Elżbieta II. O czym nie mówi królowa?

by Marek Rybarczyk

W młodości nieśmiała i zamknięta w sobie, ale też atrakcyjna jak pin-up girl i zdyscyplinowana jak żołnierka. Zna się na koniach jak mało kto i zawsze wie, na którego postawić.

Nie znosi braku punktualności, herbatę pije w porcelanie tylko jednego producenta, a dla monarchii była gotowa poświęcić szczęście ukochanej siostry.
Jej powiernikami byli ukochana niania i Winston Churchill.

Nigdy nie miała być królową.
Elżbieta II.
Co skrywa jej wiecznie opanowane oblicze?

Doświadczony autor, były dziennikarz BBC i korespondent w Londynie, Marek Rybarczyk, z werwą i polotem rysuje pełen niuansów portret jednej z najbardziej znanych, a jednocześnie skrytych postaci współczesnej historii. Kobiety uwielbianej przez miliony Brytyjczyków i znanej na całym świecie. Władczyni, która stała się symbolem wielkiego niegdyś imperium i która żelazną ręką wprowadziła w XXI wiek ród Windsorów, pokonując liczne wewnętrzne i medialne burze.

Tajemnice, sekrety, zdrady.
Oto prawdziwa historia Elżbiety II.

Genres: Nonfiction

320 pages, Paperback

First published April 4, 2016

About the author

Publicysta „Newsweeka”, znawca kultury i historii Wielkiej Brytanii, wieloletni dziennikarz radia BBC, korespondent „Gazety Wyborczej” w Londynie, komentator Radia TOK FM, radiowej Trójki i TVN24 zdradza pełne pikantnych szczegółów i kąśliwych uwag Tajemnice Windsorów, jednocześnie snując wartką opowieść o burzliwej historii Europy.

Reviews

[Ania Sieradz (Szumlińska) · Rating 1 out of 5]

1.5
Spore rozczarowanie. Pierwsze 100 stron bardzo wciągające, pochłaniałam kolejne strony, żeby dowiedzieć się więcej o życiu Elżbiety II. Niestety mniej więcej w 1/3 książki widać jak bardzo chaotycznie zebrane są fakty - wiele ciekawostek powtarza się kilkakrotnie na przestrzeni całej książki, co powoduje lekkie rozdrażnienie i wbrew temu co autor pisze we wstępie, że "książka ta bynajmniej nie jest pisana na kolanie" każe myśleć inaczej. Z jednej strony dobra pozycja na pierwsze zapoznanie się z monarchią podczas panowania Elżbiety II ze względu na lekką formę; z drugiej - chaotyczne żonglowanie datami oraz wydarzeniami z życia rodziny królewskiej potrafi przyprawić o zawrót głowy czytelników, którzy nie znają tak dobrze historii Windsorów. (Autor często opisuje wydarzenie z jednego roku, w następnym akapicie dodaje podobną ciekawostkę z kilku lat wcześniej, a następnie z kilku lat później, tak, że w ostatecznym rozrachunku nie wiadomo już o czym dokładnie pisze na kolejnych stronach). Brak pewnej ciągłości oraz związków przyczynowo skutkowych jest na dłuższą metę niezwykle męczący. O tak niskiej ocenie decyduje jednak przede wszystkim język, który można nazwać bardzo potocznym. Nagminne używanie spolszczonego anglicyzmu "royalsi" jest niezwykle denerwujące, podobnie jest z "establishmentem", którym pan Marek Rybarczyk rzuca na co drugiej stronie, nie do końca nigdy tłumacząc czym dokładnie establishment jest. W rozdziale 8 opisującym stosunki rodzinne Windsorów, w tym związek Karola z Dianą, dochodzi do dziwacznych analiz zachowań członków rodziny i ich otoczenia, posuwających się nawet do oddawania ich MYŚLI, co brzmi naprawdę groteskowo jak na literaturę faktu pisaną przez poważnego (?) dziennikarza i korespondenta/publicystę "GW", "Polityki", "Newsweeka". Przytoczę kilka najciekawszych:
- "Camilla uznała, że Diana jest w zasadzie w porządku."
- "(...)Nie mógł zrozumieć, jak to się dzieje, że ludzie się zakochują, a potem odkochują. A przecież błąd w królewskim małżeństwie jest nie do odrobienia! Mama monarchini nie przeżyłaby rozwodu następcy tronu. No i jak ON mógłby wówczas zostać królem? A może by nim w ogóle nie został?!"
- "Ale Diana to osoba, która wbrew pozorom nie przypomina uciemiężonego niewiniątka. (...) Bywa słodka jak miód, kiedy indziej zachowuje się bezwzględnie i okrutnie. Ścigana przez paparazzich - choć jeszcze tego nie wie - niczym ćma do światła zmierza nieuchronnie do katastrofy."

O ile podobne zdania może się wydawać, że nadają lżejszy i bardziej nieformalny ton narracji o Windsorach, moim zdaniem pasują bardziej do romansów Danielle Steele niż do książki odkrywającej nowe fakty o monarchii Elżbiety II.
Niektóre stwierdzenia w drugiej części książki, jak "Elżbieta jest profesjonalną królową" są całkowicie nie do przyjęcia w tego typu literaturze, tak samo podtytuły rozdziałów w stylu "Modły wielkoucha". Jest mi przykro, ponieważ z początku książka wydawała się lekka i wciągająca. Zapędzenie się autora w roli prywatnego psychologa "royalsów" oraz wyciągane wnioski sprawiają, że ciężko dobrnąć do końca, a rozrywką staje się wyszukiwanie kolejnych stwierdzeń-koszmarków.

[Elwira · Rating 3 out of 5]

Parę lat temu czytałam inną książkę tego autora - "Tajemnice Windsorów". Teraz miałam wrażenie, że czytam ją drugi raz. Wiele powtórzeń z tamtej książki, nic zaskakującego, czego wcześniej by się nie wiedziało. Czyta się szybko, ale autor często pisze o tym samym, co z kolei jest irytujące, bo przecież nie czyta się tej książki na wyrywki. Jestem rozczarowana, bo szykowałam się na jakieś sensacje, a tych po prostu tu nie było.
Lektura dobra dla kogoś, kto wcześniej nie czytał niczego o Elżbiecie II.

[Miku · Rating 2 out of 5]

W mocnym skrócie - ta książka skupia się na Elżbiecie II, jej życiu, młodości, jak została królową, pomimo, że nie była pierwsza w kolejce do tronu oraz okres jej panowania. To zbiór tajemnic, sekretów oraz zdrad, które były ukrywane i maskowane przez sztab ludzi, by nie doszło do skandalu, w której główną rolę odgrywa ród Windsorów.

Zaznaczę na samym początku, że to moja pierwsza (ale na pewno nie ostatnia) książka dotycząca Windsorów oraz Elżbiety II. Startując z lekturą niespecjalnie dużo wiedziałam, bo wcześniej nie interesowałam się brytyjską koroną. Można więc pomyśleć, że książka będzie w moich oczach atrakcyjna, że wysoko ją ocenię, bo ujawnia mi sporo ciekawych smaczków. Jednak nie do końca to tak zadziałało.

Zacznijmy od tego, że książka została wydana jeszcze kiedy królowa żyła (jeśli dobrze pamiętam to pojawia się w tekście 2016 rok), więc burzliwy okres dotyczący Meghan i Harry'ego jeszcze nie wystąpił. Już na pierwszych stronach autor wskazuje, że ta książka "nie jest pisana na kolanach". Nie zgadzam się z tym stwierdzeniem. Tę pozycję charakteryzuje cała masa powtórzeń, skakanie od tematu do tematu i chaos chronologiczny, który dla takiego laika jak ja był wyłącznie utrudnieniem. Miałam również zgrzyt, kiedy autor brał się za ocenę zachowań członków rodziny, niejako narzucając swój punkt widzenia. Wolałabym dostać suchy fakt i ocenić go samodzielnie. Książka napisana jest prostym językiem, ale w momencie, kiedy łamie się oś czasu, a równocześnie czytelnik nie siedzi w tematyce rodziny królewskiej to ciężko mu w przystępny sposób stworzyć sobie ciąg przyczynowo-skutkowy.

Zostawiam dwie gwiazdki. Po lekturze tej książki wiem, że chciałabym zagłębić się bardziej w tej tematyce, ale poszukam może coś bardziej poukładanego.

[Agnieszka · Rating 3 out of 5]

Jest to pierwsza biografia Elżbiety II jaką przeczytałam (i z pewnością nie ostatnia!), mimo tego, że mnie zaciekawiła i nieraz wybuchłam śmiechem dzięki ciekawostkom zamieszczonym przez autora (proszę, okażcie się być prawdą! <3), odnoszę wrażenie, że książka ta jest powtórzeniem wielu poprzednich. Cytaty innych biografów królowej wydają mi się zbyt częste, jednak ile nowego można jeszcze wnieść w i tak ciasną już półkę z biografiami Elżbiety?? Irytujące jest przeciągające się zakończenie książki - autor mógłby skończyć pisać dobre 40 stron wcześniej zamiast powtarzać w kółko te same, nic nie wnoszące frazesy... jednak spędziłam miło czas przy czytaniu, czego nie żałuję :)

[Barbara · Rating 1 out of 5]

Pomysł na książkę dobry, ale poziom finalnie bardzo mierny. Książka ma dużo błędów, przecinki leżą i płaczą. Autor w kółko się powtarza, struktura książki pozostawia wiele do życzenia. Książka jako taka męcząca, ledwie ja skończyłam. Na pewno nie wybiorę więcej tego autora.

[Julie Szuster · Rating 4 out of 5]

Moja wysoka ocena jest spowodowana tylko tym, że uwielbiam monarchię i jestem zdecydowaną rojalistką. Niestety tutaj książka jest wtórna, nie można się z niej dowiedzieć niczego, co wcześniej nie było napisane. Szeroka bibliografia sugeruje dużą wiedzę autora, ale miałam wrażenie, że wliczył wiele pozycji tylko po to, aby były, gdyż w całej książce brak odniesień. Wiele tematów potraktowanych "po łebkach", wiele innych niepotrzebnie rozwlekanych. Autor poza tym posługuje się językiem, który, w mojej ocenie, nie przystoi pisząc o rodzinie królewskiej (np. używając terminu "rojalsi"), a także wiele razy się powtarza. Ponadto Rybarczyk ma to do siebie, że często wygłasza różne tezy, lub swoje opinie, które nijak mają się do rzeczywistości. Nie wiem, czy robi to celowo, czy też może chce ubrawić to, o czym pisze (jakby to potrzebowało ubarwienia, wszak mówimy o rodzinie królewskiej). Generalnie szybka i łatwa lektura, ale na sam początek, dla kogoś, kto chce zacząć przygodę z literaturą dotyczącą monarchii.

[Zołza_czyta · Rating 4 out of 5]

Nie ma osoby na świecie, która nie wiedziałaby, kim jest Elżbieta II. Uwielbiam czytać o tej postaci i jej rodzinie. Dowiadywać się nowych rzeczy, więc gdy tylko dostałam okazję zrecenzowania pozycji o tej kobiecie nie zastanawiałam się ani chwili dłużej. Musiałam ją poznać jak najszybciej. Dodatkowego smaczku dla mnie dodawał fakt, że to jest pozycja polskiego autora. Miałam, więc ogromne oczekiwania względem tej książki.
Poznajemy Elżbietę od najwcześniejszych lat jej życia, kiedy jeszcze nie było możliwości by miała kiedykolwiek zasiąść na brytyjskim tronie. Była córką drugiego w kolejce następcy tronu. Jej wujek Edward VIII wydawał się idealnym przyszłym królem. Jednak jego miłość do dwukrotnej rozwódki Wallis Simpson doprowadził do tego, że musiał zrzec się tronu, a jego miejsce zajął Jerzy VI, czyli ojciec Elżbiety zwany, jako Król Jąkała. Młodszy z Windsorów nie był przygotowany do roli króla. Jego ojciec Jerzy V w królewskim zamku wprowadzał rygor, co dla wrażliwego Alberta było ogromnym stresem. Jednak podołał roli króla. Jerzy VI kochał swoje córki, ale wychowywanie dzieci w rodzinie królewskiej nie jest łatwe. Elżbieta jej siostra miały masę opiekunek, ale były pozbawione rodzicielskiej miłości, co z pewnością wpłynęło na dorosłe życie przyszłej królowej.
To, że dla Elżbiety II nie było nic ważniejszego od monarchii to doskonale wiedziała. Poświęciła dla kraju nie tylko szczęście swojej siostry, ale również najstarszego syna, którego wraz z mężem zmusiła do ślubu z Dianą Spencer. Te sytuacje idealnie pokazują jak nieszczęśliwe życie królowej przekładało się na jej decyzje. Elżbieta po prostu nie miała uczuć nawet do własnych dzieci. Myślę, że oprócz braku miłości od rodziców wpłynęło na to nieudane małżeństwo z pięć lat starszym Filipem. Wszystko to sprawiło, że młoda królowa poświęciła się przede wszystkim monarchii i obce jej były uczucia matki.
W książce poznajemy dość szokujące fakty jak, np. to, że rodzina królewska nie od początku była przeciwna Hitlerowi. Edward VII, który abdykował liczył na to, że Hitler pobije Anglię i przywróci go na należne mu miejsce na tronie. Dodatkowo zawsze przedstawiano małżeństwo Elżbiety i Filipa, jako dobrane, zgodna i zakochane w sobie do szaleństwa. Marek Rybarczyk daje znam zupełnie inny obraz Filip nie jest już świętym i idealnym mężem. Na dodatek możemy już podejrzewać, po kim książę Harry odziedziczył zamiłowanie do imprez i pięknych kobiet.
Jak zazwyczaj nie przeszkadza mi brak przypisów w biografiach i wystarcza mi tylko sama bibliografia to przy dość kontrowersyjnych faktach, jakie podaje nam autor przydałby się jakiekolwiek odnośniki. Mam na myśli głównie te dotyczące księcia Filipa, bo nie mam pewności skąd autor zaczerpnął informację i czy czasem sobie tego nie wymyślił.
Elżbieta II jest ostatnią królową, która trzyma w ryzach monarchię na wyspach. Czy po jej śmierci rodzina królewska będzie miała jeszcze rację bytu? Ciężko powiedzieć, bo Karol mimo ostatnio lepszych notować wśród poddanych nie jest ich ulubieńcem. Kolejne odrodzenie może nastąpić dopiero, gdy na tron wstąpi William wraz ze swoją żoną Kate. Pytanie czy monarchia dotrwa do tego czasu?
„Elżbieta II. O czym nie mówi królowa?” jest dobrą pozycją. Można się dowiedzieć kilku faktów, ale z powodu braku przypisów należy brać na nie pewną poprawkę. Wiemy już, że życie w rodzinie królewskiej nie jest kolorowe i nie ma się, czemu dziwić, że Kate i William chcą dla swoich dzieci prywatności i miłości najbliższych. Chcą ich wychowywać w rodzinnej atmosferze, pokazać, że najważniejsza jest zawsze rodzina. Jeśli lubicie takie pozycje biograficzne to ta książka powinna się wam podobać. Ja mogę Wam ją polecić z czystym sumieniem.

„Monarchia może zachwycać i cementować tradycję, ale to dziwaczny, dość okrutny system.” ~ Marek Rybarczyk, Elżbieta II. O czym nie mówi Królowa, Kraków 2016, s. 12.

[micusiowo · Rating 3 out of 5]

Interesująca biografia Elżbiety II. Dla ciekawskich ale też dla każdego, kto chciałby na chwilę zajrzeć za surową fasadę Buckingham Palace.

Kilka irytujących powtórzeń jako chyba niedopatrzenie redakcyjne.

[Sabina · Rating 3 out of 5]

Wiele jest powieści biograficznych, zarówno tych oficjalnych, jak i tych nieoficjalnych, opisujących życie królowej Elżbiety II, jednak najnowsza powieść Marka Rybarczyka: „Elżbieta II.O czym nie mówi królowa?” zdecydowanie wyróżnia się wśród tego grona. Już sam podtytuł "O czym NIE mówi królowa?" wskazuje,iż będzie to pozycja inna niż wszystkie. Sam opis znajdujący się u dołu okładki: "Tajemnice , sekrety,zdrady. Oto prawdziwa historia Elżbiety II" trafnie opisuje klimat, w jakim porusza się autor. Dowiemy się z niej wielu, często szokujących, faktów z życia nie tylko królowej, ale także ludzi z jej otoczenia, począwszy od jej dzieciństwa, miłości do Filipa i walki o tę miłość, małżeństwo i macierzystwo, kończąc na relacjach z Dianą i drugim małżeństwie Karola z Camillą. Całości dopełniają ilustracje ukazujące "jej drugą twarz", którą nie zobaczymy na pierwszych stronach gazet ani w mediach: twarz zwykłego człowieka, zmęczonego oraz pełnego zmartwień, ale również mającego chwile radości. Całość tworzy udane dzieło, obrazujące nam postać w szerszym spektrum niż niejedna oficjalna i autoryzowana biografia. Najbardziej do gustu przypadły mi te mniej znaczące fakty z życia królowej, jak jej preferencje czytelnicze lub przyzwyczajenia. Jedynym minusem według mnie jest fakt,iż autor w niektórych fragmentach zbyt łatwo wydaje sądy i próbuje między wierszami przekonać do własnych opinii co do niechybnych zachowań postaci,choć nie jest to potwierdzone,iż takie zachowania na pewno miały miejsce. Podsumowując, książka ta jest na pewno świetną pozycją dla każdych,którzy pragną odmiany od „tradycyjnych” oficjalnych biografii, chcących dowiedzieć się czegoś więcej o „ciemniejszej stronie” rodziny królewskiej jak i o jej sekretach ukrywanych przed okiem publiki.

[Patryk · Rating 5 out of 5]

" »Elżbieta II. O czym nie mówi królowa?« to pełna historia dynastii Windsorów. Zaczynamy bardzo nieśmiało, od samych narodzin Elżbiety. Dowiadujemy się m.in., że przyszła monarchini urodziła się pod okiem ministra. Ukazane zostaje jej dzieciństwo, to jak traktowana jest przez rodziców, jak wychowują ja praktycznie tylko i wyłącznie piastunki, a dzieci, z którymi się spotyka, to specjalnie dobrane dzieciaki służących. Odizolowana i nieśmiała Elżbieta, ale także i atrakcyjna od zawsze budziła zachwyt mężczyzn. Ale oprócz ułożonej księżniczki ma też swoje drugie oblicze - uwielbia jeździć konno i często obstawia na wyścigach. Niebawem pozna księcia Filipa Greckiego, który stanie się księciem małżonkiem. Małżeństwo jednak nie zawsze będzie usłane płatkami róż, a sama królowa nie będzie miała do kogo zwrócić się z problemem. Co będzie dalej? I co jeszcze ukrywają mury Pałacu Buckingham? "
Przeczytaj całą recenzję: http://moje-bestsellery.blogspot.com/2016/04/elzbieta-ii-o-czym-nie-mowi-krolowa.html