Το The Fellowship of the Talisman είναι ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα φαντασίας που ξεφεύγει από τις συμβατικές αφηγήσεις του είδους. Και όταν λέμε ξεφεύγει, όσο και εκείνος ο θείος που δεν έβγαινε από τη ντουλάπα όταν έρχονταν επίσκεψη τα ανήψια του. Ο Simak καταφέρνει να δημιουργήσει έναν κόσμο γεμάτο θαυματοποιό μαγεία, αλλά ταυτόχρονα το στοιχείο της δικής του φιλοσοφικής, ήρεμης «pastoral» οπτικής να κυριαρχεί. Προφανώς και η ένταση λ��μπει διά της απουσίας της, ενώ η κλιμάκωση και η αφήγηση είναι σε ρυθμούς replay ή στοπ καρέ (χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα αποτρεπτικό, για Simak μιλάμε).
Οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος είναι ενδιαφέροντες, αν π.χ. βρίσκετε ενδιαφέροντα ένα υδραυλικό γρύλο, ή ένα ποτιστήρι (κάνουν τη δουλειά τους, δηλαδή) και δεν διεκδικούν δάφνες πολυπλοκότητας. Ο κεντρικός ήρωας, ο ιππότης Ντάνκαν (όχι Μακλάουντ, για όνομα) για παράδειγμα δεν είναι αυτός που θα πέσει με το κεφάλι στο στόμα του δράκου (και μετά θα ρωτήσει «ποιον είπαμε ότι πολεμάμε;»), αλλά έχει μια έντονη αίσθηση καθήκοντος. Κάποιοι άλλοι χαρακτήρες έχουν το ενδιαφέρον τους αλλά δυστυχώς δεν τους έγινε η χάρη να αναπτυχθούν σε βαθμό που να γίνουν αριστουργηματικοί (και είναι κρίμα, αλλά είναι μια βασική α πριόρι αποδοχή στα έργα του Simak ότι κανένας χαρακτήρας δε θα επισκιάσει την υπόθεση και το φιλοσοφικό στοχασμό, deal with it).
Είπαμε ότι πρόκειται για fantasy, ναι, έξω λίγο από τα κλασικά νερά του Clifford, και φυσικά, παρά τη χρήση των κλασικών κλισέ του είδους, το αποτέλεσμα χάρη στην ιδιοσυγκρασία του συγγραφέα δεν έχει καμία σχέση με το μέσο «hack’n’slash, burn’em with a fireball» fantasy μυθιστόρημα
Θεωρητικά η ιστορία είναι απλή. Σε ένα μεσαίωνα λίγο διαφορετικό από το δικό μας, ο Ντάνκαν που λέγαμε πρέπει να μεταφέρει ένα πολύτιμο έγγραφο που θα αλλάξει τον κόσμο. Ή έστω ένα μέρος του. Ή την ιστορία. Δεν έχει σημασία, πρέπει να το μεταφέρει. Όπως είπαμε, δε γλιτώνουμε τα κλισέ και συγκροτεί μια ομάδα που έχει μέσα τα πάντα εκτός από Hobbits (ίσως λόγω δικαιωμάτων), ασώματους ιππότες (βλ. και Italo Calvino Il cavaliere inesistente, 1959), υπερφυσικές γυναίκες (δεν εννοώ σε όγκο ή bra cup, με δυνάμεις), άγιοι, ερημίτες, όλοι με skills, holy avenger, +10 power +5 manna, μόνο ο Πόντιος λείπει. Φυσικά, σε ρόλο Σιμάκειων Νάζγκουλ, διάφορα σκοτεινά πλάσματα θέλουν να εμποδίσουν την αποστολή και να μετατρέψουν την ομάδα σε γόμωση πυροσβεστήρα κόνεως.
Σαν άλλη καβαφική Ιθάκη, φυσικά, το Λονδίνο (το εκεί αντίστοιχο του Λονδίνου) δεν έχει να σε δώκει πλούτη, αλλά σου δίνει το ωραίο ταξίδι. Δεν πετάμε δηλαδή δαχτυλίδια σε ηφαίστεια (ή στην άσφαλτο της Πανεπιστημίου τον Ιούλιο), ούτε μπλέκουμε σε μάχες, επελάσεις, βάρβαρους με τσεκούρια και βυζώδεις χυμώδεις παρθένες με μπικίνι, αλλά μαθαίνουμε περισσότερα για τον εαυτό μας, τον κόσμο που μας περιβάλλει και δεν εννοώ δέντρα και ζώα, αλλά "φιλοσοφικότερα" πράγματα, όπως τη γνώση (η οποία αντιπροσωπεύεται εμβληματικά από το χειρόγραφο που μεταφέρει η ομάδα και στο σύμπαν του Simak είναι υπέρτατη αρετή), τη θρησκεία και τις αντιθέσεις ορθολογισμού και ανορθολογικών δεισιδαιμονιών και παραλογισμών, πίστη vs λογική, και τις ανθρώπινες ιδιότητες, δυνατότητες και αδυναμίες (και δεν εννοώ σωματικές). Και, φυσικά, μεγαλώνουμε σε αυτό το ταξίδι καθώς είναι από μόνο του ένα rite of passage, ένα ταξίδι ενηλικίωσης, ωρίμανσης, γνώσης και προσωπικής ανάπτυξης (η οποία, όπως είπαμε, δυστυχώς δεν οδηγεί σε μια εξέλιξη χαρακτήρων που θα μπορούσε να αφήσει εποχή).
Ναι, δεν είναι το The Fellowship of The Ring, αλλά δεν ήταν και πρόθεση του συγγραφέα του να είναι.