What do you think?
Rate this book
Μικρό λευκό κοχύλι
Ένας εσωτερικός μονόλογος, μιας αγωνιώδους διαδρομής. Η προσπάθεια επαφής, με ένα παιδί που χάθηκε για πάντα. Η ιστορία μιας μαμάς και της κόρης της, που βρίσκουν το έδαφος να επικοινωνήσουν νοερά, για να πάρουν απαντήσεις και να βρουν την εσωτερική γαλήνη, επενδύοντας στην απλότητα των σχέσεων. Στην απλότητα της ίδιας της ζωής. Μια σκληρή ιστορία, με ουσιαστικό στόχο τον εστιασμό στην εσωτερική μας αλήθεια και την αντίσταση στην περιπλοκότητα της καθημερινότητας. Κάποιοι δεν θα έχουν ποτέ μια δεύτερη ευκαιρία, μα η ιστορία τους, μπορεί να γίνει έμπνευση για όλους όσους έχουν το προνόμιο να κρατούν αγκαλιά τα παιδιά τους...
119 pages, Paperback
First published December 1, 2015
26 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
March 22, 2017
Την Κατερίνα τη θαυμάζω. Από την πρώτη φορά που έπεσα πάνω της, στον διαδικτυακό εαυτό της, έξι χρόνια πριν, ψάχνοντας κάτι, που κι εγώ δεν ήξερα τι ήταν. Δεν ήξερα τι ακριβώς έψαχνα, αλλά ξέρω τώρα πως ήταν κάτι, οτιδήποτε, κάποιος τρόπος να εξασφαλίσω ότι θα τα έκανα όλα σωστά. Έξι χρόνια πριν, με μια κοιλιά στο στόμα και μια ζωή που γύρισε τούμπα πολλές φορές, με ένα πίσω που φαινόταν μακρύ και σκοτεινό κι ένα μπροστά που δεν μπορούσα να το δω.
Τη θαύμασα από εκείνη την πρώτη στιγμή, για όλα αυτά που μπορεί να πει κι εγώ δεν μπορούσα, ούτε θα μπορέσω ποτέ μου. Γιατί δεν ξέρω πώς, γιατί φοβάμαι, γιατί δεν θέλω, γιατί... δεν ξέρω γιατί.
Κι όταν ήρθε η ώρα να γνωρίσω αυτό το μικροσκοπικό ανθρωπάκι που κρυβόταν μέσα σε εκείνη τη μεγάλη κοιλιά, είδα τον εαυτό μου, κι είδα κι άλλους μαζί, όλους αυτούς τους άλλους που έκαναν εμένα κι αυτό που ήμουν κι αυτό που θα γινόταν εκείνο.
Και περνούσε ο καιρός και περνάει, και το ανθρωπάκι μεγαλώνει κάθε μέρα, κι ήρθε ακόμα ένα μικρό ανθρωπάκι κι έγινε η έκπληξη και ο φόβος ακόμα μεγαλύτερος. Τεράστιος.
Και κάθε φορά που θα πουν «Κοίτα τι κάνω μαμά! Μπορώ. Σαν εσένα.» Γελάω, αλλά μέσα μου εύχομαι «να μη γίνετε ποτέ σαν κι εμένα».
Τεράστιο βάρος και κατάρα να είσαι σαν κι εμένα. Να έχεις έναν ολόκληρο τεράστιο κόσμο μέσα σου που δεν μπορείς να τον βγάλεις στο φως. Γιατί; Μακάρι να ήξερα. Αλίμονο σε μας τους δήθεν τολμηρούς και γενναίους.
Για να αφήσω και το δράμα (που το μισώ), στο βιβλιαράκι: Βιβλιαράκι γιατί είναι μια σταλίτσα κι όμως η κάθε λέξη του βρίσκει το στόχο της, εκεί που είναι το κέντρο του καθένα μας.
Όσοι το διαβάσουν και μείνουν μόνο στη μικρή ιστορία του, δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Δεν έχουν καταλάβει ούτε την ύπαρξη του βιβλίου, ούτε μια λέξη από όσα θέλει να πει, δεν ξέρουν ποια είναι η Κατερίνα, δεν ξέρουν τι έχει κάνει και τι συνεχίζει να κάνει. Κι έχει σημασία αυτό; Έχει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει τεράστια σημασία. Η Κατερίνα είναι από αυτούς τους ανθρώπους που στο πέρασμα της ζωής τους αφήνουν πίσω τους μια φωτεινή ουρά σαν φλεγόμενος κομήτης. Ακόμα κι αν δεν ξαναγράψει άλλο βιβλίο, έχει αφήσει πίσω της τεράστια αποθέματα σκέψης και δύναμης για όλους εμάς, κι αφήνει κάθε μέρα. Για όλους εμάς που δεν μπορούμε να πούμε τίποτα γιατί δεν ξέρουμε το πώς, για όλους εμάς που δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, για όλους εμάς που όλα τα κάνουμε λάθος, έστω κι αυτό είναι κάτι που το νιώθουμε μόνο εμείς και δεν είμαστε οι μόνοι και δε θα έπρεπε να νιώθουμε έτσι, όμως δεν ξέρουμε και πώς να νιώσουμε αλλιώς.
Τη θαύμασα από εκείνη την πρώτη στιγμή, για όλα αυτά που μπορεί να πει κι εγώ δεν μπορούσα, ούτε θα μπορέσω ποτέ μου. Γιατί δεν ξέρω πώς, γιατί φοβάμαι, γιατί δεν θέλω, γιατί... δεν ξέρω γιατί.
Κι όταν ήρθε η ώρα να γνωρίσω αυτό το μικροσκοπικό ανθρωπάκι που κρυβόταν μέσα σε εκείνη τη μεγάλη κοιλιά, είδα τον εαυτό μου, κι είδα κι άλλους μαζί, όλους αυτούς τους άλλους που έκαναν εμένα κι αυτό που ήμουν κι αυτό που θα γινόταν εκείνο.
Και περνούσε ο καιρός και περνάει, και το ανθρωπάκι μεγαλώνει κάθε μέρα, κι ήρθε ακόμα ένα μικρό ανθρωπάκι κι έγινε η έκπληξη και ο φόβος ακόμα μεγαλύτερος. Τεράστιος.
Και κάθε φορά που θα πουν «Κοίτα τι κάνω μαμά! Μπορώ. Σαν εσένα.» Γελάω, αλλά μέσα μου εύχομαι «να μη γίνετε ποτέ σαν κι εμένα».
Τεράστιο βάρος και κατάρα να είσαι σαν κι εμένα. Να έχεις έναν ολόκληρο τεράστιο κόσμο μέσα σου που δεν μπορείς να τον βγάλεις στο φως. Γιατί; Μακάρι να ήξερα. Αλίμονο σε μας τους δήθεν τολμηρούς και γενναίους.
Για να αφήσω και το δράμα (που το μισώ), στο βιβλιαράκι: Βιβλιαράκι γιατί είναι μια σταλίτσα κι όμως η κάθε λέξη του βρίσκει το στόχο της, εκεί που είναι το κέντρο του καθένα μας.
Όσοι το διαβάσουν και μείνουν μόνο στη μικρή ιστορία του, δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Δεν έχουν καταλάβει ούτε την ύπαρξη του βιβλίου, ούτε μια λέξη από όσα θέλει να πει, δεν ξέρουν ποια είναι η Κατερίνα, δεν ξέρουν τι έχει κάνει και τι συνεχίζει να κάνει. Κι έχει σημασία αυτό; Έχει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει τεράστια σημασία. Η Κατερίνα είναι από αυτούς τους ανθρώπους που στο πέρασμα της ζωής τους αφήνουν πίσω τους μια φωτεινή ουρά σαν φλεγόμενος κομήτης. Ακόμα κι αν δεν ξαναγράψει άλλο βιβλίο, έχει αφήσει πίσω της τεράστια αποθέματα σκέψης και δύναμης για όλους εμάς, κι αφήνει κάθε μέρα. Για όλους εμάς που δεν μπορούμε να πούμε τίποτα γιατί δεν ξέρουμε το πώς, για όλους εμάς που δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, για όλους εμάς που όλα τα κάνουμε λάθος, έστω κι αυτό είναι κάτι που το νιώθουμε μόνο εμείς και δεν είμαστε οι μόνοι και δε θα έπρεπε να νιώθουμε έτσι, όμως δεν ξέρουμε και πώς να νιώσουμε αλλιώς.
February 4, 2017
Με τσάκισε.
Η χρήση αυτής της φράσης νομίζω είναι αρκετή για να περιγράψει την αναγνωστική μου εμπειρία με το «Μικρό Λευκό Κοχύλι» της συγγραφέως Κατερίνας Χλωροκώστα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.
Ένα βιβλίο μικρής έκτασης, μόλις 119 σελίδων, που όμως ο εσωτερικός του όγκος, ασήκωτος, λύγισε την αναγνωστική μου υπόσταση, καθώς σεργιάνησα στα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού αυτής της μάνας.
Ένας σπαραχτικός εσωτερικός μονόλογος.
Μία τελευταία, απελπιστική κραυγή της μάνας που αναζητά μέσα από την αναδρομή σε περασμένες σκέψεις, σε φωτεινές, αλλά και σκοτεινές, παρελθοντικές μνήμες, μέσα από αβάσταχτες αλήθειες, ξεγυμνώνοντας το σώμα του ψυχισμού της, τους λόγους, που οδήγησαν σε ναυάγιο την ευτυχία της οικογένειας της.
Τους λόγους-φταίχτες που διαδραμάτισαν καταλυτικό ρόλο γράφοντας με τον πιο απάνθρωπο τρόπο τον επίλογο στην σύντομη ζωή της μονάκριβης κόρης της.
Με λέξεις απλές, καθημερινές, που σε πολλά σημεία πλέκονται λυρικά και δίνουν πνοή σε εικόνες και συναισθήματα που ξεπηδούν απ’ τις σελίδες του βιβλίου και ζωντανεύουν εμπρός στα μάτια του αναγνώστη και ύφος προσιτό, που αποπνέει συμπόνια και ζεστασιά, η Κατερίνα Χλωροκώστα καταφέρνει να πλάσει μία επιβλητική ατμόσφαιρα μέσα στην οποία εκτυλίσσει τον μύθος της.
Λέξεις που ξάφνου μεταλλάσσονται σε καρφιά, που σε τρυπούν με την αιχμηρή τους αλήθεια. Ματώνεις.
Από μέσα σου αναβλύζει αίμα αναμειγμένο με πίκρα κι απέραντο πόνο.
Τα δάκρυα ποτίζουν το πρόσωπο σου, το καίνε.
Τα χέρια σου ανοίγουν ασυνείδητα για να κουρνιάσει μέσα στην θαλπερή αγκαλιά τους η μάνα αυτή που βουλιάζει σε έναν ατέρμονο αγώνα αναζήτησης των δικών της ευθυνών για τον χαμό της κόρης της.
Και σιγά-σιγά μέσα από την αφήγηση-εξομολόγηση σε πρώτο ενικό πρόσωπο, εξομολόγηση που εναλλάσσεται, άλλοτε μέσα από τα μάτια της μάνας, κι άλλοτε απ’ αυτά της κόρης, η συγγραφέας ξετυλίγει, δίνοντας ταυτόχρονα δύο εντελώς διαφορετικές οπτικές, το γαϊτανάκι μιας φθαρμένης οικογενειακής καθημερινότητας, βουλιαγμένης στον εγωισμό και την έλλειψη ενσυναίσθησης. Συνιστώσες που οδηγούν στην διόγκωση του χάσματος μεταξύ μάνας και κόρης.
Κι έτσι, ο αναγνώστης γίνεται θεατής του σκληρού προσώπου της ζωής, των αδικιών που επιφυλάσσει σε μερικούς ανθρώπους η μοίρα, αλλά και της διάβρωσης του οικογενειακού θεσμού ύστερα από την εμφάνιση του θανάτου, που απλώνει τα αδίστακτα πλοκάμια του…
Πραγματικά, μέσα από τις σελίδες του πονήματος της, η κυρία Χλωροκώστα τσαλάκωσε δίχως δισταγμό την αναγνωστική μου οντότητα.
Με πόνεσε.
Με λύγισε με τη θλίψη αυτής της μάνας, την οποία συμπόνεσα με όλη μου την ψυχή.
Με έσπασε σαν αδύναμο κλαδάκι, βορά στον μανιασμένο άνεμο.
Πάνω από όλα όμως, νομίζω πως κατάφερε να μου αλλάξει τον τρόπο θέασης κάποιων απλών, καθημερινών πραγμάτων και να μου μεταγγίσει παρόλη την σκοτεινιά που επικρατεί καθ’ όλη την έκταση του πονήματος της, μία λεπτή, άκρως δυνατή όμως δεσμίδα αισιοδοξίας που φωτίζει τις τελευταίες του σελίδες.
Ολοκληρώνοντας, λοιπόν, το «Μικρό Λευκό Κοχύλι» είναι ένα βιβλίο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εγχειρίδιο σωστής γονεϊκής πρακτικής.
Είναι ένα πόνημα δωρικό, φορτισμένο με αμέτρητα συναισθήματα που θα σας αλλάξει ως ανθρώπους προς το καλύτερο, αν φυσικά καταφέρεται να συντονιστείτε στις συχνότητες μέσα απ’ τις οποίες σας προσκαλεί η συγγραφέας για να σας διηγηθεί μία δυνατή ιστορία.
Άλλωστε, αυτός δεν είναι ο σκοπός της Λογοτεχνίας;
ΠΗΓΗ: https://koukidaki.blogspot.gr/2017/02...
Η χρήση αυτής της φράσης νομίζω είναι αρκετή για να περιγράψει την αναγνωστική μου εμπειρία με το «Μικρό Λευκό Κοχύλι» της συγγραφέως Κατερίνας Χλωροκώστα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.
Ένα βιβλίο μικρής έκτασης, μόλις 119 σελίδων, που όμως ο εσωτερικός του όγκος, ασήκωτος, λύγισε την αναγνωστική μου υπόσταση, καθώς σεργιάνησα στα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού αυτής της μάνας.
Ένας σπαραχτικός εσωτερικός μονόλογος.
Μία τελευταία, απελπιστική κραυγή της μάνας που αναζητά μέσα από την αναδρομή σε περασμένες σκέψεις, σε φωτεινές, αλλά και σκοτεινές, παρελθοντικές μνήμες, μέσα από αβάσταχτες αλήθειες, ξεγυμνώνοντας το σώμα του ψυχισμού της, τους λόγους, που οδήγησαν σε ναυάγιο την ευτυχία της οικογένειας της.
Τους λόγους-φταίχτες που διαδραμάτισαν καταλυτικό ρόλο γράφοντας με τον πιο απάνθρωπο τρόπο τον επίλογο στην σύντομη ζωή της μονάκριβης κόρης της.
Με λέξεις απλές, καθημερινές, που σε πολλά σημεία πλέκονται λυρικά και δίνουν πνοή σε εικόνες και συναισθήματα που ξεπηδούν απ’ τις σελίδες του βιβλίου και ζωντανεύουν εμπρός στα μάτια του αναγνώστη και ύφος προσιτό, που αποπνέει συμπόνια και ζεστασιά, η Κατερίνα Χλωροκώστα καταφέρνει να πλάσει μία επιβλητική ατμόσφαιρα μέσα στην οποία εκτυλίσσει τον μύθος της.
Λέξεις που ξάφνου μεταλλάσσονται σε καρφιά, που σε τρυπούν με την αιχμηρή τους αλήθεια. Ματώνεις.
Από μέσα σου αναβλύζει αίμα αναμειγμένο με πίκρα κι απέραντο πόνο.
Τα δάκρυα ποτίζουν το πρόσωπο σου, το καίνε.
Τα χέρια σου ανοίγουν ασυνείδητα για να κουρνιάσει μέσα στην θαλπερή αγκαλιά τους η μάνα αυτή που βουλιάζει σε έναν ατέρμονο αγώνα αναζήτησης των δικών της ευθυνών για τον χαμό της κόρης της.
Και σιγά-σιγά μέσα από την αφήγηση-εξομολόγηση σε πρώτο ενικό πρόσωπο, εξομολόγηση που εναλλάσσεται, άλλοτε μέσα από τα μάτια της μάνας, κι άλλοτε απ’ αυτά της κόρης, η συγγραφέας ξετυλίγει, δίνοντας ταυτόχρονα δύο εντελώς διαφορετικές οπτικές, το γαϊτανάκι μιας φθαρμένης οικογενειακής καθημερινότητας, βουλιαγμένης στον εγωισμό και την έλλειψη ενσυναίσθησης. Συνιστώσες που οδηγούν στην διόγκωση του χάσματος μεταξύ μάνας και κόρης.
Κι έτσι, ο αναγνώστης γίνεται θεατής του σκληρού προσώπου της ζωής, των αδικιών που επιφυλάσσει σε μερικούς ανθρώπους η μοίρα, αλλά και της διάβρωσης του οικογενειακού θεσμού ύστερα από την εμφάνιση του θανάτου, που απλώνει τα αδίστακτα πλοκάμια του…
Πραγματικά, μέσα από τις σελίδες του πονήματος της, η κυρία Χλωροκώστα τσαλάκωσε δίχως δισταγμό την αναγνωστική μου οντότητα.
Με πόνεσε.
Με λύγισε με τη θλίψη αυτής της μάνας, την οποία συμπόνεσα με όλη μου την ψυχή.
Με έσπασε σαν αδύναμο κλαδάκι, βορά στον μανιασμένο άνεμο.
Πάνω από όλα όμως, νομίζω πως κατάφερε να μου αλλάξει τον τρόπο θέασης κάποιων απλών, καθημερινών πραγμάτων και να μου μεταγγίσει παρόλη την σκοτεινιά που επικρατεί καθ’ όλη την έκταση του πονήματος της, μία λεπτή, άκρως δυνατή όμως δεσμίδα αισιοδοξίας που φωτίζει τις τελευταίες του σελίδες.
Ολοκληρώνοντας, λοιπόν, το «Μικρό Λευκό Κοχύλι» είναι ένα βιβλίο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εγχειρίδιο σωστής γονεϊκής πρακτικής.
Είναι ένα πόνημα δωρικό, φορτισμένο με αμέτρητα συναισθήματα που θα σας αλλάξει ως ανθρώπους προς το καλύτερο, αν φυσικά καταφέρεται να συντονιστείτε στις συχνότητες μέσα απ’ τις οποίες σας προσκαλεί η συγγραφέας για να σας διηγηθεί μία δυνατή ιστορία.
Άλλωστε, αυτός δεν είναι ο σκοπός της Λογοτεχνίας;
ΠΗΓΗ: https://koukidaki.blogspot.gr/2017/02...
January 2, 2017
Αυτό το βιβλίο ήταν δώρο καρδιάς και κατέληξε δώρο ψυχής. Λευκό και εύθραυστο σαν την ψυχή της φίλης που μου το χάρισε. Την ευχαριστώ βαθύτατα και την ευγνωμονώ όχι γιατί μου σύστησε ένα εξαιρετικό βιβλίο αλλά γιατί σκέφτηκε να γίνω κι εγώ κοινωνός του περιεχομένου του. Να ραγίσω σαν το άσπρο κοχυλάκι που δεν πήρε η αφηγήτρια από την κόρη της τη στιγμή που έπρεπε και τώρα μένει να κοιτάει την ασπρόμαυρη, ακίνητη, παγωμένη φωτογραφική αποτύπωση της στιγμής. Γιατί η κόρη της αφηγήτριας βρέθηκε στα 17 της νεκρή και έγκυος δίπλα σε μια λίμνη. Την ώρα που τα όνειρα μάζευαν τις βαλίτσες τους και την εγκατέλειπαν, που η ελπίδα τής χάιδευε αφηρημένη τα μαλλιά και ο Θεός φορούσε μαύρα.
Αυτό το κείμενο το γράφω με βουρκωμένα μάτια, γιατί ακόμη αντηχούν μέσα μου οι εκκλήσεις της αφηγήτριας για μια δεύτερη ευκαιρία, να ξαναβρεί τον εαυτό της και να χτίσει από την αρχή τη σχέση της με την κόρη της, που σαν άλλος Ίκαρος έκανε την αντίστροφη διαδρομή, την αμετάκλητη προς τα πάνω. Δεν είναι μια κραυγή βοήθειας αλλά μια παράκληση. Οικοδόμημα είναι οι σχέσεις, που το χτίζεις λιθαράκι λιθαράκι, αν δεν του δώσεις όμως τις πιο γερές βάσεις θα πέσει, όσο καλά χτισμένο κι αν είναι. Και η αφηγήτρια δεν έδωσε τις σωστές βάσεις, αντιθέτως, μπούκωνε την κόρη της με μίσος, υστερικές κραυγές, οδηγίες και εντολές. Ήταν απέναντί της, όχι δίπλα της, την έψεγε αντί να την επαινεί, της υπεδείκνυε αντί να της συστήνει. Παγιδευμένη στην ίδια της τη ζωή, στον ίδιο της, απεριποίητο εαυτό.
Αλήθεια, ποιος φταίει από την οικογένεια; Ο σιωπηλός πατέρας, που αύξαινε τις ώρες εργασίας για να μη βλέπει την απομάκρυνση της συζύγου του αλλά και για να μπορούν να τα βγάζουν πέρα οικονομικά; Η μάνα που έχει φορτωθεί όλες τις ενοχές του κόσμου για τα λάθη που έχει κάνει και για το μίσος που πότισε την κόρη της; Η γιαγιά, που κανάκευε την εγγονή και της έκανε όλα τα χατήρια, δίχως να χάνει ευκαιρία να εκθέτει και να προσβάλλει τη μάνα μπροστά στο παιδί; Τα μεγαλύτερα αδέρφια που ποτέ δε φάνηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του κειμένου, παρά μόνο όταν ήταν ήδη αργά, και πάλι απλώς για να βοηθήσουν με τις τυπικές κινήσεις της αναζήτησης; Και στο κάτω κάτω έχει νόημα να κατηγορείς και να σκορπάς ευθύνες εκ των υστέρων;
Ένα συγκλονιστικό διαμαντάκι 120 σελίδων μικρού μεγέθους που ξεκινάει απλά, λιτά, για να σε παρασύρει σε έναν κυκεώνα σκέψεων και συναισθημάτων, να αρχίσει η αφηγήτρια να ξιφουλκεί κατά του εαυτού της και με απίστευτη ένταση και καθαρότητα να απογυμνώνεται σταδιακά όλος ο ψυχικός της κόσμος και να αποδομείται η οικογένειά της. Αφήγηση-κόλαφος σε πρώτο ενικό, που εναλλάσσεται με την πρωτοπρόσωπη αφήγηση της κόρης. Δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, που δεν έρχονται πλέον σε επαφή, που βάζουν εφήμερες δικαιολογίες όπως ο εγωισμός και η έλλειψη κατανόησης στη μέση, για να μην ξαναβρεθούν ποτέ παρά μόνο όταν είναι πολύ αργά. Τα συναισθήματα της μάνας και οι ακραίες πράξεις της κόρης, η ανατροπή για το τι πραγματικά συνέβη τη νύχτα που η κόρη βρέθηκε νεκρή, λέξεις-μαχαίρια, προτάσεις-τσεκούρια σε ένα κρεοπωλείο οικογενειακής «ευτυχίας».
Αυτό το βιβλίο το συνιστώ σε όσους είναι και σε όσους θέλουν να γίνουν γονείς. Οι πρώτες σελίδες, όπου καταθέτει η αφηγήτρια την ψυχή της και εκφράζει με υπέροχα, αληθινά, τρυφερά, λυρικά λόγια τη μητρότητα, τις αγωνίες, τη χαρά, την ευκαιρία να κάνεις ένα πλάσμα ευτυχισμένο, όχι αντίγραφό σου αλλά ευτυχισμένο και ασφαλές, είναι αναντικατάστατα και ουσιώδη. Εκφράζει και διατυπώνει όλες τις φοβίες, το άγχος και τις ανασφάλειες που πάντα θα έχει ένας γονιός. Και στη συνέχεια η τραγική περίπτωση της Στέλλας, που όλοι θα παραδεχτούμε κρυφά μέσα μας ότι «αυτά δε θα γίνουν ποτέ σε μας» αλλά, δε θέλω να σας τρομάξω, ίσως γίνουν και σε σας, κάτι που απεύχομαι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, να τονίζουν με τον πιο τραγικό τρόπο ότι πρέπει να ζεις το τώρα, τη στιγμή, να μπαίνεις εσύ στον μικρόκοσμο του παιδιού σου, απεκδυόμενος εγωισμούς, κοντόφθαλμη οπτική και μίσος, να δέχεσαι με χαρά τα τραταμέντα του κι ας είναι αυτά φόβος και ανασφάλεια, είσαι συ εκεί, να συμπληρώσεις τη συνταγή που θα σε κεράσει, να βάψετε μαζί τον τοίχο του δωματίου της δικής του ζωής και μην ξεχάσετε να βάλετε και την πόρτα της επικοινωνίας, ε!
Θέλω να γράψω τόσα κι άλλα τόσα, θέλω να βγάλω κι εγώ από μέσα μου τις ευχαριστίες μου προς τη συγγραφέα για το σοκ που μου χάρισε, όμως κινδυνεύω να καταντήσω λάλος και ανούσιος, οπότε σταματώ εδώ και τονίζω, με όση ένταση μπορεί να διαπεράσει ο γραπτός λόγος μια άψυχη οθόνη, να αγοράσετε αυτό το βιβλίο και να βυθιστείτε στις σελίδες του, χαϊδεύοντας ταυτόχρονα αυτήν τη ρυθμική ανασούλα που θα κοιμάται στα πόδια σας. Μη διστάσετε να βουρκώσετε από χαρά για την ευλογία αυτή.
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Αντί να έρθω εγώ, ερχόσουν εσύ. Κι αυτό, κλεισμένη ακόμη στον θυμωμένο μπερδεμένο κόσμο μου δεν το είδα, γιατί αυτή τη γυναίκα που έψαχνες την έψαχνα κι εγώ. Έχασα την ευκαιρία να σε κερδίσω. Να με αλλάξω, να σε σώσω. Να σώσω εμάς» (σελ. 57).
«Είχα προσπαθήσει λάθος. Μα είχα προσπαθήσει σκληρά!» (σελ. 116).
Αυτό το κείμενο το γράφω με βουρκωμένα μάτια, γιατί ακόμη αντηχούν μέσα μου οι εκκλήσεις της αφηγήτριας για μια δεύτερη ευκαιρία, να ξαναβρεί τον εαυτό της και να χτίσει από την αρχή τη σχέση της με την κόρη της, που σαν άλλος Ίκαρος έκανε την αντίστροφη διαδρομή, την αμετάκλητη προς τα πάνω. Δεν είναι μια κραυγή βοήθειας αλλά μια παράκληση. Οικοδόμημα είναι οι σχέσεις, που το χτίζεις λιθαράκι λιθαράκι, αν δεν του δώσεις όμως τις πιο γερές βάσεις θα πέσει, όσο καλά χτισμένο κι αν είναι. Και η αφηγήτρια δεν έδωσε τις σωστές βάσεις, αντιθέτως, μπούκωνε την κόρη της με μίσος, υστερικές κραυγές, οδηγίες και εντολές. Ήταν απέναντί της, όχι δίπλα της, την έψεγε αντί να την επαινεί, της υπεδείκνυε αντί να της συστήνει. Παγιδευμένη στην ίδια της τη ζωή, στον ίδιο της, απεριποίητο εαυτό.
Αλήθεια, ποιος φταίει από την οικογένεια; Ο σιωπηλός πατέρας, που αύξαινε τις ώρες εργασίας για να μη βλέπει την απομάκρυνση της συζύγου του αλλά και για να μπορούν να τα βγάζουν πέρα οικονομικά; Η μάνα που έχει φορτωθεί όλες τις ενοχές του κόσμου για τα λάθη που έχει κάνει και για το μίσος που πότισε την κόρη της; Η γιαγιά, που κανάκευε την εγγονή και της έκανε όλα τα χατήρια, δίχως να χάνει ευκαιρία να εκθέτει και να προσβάλλει τη μάνα μπροστά στο παιδί; Τα μεγαλύτερα αδέρφια που ποτέ δε φάνηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του κειμένου, παρά μόνο όταν ήταν ήδη αργά, και πάλι απλώς για να βοηθήσουν με τις τυπικές κινήσεις της αναζήτησης; Και στο κάτω κάτω έχει νόημα να κατηγορείς και να σκορπάς ευθύνες εκ των υστέρων;
Ένα συγκλονιστικό διαμαντάκι 120 σελίδων μικρού μεγέθους που ξεκινάει απλά, λιτά, για να σε παρασύρει σε έναν κυκεώνα σκέψεων και συναισθημάτων, να αρχίσει η αφηγήτρια να ξιφουλκεί κατά του εαυτού της και με απίστευτη ένταση και καθαρότητα να απογυμνώνεται σταδιακά όλος ο ψυχικός της κόσμος και να αποδομείται η οικογένειά της. Αφήγηση-κόλαφος σε πρώτο ενικό, που εναλλάσσεται με την πρωτοπρόσωπη αφήγηση της κόρης. Δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, που δεν έρχονται πλέον σε επαφή, που βάζουν εφήμερες δικαιολογίες όπως ο εγωισμός και η έλλειψη κατανόησης στη μέση, για να μην ξαναβρεθούν ποτέ παρά μόνο όταν είναι πολύ αργά. Τα συναισθήματα της μάνας και οι ακραίες πράξεις της κόρης, η ανατροπή για το τι πραγματικά συνέβη τη νύχτα που η κόρη βρέθηκε νεκρή, λέξεις-μαχαίρια, προτάσεις-τσεκούρια σε ένα κρεοπωλείο οικογενειακής «ευτυχίας».
Αυτό το βιβλίο το συνιστώ σε όσους είναι και σε όσους θέλουν να γίνουν γονείς. Οι πρώτες σελίδες, όπου καταθέτει η αφηγήτρια την ψυχή της και εκφράζει με υπέροχα, αληθινά, τρυφερά, λυρικά λόγια τη μητρότητα, τις αγωνίες, τη χαρά, την ευκαιρία να κάνεις ένα πλάσμα ευτυχισμένο, όχι αντίγραφό σου αλλά ευτυχισμένο και ασφαλές, είναι αναντικατάστατα και ουσιώδη. Εκφράζει και διατυπώνει όλες τις φοβίες, το άγχος και τις ανασφάλειες που πάντα θα έχει ένας γονιός. Και στη συνέχεια η τραγική περίπτωση της Στέλλας, που όλοι θα παραδεχτούμε κρυφά μέσα μας ότι «αυτά δε θα γίνουν ποτέ σε μας» αλλά, δε θέλω να σας τρομάξω, ίσως γίνουν και σε σας, κάτι που απεύχομαι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, να τονίζουν με τον πιο τραγικό τρόπο ότι πρέπει να ζεις το τώρα, τη στιγμή, να μπαίνεις εσύ στον μικρόκοσμο του παιδιού σου, απεκδυόμενος εγωισμούς, κοντόφθαλμη οπτική και μίσος, να δέχεσαι με χαρά τα τραταμέντα του κι ας είναι αυτά φόβος και ανασφάλεια, είσαι συ εκεί, να συμπληρώσεις τη συνταγή που θα σε κεράσει, να βάψετε μαζί τον τοίχο του δωματίου της δικής του ζωής και μην ξεχάσετε να βάλετε και την πόρτα της επικοινωνίας, ε!
Θέλω να γράψω τόσα κι άλλα τόσα, θέλω να βγάλω κι εγώ από μέσα μου τις ευχαριστίες μου προς τη συγγραφέα για το σοκ που μου χάρισε, όμως κινδυνεύω να καταντήσω λάλος και ανούσιος, οπότε σταματώ εδώ και τονίζω, με όση ένταση μπορεί να διαπεράσει ο γραπτός λόγος μια άψυχη οθόνη, να αγοράσετε αυτό το βιβλίο και να βυθιστείτε στις σελίδες του, χαϊδεύοντας ταυτόχρονα αυτήν τη ρυθμική ανασούλα που θα κοιμάται στα πόδια σας. Μη διστάσετε να βουρκώσετε από χαρά για την ευλογία αυτή.
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Αντί να έρθω εγώ, ερχόσουν εσύ. Κι αυτό, κλεισμένη ακόμη στον θυμωμένο μπερδεμένο κόσμο μου δεν το είδα, γιατί αυτή τη γυναίκα που έψαχνες την έψαχνα κι εγώ. Έχασα την ευκαιρία να σε κερδίσω. Να με αλλάξω, να σε σώσω. Να σώσω εμάς» (σελ. 57).
«Είχα προσπαθήσει λάθος. Μα είχα προσπαθήσει σκληρά!» (σελ. 116).
July 8, 2016
Εάν θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω μονάχα μια λέξη για αυτό το μικρό αλλά σημαντικό αριστούργημα θα ήταν χαρμολύπη. Λύπη γιατί μια μάνα χάνει το παιδί της και αυτό είναι πάντα τραγικό και χαρά γιατί ένα Μικρό Λευκό Κοχύλι έχει πάντα αποτυπωμένη επάνω του την ομορφιά και τη σοφία όλου του σύμπαντος! Διάρκεια ανάγνωσης: όση είναι η απόσταση της διαδρομής Ανθούπολη - Ελληνικό - Ανθούπολη που κάνει το μετρό. Σπουδαιότητα έργου: απέραντη! Ίσως η θλιβερότερη ιστορία που διάβασα ποτέ μα ταυτόχρονα και πιο αισιόδοξη. Ένα βιβλίο "Οδηγός" που θα πρέπει να δίνεται σε όλους τους ανθρώπους που σκοπεύουν να γίνουν γονείς!!! Ένα σπάνιο βιβλίο που θέλω να πιστεύω πως θα μας κάνει λίγο καλύτερους ανθρώπους.
October 16, 2016
Το θέμα του βιβλίου δεν είναι η απώλεια, τουλάχιστον όχι η απώλεια μιας ζωής, όπως με την πρώτη ματιά φαίνεται. Είναι μάλλον η απώλεια του να ζήσεις μια ζωή. Ολόκληρη η αφήγηση είναι μια εξομολόγηση, μια μετάνοια για τα χαμένα χρόνια μιας μάνας. Η απώλεια επομένως μιας σχέσης, η απώλεια επαφής και επικοινωνίας, ίσως είναι πιο επώδυνη από το θάνατο.
Η αφήγηση είναι επίπεδη δεν κρατάει τον αναγνώστη σε εγρήγορση. Λογοτεχνία δεν είναι η αντανακλαστική έγερση συναισθημάτων σε μια ψυχή, είναι ο καλλωπισμός, ο παιδεμός, η αναστάτωση μιας ψυχής.
Η αφήγηση είναι επίπεδη δεν κρατάει τον αναγνώστη σε εγρήγορση. Λογοτεχνία δεν είναι η αντανακλαστική έγερση συναισθημάτων σε μια ψυχή, είναι ο καλλωπισμός, ο παιδεμός, η αναστάτωση μιας ψυχής.
March 7, 2016
Πραγματικά μια σπαρακτική αφήγηση που σε πονάει σε κάθε στιγμή της σύντομης διάρκειάς της. Να μην τύχει σε κανέναν ο πόνος αυτός.Μια συζήτηση νοερή ανάμεσα σε μια μάνα και μια κόρη για μια σχέση που έχει τελειώσει...
August 23, 2016
Σαν θέμα δυνατο. Οικογένεια, μητρότητα, εφηβεία θάνατος. Βρήκα όμως την αφήγηση επίπεδη. Χωρίς κορύφωση.
August 22, 2017
Kalli's blog
"Μικρό λευκό κοχύλι" της Κατερίνας Χλωροκώστα
Για αυτό το μικρό μαύρο βιβλίο έχουν γραφτεί πολλά και έχουν ειπωθεί πολλά. "Το μικρό λευκό κοχύλι" της Κατερίνας Χλωροκώστα διαβάζετε μέσα σε πολύ λίγη ώρα, αν δεν σταματήσεις για πολλοστή φορά το διάβασμα για να σκουπίσεις τα δάκρυά σου, αν δεν σταματήσεις για να πάρεις μερικές ανάσες, αν δεν σταματήσεις για να αναπολήσεις ή ...για να αναρωτηθείς και να μετρήσεις τα δικά σου παράπονα, λάθη, πληγές, απραξίες.
Από την εισαγωγή σου δίνει μια σφαλιάρα, μια τόσο δυνατή σφαλιάρα που δεν ξέρεις από που σου ήρθε. Δεν έχει γραφτεί για να χαϊδέψει τα αυτιά, ούτε για να παρηγορήσει. Δεν έχει δημιουργηθεί για να κριτικάρει ή για να κατηγορήσει.
Κρυφή ελπίδα να ξυπνήσει τους τωρινούς-πρώην ανήλικους, παιδιά-γονείς, να προλάβει λάθη και καταστάσεις, όσο είναι δυνατόν, πριν να είναι αργά. Σε βάζει σε ένα πρίσμα, που ναι μεν το ζεις καθημερινά, αυτή την καθημερινότητα που εμείς βιώνουμε σε γρήγορους ρυθμούς, και σε αναγκάζει να πατήσεις μια παύση και να παρακολουθήσεις σαν θεατής αυτήν την καθημερινότητα. Όμως δεν σταματά εδώ...
Σου δίνει μια ματιά από ένα πιθανό μέλλον, εάν δεν αλλάξεις αυτά τα μικρά καθημερινά πράγματα που κάνουν την διαφορά. Αυτό το πιθανό μέλλον είναι πολύ τρομακτικό, είναι ο εφιάλτης κάθε γονέα.
Πόση σημασία δίνουμε στις λεπτομέρειες;
Μετά από την ανάγνωσή του, αυτά που θεωρούσατε σημαντικά θα φανούν ασήμαντα, μηδαμινά. Εάν του δώσετε την ευκαιρία θα σταθεί αφορμή για να αλλάξετε την καθημερινότητά σας, αλλά και τον τρόπο που βλέπετε και ζείτε την καθημερινότητα.
Εάν του δώσετε μια ευκαιρία, θα σταθεί αφορμή να βρείτε τον τρόπο να συγχωρήσετε τον εαυτό σας από τις τύψεις, και ίσως ... ίσως, όλοι εμείς οι γονείς να γίνουμε καλύτεροι γονείς.
Ένα βιβλίο που αφορά πατέρες και μητέρες και μελλοντικούς πατέρες και μητέρες.
Αυτή η σκέψη μου έρχεται αυτή τη στιγμή ...πότε ξεχάσαμε να είμαστε παιδιά; ποιά στιγμή ήταν αυτή ακριβώς που ξεχάσαμε πως ήμασταν παιδιά;
"Μικρό λευκό κοχύλι" της Κατερίνας Χλωροκώστα
Για αυτό το μικρό μαύρο βιβλίο έχουν γραφτεί πολλά και έχουν ειπωθεί πολλά. "Το μικρό λευκό κοχύλι" της Κατερίνας Χλωροκώστα διαβάζετε μέσα σε πολύ λίγη ώρα, αν δεν σταματήσεις για πολλοστή φορά το διάβασμα για να σκουπίσεις τα δάκρυά σου, αν δεν σταματήσεις για να πάρεις μερικές ανάσες, αν δεν σταματήσεις για να αναπολήσεις ή ...για να αναρωτηθείς και να μετρήσεις τα δικά σου παράπονα, λάθη, πληγές, απραξίες.
Από την εισαγωγή σου δίνει μια σφαλιάρα, μια τόσο δυνατή σφαλιάρα που δεν ξέρεις από που σου ήρθε. Δεν έχει γραφτεί για να χαϊδέψει τα αυτιά, ούτε για να παρηγορήσει. Δεν έχει δημιουργηθεί για να κριτικάρει ή για να κατηγορήσει.
Κρυφή ελπίδα να ξυπνήσει τους τωρινούς-πρώην ανήλικους, παιδιά-γονείς, να προλάβει λάθη και καταστάσεις, όσο είναι δυνατόν, πριν να είναι αργά. Σε βάζει σε ένα πρίσμα, που ναι μεν το ζεις καθημερινά, αυτή την καθημερινότητα που εμείς βιώνουμε σε γρήγορους ρυθμούς, και σε αναγκάζει να πατήσεις μια παύση και να παρακολουθήσεις σαν θεατής αυτήν την καθημερινότητα. Όμως δεν σταματά εδώ...
Σου δίνει μια ματιά από ένα πιθανό μέλλον, εάν δεν αλλάξεις αυτά τα μικρά καθημερινά πράγματα που κάνουν την διαφορά. Αυτό το πιθανό μέλλον είναι πολύ τρομακτικό, είναι ο εφιάλτης κάθε γονέα.
Πόση σημασία δίνουμε στις λεπτομέρειες;
Μετά από την ανάγνωσή του, αυτά που θεωρούσατε σημαντικά θα φανούν ασήμαντα, μηδαμινά. Εάν του δώσετε την ευκαιρία θα σταθεί αφορμή για να αλλάξετε την καθημερινότητά σας, αλλά και τον τρόπο που βλέπετε και ζείτε την καθημερινότητα.
Εάν του δώσετε μια ευκαιρία, θα σταθεί αφορμή να βρείτε τον τρόπο να συγχωρήσετε τον εαυτό σας από τις τύψεις, και ίσως ... ίσως, όλοι εμείς οι γονείς να γίνουμε καλύτεροι γονείς.
Ένα βιβλίο που αφορά πατέρες και μητέρες και μελλοντικούς πατέρες και μητέρες.
Αυτή η σκέψη μου έρχεται αυτή τη στιγμή ...πότε ξεχάσαμε να είμαστε παιδιά; ποιά στιγμή ήταν αυτή ακριβώς που ξεχάσαμε πως ήμασταν παιδιά;
April 19, 2018
Αυτό το βιβλίο χτύπησε κάποιες πολύ ευαίσθητες χορδές της καρδιάς μου. Με απλή, αλλά στρωτή αφήγηση, ξετυλίγεται ένα θέμα που πονάει. Πόσο εύκολο είναι να κάνεις δυστυχισμένο ένα παιδί; Και ταυτόχρονα πόσο δύσκολο! Σου δίνει συνεχώς ευκαιρίες κι εσύ μπορεί να κάνεις το ένα λάθος πίσω από το άλλο και τελικά να χάσεις το παιχνίδι. Ίσως για όλα φταίει που δεν αγάπησες πρώτα τον εαυτό σου αληθινά! Οι σκέψεις στις οποίες με έβαλε αυτή η ιστορία θα χρειαστούν πολύ χρόνο για να βρουν τις απαντήσεις τους μέσα μου! Εύθραυστο και όμορφο και εξαιρετικό όπως ένα μικρό λευκό κοχύλι.
April 13, 2017
Με ισοπέδωσε !!!!
Displaying 1 - 10 of 10 reviews