Wim Geysen werpt zich op als spreekbuis voor gezinnen die verlies te verwerken kregen. Op vraag van de vzw Ouders van Verongelukte Kinderen herwerkt hij de originele uitgave van dit boek uit 2004 met extra aandacht voor de broers en zussen van verkeersslachtoffers. In het drama en de onmetelijke pijn over het verlies van een kind worden zij vaak over het hoofd gezien. Ze worden aangestaard op school, kunnen geen vreugde meer vinden in de jeugdbeweging en verliezen hun vertrouwde basis. In Zonder afscheid zet Wim Geysen de broers en zussen centraal, de vele jonge levens die getekend worden door de schier eindeloze lijst verkeersslachtoffers. Wim Geysen is naast auteur ook acteur, muzikant en theatermaker. Hij schreef ettelijke boeken en theaterstukken en liet zich bij het grote publiek opmerken door zijn theatermonoloog Flits! waarin hij de impact van een verkeersongeluk op het jonge leven van een groep vrienden beschrijft.
Als derde boek heb ik "Zonder afscheid" van de auteur Wim Geysen, die tevens ook acteur, theatermaker en zaakvoerder is, gelezen. Het boek bestaat uit verschillende verhalen over jongeren die overleden zijn door een verkeersongeval. Wim gaat langs bij hun achtergebleven gezinsleden en interviewt voornamelijk de broers en zussen, die vaak een beetje vergeten worden tijdens het rouwproces.
Het verhaal van Joren is mij het meest bijgebleven omdat het één van de eerste verhalen in het boek was en mij meteen deed inzien hoe ernstig en verschrikkelijk dit onderwerp is. Ook het gezegde 'verkeerde plaats, verkeerd moment' komt sterk terug in dit verhaal. De twaalfjarige Joren werd omvergereden door een auto op een autoluwe zondag. Op het moment dat een agent het verkeer liet doorrijden stak Joren over. Hij werd geraakt door een auto die 80 km/u reed op een weg waar je zelfs 90 km/u mocht rijden. Na dit ongeval zijn de verkeersregels op deze weg aangepast omdat men besefte dat dit eigenlijk enorm gevaarlijk was, Helaas was het voor Joren al te laat..
Mijn besluit: Het is een hard en zeer aangrijpend boek, zeker omdat het over jongeren gaat die nog een heel leven voor zich hebben. Het heeft me doen inzien hoe breekbaar een mensenleven is en dat we echt moeten genieten van elke seconde.