Ένας μοναχικός τυχοδιώκτης-χαρτοπαίκτης αναρριχάται σε μια κοινωνία διαλυμένων θεσμών, προσωπείων, συμβατικότητας, κλισέ αντιλήψεων και ψεύδους. Γίνεται καταρχήν καθωσπρέπει επαγγελματίας, ιδιοκτήτης γραφείου τελετών, και με αυτή τη βιτρίνα μπλέκει στον βαθύ υπόκοσμο. Αναλαμβάνει αρχηγός συμμορίας που ελέγχει όλες σχεδόν τις νυχτερινές, σκοτεινές συναλλαγές -τράφικινγκ, ναρκωτικά, τοκογλυφία, πορνεία, αρχαιοκαπηλία- και παίρνει τον τίτλο "υπουργός νύχτας". Αποκεί διεισδύει στη μολυσμένη πολιτική τάξη και ανελίσσεται ραγδαία, γίνεται ένα από τα κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης. Η τριπλή παράλληλη πορεία του, ως καθωσπρέπει επαγγελματία, μαφιόζου και πολιτικού, φωταγωγεί ειρωνικά, σαρκαστικά τον σαθρό περίγυρο, την ανατροπή των ιεραρχιών, την έλλειψη αντίστασης από την κοινωνία και τους θεσμούς, την κατάρρευση των ιδεολογιών, τη γενικευμένη παραφροσύνη, την αρπαγή και τον κυνισμό. Εμφανίζεται ως σωτήρας, αυτός που απεχθάνεται κάθε σωτηρία. Μόνο ένας δύσκολος, τυφλός έρωτας για μια αγγελική πόρνη έρχεται να εκτρέψει τη μοιραία διαδρομή του. Αλλά για πόσο, σε αυτή την πορεία όπου το τραγικό εναλλάσσεται με το κωμικό, ο θάνατος γίνεται γλέντι και η εξουσία έρμαιο;
Ο σκοτεινός τραγέλαφος ενός κόσμου που θα μπορούσε να είναι και ο δικός μας.
(Greek: Γιώργος Σκαμπαρδώνης) Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1953. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Εντευκτήριο, Ο Παρατηρητής, Παραφυάδα και Τραμ. Διηύθυνε την εφημερίδα Θεσσαλονίκη και τα περιοδικά Θ'97 (βραβείο Ιπεκτσί), Τάμαριξ και Χίλια Δέντρα. Επίσης, διετέλεσε διευθυντής του καλλιτεχνικού ενθέτου "Πανσέληνος" της εφημερίδας Κυριακάτικη Μακεδονία, το οποίο το 2000 τιμήθηκε με το ευρωπαϊκό βραβείο "European Newspaperdesign Awards". Υπήρξε επί δύο χρόνια συνεργάτης της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας.
Ακόμη, έγραψε σενάρια για τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ, όπως "Το θέατρο στη Θεσσαλονίκη 1912-1985", "Ο Τσιτσάνης της Θεσσαλονίκης" κ.ά., ενώ σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη, έγραψε το σενάριο για την ταινία του δεύτερου "Όλα είναι δρόμος". Έγραψε ακόμη το κείμενο για τη μουσικοθεατρική παράσταση «Σαν τραγούδι μαγεμένο» που ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Διετέλεσε πρόεδρος του Δ.Σ. της ΕΡΤ-3 και διευθυντής της καλλιτεχνικής ζώνης του 102 Fm της ΕΡΤ-3. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΜΘ και του Δ.Σ του Μορφωτικού της Ιδρύματος. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων Αθηνών.
Τα μυθιστορήματά του Γερνάω Επιτυχώς και Ουζερί Τσιτσάνης έχουν μεταφερθεί στο θέατρο (Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, 2002 και 2005 αντίστοιχα). Το 2015 το Ουζερί Τσιτσάνης μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο, σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη. Για τη συλλογή διηγημάτων του Η στενωπός των υφασμάτων, τιμήθηκε το 1993 με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος. Τιμήθηκε επίσης με το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω το 2004 για τη συλλογή διηγημάτων Επί ψύλλου κρεμάμενος. Το 2010 έλαβε το Βραβείο Ιδρύματος Μπότση και το 2012 το Βραβείο "Πέτρος Χάρης" της Ακαδημίας Αθηνών για το βιβλίο του Περιπολών περί πολλών τυρβάζω. Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ολλανδικά, τα τσέχικα, τα εβραϊκά, τα ουγγρικά και τα ιταλικά.
Ρηχό,ανούσιο, γεμάτο κλισέ και αδιάφορα στερεότυπα.Κάνει μια προσπάθεια για μπλακ χιούμορ με το γραφείο τελετών και για χαβαλέ με τα τεκταινόμενα στο σκυλάδικο και τους θαμώνες του αλλά κι αυτά είναι πολυφορεμένα και μας τα 'παν άλλοι και πολύ καλύτερα. Επίσης με τόσες αναφορές σε διάφορες μάρκες,απο καλλυντικά μέχρι κλιματιστικά, μάλλον θα έπρεπε να μπει στο εξώφυλλο σημα τοποθέτησης προϊόντων. Βαρέθηκα πολύ,πάρα πολύ,ούτε ο σπάρος που μπαίνει γρασαρισμένος σε πρωκτό(είπα να είμαι ευγενική :P ) δεν με έβγαλε απο τη βαρεμάρα μου.
Μέτριο βιβλίο. Το περιεχόμενο αναμενόμενο, οι ανατροπές ανύπαρκτες, οι σκηνές ζωντανές, αλλά χωρίς βάθος, οι διάλογοι κινηματογραφικοί. Μου θυμίζει λίγο σενάριο ταινίας του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έχει κάποιες καλές στιγμές, αλλά χωρίς αξιώσεις για κάτι παραπάνω. Ενδιαφέρον είναι ότι χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό την αργκό της νύχτας κ του πεζοδρομίου κ αυτό δίνει στο βιβλίο μια διασκεδαστική νότα. Διαβάζεται ανάλαφρα στην παραλία ή στο ταξίδι, αλλά μέχρι εκεί νομίζω. Υπάρχουν πολύ καλύτερα σύγχρονα βιβλία για να αγοράσει κανείς.
Το βιβλίο αυτό το αγόρασα πακετάκι μαζί με το "Νεαρό άσπρο ελάφι" του Χωμενίδη (που διάβασα πριν δυο-τρεις μέρες), με πολύ καλή έκπτωση. Δεν είχα αγοράσει κανένα άλλο βιβλίο του Σκαμπαρδώνη στο παρελθόν, και φυσικά δεν είχα διαβάσει ούτε μια αράδα του μέχρι τώρα. Αυτή είναι η πρώτη μου επαφή με το έργο του. Μπορώ να πω ότι έμεινα ικανοποιημένος, τόσο από την γραφή (κυρίως), όσο και από την ιστορία και τους χαρακτήρες.
Πρωταγωνιστής είναι ο Πρίμο, ή αλλιώς Ιωάννης Μπεχτσής, ο οποίος είναι το αφεντικό ενός Γραφείου Τελετών στην Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για έναν συμπαθητικό τύπο, που όμως ο εθισμός του με τον τζόγο και τα καζίνα τον έχουν βάλει σε κάποιες φασαρίες. Θα μπλέξει λίγο με τον υπόκοσμο, στην συνέχεια με την πολιτική, με λίγα λόγια θα ζήσει το... ελληνικό όνειρο. Στην ιστορία παρελαύνουν ένα κάρο κλασικοί ελληνικοί χαρακτήρες, από ανθρώπους της νύχτας και λολίτες, μέχρι νεκροθάφτες και πολιτικούς. Παίρνουμε λίγο μάτι τον υπόκοσμο, με τα κωλάδικα και τα σκυλάδικα της επαρχίας -που είναι γεμάτα μεγαλοαγρότες, συνδικαλιστές και δημοσίους υπαλλήλους-, και με τους "επιχειρηματίες" που κάνουν μπίζνες.
Ο Σκαμπαρδώνης, με ευχάριστο και σε σημεία χαβαλεδίστικο τρόπο, θίγει τα κακώς κείμενα της νεοελληνικής κοινωνίας, με την άρπα-κόλλα λογική και με την έξη για λαμογιές και μπαγαποντιές. Η πλοκή είναι απλή αλλά αρκετά ικανοποιητική, με κάποιες δυνατές σκηνές, το δυνατό σημείο του βιβλίου όμως είναι η γραφή. Πραγματικά πολύ καλή. Μυρίζει Ελλάδα, πως να το κάνουμε. Με την αργκό και την όρεξη για πλάκα, με τις ατάκες και τις καφρίλες που βγάζουν αβίαστα γέλιο (μην ξεχνάτε: Πρωταγωνιστής είναι ένας νεκροθάφτης...), με τις απίθανες περιγραφές των διαφόρων καταστάσεων, των τοπίων και των χαρακτήρων. Η ατμόσφαιρα σαφώς ευχάριστη, αν και με κάποια πιο σκοτεινά σημεία.
Γενικά πρόκειται για ένα ευκολοδιάβαστο και χαβαλετζίδικο γκανγκστερικό μυθιστόρημα, ό,τι πρέπει για να περάσει γρήγορα και ευχάριστα η ώρα. Άνετα μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς και μαύρη κωμωδία. Προσωπικά μου άρεσε, πέρασα καλά μαζί του. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα διαβάσω και άλλα βιβλία του συγγραφέα. Δεν έχει γράψει και λίγα, άλλωστε! "Νοέμβριος", "Ουζερί Τσιτσάνης", "Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου", είναι βιβλία που σίγουρα θα αγοράσω στο μέλλον.
Είναι εξαιρετικές (παρότι αναρωτιέσαι για την αυθεντικότητά τους, ειδικά αν δεν έχεις προσωπική εμπειρία) οι σκηνές από το νεκροθαφτάδικο και απ' τα σκυλάδικα. Ομως το κυρίως στόρυ, αυτό της μαφίας, είναι μάλλον μέτριο, το δε πολιτικό κομμάτι του βιβλίου είναι ρηχό, ανέμπνευστο, διδακτικό και κλισέ ως εκεί που δεν πάει. Ο συγγραφέας, που έχει καλύτερα έργα στο ενεργητικό του, είτε συλλογές διηγημάτων είτε μυθιστορήματα όπως το πολύ καλό «Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου», διακατέχεται, όχι μόνο στον Υπουργό Νύχτας, αλλά και σε άλλα του έργα, ακόμη και σε κείμενα γνώμης που δημοσιεύει σε εφημερίδες, από έναν παθιασμένο αντιαριστερισμό, που αγγίζει τα όριο της μονομανίας και που από ένα σημείο και μετά -όσο ανεκτικός και αν προσπαθώ να είμαι, όσο και αν αναγνωρίζω την καλή του πένα- μ' ενοχλεί αφάνταστα. Συνολικά, πάντως, ο υπουργός Νύχτας διαβάζεται ευχάριστα αν δεν έχεις μεγάλες απαιτήσεις. Δύο, δυόμισι, ας πούμε τρία -δεν βαριέσαι- αστεράκια.
Ένα διασκεδαστικό, γκανκστερικομαφιόζικο μυθιστόρημα με μπόλικο σασπένς που τόσο επιτυχημένα μόνο ο Σκαμπαρδώνης θα μπορούσε να γράψει. Τα συστατικά του.... Νύχτα, παθιασμένοι τζογαδόροι, νονοί της νύχτας, ναρκωτικά, λολίτες, πολιτική, ίντριγκα, συνωμοσίες, έρωτας κ για κερασάκι ένας νεκροθάφτης αρχιτέκτονας, ο ριψοκίνδυνος, φιλόδοξος, αμάσητος αλλά κ αυτοκαταστροφικός Πρίμο μέσα σε όλο αυτό τον κυκεώνα που δημιούργησε ο Σκαμπαρδώνης για αυτόν.... Θα καταφέρει να επιβιώσει; Το προτείνω ανεπιφύλακτα!
Ο Σκαμπαρδώνης είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Ο υπουργός της νύχτας είναι ένα δυνατό μυθιστόρημα, αλλά κατά την γνώμη μου δεν είναι όσο πρωτότυπα είναι αλλά έργα του όπως τα διηγήματα και τα βιβλία που έγραψε για τον Μάρκο και το Ουζερί Τσιτσάνης αλλά το διάβασα με ευχαρίστηση και νομίζω ότι είναι το ιδανικό βιβλίο για διακοπές
Η εποχή της απαξίωσης των θεσμών, της ανυπαρξίας ιδεολογίας, της θεοποίησης του χρήματος, της κυριαρχίας του τίποτα, πραουσιάζεται ανάγλυφα στο βιβλίο αυτό του Γ.Σκαμπαρδώνη. Ένας ήρωας ανήθικος αλλά με επίγνωση της ανηθικότητας του, ελεγχόμενος από το πάθος του τζόγου εμπλέκεται στα δίχτυα μια μαφιόζικης οργάνωσης και φτάνει να γίνει αρχηγός της. Γύωρ του εκτυλίσσονται ιστορίες διαφθοράς, διακίνησης ναρκωτικών, τράφικινγκ.Κι όλα αυτά μέσα στο θλιβερό περιβάλλον μιας χώρας που καταρρέει αξιακά.