογραφικό κείμενο. Όμως, στην πορεία χάνεται. Μακροσκελείς περιγραφές, κουραστική παράθεση καλλιτεχνών της κλασικής μουσικής και ένας ήρωας δέσμιος της υπερανάλυσης σκέψεων και συναισθημάτων. Μια ιστορία που λύνεται με ένα καταλυτικό γεγονός,το οποίο λειτουργεί ως από μηχανής θεός, χωρίς ωστόσο να έχει δώσει την απαραίτητη κάθαρση στον αναγνώστη.
Αν θα προτείνα το συγκεκριμένο βιβλίο σε κάποιον; Μάλλον όχι, αλλά δεν θα τον απέτρεπα από το να το διαβάσει. Η γλώσσα και η ευρυμάθεια του συγγραφέα, η καλλιέργειά του είναι εμφανείς σε κάθε σελίδα.
Ίσως όμως θα συνιστούσα να ξεκινήσει από κάποιο άλλο έργο του ίδιου συγγραφέα, κατά προτίμηση την "Αναζήτηση"
Ο ήρωας του μυθιστορήματος κάνει την ενδοσκόπησή του ανατρέχοντας στο παρελθόν και φυτοζωωντας στο παρόν του. Η οπτική που μας παρουσιάζεται είναι κυρίως του πρωταγωνιστή, χωρίς να λείπουν και οι οπτικές των άλλων ηρώων. Θα μπορούσε να είναι ένα καλό ψυχογραφικό κείμενο. Όμως, στην πορεία χάνεται. Μακροσκελείς περιγραφές, κουραστική παράθεση καλλιτεχνών της κλασικής μουσικής και ένας ήρωας δέσμιος της υπερανάλυσης σκέψεων και συναισθημάτων. Μια ιστορία που λύνεται με ένα καταλυτικό γεγονός,το οποίο λειτουργεί ως από μηχανής θεός, χωρίς ωστόσο να έχει δώσει την απαραίτητη κάθαρση στον αναγνώστη.
Αν θα προτείνα το συγκεκριμένο βιβλίο σε κάποιον; Μάλλον όχι, αλλά δεν θα τον απέτρεπα από το να το διαβάσει. Η γλώσσα και η ευρυμάθεια του συγγραφέα, η καλλιέργειά του είναι εμφανείς σε κάθε σελίδα.
Ίσως όμως θα συνιστούσα να ξεκινήσει από κάποιο άλλο έργο του ίδιου συγγραφέα, κατά προτίμηση την "Αναζήτηση"
November 27, 2020
Κατά τη γνώμη μου, ο Θέμελης είχε πρόθεση να γράψει ένα δοκίμιο για την εξέλιξη του νεοέλληνα από την χούντα μέχρι το 2000, την ταυτότητα και την νοοτροπία του. Αντί για δοκίμιο και για να το κάνει πιο προσιτό στον αναγνώστη έντυσε όσα ήθελε με μία ιστορία. Στο βιβλίο περιγράφεται η ζωή ενός παιδιού που στάθηκε τυχερό να μεγαλώσει σε ένα αστικό περιβάλλον, που φρόντισε για την μόρφωση και την πρόοδο του. Έξελίχθηκε σε έναν πολίτη της μέσο-μέγαλο αστικής τάξης, που έχει την εμπειρία της ζωής και εκτός συνόρων της Ελλάδας, άρα και πιο σφαιρική άποψη για το εσωτερικό της χώρας, τη διαμόρφωση του νεοέλληνα και όσα τον περιγράφουν (συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου του ήρωα). Η ιστορία που ζουν οι ήρωες δεν κάνει εντύπωση, μια που είναι μια ιστορία που βιώνουν πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα και στον σύγχρονο κόσμο (κουρασμένες σχέσεις, απώλεια ενδιαφέροντος, αναζήτηση διεξόδων, αναζήτηση αυτογνωσίας κτλ), όμως είναι πάντα απολαυστικό να ζεις ανάμεσα σε μουσικές, γνώση, ταξίδια...στην αφρόκρεμα! Από αυτή την άποψη με διασκέδασε πολύ!
November 11, 2023
Η ιδέα της κρίσης της μέσης ηλικίας είναι πολύ ωραία για ένα βιβλίο και την εξέφρασε πολύ όμορφα στο τέλος του βιβλίου αλλά για να φθάσει εκεί η ιστορία κούρασε και κατα διαστήματα δεν είχε και πολύ συνοχή
February 11, 2023
A tratti un po' noioso, ma devo riconoscere che è stata una buona occasione per conoscere qualcosa di più della storia e della società greca degli ultimi 50 anni.
December 27, 2007
My review is on myspace blog: http://blog.myspace.com/index.cfm?fus...
March 1, 2013
Δεν μου άρεσε καθόλου
Displaying 1 - 11 of 11 reviews