Η Παναγία των δελφινιών

by Θάλεια Κουνούνη

Ο ήχος των δελφινιών... ήταν ό,τι πιο όμορφο είχε ακούσει στη ζωή της.

Από εκείνη τη μέρα, η Θεοδώρα ήξερε! Από εκείνη τη στιγμή που πρόσεξε το βλέμμα μιας γυναίκας να τη σκεπάζει από ψηλά. Από την κορυφή του βράχου...

Λίγα χρόνια αργότερα, εκεί θα την οδηγούσαν τα βήματά της. Στο μοναστήρι της Παναγιάς της Ψυχοκρατούσας.

Εκεί όπου θα έδινε μορφή στο μεγάλο της όραμα...

Τρεις χούφτες θάλασσα θα τη χώριζαν από την αμμουδιά που γέννησε τον θρύλο, από τους αμπελώνες της Νήσου όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια, πλάι στα δύο πρόσωπα που αγάπησε τόσο πολύ.

Το αχώριστο τρίγωνο. Έτσι τους έλεγαν όλοι.

Φίλιππος, οπαδός της αμφιβολίας και της αναζήτησης.

Σαπφώ, οπαδός της ζωής και του σήμερα. Εκείνη, οπαδός Του.

Μαζί γεύτηκαν τη ζεστασιά της φιλίας τους, τη δροσιά της αθωότητάς τους.

Μαζί έγιναν Θύματα Ενός Ονείρου Σιωπής και θα περνούσαν πολλά χρόνια μέχρι να αισθανθούν πως, τι κι αν κάποτε οι δρόμοι τους χώρισαν, οι πλευρές του τριγώνου που ζωγράφιζε η αγάπη τους θα ήταν για πάντα ενωμένες...

"Πόσες εικόνες να χωρέσει ένα δείλι; Ένας ψίθυρος είναι αρκετός για να σπάσει τη σιγαλιά, μα πόσοι χρειάζονταν για να αναστήσουν τους ήχους από τις θύμησες που έφερνε η αντηλιά τού τότε;

Ένα πέλαγος απλωνόταν μπροστά στα μάτια μας κι έφερνε μυρωδιές από σπασμένο σταφύλι μπλέκοντας τη γλύκα του με την αλμύρα των νερών του.

Δάκρυα από κρασί θα θόλωναν τα μάτια μας.

Ας έβλεπα, λοιπόν, τις αλλαγές μας.

Το πώς ήμασταν τότε, το πώς συνεχίσαμε, το πώς περπατήσαμε την απόσταση που άπλωσε ανάμεσά μας ο βράχος.

Ο γνωστός ήχος εξαφάνισε τη μορφή της Θεοδώρας τού σήμερα μεταφέροντάς με στην πραγματικότητα. Τόσο γνωστός ήχος κι όμως ποτέ οι τρεις μας δεν καταφέραμε να συμφωνήσουμε στη μίμησή του.

Πιου πρρρ πιου πρρρ, εγώ.

Πιπιπί κρρρρρρρ, η Σαπφώ.

Αού φςςςςςς, αού φςςςςς, η Θεοδώρα.

Τα δελφίνια άρχισαν να κάνουν κύκλους γύρω από τον απέναντι βράχο.

Αν ίσχυε αυτό που έλεγαν, ποιανού η ψυχή θα έφευγε σε λίγο;"

640 pages, Paperback

First published January 1, 2015

Reviews

[Vaso · Rating 3 out of 5]

Ένα βιβλίο με έντονες φιλοσοφικές αναζητήσεις και ερωτήματα, εντελώς διαφορετικό από τα προηγούμενα βιβλία της συγγραφέως. Με προβλημάτισε, με έβαλε στη διαδικασία της αναζήτησης, μου άρεσε.
3,5 αστέρια

[Maria · Rating 5 out of 5]

Όταν ολοκλήρωσα την ανάγνωση του καινούριου βιβλίου της Θάλειας Κουνούνη “Η Παναγιά των Δελφινιών”, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη, βρέθηκα αντιμέτωπη με ανάμεικτα συναισθήματα ως αναγνώστρια. Δεν είμαι εξοικειωμένη με την πένα της κυρίας Κουνούνη και ομολογώ πως διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο γιατί, αρχικά, με γοήτευσε ο εξαιρετικός του τίτλος. Ωστόσο, αποδείχτηκε μια ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα εμπειρία.

Η ιστορία μας συστήνει την ετοιμόγεννη Σωτηρία, η οποία υιοθετεί ένα εγκαταλειμμένο έμβρυο. Σύντομα κρατάει στην αγκαλιά της το δικό της νεογέννητο, αλλά ταυτόχρονα έρχεται αντιμέτωπη με τα μητρικά συναισθήματα που της γεννά ένα ορφανό –από μητέρα- κοριτσάκι. Αυτές οι τρεις, μοιραίες στιγμές, στη ζωή της Σωτήριας φέρνουν τον αναγνώστη αντιμέτωπο με τον μίτο που καλείται να ξετυλίξει ώστε να φτάσει στις κρυμμένες αλήθειες που χρόνια αργότερα η Ελισάνθη καλείται να ομολογήσει στον Φίλιππο.

Το βιβλίο πραγματεύεται ένα από τα σημαντικότερα και καθολικά ερωτήματα των κοινωνιών. Θρησκεία ή επιστήμη, Θεός ή Άνθρωπος, Πίστη ή Ύλη. Η συγγραφέας επιλέγει να επεξεργαστεί και να αναλύσει –χωρίς να διδάξει ή να επικρίνει- το αιώνιο αυτό ερώτημα χρησιμοποιώντας τις οικογενειακές, διαπροσωπικές σχέσεις και των έρωτα. Με γλώσσα εξαιρετικά λογοτεχνική, βάζοντας στο επίκεντρο τους εσωτερικούς μονολόγους και τις περιγραφές, δίνοντας δευτερεύοντα ρόλο στους διαλόγους και χρησιμοποιώντας συχνά χρονικές αναδρομές, η κυρία Κουνούνη πλάθει με τις λέξεις για να ανοίξει τις καρδιές μας.

Αυτό που με εντυπωσίασε, κυρίως γιατί μου έδειξε την ευφυΐα της συγγραφέως, είναι το χτίσιμο του ψυχογραφήματος των ηρώων. Η κυρία Κουνούνη επιλέγει με προσοχή τα στοιχεία εκείνα που θα προσφέρει στον χαρακτήρα του κάθε ήρωα, χτίζοντας την πορεία του με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι φανερή η σύνδεση του με τη δημιουργία και την εξελικτική διαδρομή της κοινωνίας.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στον Σκεπτικισμό και τον Ρεαλισμό. Ναι, είναι ένα βιβλίο με έντονες φιλοσοφικές διαστάσεις αλλά και βαθιά συναισθήματα. Ο έρωτας και κυρίως η αγάπη έχουν κυρίαρχο ρόλο στις ζωές των ηρώων, αλλά και στον τρόπο που η συγγραφέας διηγείται την ιστορία της και επηρεάζει τον αναγνώστη. Έχω την αίσθηση πως ακόμα και η επιλογή των ονομάτων, αλλά και των αριθμών των ατόμων, είναι συμβολική. Προσωπικά, έχοντας αυτό στο μυαλό μου, μπόρεσα να συνδεθώ καλύτερα με τον ίδιο τον πυρήνα της ιστορίας. Θεωρώ άκρως φροντισμένες και λεπτοδουλεμένες τις κορυφώσεις, στην ίδια την πλοκή και στους χαρακτήρες, καθώς διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη σύνδεση της πραγματικότητας με την αλληγορία των γεγονότων.

Καλογραμμένο αλλά δύσκολο θεματικά βιβλίο, πολυσύνθετο και έντονα λυρικό σε βυθίζει σε έναν κόσμο μυστικισμού. Η ιστορία και οι ήρωες έχουν κρυμμένες αλήθειες και στο τέλος οι αποκαλύψεις συγκλονίζουν και ανατρέπουν ζωές. Σίγουρα η πλοκή και οι εξελίξεις κρατούν τον αναγνώστη σε εγρήγορση και κατατάσσουν το βιβλίο σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα που θα μπορούσε να διαβάσει κάποιος.

Στην “Παναγιά των Δελφινιών” η αποτύπωση της αγάπης –σε όλες της τις εκφάνσεις- είναι ξεκάθαρη στα λόγια της Θεοδώρας, στις πράξεις της Σωτηρίας, στα αισθήματα του Φίλιππου, μα πάνω από όλα στις αποφάσεις του αγαπημένου μου χαρακτήρα μέσα στο βιβλίο. Ίσως του πιο γενναίου. Στις αποφάσεις της Σαπφούς.

[Πάνος Τουρλής · Rating 5 out of 5]

Η Παναγία των δελφινιών. Ο βράχος εκεί κοντά στην Εύβοια. Το κάλεσμα του Θεού. Θεός ή γιατρός; Σε ποιον να πιστέψεις; Είναι ο γιατρός Θεός; Ο Θεός γιατρεύει (τα) πάντα; Και ο άνθρωπος; Πώς στέκεται μπροστά σε όλα αυτά; Τι του δίνει δύναμη να πιστέψει σε κάτι και σε τι; Το άγγιγμα του Θεού στις ψυχές αντιπαλεύει το χάδι της πίστης. Και τα δελφίνια να μαζεύονται πάντα εκεί στον βράχο όπου χτίστηκε η μονή της Παναγίας Ψυχοκρατούσας. Ένα εκπληκτικό, απαιτητικό, λυρικό μυθιστόρημα τόσο διαφορετικό από ό,τι έχω διαβάσει ως τώρα!

Σαπφώ, Θεοδώρα, Φίλιππος. Ένα περίεργο ερωτικό τρίγωνο. Μια ερωτική ιστορία χωρίς ερωτικές σκηνές! Ψυχές και σώματα, με την πένα ξετυλίγονται. Η αγάπη στήνει τρελό χορό γύρω από αυτές τις τραγικές φιγούρες. Τραβάει τα μαλλιά του ενός, κλείνει το μάτι στον άλλον, κρύβεται από τον τρίτο. Αθώα, ανέμελα, ανεπιτήδευτα. Κι όταν κακιώσει, τότε τους παίζει το χειρότερο παιχνίδι. Η Θεοδώρα ακούει το κάλεσμα της ψυχής της και γίνεται η αδελφή Μαρία στο μοναστήρι της Ψυχοκρατούσας. Η Σαπφώ δημοσιογράφος. Ο Φίλιππος διακεκριμένος γιατρός. Η ιστορία τους χωρίζεται. Χρόνια μετά η μικρή Ελισάνθη θα φέρει τον Φίλιππο αντιμέτωπο με το παρελθόν. Μοναδικό ψυχογράφημα, αριστοτεχνικό δέσιμο των ηρώων με μυστικά βαθιά κρυμμένα που δεν αποκαλύπτονται ούτε γρήγορα ούτε σε άσχετη χρονική στιγμή. Οι αποκαλύψεις αργούν αλλά χτίζουν πετραδάκι πετραδάκι μια ανεπανάληπτη ιστορία. Δεν ξέρω ποιον αγάπησα πιο πολύ, την αδελφή Μαρία που αρνήθηκε τα εγκόσμια μόνο και μόνο για να επιστρέεψι αργότερα,παρακινημένη από μια συγκλονιστική αλήθεια; Τον Φίλιππο που έτρεχε να κρυφτεί από τα αισθήματά του αλλά κυρίως από την πίστη του στον Θεό; Τη Σαπφώ, τη δοτική, αληθινή, καρτερική ηρωίδα που η ζωή της επεφύλασσε τη χειρότερη μοιρασιά αλλά το μεγαλείο της ψυχής της ήταν απέραντο ώστε να..... ;


Ειλικρινά, δεν μπορώ να γράψω καμία περίληψη. Το κείμενο είναι ατόφια λογοτεχνία. Καλολογικά στοιχεία, λυρισμός, ψυχολογία χαρακτήρων, πισωγυρίσματα στον χρόνο της αφήγησης, ένα κείμενο που με καθυστέρησε και με δυσκόλεψε αρκετά γιατί πρέπει να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος όταν το διαβάζεις. Η ανατροπή μπορεί να κρύβεται σε μια τόση δα λεξούλα, ο χαρακτήρας μπορεί να αλλάξει από τη μια στιγμή την άλλη. Δεν το μετάνιωσα που το έφτασα ως το τέλος. Είναι γεμάτο συναισθήματα, εικόνες και μηνύματα που πρέπει να έχεις καθαρό μυαλό και απαιτήσεις για να το απολαύσεις. Πολλά μπράβο στη συγγραφέα που με βοήθησε να ελπίσω ότι ναι, εκεί ανάμεσα στα χιλιάδες νεοελληνικής λογοτεχνίας μυθιστορήματα, υπάρχει το ένα, το μοναδικό, που θα σε κάνει να καταλάβεις ότι ακόμη και στον 21ο αιώνα υπάρχουν αξιόλογες γραφές που σίγουρα θα αντέξουν στον χρόνο όχι τόσο λόγω του αριθμού των πωλήσεων όσο από αυτόν των αναμνήσεων, γιατί αν αγαπήσεις αυτό το βιβλίο δε θα το ξεχάσεις ποτέ.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«-Όλες οι αλήθειες δοσμένες σήμερα δηλαδή; -Όλες! Και μαζί μ’ αυτές κι όλα τα ψέματα που κρύφτηκαν στις ψυχές μας, γιατί φοβήθηκαν τον λιθοβολισμό, κι όμως το μόνο που τους άξιζε ήταν η ευκαιρία να βγουν στην επιφάνεια και να χορέψουν με το φως» (σελ. 130).

«Τα όνειρα είναι για τους ονειροπόλους και πολύ συχνά μένουν ανεκπλήρωτα. Οι στόχοι είναι για τους σοφούς και τους πεισματάρηδες και τις περισσότερες φορές τους πετυχαίνουν...» (σελ. 299).

«Θύματα
Ενός
Ονείρου
Σιωπής» (σελ. 472)

[Georgia · Rating 5 out of 5]

Δείτε επίσης και στο Chill and read


Ένας βράχος στέκει μετέωρος σε μια άκρη της Εύβοιας. Οι κάτοικοι είναι προκατειλημμένοι απέναντί του λόγω του θρύλου που υπάρχει στην περιοχή. Εκεί πάνω όμως υπάρχει ένα μοναστήρι, αφιερωμένο στην Παναγία, απομονωμένο από τον έξω κόσμο και από τους κατοίκους της απέναντι όχθης, τη Νήσο. Στη Νήσο λοιπόν, θα ζήσουν τρία παιδιά που θα μεγαλώσουν μαζί σαν αδέλφια σχεδόν, σε μια μεγάλη οικογένεια, παράλληλα όμως και έξω από αυτή. Η Θεοδώρα, ο Φίλιππος και η Σαπφώ. Ο Θεός, η επιστήμη και η ισορροπία, η ζωή.

Το βιβλίο αυτό της Θάλειας Κουνούνη είναι η αιώνια διαμάχη ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο, το Θεό και την επιστήμη, την αδελφική αγάπη και τον έρωτα, τη φιλία και την απομάκρυνση από τους ανθρώπους. Είναι ένας ύμνος στις δυνάμεις του ανθρώπου, να αντέξει όλα αυτά που του έφερε ο Θεός, όλα εκείνα που δεν μπόρεσε να λύσει η επιστήμη, όλα όσα κάνουν τη ζωή μας αληθινή.

Τρεις φίλοι, αγαπημένοι σαν αδέλφια μεγαλώνουν μαζί, υπό τη σκέπη της Σωτηρίας που δεν τα ξεχωρίζει και είναι για εκείνη όλα παιδιά της. Τι κι αν γέννησε μόνο το Φίλιππο. Τα κορίτσια της είναι το ίδιο αγαπημένα και ��α κάνει ότι είναι δυνατόν για την ευτυχία τους. Η δύναμη της μάνας, της βιολογικής αλλά και αυτής της καρδιάς, φαίνεται μέσα από αυτό το βιβλίο. Η ανιδιοτέλεια αυτής της αγάπης, αποτυπωμένη στο πρόσωπο της Σωτηρίας, ενός ανθρώπου που πιστεύει στο Θεό και αγαπάει τον συνάνθρωπο. Ενός ανθρώπου που είναι ο συνδετικός κρίκος μιας μεγάλης οικογένειας αλλά και μιας τοπικής κοινωνίας. Πόσα θα κερδίζαμε άραγε σαν άνθρωποι, αν παίρναμε σαν παράδειγμα τις πράξεις και τις συμπεριφορές αυτής της γυναίκας; Μας λέει ουσιαστικά πως η προσήλωση στη θρησκεία δεν είναι απαραίτητα “κακό” πράγμα. Αφήνει ανοιχτούς ορίζοντες και ανοιχτά παράθυρα στον κόσμο. Ο πιστός, αλλά όχι ο φανατισμένος, άνθρωπος, θα ακούσει την άποψη εκείνου που δεν συμφωνεί με το “πίστευε και μη ερεύνα” γιατί απλά θα σεβαστεί την οντότητά του.

Με λόγο που σέβεται τον αναγνώστη, η συγγραφέας μας παραδίδει μέσα από το έργο της, άριστα δομημένους χαρακτήρες, πιστούς στη δημιουργία τους, από την αρχή ως το τέλος. Αυτή και μόνο η συνθήκη είναι αρκετή για να δώσει τη διαφορετική τροπή που παίρνουν τα πράγματα προς το τέλος του βιβλίου, από αυτό που φαινόταν σαν το πιθανό σενάριο εξαρχής. Η αποκάλυψη που γίνεται λίγο πριν το τέλος, κάνει τον αναγνώστη να σκεφτεί πως δεν έπρεπε ποτέ να αμφισβητήσει τους χαρακτήρες όπως τους γνώρισε στην αρχή του βιβλίου.

“Η Παναγία των δελφινιών” είναι ένα διδακτικό ανάγνωσμα. Είναι αυτό που λέμε “τροφή για σκέψη”. Είναι σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία που διεκδικεί επάξια μια θέση σε κάθε βιβλιοθήκη.

[Evdoxia Kolydaki · Rating 5 out of 5]

Θρύλοι και μυστήριο, τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες, εξίσου ενδιαφέροντες και οι τρεις, και η αφήγηση της αλληλένδετης με ακατάλυτους δεσμούς ζωής τους, συνθέτουν ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον μυθιστόρημα, που, κατά τη γνώμη μου, εκφεύγει από τα συνηθισμένα, αφού δεν περιορίζεται μόνο στην εξιστόρηση και την περιγραφή, ως αναγκαίους όρους της λογοτεχνίας, αλλά «μεταδίδει» με μοναδικό τρόπο, «μαθήματα» αγάπης, φιλίας, αυταπάρνησης, θυσίας, πίστης, εμπιστοσύνης, αισθήματα που αποτυπώνονται με ένταση και κυριαρχούν στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου. Θα μπορούσε να είναι ακόμη και εγχειρίδιο για την αναζήτηση της μίας και μοναδικής αλήθειας κάθε ανθρώπου με βάση τα βιώματά του και το περιβάλλον του, την ανατροφή του και την αγάπη που εισπράττει και στη συνέχεια προσφέρει. Αναδεικνύει μέσα από την αφήγηση και τις χρονικές εναλλαγές, σκέψεις και προβληματισμούς που θεωρώ, ότι αφορούν ζητήματα διαχρονικά και αιώνια και κυρίως πανανθρώπινα, για την πίστη και την αμφιβολία, και ως συγγραφικό πλεονέκτημα θεωρώ ότι ακριβώς χάρη στον τρόπο γραφής του, προσεγγίζει τα θέματα αυτά , όχι απλώς ως ένα στοιχείο αναγκαίο της πλοκής, αλλά με ευαισθησία, μέτρο και φιλοσοφική διάθεση, όπως τους αρμόζει.
Ένα απόσπασμα από τις πρώτες σελίδες του, νομίζω ότι είναι αντιπροσωπευτικό της συνέχειας που καλεί τον αναγνώστη να ανακαλύψει.
«Η ιστορία τους κρύβει κάτι πολύτιμο. Αυτό που τους ενώνει είναι κάτι παραπάνω από αγάπη. Υπάρχει στ’ αλήθεια κάτι παραπάνω από την αγάπη ; Κάτι πιο δυνατό ; Ισως όχι. Όμως για να υπάρξει η αγάπη, πρέπει πρώτα να υπάρξει η ζωή. Ή αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν ζωή. Θα σου μιλήσω λοιπόν για τη ζωή τους. Κι αυτό το παραπάνω που ενώνει τη Θεοδώρα, τον Φίλιππο και τη Σαπφώ θα σ΄αφήσει να το ανακαλύψεις μόνος σου. Αλλωστε αυτό είναι μαγεία. Να ανακαλύπτεις, Να εμφανίζεται απρόσμενα μπροστά σου αυτό που αγνοείς».

Τα εύσημα στη συγγραφέα, εύχομαι να είναι πολλά για την υπέροχη «Παναγιά των Δελφινιών», γιατί πραγματικά της αξίζουν, διότι αισθάνθηκα πέραν της αναγνωστικής ικανοποίησης των προσδοκιών μου (και με το παραπάνω), ότι η συγγραφέας με ωριμότητα, οξυδέρκεια και σεβασμό στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης, έθιξε εύστοχα με το θέμα που επέλεξε, την ουσία της προσωπικής πορείας και διαδρομής μας…..αφήνοντας τον κάθε αναγνώστη να αναρωτηθεί και να αποφασίσει……

[Eleftherios Mandalianos · Rating 5 out of 5]

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΔΕΛΦΙΝΙΩΝ είναι το τρίτο κατά σειρά μυθιστόρημα της Θάλειας Κουνούνη που πέφτει στα χέρια μου. Έχοντας δηλώσει την γοητεία που μου εκπέμπει ο τρόπος που γράφει, ήρθε τούτο το βιβλίο που με έκανε να δηλώσω φανατικός θαυμαστής της πένας της. Η Θάλεια Κουνούνη, επιστρέφει στα συγγραφικά δρώμενα το 2015 με ένα βιβλίο αντισυμβατικό θα έλεγα, χωρίς το στοιχείο του έρωτα να υπερτερεί, χωρίς πολλές ανατροπές αλλά με αυτό το κάτι που κατατάσσει το βιβλίο στα αριστουργήματα της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας.

Με λόγο άμεσο, που ρέει ευχάριστα η συγγραφέας πλέκει μια ιστορία από τη γέννηση των ηρώων ως και την 50η περίπου δεκαετία ζωής τους. Με πλήθος καλολογικών στοιχείων και με χρήση έντονου λυρισμού η συγγραφέας σκιαγραφεί γεγονότα, σκέψεις και συναισθήματα που σκοπό δεν έχουν να τέρψουν το αναγνωστικό κοινό, αλλά τελικά να το ψυχαγωγήσουν και να το καθοδηγήσουν σε περισσότερη σκέψη.

Με μαεστρία και ενδιαφέρουσα τεχνική η συγγραφέας παρουσιάζει ένα ένα τα γεγονότα πετυχαίνοντας άριστη ψυχογράφηση χαρακτήρων μια και η αφήγηση αλλάζει συχνά από τριτοπρόσωπη σε πρωτοπρόσωπη και έτσι ο αναγνώστης εισβάλλει κυριολεκτικά στον ψυχισμό και τον εσωτερικό κόσμο των ηρώων.

Οι ανατροπές, αν και αλλάζουν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο ο αναγνώστης φαντάστηκε την πορεία της ιστορίας, λείπουν από το σύνολο του έργου και στο τέλος κάνουν μια εμφάνιση και φέρνουν στη σκέψη του αναγνώστη τα πάνω κάτω εκτοξεύοντας την αγωνία στα ύψη.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΔΕΛΦΙΝΙΩΝ είναι ένα μυθιστόρημα πρωτότυπο και ιδιότυπο. Η συγγραφέας μέσω των ηρώων της μεταφέρει σκέψεις και συναισθήματα που αναγκάζουν τον αναγνώστη να μπει στη διαδικασία της σκέψης, να διευρύνει τους ορίζοντες του και πολλές φορές να αισθανθεί διαφορετικά. Μέσα στο πεσιμιστικό του τέλος είναι ένα αισιόδοξο βιβλίο που ψυχαγωγεί μα και διδάσκει.

Ομολογώ πως είναι ένα μυθιστόρημα το οποίο με δυσκόλεψε, διότι η καριέρα μου σαν αναγνώστης έχει αποδείξει πως ένα βιβλίο των 600 σελίδων το διαβάζω το πολύ σε μια βδομάδα. Το συγκεκριμένο μου πήρε τρεις εβδομάδες να το τελειώσω επειδή πολύ απλά δεν ήθελα να φτάσω στο τέλος του. Ρουφούσα τις λέξεις από το εκάστοτε κεφάλαιο που διάβαζα και έπειτα το έκλεινα με αποτέλεσμα τα τελευταία κεφάλαια να κάνω μέρες να τα ολοκληρώσω, μια και διάβαζα δυο τρεις σελίδες τη μέρα. Σύντομα θα μπω στη διαδικασία μιας δεύτερης και προσεκτικότερης ανάγνωσης για να ξεθάψω περισσότερα διαμάντια.

Ο αναγνώστης βομβαρδίζεται με πλήθος μηνυμάτων σε κάθε σελίδα του συγκεκριμένου μυθιστορήματος. Βρίσκει την τομή ανάμεσα στο θείο και την επιστήμη, στην δύναμη και την αδυναμία, στην αμφιβολία και την πίστη. Με ρεαλισμό και σεβασμό προς τον αναγνώστη η Θάλεια Κουνούνη παρουσιάζει στο αναγνωστικό κοινό ένα βιβλίο που ήρθε να ταράξει τα ύδατα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και να μείνει για χρόνια στην σκέψη των αναγνωστών. Συγχαρητήρια!

[Νεκταρία · Rating 5 out of 5]

Την Θάλεια Κουνούνη την γνώρισα μέσα από τα βιβλία της. Η μοναδικότητα του λόγου της μετατρέπει τις λέξεις σε ταξιδιάρικα πουλιά, τα οποία μας προτρέπουν να τα ακολουθήσουμε .

"Η Παναγία των Δελφινιών " είναι ένα βιβλίο, το οποίο αναδεικνύει την συγγραφική δυνατότητα της Θάλειας με την προσμονή για πολλά ακόμη αριστουργήματα στο μέλλον.

Σαπφώ, Θεοδώρα, Φίλιππος, μία διαφορετική ερωτική ιστορία ! Τρία παιδιά που μεγαλώνουν μαζί στη χερσόνησο της Εύβοιας, την Νήσο. Παρόλο που δεν τους συνδέει κανένας δεσμός αίματος αποκτούν την ίδια μάνα και οι ζωές τους συνδέονται άρρηκτα κατά την παιδική τους ηλικία. Στο πλάι τους, φύλακας άγγελος τους η μητέρα του Φιλίππου! η Σωτηρία. Μία μάνα έξι παιδιών που έχει την ευλογία να αποκτήσει δύο ακόμα.

Τρία παιδιά που έχουν διαφορετικά όνειρα για το μέλλον. Ο Φίλιππος θέλει να γίνει διάσημος και επιτυχημένος γιατρός ξεφεύγοντας από τον ασφυκτικό κλοιό της οικογένειας του. Η Σαπφώ από την άλλη , θέλει να ζήσει στο έπακρο την ζωή της με κάθε τρόπο , ενώ η Θεοδώρα που πάντα είχε μια βαθιά και έμφυτη πίστη στο Θεό νιώθει ότι η ζωή της δεν έχει νόημα αν δεν βρίσκεται κοντά . Έτσι ακολουθεί τα Θεία. Όσο όμως κι αν ονειρεύονται να ζήσουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις , το πεπρωμένο έχει διαγράψει διαφορετική πορεία για εκείνους .

Χρόνια μετά η μικρή Ελισάνθη φέρνει τον Φίλιππο αντιμέτωπο με το παρελθόν και με τα βαθιά κρυμμένα μυστικά τους που δεν αποκαλύπτονται γρήγορα αλλά υφαίνουν κομματάκι - κομματάκι την ανεπανάληπτη ιστορία των ηρώων. Ποιο ρόλο όμως έχει η Ελισάνθη στην ιστορία; Θα καταφέρει να ενώσει τους άλλοτε αχώριστους συντρόφους;

Η Θεοδώρα, η Σαπφώ και ο Φίλιππος μας υπόσχονται συγκλονιστικές στιγμές. Τρία παιδιά τα οποία μεγάλωσαν μαζί και χώρισαν. Τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες, τρεις διαφορετικές επιλογές ζωής, αλλά και οι τρείς έρχονται στο τέλος αντιμέτωποι με όσα δεν έζησαν , πληρώνοντας το τίμημα των επιλογών τους .

Με λόγο άμεσο, που ρέει ευχάριστα η συγγραφέας εισάγει τον αναγνώστη με μαεστρία στον κόσμο των ηρώων, παρουσιάζοντας ένα -ένα τα γεγονότα μιας ζωής 50 χρόνων πετυχαίνοντας έτσι την άριστη ψυχογράφηση τους. Η αφήγηση που αλλάζει συχνά από τρίτο σε πρώτο πρόσωπο αφήνει τον αναγνώστη να εισβάλει στις σκέψεις, στα συναισθήματά και τα διλήμματα των ηρώων, ο οποίος πολλές φορές θα σκεφτεί …. «αν ήμουν εγώ τι θα έκανα;».
Φυσικά, όλα τα συναισθήματα, και οι σκέψεις θέλουν τον χρόνο τους. Η συγγραφέας δεν προσφέρει τις απαντήσεις αμέσως. Τις εκμαιεύει μέσα από τις κινήσεις, και τις πράξεις των πρωταγωνιστών. Οι ανατροπές αν και λείπουν από το σύνολο του έργου εμφανίζονται δυναμικά προς το τέλος του, αλλάζουν εξ ολοκλήρου τον τρόπο με τον οποίο ο αναγνώστης έχει φανταστεί την πορεία της ιστορίας φέρνοντας τα πάνω κάτω και εκτοξεύοντας την αγωνία στα ύψη!

Η Θάλεια Κουνούνη κατάφερε να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μου, μέχρι την τελευταία στιγμή. Δένοντας με μαγευτικό τρόπο και βρίσκοντας την χρυσή τομή θα έλεγα ανάμεσα στη Θρησκεία και τη γνώση, στη μοίρα με το τυχαίο, στο μαγικό με το αληθινό, στην δύναμη με την αδυναμία, στην αμφιβολία και την πίστη , με μετέφερε πλήθος μηνυμάτων σε κάθε σελίδα του μυθιστορήματος. Μου πρόσφερε τη δυνατότητα να σκεφτώ, να αναζητήσω απαντήσεις στα δικά μου ερωτήματα, στις δικές μου αμφιβολίες.

«Η Παναγιά των Δελφινιών» είναι ένα μυθιστόρημα με ρεαλισμό , πρωτότυπο και ιδιότυπο, το οποίο προσφέρει γνώση και βαθύτερα νοήματα . Πάνω από όλα με σεβασμό προς τον αναγνώστη. «Η Παναγιά των Δελφινιών» προσφέρει μία προσωπική εξερεύνηση του εγώ μας. Είναι ένα βιβλίο που σίγουρα θα ταράξει τα ύδατα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, μένοντας χαραγμένο για χρόνια στην σκέψη των αναγνωστών κάτι που κάνει τη Θάλεια Κουνούνη ξεχωριστή στον κύκλο των συγγραφέων.

[Georgette Nanou · Rating 5 out of 5]

Ένα ακόμη υπέροχο ταξίδι και αυτή την φορά στην θάλασσα των δελφινιών έφθασε στο τέλος,γεμάτο εικόνες,συναισθήματα βαθιά και έντονα,σκέψεις,προβληματισμοί και που κράτησε τόσο όσο έπρεπε.Και όλο αυτό μέσα από μία εξαιρετική λογοτεχνική γραφή της κυρίας Κουνούνη.Γραφή που την γνώριζα βασικά,αλλά μέσα από αυτό το έργο της,σέβοντας ακόμη μία φορά τον αναγνώστη,την ανέδειξε και με κατέκτησε περισσότερο.Ένα βιβλίο ιδιαίτερο,θα το χαρακτήριζα φιλοσοφικό ψυχογράφημα,πολυεπίπεδο με μία δυνατή και πρωτότυπη ιστορία.Η γραφή άμμεση με άπειρα στοιχεία,πάμπολλα εκφραστικά μέσα με αναλυτική σκιαγράφηση αληθινών και δυνατών χαρακτήρων και με τους εσωτερικούς μονολόγους,σκιαγράφηση σκέψεων και των διαδραματιζομένων γεγονότων.Η αφήγηση σε τρίτο αλλά και σε πρώτο πρόσωπο προσδίδεται τόσο όμορφα ώστε ο αναγνώστης ταυτίζεται με τον εσωτερικό ψυχικό κόσμο των ηρώων.Υπέροχη δομή με μαγευτικό δέσιμο με τις χρονικές αναδρομές και με τον τρόπο της η συγγραφέας δίνει στον αναγνώστη τροφή για βαθιές σκέψεις και εσωτερικές ανακαλύψεις.Η ανάγνωσή του θέλει προσήλωση και συγκέντρωση με καθαρό πνεύμα από την αρχή ως το τέλος.Δεν είναι εύκολο βιβλίο και ίσως πολλοί δυσκολευτούν και το παρατήσουν στην μέση,αλλά θα χάσουν την διεύρυνση της σκέψης τους και ένα λογοτεχνικό έργο με άπειρα μηνύματα αλλά και προβληματισμούς.Εξάλλου το ανθρώπινο μυαλό επεξεργάζεται πάμπολλες πληροφορίες το δευτερόλεπτο.Ζυγίζει την σημαντικότητα τους και φιλτράρει τα λιγότερα σημαντικά.Και όλα αυτά μέσα από μια ενδιαφέρουσα πλοκή με εξελίξεις γεγονότων,ενοχές κάποιων ηρώων,επιλογές για την θρησκεία,φιλία,έρωτα,επιστήμη αλλά και δεινών υποστηρικτών χωρίς να πάψουν να ερευνούν για την συνέχεια.Η αμφισβήτηση για την πιθανότητα ύπαρξης του Θεού από έναν ήρωα με έκανε να αναρωτηθώ άραγε όποιος αμφισβητεί την ΥΠΑΡΞΗ του ψάχνει μέσα στην καρδιά του για να τον βρεί?Ρωτά τον εαυτό του ότι αν ο Θεός υπάρχει θα ήθελε να τον γνωρίσει?Ο συγκεκριμένος ήρωας έβαλε την θρησκεία έναντι της επιστήμης.Συγχαρητήρια στην κυρία Θάλεια Κουνούνη για το εξαιρετικό λογοτέχνημα-διαμάντι-που μας προσέφερε.Εύχομαι η συνέχεια της συγγραφής της να είναι αντάξια ή και καλύτερη του συγκεκριμένου έργου της.Και σας συνιστώ να μην το προσπεράσετε.