Απ` τις πρώτες νότες, ο χώρος ξεχείλισε από μια συγκινησιακή μελωδία. Ο σολίστας θα ακολουθούσε μια λυπητερή μουσική κατεύθυνση, με δραματικές κορυφώσεις και μετριοπαθή περάσματα (όπως έγραψαν αργότερα οι εφημερίδες). Όσο η ώρα κυλούσε, οι προσδοκίες επιβεβαιώνονταν. Το δοξάρι χόρευε στο βιολί γεννώντας θλίψη, πόνο, λησμονιά, οδηγώντας προς μια ψυχική κάθαρση. Οι νότες πετούσαν ελεύθερες και παντοδύναμες στην ψηλοτάβανη αίθουσα, παρασέρνοντας το ακροατήριο σ` ένα ταξίδι μαγευτικό.
Ο Δημήτρης Στατήρης γεννήθηκε το 1985 στην πόλη της Λάρισας. Έχει φοιτήσει στο Α.Τ.Ε.Ι. Λάρισας, στο τμήμα μηχανολογίας. Διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο.
Δεν ξέρω τι ώθησε τον Δημήτρη να αφήσει τον τρόμο και να γράψει μικροσκοπικά mainstream διηγήματα, αλλά φαίνεται να έχει βρει όχι μόνο την κλίση του, αλλά και τη φωνή του. Στρωτή γλώσσα, υπαινικτικό ψυχογράφημα, σφιχτή πλοκή όπου αυτή είναι απαραίτητη, ειλικρινά η εξέλιξή του συγγραφέα είναι εντυπωσιακή. Χαίρομαι πάρα πολύ που του έδωσα και δεύτερη και τρίτη ευκαιρία και θέλω να πιστεύω ότι το συγκεκριμένο βιβλίο θα βρει την αναγνώριση που του αξίζει σύντομα.
Απρόσμενα και στα περισσότερα διηγήματα εντυπωσιακά και πολύ έξυπνα κλεισίματα των ιστοριών, πολύ καλή δουλειά όσον αφορά το στήσιμο του βιβλίου και το εξώφυλλο καθώς και πολύ εύστοχα κοινωνικά μηνύματα προς το άνθρωπο της σύγχρονης εποχής. Δίνει το έναυσμα για σκέψη μέσα από συμβολισμούς και μεταφορές και όχι μασημένη τροφή. Επιδέχεται και άλλων αναγνώσεων πέραν της πρώτης και ίσως οδηγεί στην εξαγωγή και διαφορετικών συμπερασμάτων και τη δημιουργία διαφοροποιημένων συναισθημάτων από τα αρχικά.