Πέντε πολιτικά κείμενα πάνω στο ζήτημα των ζώων

by Various

"Οι προοπτικές της απελευθέρωσης των ζώων μας επιτρέπουν να δούμε πως αν η συμφιλίωση των ανθρώπων με τη φύση είναι κάτι παραπάνω από μια κενή ευχή, τότε πρέπει να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα για να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι σχετίζονται με τα ζώα, όπως ας πούμε η αποδιάρθρωση της τεχνολογίας της εκτροφής ζώων. Επίσης, θέτουν το ερώτημα της επέκτασης της αντίληψης της κοινότητας πέρα από τους ανθρώπους, ώστε να περιλαμβάνει κι άλλα είδη -το γεγονός πως τα ζώα δε μπορούν να συμμετέχουν στην κοινότητα ως ενεργά υποκείμενα δε σημαίνει πως πρέπει, απλά, να είναι αντικείμενα για ανθρώπινη χρήση. Όπως υποστήριξε ο Elisee Reclus: Όταν ο πολιτισμός, θηριωδώς ατομιστικός καθώς είναι, χωρίζει τον κόσμο σε πολλές μικρές, εχθρικές πολιτείες όσες και τα ξεχωριστά νοικοκυριά, όταν η τελευταία του χρεοκοπία θα έχει ανακοινωθεί. . . τότε θα θυμηθούμε όλα αυτά τα είδη που έχουν μείνει πίσω στην πορεία μας προς τα εμπρός και θα προσπαθήσουμε να τα κάνουμε, όχι υπηρέτες ή μηχανές, αλλά αληθινούς συντρόφους."

80 pages, Paperback

Published January 1, 2003

About the author

Various is the correct author for any book with multiple unknown authors, and is acceptable for books with multiple known authors, especially if not all are known or the list is very long (over 50).

If an editor is known, however, Various is not necessary. List the name of the editor as the primary author (with role "editor"). Contributing authors' names follow it.

Note: WorldCat is an excellent resource for finding author information and contents of anthologies.

Reviews

[Dimitris Hall · Rating 2 out of 5]

Μετάφραση του άρθρου Beasts of Burden, μιας απάντησης, της απάντησης στην απάντηση, μιας δεύτερης απάντησης και μιας δεύτερης απάντησης στην απάντηση.

Βασικά, λένε ότι τα ζώα καταπιέζονται από τον καπιταλισμό όπως ακριβώς και οι άνθρωποι καταπιέζονται από τον καπιταλισμό. Οι μεν λένε ότι το ένα ήρθε πρώτο και έφερε το άλλο, οι δε το ανάποδο, κι έκει έγκειται μεγάλο μέρος της διαφωνίας και των ερωταπαντήσεων. Απο 'κεί και πέρα, το πράγμα δεν μπορούσα να το παρακολουθήσω με ενδιαφέρον. Δεν είναι ότι διαφωνώ με το γεγονός ότι η επιλογή μιας χορτοφαγικής διατροφής είναι κι αυτή μια συστημική πράξη, αλλά η εναλλακτική που παρουσιαζόταν φαινόταν να είναι μόνο μία: η επανάσταση! Διαβάζοντας αυτό το βιβλιαράκι ήταν σαν να άκουω αναρχικούς να διαφωνούν μεταξύ τους ενώ συμφωνούν και ξέρουν ότι συμφωνούν απλώς είχαν όρεξη να μοστράρουν τους πνευματικούς τους μύες. Η φίλη μου η Άννα η ισπανίδα με έλεγε mental masturbator όταν το έκανα αυτό.

Εν πάσει περιπτώσει, γράφτηκαν όλα αυτά σε μια άλλη εποχή, όπου το αναρχοαυτόνομο κίνημα σνόμπαρε σε μεγάλο βαθμό το υπέρ της απελευθέρωσης των ζώων επειδή το δεύτερο δεν είχε απαραίτητα αναρχοαυτόνομες ή ανοιχτά επαναστατικές τάσεις. Το χάσμα συνεχίζει να υπάρχει, όπως έχω διαπιστώσει από πρώτο χέρι ως κάτι-σαν-χορτοφάγος/κάτι-σαν-επίδοξος-vegan, όμως σήμερα υπάρχει και μεγάλο κίνημα το οποίο έχει ξεφυτρώσει ακριβώς πάνω στο χάσμα, προσπαθώντας να γεφυρώσει τις διαφορές και να δημιουργήσει κάτι νέο.

Αυτό το κίνημα εγώ θα το αναγνώριζα ως το κίνημα υπέρ της τροφικής και ενεργειακής αυτονομίας, το οποίο δεν κοιτάζει βέβαια το θέμα της απελευθέρωσης των ζώων από την βεγκανική ηθική πλευρά του, παρα το βλέπει πιο πρακτικά. Είναι μια προσέγγιση με την οποία πάνω-κάτω συμφωνώ: σφάξε το ζώο αν θέλεις, φά' το, άρμεξε το, βάλ' το να σου κάνει τις δουλειές, αρκεί να μπορείς να το κάνεις εσύ για τον εαυτό σου, όχι να το αναθέτεις σε κάποια τρίτη πολυεθνική να το κάνει για σένα. Βάψε τα δικά σου χέρια με αίμα αν είσαι μάγκας, κι αν είσαι μάγκας, απόλαυσε την λεία σου και κανένα πρόβλημα. Ακολουθώντας την αρχή του «φάε κρέας το οποίο θα μπορούσες να σκοτώνεις με τα ίδια σου τα χέρια ή ήδη σκοτώνεις με τα ίδια σου τα χέρια» νομίζω θα κάναμε το πρώτο βήμα στο να επαναθεωρήσουμε τη σχέση μας με τους πλανητικούς συγκατοίκους μας.