What do you think?
Rate this book
Άσε με να σε δέρνω κάπου κάπου
"Κυρία ζητά γελωτοποιό. Μισθός ικανοποιητικός". Έτσι έλεγε η αγγελία της Δωροθέας, ωραίας, πετυχημένης και δυστυχισμένης κόρης μεγαλοεπιχειρηματία. Ο Γιάννης, καλοφτιαγμένος και γοητευτικός, προσλαμβάνεται επειδή απαντά έξυπνα και πρωτότυπα στις τρελές ερωτήσεις της Δωροθέας. Έτσι, το παράξενο ζευγάρι της νεαρής κυρίας και του γελωτοποιού της αρχίζει να περιφέρεται στα κλαμπ και στα πάρτι των βορείων προαστίων, παίζοντας διαρκώς ένα διαλεκτικό παιχνίδι αλληλοκαταστροφής: εκείνη μισεί τους άντρες εξαιτίας της ανοησίας και της εξουσιομανίας τους, έστω κι αν τους μιμείται για χάρη της καριέρας της· εκείνος ήταν πάντα βίαιος και κυνικός με τις γυναίκες. Καθώς η Δωροθέα αντιστέκεται στον έρωτα, ο Γιάννης αρχίζει να στρέφει την "αρσενική" του βιαιότητα στον ίδιο του τον εαυτό. Σύντομα παρασύρονται σ' ένα αδιέξοδο παράφορου, σαδομαζοχιστικού πάθους...
157 pages, Paperback
Published January 1, 2003
2 people are currently reading
31 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
October 19, 2017
1) Από 07.12.12:
Δε συνηθιζω να διαβάζω νέα ελληνική λογοτεχνία, συζητώντας όμως με μία φίλη της πρώην μου εξοργισμένος με την καταληψία του κυρίου Γκρέϋ, μόδα της εποχής που έγινε viral με πολλά παρόμοια σκουπίδια στη συνέχεια όπως αποδείχτηκε και με το καραμελάκι της υποτιθέμενης γεύσης ονομάτων όπως Νιν, Ντε Σαντ, Μαζώχ ήμουν θυμωμένος και κατάπληκτος απ' αυτή τη νέα κοινωνική σύμβαση που όμως ποτέ δεν αναίρεσε την πρότερη λογοκρισία και τα σςςςςς.. Μου λέει "έχω κάτι για σένα" και μου το έδωσε να το διαβάσω.
Πρόκειται για ασταμάτητο χείμαρρο υπέρβασης του αποχρώντος λόγου συμβολιστικά. Δεν το κατάλαβα με την πρώτη. Όταν το κατάλαβα όμως έμεινα και παραμένω γοητευμένος απ' την αγρίως ερωτική φύση του, το σαρκασμό με τον οποίο κατακεραυνώνει την ηθική υποκρισία. Το βιβλίο αυτό υπήρξε κι ο πυρήνας με τον οποίο βίωσα ακατάληπτα την πιο ευχάριστη και δυσάρεστη σχέση της ζωής μου με ανταλλαγή ρόλων, εμπαιγμών, χειρισμούς που πήγαιναν σαν ασανσέρ απ' τον τακτικισμό στη στρατηγική κι ανάποδα. Χρόνια μετά κατάλαβα πως γίναμε ή ζωντανή απόδειξη αυτού του λιτού, μικρού και πεντακάθαρου ερωτικού βιβλίου.
2) 19.10.17 Update:
Αν και δε θα αλλάξω τη βαθμολογία μου γιατί αυτό το βιβλίο με τη γεύση του φωτοδότησε μια περίοδο της ζωής μου, ωστόσο παρουσιάζει κυρίως σε ταχύτητα διαλόγων, ύφος και είδος δεσμών, πολλές ομοιότητες με δυο βιβλία και για πολύ διαφορετικούς λόγους μεταξύ τους, το 120 ήμερες του Ντε Σαντ και τον Παίχτη του Ντοστογιέφσκι. Δεν είναι καθόλου κακό βιβλίο και δεν πρόκειται για αντιγραφή, περισσότερο είναι αποτέλεσμα της επίδρασης των δυο βιβλίων πάνω του. Και βέβαια, δεν αποκλείεται να βλέπω φαντάσματα και να γράφω μπούρδες.
Δε συνηθιζω να διαβάζω νέα ελληνική λογοτεχνία, συζητώντας όμως με μία φίλη της πρώην μου εξοργισμένος με την καταληψία του κυρίου Γκρέϋ, μόδα της εποχής που έγινε viral με πολλά παρόμοια σκουπίδια στη συνέχεια όπως αποδείχτηκε και με το καραμελάκι της υποτιθέμενης γεύσης ονομάτων όπως Νιν, Ντε Σαντ, Μαζώχ ήμουν θυμωμένος και κατάπληκτος απ' αυτή τη νέα κοινωνική σύμβαση που όμως ποτέ δεν αναίρεσε την πρότερη λογοκρισία και τα σςςςςς.. Μου λέει "έχω κάτι για σένα" και μου το έδωσε να το διαβάσω.
Πρόκειται για ασταμάτητο χείμαρρο υπέρβασης του αποχρώντος λόγου συμβολιστικά. Δεν το κατάλαβα με την πρώτη. Όταν το κατάλαβα όμως έμεινα και παραμένω γοητευμένος απ' την αγρίως ερωτική φύση του, το σαρκασμό με τον οποίο κατακεραυνώνει την ηθική υποκρισία. Το βιβλίο αυτό υπήρξε κι ο πυρήνας με τον οποίο βίωσα ακατάληπτα την πιο ευχάριστη και δυσάρεστη σχέση της ζωής μου με ανταλλαγή ρόλων, εμπαιγμών, χειρισμούς που πήγαιναν σαν ασανσέρ απ' τον τακτικισμό στη στρατηγική κι ανάποδα. Χρόνια μετά κατάλαβα πως γίναμε ή ζωντανή απόδειξη αυτού του λιτού, μικρού και πεντακάθαρου ερωτικού βιβλίου.
2) 19.10.17 Update:
Αν και δε θα αλλάξω τη βαθμολογία μου γιατί αυτό το βιβλίο με τη γεύση του φωτοδότησε μια περίοδο της ζωής μου, ωστόσο παρουσιάζει κυρίως σε ταχύτητα διαλόγων, ύφος και είδος δεσμών, πολλές ομοιότητες με δυο βιβλία και για πολύ διαφορετικούς λόγους μεταξύ τους, το 120 ήμερες του Ντε Σαντ και τον Παίχτη του Ντοστογιέφσκι. Δεν είναι καθόλου κακό βιβλίο και δεν πρόκειται για αντιγραφή, περισσότερο είναι αποτέλεσμα της επίδρασης των δυο βιβλίων πάνω του. Και βέβαια, δεν αποκλείεται να βλέπω φαντάσματα και να γράφω μπούρδες.
September 20, 2017
Το συγκεκριμένο βιβλίο με προβλημάτισε αρκετά.
Μοιάζει σαν ο συγγραφέας να προσπάθησε να μιμηθεί τον Ντε Σαντ, όσον αφορά το σαδομαζοχιστικό περιεχόμενο με τις φιλοσοφικές εκλάμψεις και τις κατά καιρούς χυδαίες εκφράσεις, αλλά με αποτυχία κατά τη γνώμη μου.
Πραγματεύεται τον έρωτα σε μια SM σχέση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό και τις ακρότητες στις οποίες μπορεί να οδηγηθεί ο ερωτευμένος αλλά που στον τέλος κανένας δεν είναι νικητής και δεν υπάρχει happy end.
Εγώ δεν αντιλήφθηκα τον έρωτα αλλά την εμμονή, τη δαιμονοποίηση των βίτσιων και την κακεντρέχεια λόγω βαρεμάρας των ανώτερων στρωμάτων. Η Δωροθέα φερόταν όπως φερόταν γιατί βαριόταν και επειδή ήταν μια "μπίζνεσγούμαν", ενώ δάνειζε και επέτρεπε να εξεφτελίσουν την "ιδιοκτησία" της και τρίτοι. Ο Γιάννης από την άλλη, αμπελοφιλοσοφούσε διαρκώς θεωρόντας τους πλούσιους φίλους της Δωροθέας κατώτερους του, ενώ δήλωνε ερωτευμένος με την αφεντικίνα του για ποιο λόγο;
Οι δύο αντίθετες θέσεις ισχύος που διαμορφώθηκαν από τη σχέση αφεντικού-εργαζόμενου (και δει γελοτοποιού) είναι αυτές που θέτουν σε κίνηση το σαδομαζοχιστικό πλαίσιο ενός ανθρώπου που δέχεται να αυτοεξευτελίζεται για τα χρήματα και ενός άλλου διατεθειμένου να πληρώνει για να γελάει μαζί του.
Μοιάζει σαν ο συγγραφέας να προσπάθησε να μιμηθεί τον Ντε Σαντ, όσον αφορά το σαδομαζοχιστικό περιεχόμενο με τις φιλοσοφικές εκλάμψεις και τις κατά καιρούς χυδαίες εκφράσεις, αλλά με αποτυχία κατά τη γνώμη μου.
Πραγματεύεται τον έρωτα σε μια SM σχέση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό και τις ακρότητες στις οποίες μπορεί να οδηγηθεί ο ερωτευμένος αλλά που στον τέλος κανένας δεν είναι νικητής και δεν υπάρχει happy end.
Εγώ δεν αντιλήφθηκα τον έρωτα αλλά την εμμονή, τη δαιμονοποίηση των βίτσιων και την κακεντρέχεια λόγω βαρεμάρας των ανώτερων στρωμάτων. Η Δωροθέα φερόταν όπως φερόταν γιατί βαριόταν και επειδή ήταν μια "μπίζνεσγούμαν", ενώ δάνειζε και επέτρεπε να εξεφτελίσουν την "ιδιοκτησία" της και τρίτοι. Ο Γιάννης από την άλλη, αμπελοφιλοσοφούσε διαρκώς θεωρόντας τους πλούσιους φίλους της Δωροθέας κατώτερους του, ενώ δήλωνε ερωτευμένος με την αφεντικίνα του για ποιο λόγο;
Οι δύο αντίθετες θέσεις ισχύος που διαμορφώθηκαν από τη σχέση αφεντικού-εργαζόμενου (και δει γελοτοποιού) είναι αυτές που θέτουν σε κίνηση το σαδομαζοχιστικό πλαίσιο ενός ανθρώπου που δέχεται να αυτοεξευτελίζεται για τα χρήματα και ενός άλλου διατεθειμένου να πληρώνει για να γελάει μαζί του.
January 11, 2019
Με την ευκαιρία ενός σχολίου σε άλλη ομάδα, θυμήθηκα το "Άσε με να σε δέρνω κάπου κάπου" του Σπύρου Καρυδάκη. Ένα λατρεμένο και χιλιοδιαβασμένο βιβλίο. Μικρό πολύ αλλά πολύ δυνατό και ιδιαίτερο. Πάρα πολύ ιδιαίτερο, με θέμα που αγγίζει τα όρια της ανθρώπινης υπομονής και αντοχής.
Η άγρια ερωτική του ιστορία αφορά στην σαδομαζοχιστική σχέση μιας πλούσιας και απείρως κακομαθημένης κοπέλας, με τον άντρα τον οποίο προσέλαβε για γελωτοποιό, να διασκεδάζει και να κάνει να γελούν την ίδια και την παρέα της, στις ανούσιες και βαρετές συναναστροφές τους.
Η ιστορία αρχικά επικεντρώνεται στον γελωτοποιό Γιάννη ο οποίος στέκεται και λειτουργεί σαν καταπέλτης ενάντια στην κοινωνία των Β.Προαστίων. Σιγά σιγά όμως η βαρύτητα μετατοπίζεται και βλέπουμε να βγαίνει "μπροστά" η εργοδότρια/βαριεστημένο/πλουσιοκόριτσο Δωροθέα. Εν τέλει όμως, με μια συγκλονιστική ανατροπή, οι ισορροπίες επανέρχονται εκεί που ήταν πριν αυτοί οι δυο άνθρωποι συναντηθούν. Στο σημείο Μηδέν.
Το βιβλίο είναι όλο παραβολικά γραμμένο, με λόγο οξύ και τραχύ και συμβολικό, γεμάτο μεταφορές, παραφράσεις και λογοπαίγνια. Ειρωνικό και σαρκαστικό, μα συγχρόνως τρυφερό, με μια τρυφερότητα που κρύβεται περίτεχνα μέσα στα επικίνδυνα παιχνίδια της ηρωίδας με τον αγαπημένο της γελωτοποιό.
Έχοντας διαβάσει όλα τα επόμενα βιβλία του συγγραφέα, οπότε πλέον έχω κατανοήσει το στυλ γραφής του, μου έχει δοθεί η εντύπωση ότι πρόκειται για αυτοβιογραφική διήγηση. Αυτή η αίσθηση ενδυναμώνει ακόμη περισσότερο την ένταση που βγάζει κυρίως με το ανατρεπτικό του τέλος, το οποίο κατά την ταπεινή μου άποψη δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό. Αν ήταν κάτι άλλο απλά θα "ξέφτιζε" πολύ το ανάγνωσμα και θα το έκανε σαν ένα από τα πολλά του είδους.
Για να χρησιμοποιήσω μια ατάκα της νουβέλας "με ταξί άλλων" το συγκεκριμένο βιβλίο είναι "γροθιά στο στομάχι" και κάνει σαφή την έκταση της σήψης μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Η άγρια ερωτική του ιστορία αφορά στην σαδομαζοχιστική σχέση μιας πλούσιας και απείρως κακομαθημένης κοπέλας, με τον άντρα τον οποίο προσέλαβε για γελωτοποιό, να διασκεδάζει και να κάνει να γελούν την ίδια και την παρέα της, στις ανούσιες και βαρετές συναναστροφές τους.
Η ιστορία αρχικά επικεντρώνεται στον γελωτοποιό Γιάννη ο οποίος στέκεται και λειτουργεί σαν καταπέλτης ενάντια στην κοινωνία των Β.Προαστίων. Σιγά σιγά όμως η βαρύτητα μετατοπίζεται και βλέπουμε να βγαίνει "μπροστά" η εργοδότρια/βαριεστημένο/πλουσιοκόριτσο Δωροθέα. Εν τέλει όμως, με μια συγκλονιστική ανατροπή, οι ισορροπίες επανέρχονται εκεί που ήταν πριν αυτοί οι δυο άνθρωποι συναντηθούν. Στο σημείο Μηδέν.
Το βιβλίο είναι όλο παραβολικά γραμμένο, με λόγο οξύ και τραχύ και συμβολικό, γεμάτο μεταφορές, παραφράσεις και λογοπαίγνια. Ειρωνικό και σαρκαστικό, μα συγχρόνως τρυφερό, με μια τρυφερότητα που κρύβεται περίτεχνα μέσα στα επικίνδυνα παιχνίδια της ηρωίδας με τον αγαπημένο της γελωτοποιό.
Έχοντας διαβάσει όλα τα επόμενα βιβλία του συγγραφέα, οπότε πλέον έχω κατανοήσει το στυλ γραφής του, μου έχει δοθεί η εντύπωση ότι πρόκειται για αυτοβιογραφική διήγηση. Αυτή η αίσθηση ενδυναμώνει ακόμη περισσότερο την ένταση που βγάζει κυρίως με το ανατρεπτικό του τέλος, το οποίο κατά την ταπεινή μου άποψη δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό. Αν ήταν κάτι άλλο απλά θα "ξέφτιζε" πολύ το ανάγνωσμα και θα το έκανε σαν ένα από τα πολλά του είδους.
Για να χρησιμοποιήσω μια ατάκα της νουβέλας "με ταξί άλλων" το συγκεκριμένο βιβλίο είναι "γροθιά στο στομάχι" και κάνει σαφή την έκταση της σήψης μιας ολόκληρης κοινωνίας.
March 30, 2020
Χρόνος: Σήμερα
Τόπος: Μια από τις ελληνικές μεγαλουπόλεις.
Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Η πλούσια, που έχει βαρεθεί τη ζωή της, κακομαθημένη, σνομπ Δωροθέα (μοιάζει με αρχή άρλεκιν με αντίθετους πρωταγωνιστικούς ρόλους, αλλά δεν είναι), αποφασίζει να προσλάβει έναν γελωτοποιό για να διασκεδάζει αυτή και τους φίλους της. Ψάχνει να βρει ένα θύμα, ένα τίποτα, που θα μπορεί να το πατήσει, να το κυριεύσει, να το πετάξει στα σκουπίδια όταν τελειώσει μαζί του αλλά, φυσικά, δεν γίνεται έτσι. Ο γελωτοποιός της είναι ο Γιάννης, ένα απόρριμμα της κοινωνίας όπως το θέλει στην αγγελία της, αλλά λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο καθώς προσλαμβάνει, τελικά, ένα αξιοπρεπές καθίκι με προσωπικότητα και ιδεολογία. Το τίποτα-Γιάννης βαδίζει προς τη νέα αυτή εμπειρία έχοντας πλήρη επίγνωση του πού θα μπλέξει και του τι θα του ζητηθεί αλλά είναι έτοιμος να ζητήσει και ίδιος. Η άγρια ερωτική ιστορία τους πλέκει με τέχνη ιδεολογίες και φιλοσοφικές έννοιες, οργώνει και σπέρνει αμφιβολία για το status quo, κεντρίζει το νου να σκεφτεί.
Όλα δείχνουν ότι η κυριαρχία της Δωροθέας θα είναι ολοκληρωτική σε όλα τα επίπεδα της σχέσης τους, αλλά η νουβέλα μας επιφυλάσσει εκπλήξεις και ανατροπές. Η μάχη είναι σώμα με σώμα, μυαλό με μυαλό, ιδέα με ιδέα και οι ισορροπίες ανατρέπονται και εγκαθίσταται ξανά και ξανά. Επικίνδυνα τα παιχνίδια της Δωροθέας γιατί μπορεί και έχει τα μέσα. Επικίνδυνα τα παιχνίδια του Γιάννη που δεν έχει τίποτα να χάσει. Τα συναισθήματα δεν υπάρχουν κι αν υπάρχουν πρέπει καλυφθούν κάτω από το κάλυμμα του σαδομαζοχισμού. Δεν επιτρέπει το ίδιο το κατεστημένο που τους υπαγορεύει τις θέσεις τους, να εκφραστούν ειλικρινά.
Λίγα λόγια για το συγγραφέα: Ο Σπύρος Καρυδάκης έχει κατορθώσει να ξεφύγει από την σαρωτική μόδα της λογοτεχνίας μυστηρίου και τρόμου που έχει αλώσει την ελληνική λογοτεχνία. Χρησιμοποιώντας μια ιδιαίτερα μοντέρνα γραφή και εναλλάσσοντας πρόζα, θεατρική γραφή, πρωτοπρόσωπη σε τριτοπρόσωπη διήγηση εκ περιτροπής, παίζει με τις λέξεις, με τις ιδέες, με το ίδιο το μυαλό του αναγνώστη, κεντρίζοντας μεθοδικά νευρώνες παραγωγής ιδεών.
Σε ποιους προτείνω να το διαβάσουν:
Σε αυτούς που αγάπησαν τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, σε αυτούς που θα ήθελαν να διαβάσουν μια λίγο πιο λάιτ εκδοχή του Γκιγιώμ Απολιναίρ.
Σε αυτούς που αγαπάνε τις αλληγορίες, τον οξύ, διεισδυτικό τρόπο γραφής, την ειρωνεία που τελικά δεν είναι ειρωνεία αλλά σκληρή αλήθεια.
Δεν είναι ερωτική ιστορία. Είναι η εμπλοκή της σάρκας με τον ακοίμητο νου και την συνείδηση.
Σελίδες: Μόλις 170.
Μικρό, λακωνικό, ιδιαίτερο.
Το προτείνω και σε αυτούς που .... αγοράζουν βιβλίο εξαιτίας του εξώφυλλου. Είναι ένα από τα πιο ωραία μίνιμαλ εξώφυλλα της ελληνικής λογοτεχνίας των τελευταίων χρόνων.
«Σε καταλαβαίνω, μικρέ μου. Ήμουν σαν εσένα. Πολύ έξυπνος και πολύ πεινασμένος για τις σάρκες και τις ψυχές των άλλων»
https://cityportal.gr/protaseis-bibli...
Τόπος: Μια από τις ελληνικές μεγαλουπόλεις.
Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Η πλούσια, που έχει βαρεθεί τη ζωή της, κακομαθημένη, σνομπ Δωροθέα (μοιάζει με αρχή άρλεκιν με αντίθετους πρωταγωνιστικούς ρόλους, αλλά δεν είναι), αποφασίζει να προσλάβει έναν γελωτοποιό για να διασκεδάζει αυτή και τους φίλους της. Ψάχνει να βρει ένα θύμα, ένα τίποτα, που θα μπορεί να το πατήσει, να το κυριεύσει, να το πετάξει στα σκουπίδια όταν τελειώσει μαζί του αλλά, φυσικά, δεν γίνεται έτσι. Ο γελωτοποιός της είναι ο Γιάννης, ένα απόρριμμα της κοινωνίας όπως το θέλει στην αγγελία της, αλλά λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο καθώς προσλαμβάνει, τελικά, ένα αξιοπρεπές καθίκι με προσωπικότητα και ιδεολογία. Το τίποτα-Γιάννης βαδίζει προς τη νέα αυτή εμπειρία έχοντας πλήρη επίγνωση του πού θα μπλέξει και του τι θα του ζητηθεί αλλά είναι έτοιμος να ζητήσει και ίδιος. Η άγρια ερωτική ιστορία τους πλέκει με τέχνη ιδεολογίες και φιλοσοφικές έννοιες, οργώνει και σπέρνει αμφιβολία για το status quo, κεντρίζει το νου να σκεφτεί.
Όλα δείχνουν ότι η κυριαρχία της Δωροθέας θα είναι ολοκληρωτική σε όλα τα επίπεδα της σχέσης τους, αλλά η νουβέλα μας επιφυλάσσει εκπλήξεις και ανατροπές. Η μάχη είναι σώμα με σώμα, μυαλό με μυαλό, ιδέα με ιδέα και οι ισορροπίες ανατρέπονται και εγκαθίσταται ξανά και ξανά. Επικίνδυνα τα παιχνίδια της Δωροθέας γιατί μπορεί και έχει τα μέσα. Επικίνδυνα τα παιχνίδια του Γιάννη που δεν έχει τίποτα να χάσει. Τα συναισθήματα δεν υπάρχουν κι αν υπάρχουν πρέπει καλυφθούν κάτω από το κάλυμμα του σαδομαζοχισμού. Δεν επιτρέπει το ίδιο το κατεστημένο που τους υπαγορεύει τις θέσεις τους, να εκφραστούν ειλικρινά.
Λίγα λόγια για το συγγραφέα: Ο Σπύρος Καρυδάκης έχει κατορθώσει να ξεφύγει από την σαρωτική μόδα της λογοτεχνίας μυστηρίου και τρόμου που έχει αλώσει την ελληνική λογοτεχνία. Χρησιμοποιώντας μια ιδιαίτερα μοντέρνα γραφή και εναλλάσσοντας πρόζα, θεατρική γραφή, πρωτοπρόσωπη σε τριτοπρόσωπη διήγηση εκ περιτροπής, παίζει με τις λέξεις, με τις ιδέες, με το ίδιο το μυαλό του αναγνώστη, κεντρίζοντας μεθοδικά νευρώνες παραγωγής ιδεών.
Σε ποιους προτείνω να το διαβάσουν:
Σε αυτούς που αγάπησαν τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, σε αυτούς που θα ήθελαν να διαβάσουν μια λίγο πιο λάιτ εκδοχή του Γκιγιώμ Απολιναίρ.
Σε αυτούς που αγαπάνε τις αλληγορίες, τον οξύ, διεισδυτικό τρόπο γραφής, την ειρωνεία που τελικά δεν είναι ειρωνεία αλλά σκληρή αλήθεια.
Δεν είναι ερωτική ιστορία. Είναι η εμπλοκή της σάρκας με τον ακοίμητο νου και την συνείδηση.
Σελίδες: Μόλις 170.
Μικρό, λακωνικό, ιδιαίτερο.
Το προτείνω και σε αυτούς που .... αγοράζουν βιβλίο εξαιτίας του εξώφυλλου. Είναι ένα από τα πιο ωραία μίνιμαλ εξώφυλλα της ελληνικής λογοτεχνίας των τελευταίων χρόνων.
«Σε καταλαβαίνω, μικρέ μου. Ήμουν σαν εσένα. Πολύ έξυπνος και πολύ πεινασμένος για τις σάρκες και τις ψυχές των άλλων»
https://cityportal.gr/protaseis-bibli...
November 19, 2019
Ποιος μου το προτεινε;;; δεν θυμάμαι.
ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ!
Απόλαυσα την ε��ληνική σχεδόν ηδονικά, προβληματίστηκα φιλοσοφικά και μη, γέλασα, σοκαρίστηκα και εν το μεταξύ διάβαζα κάθε κεφάλαιο τουλάχιστον δύο φορές.
Μην το συγκρίνετε με κανένα άλλο, εχει καθαρά δική του ταυτότητα.
Το λάτρεψα...
ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ!
Απόλαυσα την ε��ληνική σχεδόν ηδονικά, προβληματίστηκα φιλοσοφικά και μη, γέλασα, σοκαρίστηκα και εν το μεταξύ διάβαζα κάθε κεφάλαιο τουλάχιστον δύο φορές.
Μην το συγκρίνετε με κανένα άλλο, εχει καθαρά δική του ταυτότητα.
Το λάτρεψα...
September 9, 2023
ο,τι να 'ναι
April 8, 2017
Δύσκολο στη γλώσσα του και στην κατανόησή της. Έννοιες μπλεγμένες με λέξεις περίπλοκες. Αν ήταν πιο απλή η γραφή και η περιγραφή, θα το θεωρούσα ενδιαφέρον ως πιο εύκολο στο διάβασμά του.
Η ιστορία είναι πρωτότυπη: ένας άντρας προσλαμβάνεται ως γελωτοποιός από μία γυναίκα. Εξευτελίζεται στους φίλους της, καθώς αυτή τους δείχνει για ακόμη μια φορά την δύναμή της. Όμως την ερωτεύεται και υποφέρει. Το τέλος απρόσμενο και λυπηρό. Ίσως καταδεικνύει την έκφραση της απόλυτης αγάπης και αφοσίωσής του.
Η ιστορία είναι πρωτότυπη: ένας άντρας προσλαμβάνεται ως γελωτοποιός από μία γυναίκα. Εξευτελίζεται στους φίλους της, καθώς αυτή τους δείχνει για ακόμη μια φορά την δύναμή της. Όμως την ερωτεύεται και υποφέρει. Το τέλος απρόσμενο και λυπηρό. Ίσως καταδεικνύει την έκφραση της απόλυτης αγάπης και αφοσίωσής του.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews