Όνομα γεμάτο ζωή και φως. Μαλλιά σαν ηλιαχτίδες. Μάτια τρομαγμένα κοιτάζουν το χθες. Φόβοι σαλεύουν το μυαλό. Κουκούλι τυλιγμένο το εγώ μου, κρύβεται στην αποθήκη της ψυχής μου. Μοίρα μέσα από θάνατο και γέννα. Αγάπες και λάθη που εκδικούνται. Ντυμένη φλόγα και μετάξι παίρνω τη δερμάτινη βαρκούλα και ταξιδεύω ώς τη Θράκη. Στο παλιό αρχοντικό περιμένουν η Ευδοκία, η Σμαρώ και η Σουλτάνα. Δύσκολο το αντάμωμα· μεταξοσκώληκες ανάμεσά μας... Αργά αργά τυλίγουν στο νήμα τους ιστορίες, σκάνδαλα, μίση και προσδοκίες. Αράζω τη βαρκούλα στην αγκαλιά του Ρήγα. Κάνει ζωγραφιά το ξεχασμένο μυστικό μου. Γράφω στην άμμο... Είναι ζωές που δε φτάνουν για σένα. Δίπλα στο κύμα ρουφάω τον έρωτα στα μάτια του. Κόκκινο κρασί τα φιλιά του. Μεθύσι το πάθος του. Δένω τα χέρια μου στα δικά του και προχωρώ...
Η Κάλη Καρατζά-Τζιβελέκη γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη. Μεγάλωσε στην Καβάλα όπου τελείωσε το Γυμνάσιο. Σπούδασε φαρμακευτική στην Αθήνα όπου και εξασκεί ακόμα το επάγγελμα. Παράλληλα, ασχολείται με το γράψιμο. Δικά της σενάρια γυρίστηκαν για την τηλεόραση.
Έχω όλη την καλή διάθεση να διαβάζω την κα Καρατζά αλλά με κουράζει αυτό το πομπώδες ύφος και το μπέρδεμα με το παρόν και το παρελθόν. Πραγματικά, υπήρχαν στιγμές που δεν καταλάβαινα τι διάβαζα. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι μια κακομαθημένη και ανώριμη νεαρή κοπέλα η οποία αρχίζει να καταλαβαίνει τους γύρω της, αυτά που της λένε και να σκέφτεται και να ενεργεί σωστά, αφού έχει κάνει ένα σωρό λάθη. Ναι μεν, υπάρχει εξέλιξη χαρακτήρων αλλά τους βρήκα όλους τόσο μονοδιάστατους που δεν μπόρεσα να δεθώ με κάποιον. Μέτριο βιβλίο.