What do you think?
Rate this book
De idioot en de tederheid
Het is Tristan niet helemaal duidelijk waarom zijn oom Arthur er zo naar snakt dat iemand zijn levensverhaal opschrijft. Hoopt hij werkelijk dat hij, zodra alles op papier staat, definitief korte metten kan maken met wat er vier jaar geleden in hun familie is gebeurd? Arthur en Frank zijn een fietsenwinkel begonnen nadat ze de zaak van hun ouders van de hand hebben gedaan, maar daarmee zijn ze nog niet van hun vader af, en ook niet van zijn leugenachtigheid. Yannick Dangre dringt bij monde van het eigenwijze neefje Tristan diep door in de familietragiek.
Terwijl hij het zegt, voel ik scherp de leegte in mijn borst. Ook ik mis Frank. Ik mis hem zoals hij in mijn kindertijd was: gul, enthousiast, hilarisch. Een oneindig veel betere versie van Arthur.
Terwijl hij het zegt, voel ik scherp de leegte in mijn borst. Ook ik mis Frank. Ik mis hem zoals hij in mijn kindertijd was: gul, enthousiast, hilarisch. Een oneindig veel betere versie van Arthur.
296 pages, Paperback
Published January 1, 2016
1 person is currently reading
66 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
January 1, 2023
Citaat : Sommigen zeggen dat je geluk niet kunt vastpakken, dat je het pas later herkent, als je het kwijt bent. Anderen beweren dat echt geluk vooral bestaat uit het verwachten ervan, maar ook dat is gelul. Geluk heeft maar één eigenschap: je vergeet het onmiddellijk.
Review : Yannick Dangre (Brussel, 30 november 1988) is een Belgische schrijver en dichter. Hij woont in Antwerpen en studeerde Nederlandse en Franse literatuur. Hij debuteerde op tweeëntwintigjarige leeftijd met de roman Vulkaanvrucht, waarvoor hij de Debuutprijs kreeg. Hij begon aan deze roman te schrijven tijdens zijn universitaire opleiding. Een klein deel van de roman werd als voorpublicatie uitgebracht in de verhalenbundel Print is Dead (2009), door uitgeverij Meulenhoff/Manteau. In 2011 verscheen zijn dichtbundel Meisje dat ik nog moet, die genomineerd werd voor de C. Buddingh'-prijs en waarmee hij de Herman de Coninckprijs won. Op 14 december 2011 nam Dangre deel aan de 22ste editie van het Groot Dictee der Nederlandse Taal waar hij met vijf fouten als tweede eindigde. Op 13 september 2012 verscheen zijn tweede roman Maartse kamers bij De Bezige Bij waarvoor hij in september 2013 op De Tiplijst van de AKO
In zijn nieuwe roman krijgt de schrijver Tristan van zijn oom Arthur de vraag of hij diens levensverhaal wil optekenen. Samen met zijn broers en zusje heeft Arthur een weinig idyllische jeugd gehad in Utrecht. Zijn vader was een ware tiran in het gezin, terwijl zijn moeder amper voor zichzelf en en haar kinderen durft op te komen. De kinderen lijden hieronder. Pas later bij het volwassen worden komt hierin verandering, maar de aanwezig blijvende vader en zijn steeds dreigende agressie blijft de nodige (psychologische) invloed uitoefenen. Bij monde van het eigenzinnige neefje Tristan wordt het verhaal van oom Arthurs' ledven en lijden verteld. Tristan vraagt zich af waarom Arthur wil dat zijn levensverhaal opgeschreven wordt? Hoopt zijn oom werkelijk dat hij, zodra alles op papier staat, definitief wraak kan nemen op het verleden? Langzaam maar zeker legt Dangre de wonden van een onder de huid sluimerende familietragedie bloot. Frank en zijn echtgenote Tessa, Arthurs vele neefjes, Arthurs moeder (wiens ‘woede, zoals die van alle moeders, geen uithoudingsvermogen bezat’) en het hulpeloze broertje Johan. De enige dochter, Patricia, in het gezin, de toeverlaat van Arthur, ontsnapt al vlug dank zij een studie in Parijs, aan de verstikkende sfeer van het gezin.
En dan is er nog Jessica, Arthurs geliefde die nooit helemaal hersteld is van de dood van haar vader...een veelheid aan personages die wel een aparte functie hebben. Die functie illustreert familiaire relaties en hun tragiek. Dangre verwijst zelfs uitdrukkelijk naar Anna Karenina wanneer hij Leo Tolstoj citeert: alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, maar alle ongelukkige gezinnen zijn ongelukkig op hun eigen manier. Hoewel Arthur en zijn familieleden zeker niet gek zijn, is dit toch wel een apart gezin. Arthur besluit in eerste instantie de ziekte waar zijn moeder aan lijdt voor zijn zus en beide broers geheim te houden. Het moederskindje Johan, dat eigenlijk niet op eigen benen kan staan, moet nu noodgedwongen de grote sprong wagen. De verbolgen en door iedereen gehate vader verschijnt na zeven jaar afwezigheid terug op het toneel, maar met de bedoeling zijn familie af te persen.
Tussen Frank en Arthur ontstaan immense spanningen wanneer ze samen een zaak uit de grond willen stampen. In zijn nieuwe roman blijkt Dangre heel trefzeker te werk te gaan: zijn verteltrant is eenvoudig en vlot, terwijl hij ons daadkrachtig getuige maakt van de leugenachtigheid en het sadisme van Arthurs tierannieke vader en van de onderhuidse wrok, angst en twijfel die Arthur teisteren. Wat de thematiek van De idioot en de tederheid betreft, wijkt Dangre niet af van zijn twee vorige romans: de strijd van de personages met zichzelf en met het leven, die langdurig geluk tot een illusie maakt. Overspel, klappen, verbale vernederingen, en later ook nog kanker; geen mens is gezegend in deze familie. Toch is er naast de ontluisterende familietragiek ook ruimte voor liefde en de daarbij horende twijfel die zijn personages teistert. Indringend en sterk neergezet familiedrama.
Review : Yannick Dangre (Brussel, 30 november 1988) is een Belgische schrijver en dichter. Hij woont in Antwerpen en studeerde Nederlandse en Franse literatuur. Hij debuteerde op tweeëntwintigjarige leeftijd met de roman Vulkaanvrucht, waarvoor hij de Debuutprijs kreeg. Hij begon aan deze roman te schrijven tijdens zijn universitaire opleiding. Een klein deel van de roman werd als voorpublicatie uitgebracht in de verhalenbundel Print is Dead (2009), door uitgeverij Meulenhoff/Manteau. In 2011 verscheen zijn dichtbundel Meisje dat ik nog moet, die genomineerd werd voor de C. Buddingh'-prijs en waarmee hij de Herman de Coninckprijs won. Op 14 december 2011 nam Dangre deel aan de 22ste editie van het Groot Dictee der Nederlandse Taal waar hij met vijf fouten als tweede eindigde. Op 13 september 2012 verscheen zijn tweede roman Maartse kamers bij De Bezige Bij waarvoor hij in september 2013 op De Tiplijst van de AKO
In zijn nieuwe roman krijgt de schrijver Tristan van zijn oom Arthur de vraag of hij diens levensverhaal wil optekenen. Samen met zijn broers en zusje heeft Arthur een weinig idyllische jeugd gehad in Utrecht. Zijn vader was een ware tiran in het gezin, terwijl zijn moeder amper voor zichzelf en en haar kinderen durft op te komen. De kinderen lijden hieronder. Pas later bij het volwassen worden komt hierin verandering, maar de aanwezig blijvende vader en zijn steeds dreigende agressie blijft de nodige (psychologische) invloed uitoefenen. Bij monde van het eigenzinnige neefje Tristan wordt het verhaal van oom Arthurs' ledven en lijden verteld. Tristan vraagt zich af waarom Arthur wil dat zijn levensverhaal opgeschreven wordt? Hoopt zijn oom werkelijk dat hij, zodra alles op papier staat, definitief wraak kan nemen op het verleden? Langzaam maar zeker legt Dangre de wonden van een onder de huid sluimerende familietragedie bloot. Frank en zijn echtgenote Tessa, Arthurs vele neefjes, Arthurs moeder (wiens ‘woede, zoals die van alle moeders, geen uithoudingsvermogen bezat’) en het hulpeloze broertje Johan. De enige dochter, Patricia, in het gezin, de toeverlaat van Arthur, ontsnapt al vlug dank zij een studie in Parijs, aan de verstikkende sfeer van het gezin.
En dan is er nog Jessica, Arthurs geliefde die nooit helemaal hersteld is van de dood van haar vader...een veelheid aan personages die wel een aparte functie hebben. Die functie illustreert familiaire relaties en hun tragiek. Dangre verwijst zelfs uitdrukkelijk naar Anna Karenina wanneer hij Leo Tolstoj citeert: alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, maar alle ongelukkige gezinnen zijn ongelukkig op hun eigen manier. Hoewel Arthur en zijn familieleden zeker niet gek zijn, is dit toch wel een apart gezin. Arthur besluit in eerste instantie de ziekte waar zijn moeder aan lijdt voor zijn zus en beide broers geheim te houden. Het moederskindje Johan, dat eigenlijk niet op eigen benen kan staan, moet nu noodgedwongen de grote sprong wagen. De verbolgen en door iedereen gehate vader verschijnt na zeven jaar afwezigheid terug op het toneel, maar met de bedoeling zijn familie af te persen.
Tussen Frank en Arthur ontstaan immense spanningen wanneer ze samen een zaak uit de grond willen stampen. In zijn nieuwe roman blijkt Dangre heel trefzeker te werk te gaan: zijn verteltrant is eenvoudig en vlot, terwijl hij ons daadkrachtig getuige maakt van de leugenachtigheid en het sadisme van Arthurs tierannieke vader en van de onderhuidse wrok, angst en twijfel die Arthur teisteren. Wat de thematiek van De idioot en de tederheid betreft, wijkt Dangre niet af van zijn twee vorige romans: de strijd van de personages met zichzelf en met het leven, die langdurig geluk tot een illusie maakt. Overspel, klappen, verbale vernederingen, en later ook nog kanker; geen mens is gezegend in deze familie. Toch is er naast de ontluisterende familietragiek ook ruimte voor liefde en de daarbij horende twijfel die zijn personages teistert. Indringend en sterk neergezet familiedrama.
September 10, 2018
Op school krijg ik ieder week een ander thema bij het vak literatuur. Afgelopen week was 'Ouders en kinderen' het thema. Na afloop van iedere week moet ik een vlogje van negentig seconden opnemen waarin ik vertel wat ik heb geleerd. De bespreking van dit boek gaat nooit in die negentig seconden passen. Daarom bespreek ik het hier maar.
Voor het thema 'Ouders en kinderen' moest ik allereerst het gedicht Babyblauw lezen, ook van Yannick Dangre. Mijn eerste gedachte: 'hé, ik lees ook een roman van die man!' De idioot en de tederheid past ook goed bij het thema 'Ouders en kinderen': de band tussen vader Lex en zijn gezin speelt een grote rol in het verhaal. Vader slaat zijn kinderen en schreeuwt. Zijn kinderen en hun moeder haten Lex intens, maar ze durven hem niets aan te doen. Uit waardigheid, maar ook uit angst, en vanuit het principe: 'het blijft toch je vader'.
Dangres manier van schrijven vond ik in zijn gedicht al erg prettig, maar in dit boek kwam zijn schrijfstijl nog meer tot zijn recht. Ik weet niet zo goed hoe ik Dangres stijl zou moeten beschrijven. Zijn woorden zijn zachtaardig, maar soms kunnen ze ook heel hard zijn, waardoor bepaalde gebeurtenissen uit het verhaal springen. De gevoelens spatten van het papier af. Het verhaal heeft me diep geraakt. Het heeft me zelfs laten huilen, en dat gebeurt zelden.
Voor het thema 'Ouders en kinderen' moest ik allereerst het gedicht Babyblauw lezen, ook van Yannick Dangre. Mijn eerste gedachte: 'hé, ik lees ook een roman van die man!' De idioot en de tederheid past ook goed bij het thema 'Ouders en kinderen': de band tussen vader Lex en zijn gezin speelt een grote rol in het verhaal. Vader slaat zijn kinderen en schreeuwt. Zijn kinderen en hun moeder haten Lex intens, maar ze durven hem niets aan te doen. Uit waardigheid, maar ook uit angst, en vanuit het principe: 'het blijft toch je vader'.
Dangres manier van schrijven vond ik in zijn gedicht al erg prettig, maar in dit boek kwam zijn schrijfstijl nog meer tot zijn recht. Ik weet niet zo goed hoe ik Dangres stijl zou moeten beschrijven. Zijn woorden zijn zachtaardig, maar soms kunnen ze ook heel hard zijn, waardoor bepaalde gebeurtenissen uit het verhaal springen. De gevoelens spatten van het papier af. Het verhaal heeft me diep geraakt. Het heeft me zelfs laten huilen, en dat gebeurt zelden.
April 19, 2016
Een jonge schrijver wordt door zijn drie jaar eerder naar Zuid-Frankrijk uitgeweken oom gevraagd zijn levensverhaal op te tekenen. Ooit had deze Arthur in Utrecht een fietsenwinkel die hij samen met zijn broer Frank uitbaatte, tot hij merkte dat er iets niet klopte met de cashflow. Er leek geld te verdwijnen, misschien wel al net zo lang als ze hun zaak hadden, twintig jaar dus.
Het grootste deel van Yannick Dangres De idioot en de tederheid bestaat uit een historische zoektocht naar de redenen van het gedrag van Frank en Arthur, en dan blijkt de appel niet ver van de boom te vallen natuurlijk. Hun vader Lex was een praatjesmaker, bedrieger en afperser eerste klas, die er zelfs niet voor terugschrok zijn kinderen de duvel aan te doen. Moeder verzette zich maar mondjesmaat en capituleerde uiteindelijk.
Naast een aantal volkomen gratuite verwijzingen naar Dostojevski en Tolstoj bevat dit pluimgewicht van een boekje vooral heel veel overbodige dialogen. In geen tijd lees je het uit en in nog minder tijd ben je het alweer vergeten. Glad als een paling is Dangres schriftuur, terwijl je aan literatuur toch enige weerhaakjes verwacht.
Het grootste deel van Yannick Dangres De idioot en de tederheid bestaat uit een historische zoektocht naar de redenen van het gedrag van Frank en Arthur, en dan blijkt de appel niet ver van de boom te vallen natuurlijk. Hun vader Lex was een praatjesmaker, bedrieger en afperser eerste klas, die er zelfs niet voor terugschrok zijn kinderen de duvel aan te doen. Moeder verzette zich maar mondjesmaat en capituleerde uiteindelijk.
Naast een aantal volkomen gratuite verwijzingen naar Dostojevski en Tolstoj bevat dit pluimgewicht van een boekje vooral heel veel overbodige dialogen. In geen tijd lees je het uit en in nog minder tijd ben je het alweer vergeten. Glad als een paling is Dangres schriftuur, terwijl je aan literatuur toch enige weerhaakjes verwacht.
January 18, 2018
Goede schrijfstijl, maar het verhaal is niet heel bijzonder.
May 30, 2018
'Dat laatste begrijpt Arthur niet. Net zoals hij op zijn vierenveertigste nog steeds niet beseft dat zijn leven volledig bepaald is door zijn familie. Of misschien beseft hij het wel, maar aanvaardt hij het niet. Misschien aanvaardt niemand dat, zijn we heimelijk allemaal aanhangers van Sartres idee dat we onze eigen essentie bepalen.'
Wat mij net als in 'Vulkaanvrucht' zo treft bij Yannick Dangre is zijn inlevingsvermogen in de soms wat idiote belevingswereld van een oudere generatie. In elk hoofdstuk verwijst hij naar een bekend literair werk, niet zozeer om zijn belezenheid te etaleren, maar om het eenvoudige familieverhaal een universeler karakter te geven. Zijn fijnzinnige maar toch levendige schrijfstijl maakt zijn romans heel aangenaam om te lezen.
Wat mij net als in 'Vulkaanvrucht' zo treft bij Yannick Dangre is zijn inlevingsvermogen in de soms wat idiote belevingswereld van een oudere generatie. In elk hoofdstuk verwijst hij naar een bekend literair werk, niet zozeer om zijn belezenheid te etaleren, maar om het eenvoudige familieverhaal een universeler karakter te geven. Zijn fijnzinnige maar toch levendige schrijfstijl maakt zijn romans heel aangenaam om te lezen.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews