De pianoman

by J. Bernlef

Een man van weinig woorden wordt in Dover achtergelaten door een Engels meisje met wie hij door Europa reist. Hij zwijgt, zoals hij dat zijn hele leven gewend is geweest waardoor hij niet geïdentificeerd kan worden.

Genres: Fiction, Literature, Dutch Literature, Roman, Classics, School, Contemporary

89 pages, Hardcover

First published January 1, 2008

About the author

Bernlef (previously J. Bernlef) is the pseudonym of Dutch writer, poet, and translator Hendrik Jan Marsman. He occasionally used the nom de plume: Henk Bernlef.

Between 1959 and 2012 Bernlef wrote a large number of novels, stories and poems. Amongst others he received the Constantijn Huygens prijs (1984), the AKO Literatuurprijs (1987) and the PC Hooftprijs (1994). His work is characterized by a sober language and an unflagging fascination with the workings of the human memory. His most famous novel is Hersenschimmen (1984) and describes the process of dementia from the point of view of the sufferer, Maarten Klein. (Source: de Volkskrant 29/10/2012)

Reviews

[Chantal · Rating 5 out of 5]

This book is based on the pianoman story. I liked reading it, a story in a story. Great way of writing this story and the meaning of words. Enjoyed it from the start.

[Ivy-Mabel Fling · Rating 5 out of 5]

I really enjoyed this novella about a lad who chooses not to speak. Mr Bernlef seems to specialise in texts on communication (or lack of it) and identity. Here, as in Hersenschimmen, but for different reasons communication breaks down and becomes completely impossible. If you are relatively fluent in Dutch, this would be ideal for you as neither the language nor the plot is complex. I would recommend the book without reserve and am hoping to get hold of some more of this author's work (no mean feat in post-Brexit Britain but worth a try!)

[Bookguide · Rating 3 out of 5]

Geïnspireerd door het waargebeurde verhaal van de man die gevonden werd op het strand van Sheerness in Kent, en vervolgens vier maanden niets zei. Hij tekende een piano waardoor ontdekt werd dat hij piano kon spelen, en maandenlang zocht de media naar zijn identiteit. Hij was bekend als de Pianoman.

Het verhaal zoals opgetekend door Bernlef is niet zo ver van de waarheid, en is mooi geschreven. Ik vond het wel ietwat irritant dat hij de feiten niet goed heeft gecontroleerd. Geachte Bernlef, er zijn geen stenen muren in de buurt van Sheerness (u denkt waarschijnlijk aan Derbyshire of Yorkshire), en als u de naam van een ziekenhuis wilt verzinnen, zou het dan misschien mogelijk zijn om dat te doen op z'n Engels? Dus 'Isle of Sheppey Medical Centre'; Sheppey Isle is Nederlands. En als ik met de trein van Sheerness naar Heathrow zou reizen, geloof ik niet dat ik via Dover zou moeten omreizen, want de trein reist direct naar Heathrow (ik heb het gecontroleerd!). Het is tegenwoordig zo makkelijk om dit soort gegevens online te controleren; zonde! Hij verwachtte waarschijnlijk niet dat iemand uit Kent zijn boek zou lezen.

[Floor tussendeboeken · Rating 3 out of 5]

Ik las dit boekje in 2017 voor het eerst en gaf het toen 1 ster. Toentertijd had ik nog niet veel geproefd van literaire fictie, dus ik kan me wel indenken dat het me niet wist te boeien. Toch besloot ik het, inmiddels 7 jaar later, nogmaals te lezen en deze keer wist het mij beter te bekoren. Het is een tragisch verhaal over een jongen die wegvlucht van zijn thuissituatie, maar daarbij tegen obstakels aanloopt waar hij zichzelf niet uit kan redden.

[Peter · Rating 4 out of 5]

Mooi bitterzoet verhaaltje voor een lange OV reis

[Matthieu Wegh · Rating 4 out of 5]

? Nieuwsgierig naar een boekenweekgeschenk van deze auteur, waarvan ik meerdere boeken in mijn kast heb staan, maar tot nu toe alleen Hersenschimmen, een van mijn favoriete boeken, gelezen heb...
🤔 Ik vond het een boeiend geschreven novelle, zeker een van de betere boekenweekgeschenken.
=> Buiten is het maandag, De onzichtbare jongen, De ruïnebouwer: een verslag - een schouwspel en Regen staaan nog te wachten in mijn boekenkast.
MW 13/7/23

[Marit · Rating 4 out of 5]

bijzonder boekje :)

[José Van Rosmalen · Rating 3 out of 5]

Dit boekenweekgeschenk uit 2008 hoort tot het latere werk van Bernlef. Het is een portret van Thomas Boender, een zwijgzame jongen uit het noorden van het land, met een stugge vader en een moeder die daar onder lijdt. Thomas krijgt bijles van een onderwijzeres die hem ook piano leert spelen. Na zijn school gaat hij op een fabriek werken. Als hij achttien is gaat hij er met vijfhonderd euro vandoor. In Amsterdam ontmoet hij een Engels meisje die als straatartieste werkt. Hij gaat met haar naar Parijs waar zij op zijn zak teert. Ze gaan naar Engeland en daar dumpt ze hem. Hij is dan berooid in een voor hem vreemd land. Dan maakt Bernlef gebruik van een waar gebeurd verhaal, over een man die niet praatte maar wel piano kon spelen, de pianoman. Thomas komt tijdelijk in een inrichting terecht, de artsen zitten met hem in hun maag. Door een foto in de krant komt zijn vroegere onderwijzeres er achter dat hij in Engeland is verzeild. Ze gaat hem daar ophalen. Zijn vader blijkt ondertussen te zijn overleden. Ik vind het verhaal niet al te waarschijnlijk, nogal geconstrueerd. Maar toch wel drie sterren waard.

[Rene Ijzermans · Rating 3 out of 5]

Aardig verhaal gebaseerd op een overeenkomstige gebeurtenis: een jongen 'aangespoeld' in Engeland die geen boe of bah zegt, herkomst onbekend en enkel iets laat horen door op de piano te spelen. Prikkelende gegevens. Bernlef heeft er wat meer omheen bedacht waardoor dit verhaal in een achtergrond van stilte past. Soms laat hij net iets te weinig over aan de verbeelding van de lezer, zijn gedachten of conclusies overbodig. Dat zou het verhaal spannender hebben gemaakt.

[Jesper · Rating 3 out of 5]

Kort verhaal over hoe een zwijgende jongen, uit een zwijgende familie, in een zwijgend dorp, zijn bekende leven verlaat en verliest. De voorbijkomende karakters zijn voor hoe snel ze de revue passeren verrassend diepgaand en interessant. Bovendien is de spanning in het gezin goed voelbaar. Jammer dat het als boekenweekgeschenk niet de lengte heeft die het verhaal verdient. 3.4/5

[Jasmijn · Rating 3 out of 5]

'Van al dat zwijgen was Jelle zo zwaar geworden dat hij was gezonken.'

[Niki Vervaeke · Rating 3 out of 5]

Thomas Boenders groeit op in een stug en zwijgzaam gezin in het Noorden van Nederland.
Taal, identiteit en communicatie zijn het thema in dit boekje, dat een Boekenweekgeschenk bleek te zijn.
Met graagte gelezen!

https://www.tzum.info/2013/01/recensi...

[Wouter Pustjens · Rating 4 out of 5]

Fijn klein boekje over de noodzaak van spreken en de zoektocht van een zwijgende jongen. De vergelijking tussen muziek van spreken had wel meer mogen worden uitgediept.

[Kimberly · Rating 4 out of 5]

Aandoenlijk.

[TimVeldhuizen · Rating 2 out of 5]

Laatst heb ik dit boek gelezen. Ik vind het geen aanrader voor middelbare scholieren. In de rest van deze review ga ik schrijven waarom ik dit geen aanraden vindt voor mijn leeftijd.

Ten eerste snap ik het verhaal niet helemaal. Aan het begin van het boek vond ik dat er weinig gebeurde en later in het boek gebeurde er opeens heel veel waardoor het voor mij verwarrend en niet goed over kwam.

Vervolgens vond ik het een saai boek. De personen in het boek waren van zich zelf al saai waardoor het boek voor mij vanaf het begin al niet boeiend begon. Daarnaast snapte ik de verhaallijn niet echt waardoor ik misschien de leuke momenten gemist heb.

Als laatste vind ik de hoofdpersoon een rare gast. Hoe doet veel stomme dingen, komt niet intelligent over en denkt op een rare manier. Hierdoor kon ik me totaal niet inleven in de hoofdpersoon.

Het is wel duidelijk dat dit boek niet bij mijn favorieten hoort. Ik vond dit boek saai en met een rare verhaallijn.

[BellaGBear · Rating 3 out of 5]

In this book Bernlef tries to give a background story to the mysterious 'piano man' who washed ashore in Kent and was unidentifiyable becasue he was silent and only played the piano. The explanation Bernlef gives in this book is a very typical Dutch one. The pianoman comes from the north of the country where all people are quiet all day long. I come from the North and that is not totally true. The explanation worked, but was not as original as it could have been.

[Reyer · Rating 2 out of 5]

Bernlef baseerde het boekenweekgeschenk De pianoman (2008) losjes op het verhaal van Andreas Grassl, een Oostenrijker die in 2005 in Engeland gevonden werd en daar een zomer lang onderwerp van gesprek was, omdat hij niet sprak en zijn identiteit onbekend bleef.
In De pianoman is de Nederlandse Thomas een boerenjongen met een zwijgzame, hardhandige vader. Bernlef weet van zijn versie een onderhoudend verhaal te maken, dat op cruciale punten helaas tekortschiet. Mijn belangrijkste bezwaar is de homoseksualiteit van zijn hoofdpersoon: als elke homoseksuele tiener van het platteland zijn geaardheid zo argeloos kon uiten, zou de lhbti-gemeenschap 99 problemen minder hebben. Om de vaart erin te houden besteedt Bernlef weinig woorden aan de reden voor het vertrek van Thomas en aan het verdwijnen van zijn vriendin Chris, die ik als lezer daarom maar voor kennis aan te nemen had. Ten slotte had het laatste hoofdstuk - praten is zilver - van mij niet gehoeven.

De passage waarin de Engelse autoriteiten meerdere meldingen krijgen op basis van een foto in de krant deed me denken aan het geweldige De herinnerde soldaat van Anjet Daanje, waaraan ik veel betere herinneringen overhield.

[Annalies · Rating 4 out of 5]

Eén van de weinige boeken van mijn literatuurlijst uit VWO 5 die ik echt goed vond, en ook nu heb ik hem weer met plezier gelezen. Ik vind het bizar om te bedenken dat dit boek zich afspeelt in 2008, het voelt als de jaren 30. De schrijfstijl van Bernlef bevalt mij ook goed, rustig en kalm.

[Alma04 · Rating 4 out of 5]

Herkenbare Bernlef stijl van schrijven. De kunst van het weglaten. Geïnspireerd op het werkelijke gebeuren rond de pianoman.

[Miriam Vries · Rating 2 out of 5]

Niet helemaal mijn ding

[Brigite Van Haaften · Rating 4 out of 5]

Blijf je nog wel even over nadenken. De waarde én de zwaarte van zwijgen....

[Mo · Rating 3 out of 5]

Niet echt een fan, maar oké voor een kort boekenweekgeschenk.

[Pieter Stagge · Rating 2 out of 5]

Laatst ben ik bezig geweest met het lezen van het boek “De pianoman”. Persoonlijk zou ik het boek niet aanraden voor iemand die in HAVO 4 zit. In de volgende alinea’s ga ik dat verklaren.

Het verhaal komt niet heel realistisch over. Er komen regelmatig aparte verhalen langs, daardoor wordt het boek minder interessant. Het leven van Thomas is ook zeer onwaarschijnlijk, dus het is ook moeilijk om je erin te verplaatsen.

Het verhaal gaat over Thomas. Thomas is anders dan andere jongens. Tot zijn vierde wilde hij niet praatte. Hij vond het niet prettig in zijn gezin, en besloot toen hij ouder was weg te gaan. In die tijd maakte hij veel dingen mee.

Het einde van het boek is onverwachts. De vader van Thomas besloot om een einde van zijn leven te maken. Door die gebeurtenis komen Thomas en zijn moeder weer bij elkaar.

Het is duidelijk dat ik het boek niet ga aanraden, het boek is heel onrealistisch. Naar mijn mening zijn er veel andere boeken waaraan je tijd beter kan besteden. Ik geef daarom het boek boek twee sterren van de vijf.

[Thom Otterloo · Rating 3 out of 5]

Laatst las ik het boek De Pianoman van Bernlef.

Ter eerste vond ik het boek niet heel spannend. De gebeurtenissen waren te lang waardoor de spanning voor mij niet aanwezig was.

Vervolgens vond ik dat de hoofdpersoon Thomas niet realistisch was. Thomas kon in het boek niet goed praten. Zijn familie zocht een andere weg om contact te maken. Uiteindelijk begon Thomas met een paar woorden uit te spreken. Voor iemand van zo’n leeftijd vond ik het gek dat hij niet goed kon praten.

Als laatst vond ik het wel een goed lopend boek. De gebeurtenissen werden beschreven in een chronologische volgorde. Ik vond dat het boek een goed einde had de vader van Thomas overleed en was daarmee meteen het einde van het boek.

Het is wel helder, ik zal dit boek zeker aan mijn leeftijdsgenoten aanraden.

[John Tetteroo · Rating 2 out of 5]

Tja, de pianoman...

Norse noorderling praat weinig op de terp en zwijgt volkomen in Engeland.

Anderen leven daar zo'n beetje halfslachtig omheen.

Praten is toch beter.

Dan voel je lichter.

Niet zo zwaar.

(lange stilte)

(lange stilte)

Beetje saai.

(lange stilte)

(lange stilte)

(lange stilte)

(lange stilte)

(lange stilte)

en uiteindelijk gaat ie een keer praten, maar dat is voor een ander boek

[Tidde Van Mourik · Rating 2 out of 5]

Gelezen in de trein, zoals dat hoort met een boekenweekgeschenk. Niet veel soeps.

[Not A Real Wombat · Rating 4 out of 5]

Bizar. Hoe kan een mens nou besluiten dat het leven hem overkomt? En toch zo.

[Miriam Kool · Rating 2 out of 5]

Tja, wat moet ik hier nu van zeggen. Vooral een vreemd verhaal over een jongen die, van huis weggelopen, in Engeland strandt, en geen woord meer spreekt. Hoewel het gegeven opzich me aanspreekt, vind ik het geheel erg lastig invoelbaar, en weet het me eigenlijk geen moment echt te raken.

[Beate Bergman · Rating 2 out of 5]

Oninteressant boek. De weinige personages in het boek zijn oppervlakkig en geesteloos. De hoofdpersoon is onnozel en naïef, met een hele kindse kijk op de wereld. Halverwege het boekje wordt deze (mijns inziens) zwakbegaafde hoofdpersoon afgetrokken door een man. Ik vond dit erg ongemakkelijk om te lezen en ik vond ook dat de schrijver dit misbruik niet voldoende afkeurde.

Het is niet vreselijk om te lezen. De schrijver weet een scène op originele wijze te beschrijven met een prettig tempo, maar het plot en de diepgang missen. Het taalgebruik is simpel, maar doeltreffend. Het enige wat ik mee neem uit het boek en echt mooi vond was de indicatie van de hoofdpersoon dat zijn vader van al het zwijgen te "zwaar" was geworden en zo was verdronken. Door te praten word je lichter. Dit was wel een hele mooie conclusie van een grijs leven vol zwijgzaamheid.

De eerste hoofdstukken van dit boek doen vermoeden dat het een soort literair portret van Friese nuchterheid is. Dit komt niet goed uit de verf: ik vind het overdreven, onrealistisch en stereotypisch.

[Marisa Bantjes · Rating 3 out of 5]

Short novel probably inspired by the real life story of an unknown man who appeared on the shore near Sheerness in 2005 without identification and refusing to speak. Because the only way he expressed himself was by playing the piano, he became known in the media as "the pianoman". He later turned out to be a German hoax. The main character of this novel Thomas Boender experiences a similar adventure.

This novel focusses on how growing up with parents who are mostly silent all day long can influence the life of a child. People who do not express themselves enough can become "heavy" with unspoken words and unexpressed feelings, leading to disaster.

The book, although set in modern times, was strangely timeless.

Not bad, I would like to read other works by Bernlef.