What do you think?
Rate this book
Kwart over Gaza
'Vroeger was een antisemiet iemand die niet van joden hield; nu is het iemand waar de joden niet van houden,' zei de in 2014 overleden Hajo Meyer, joodse overlevende van Auschwitz en een van de eerste bestuursleden van Een Ander Joods Geluid. Tegenwoordig worden vooral critici van Israël voor antisemiet uitgemaakt. Het aanhoudend conflict in het Midden-Oosten wakkert ook de tegenstellingen in Nederland aan. Wanneer er een nieuw bombardement op de Gazastrook is geweest, en de foto’s van dode kinderen over het internet vliegen, volgen berichten over toenemend antisemitisme. Maar gaat het daarbij om antisemitisme of om kritiek op Israël? En wie beslist dat? Waartegen demonstreren de duizenden jongeren, vaak met een moslimachtergrond? Tegen het zionisme? Wat is zionisme? Speelt de houding van Israël tegenover de Palestijnen een rol in de radicalisering van jongeren? Hoe komt het dat moslims verantwoording af moeten leggen voor de gruwelen van IS en Al Qaida, en mensen die opkomen voor de Palestijnen worden uitgemaakt voor antisemiet? Meulenbelt, schaamteloos partijdig, voor rechten van de Palestijnen maar niet tegen Israël, wil met dit persoonlijke betoog helderheid brengen in heftige discussies.
- GenresNonfictionHistory
438 pages, Paperback
Published November 1, 2015
4 people are currently reading
42 people want to read
About the author
Anja Meulenbelt
62 books52 followersAnja Henriëtte Meulenbelt (1945) is a Dutch writer and former politician of the Socialist Party (SP).
She wrote De Schaamte Voorbij (The Shame is Over), published in 1976, which was an important piece of second-wave feminist writing in the Netherlands. The novel was confessional in tone, and made the connection between the body and language politics overt. She also wrote several books about the Palestinians.
She was a Senator from 2003 to 2011.
In August 2014, Meulenbelt terminated her membership of the SP, because she felt the party did not speak out enough against Israel's military actions in the Gaza Strip.
She wrote De Schaamte Voorbij (The Shame is Over), published in 1976, which was an important piece of second-wave feminist writing in the Netherlands. The novel was confessional in tone, and made the connection between the body and language politics overt. She also wrote several books about the Palestinians.
She was a Senator from 2003 to 2011.
In August 2014, Meulenbelt terminated her membership of the SP, because she felt the party did not speak out enough against Israel's military actions in the Gaza Strip.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
February 10, 2023
Citaat : Ik concludeerde dat zij, die meestal gezien worden als probleem, deden wat zoveel autochtone Nederlanders nalaten, onze politici incluis. En in een opwelling zei ik tegen hen: jullie zijn het geweten van Nederland, jullie zijn de hoop van Gaza, jullie zijn de toekomst.
Review : Anja Meulenbelt (1945) is schrijfster/activiste en zat voor de SP in de Eerste Kamer. Ze komt al meer dan twintig jaar regelmatig in de Gazastrook, en heeft meerdere boeken over de verhoudingen tussen Israël en Palestina geschreven, waaronder Oorlog als er vrede dreigt (2010). Ze schaarde zich al heel vroeg achter het feminisme gaf twintig jaar les aan vrouwengroepen op wat later een afdeling werd van de Hoge School van Amsterdam, vooral over socialisatie (hoe zijn we geworden wat we zijn) en diversiteit; klasse, kleur en sekse.
Haar boek De schaamte voorbij werd een ware cultklassieker. Een andere klassieker is ondertussen ook Het beroofde land (Van Gennep 2000) over de positie van Palestijnen, in de Gazastrook en de Westoever, in Israël, de vluchtelingen, de mensenrechten en het ‘andere Israël’. Kwart over Gaza: over zionisme, antisemitisme en islamofobie is andermaal een boek over de Palestijnse zaak. Het ergert de auteur mateloos dat wie zich kritisch over de Israëlisch houding uitlaat voor antisemiet uitgemaakt wordt. Zij vindt dat Israël zich niet achter het verleden moet verschuilen en aangesproken mag worden op zijn huidige gedrag. Kanttekeningen plaatsen bij het zionisme mag niet alleen, het moet. Hoewel haar boek begint in Gaza en ook over Israël gaat, is het werkelijke onderwerp de spanning in de onderlinge verhoudingen in de Lage Landen. Het aanhoudende conflict in het Midden-Oosten wakkert de tegenstellingen hier en in de landen om ons heen aan. Rechts rukt steeds verder op en de islamofobie neemt toe. Wanneer er een nieuw bombardement op de Gazastrook is geweest, en de foto’s van dode kinderen over het internet vliegen, volgen berichten over toenemend antisemitisme. Meulenbelt, noemt zich schaamteloos partijdig, voor rechten van de Palestijnen maar niet tegen Israël, en ze wil met dit persoonlijke betoog helderheid brengen in heftige discussies. En ze doet dat met veel kracht én oog voor nuance. Ze bespreekt in heel duidelijke taal de onderwerpen in hun onderlinge samenhang. Meulenbelt geeft feiten en bronnen en serieuze analyses. Afkomstig uit een familie met een verleden in het verzet en steun aan joden in de oorlog was ze tot halverwege de jaren negentig, zoals ze dat zelf omschrijft, een PEP (Progressive Except for Palestine.) In 1993 werd ze door het Palestina Komitee gevraagd om als ‘femvip’, een boek met verhalen over Palestijnse vrouwen in ontvangst te nemen.
Nadat ze zich ervan vergewist had dat het echt niet antisemitisch was accepteerde ze de uitnodiging en kwam zoals ze dat omschrijft voor het eerst in contact met een echte levende Palestijn, Leila Shahid die de PLO vertegenwoordigde in Nederland. Ze ging lezen over Israël en de Palestijnen en toen Artsen zonder grenzen haar vroeg om voor hun een reis te maken naar een van de landen waar ze actief waren koos ze voor Palestina. Dat was een schokkende ervaring waarover ze verslag deed in het boek Dagen in Gaza en sindsdien nam de kwestie Palestina/Israël bezit van haar, zoals ze dat uitdrukt. De vraag ‘Wat is daar mis gegaan’, liet haar niet meer los. En het antwoord dat ze nu op die vraag geeft is: 'dat het al misging toen de zionistische beweging besloot dat er maar één land in aanmerking kwam voor een joodse staat: Palestina.
Het boek is opgedragen aan de vorig jaar op 90 jarige leeftijd overleden joodse vioolbouwer, violist, schrijver, Auschwitz-overlevende en felle antizionist Hajo Meyer. Net als hij – en iedereen die een zinvolle bijdrage aan de discussie over zionisme en antisemitisme levert – maakt zij een scherp onderscheid tussen joden en zionisten, tussen antisemitisme en antizionisme. En een belangrijk punt in haar boek is dat velen, met namen mensen die achter Israël staan, weigeren om dat onderscheid te maken en kritiek op Israël, of op het zionisme met graagte wegzetten als antisemitisme. Meulenbelt bekijkt het zionisme zoals dat aan het eind van de negentiende eeuw werd ontwikkeld door Theodor Herzl. Ze constateert dat Herzl ervan uitging 'dat het onvermijdelijk was dat overal waar joden zich zouden vestigen meteen ook het antisemitisme de kop op zou steken.” En ze merkt op: 'dat zionisten en antisemieten ooit deels dezelfde ideologische uitgangspunten hadden namelijk de raszuiverheid en de geschiedenis heeft ons duidelijk gemaakt waar dat toe leidt. Ze stelt dat het 'allang niet meer gaat over het bestaansrecht van Israël, maar over de bestaanswijze. Dat wil zeggen dat Israël miljoenen Palestijnen niet als tweederangs burgers kan blijven behandelen , alleen omdat ze niet-joods zijn. Dat niet langer beweerd zou moeten worden dat Israël het land is van alle joden, maar het land van alle mensen die er wonen, wat meteen ook het einde van het zionisme zou betekenenen. Zoals steeds heeft de auteur grondige research gedaan en toont ze tevens duidelijk aan dat ze op literair vlak even kundig is dan wat haar verbale expressie betreft. In het laatste hoofdstuk pleit Meulenbelt voor het bundelen van de progressieve krachten tegen elke vorm van discriminatie en uitsluiting en ze prijst de initiatieven die op dit vlak de afgelopen jaren zijn genomen. Zelforganisatie en samenwerking waar dat kan, dialoog en verbinding waar mogelijk, en confrontatie als het moet.
Ik kan me meteen achter deze woorden scharen, maar ik vrees dat voor bevooroordeelden de naam Anja Meulenbelt nog altijd werkt als een rode lap op een stier.
Review : Anja Meulenbelt (1945) is schrijfster/activiste en zat voor de SP in de Eerste Kamer. Ze komt al meer dan twintig jaar regelmatig in de Gazastrook, en heeft meerdere boeken over de verhoudingen tussen Israël en Palestina geschreven, waaronder Oorlog als er vrede dreigt (2010). Ze schaarde zich al heel vroeg achter het feminisme gaf twintig jaar les aan vrouwengroepen op wat later een afdeling werd van de Hoge School van Amsterdam, vooral over socialisatie (hoe zijn we geworden wat we zijn) en diversiteit; klasse, kleur en sekse.
Haar boek De schaamte voorbij werd een ware cultklassieker. Een andere klassieker is ondertussen ook Het beroofde land (Van Gennep 2000) over de positie van Palestijnen, in de Gazastrook en de Westoever, in Israël, de vluchtelingen, de mensenrechten en het ‘andere Israël’. Kwart over Gaza: over zionisme, antisemitisme en islamofobie is andermaal een boek over de Palestijnse zaak. Het ergert de auteur mateloos dat wie zich kritisch over de Israëlisch houding uitlaat voor antisemiet uitgemaakt wordt. Zij vindt dat Israël zich niet achter het verleden moet verschuilen en aangesproken mag worden op zijn huidige gedrag. Kanttekeningen plaatsen bij het zionisme mag niet alleen, het moet. Hoewel haar boek begint in Gaza en ook over Israël gaat, is het werkelijke onderwerp de spanning in de onderlinge verhoudingen in de Lage Landen. Het aanhoudende conflict in het Midden-Oosten wakkert de tegenstellingen hier en in de landen om ons heen aan. Rechts rukt steeds verder op en de islamofobie neemt toe. Wanneer er een nieuw bombardement op de Gazastrook is geweest, en de foto’s van dode kinderen over het internet vliegen, volgen berichten over toenemend antisemitisme. Meulenbelt, noemt zich schaamteloos partijdig, voor rechten van de Palestijnen maar niet tegen Israël, en ze wil met dit persoonlijke betoog helderheid brengen in heftige discussies. En ze doet dat met veel kracht én oog voor nuance. Ze bespreekt in heel duidelijke taal de onderwerpen in hun onderlinge samenhang. Meulenbelt geeft feiten en bronnen en serieuze analyses. Afkomstig uit een familie met een verleden in het verzet en steun aan joden in de oorlog was ze tot halverwege de jaren negentig, zoals ze dat zelf omschrijft, een PEP (Progressive Except for Palestine.) In 1993 werd ze door het Palestina Komitee gevraagd om als ‘femvip’, een boek met verhalen over Palestijnse vrouwen in ontvangst te nemen.
Nadat ze zich ervan vergewist had dat het echt niet antisemitisch was accepteerde ze de uitnodiging en kwam zoals ze dat omschrijft voor het eerst in contact met een echte levende Palestijn, Leila Shahid die de PLO vertegenwoordigde in Nederland. Ze ging lezen over Israël en de Palestijnen en toen Artsen zonder grenzen haar vroeg om voor hun een reis te maken naar een van de landen waar ze actief waren koos ze voor Palestina. Dat was een schokkende ervaring waarover ze verslag deed in het boek Dagen in Gaza en sindsdien nam de kwestie Palestina/Israël bezit van haar, zoals ze dat uitdrukt. De vraag ‘Wat is daar mis gegaan’, liet haar niet meer los. En het antwoord dat ze nu op die vraag geeft is: 'dat het al misging toen de zionistische beweging besloot dat er maar één land in aanmerking kwam voor een joodse staat: Palestina.
Het boek is opgedragen aan de vorig jaar op 90 jarige leeftijd overleden joodse vioolbouwer, violist, schrijver, Auschwitz-overlevende en felle antizionist Hajo Meyer. Net als hij – en iedereen die een zinvolle bijdrage aan de discussie over zionisme en antisemitisme levert – maakt zij een scherp onderscheid tussen joden en zionisten, tussen antisemitisme en antizionisme. En een belangrijk punt in haar boek is dat velen, met namen mensen die achter Israël staan, weigeren om dat onderscheid te maken en kritiek op Israël, of op het zionisme met graagte wegzetten als antisemitisme. Meulenbelt bekijkt het zionisme zoals dat aan het eind van de negentiende eeuw werd ontwikkeld door Theodor Herzl. Ze constateert dat Herzl ervan uitging 'dat het onvermijdelijk was dat overal waar joden zich zouden vestigen meteen ook het antisemitisme de kop op zou steken.” En ze merkt op: 'dat zionisten en antisemieten ooit deels dezelfde ideologische uitgangspunten hadden namelijk de raszuiverheid en de geschiedenis heeft ons duidelijk gemaakt waar dat toe leidt. Ze stelt dat het 'allang niet meer gaat over het bestaansrecht van Israël, maar over de bestaanswijze. Dat wil zeggen dat Israël miljoenen Palestijnen niet als tweederangs burgers kan blijven behandelen , alleen omdat ze niet-joods zijn. Dat niet langer beweerd zou moeten worden dat Israël het land is van alle joden, maar het land van alle mensen die er wonen, wat meteen ook het einde van het zionisme zou betekenenen. Zoals steeds heeft de auteur grondige research gedaan en toont ze tevens duidelijk aan dat ze op literair vlak even kundig is dan wat haar verbale expressie betreft. In het laatste hoofdstuk pleit Meulenbelt voor het bundelen van de progressieve krachten tegen elke vorm van discriminatie en uitsluiting en ze prijst de initiatieven die op dit vlak de afgelopen jaren zijn genomen. Zelforganisatie en samenwerking waar dat kan, dialoog en verbinding waar mogelijk, en confrontatie als het moet.
Ik kan me meteen achter deze woorden scharen, maar ik vrees dat voor bevooroordeelden de naam Anja Meulenbelt nog altijd werkt als een rode lap op een stier.
December 28, 2015
Geweldig boek. Over Gaza, maar vooral over zionisme, antisemitisme en islamofobie in Nederland. Iedereen die zich wil inzetten voor een maatschappij zonder racisme tegen welke groep dan ook kan hier veel van leren.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews