თუ შეიძლება ვინმეს "მარადიულად თანამედროვე" ერქვას, ალბათ, ერთ-ერთი გელა ჩარკვიანია. ძალიან საგულისხმო დაკვირვებები, აზრები, იდეები და შეხედულებებია ერთ პატარა წიგნში თავმოყრილი.
პრილიგერირებულობა არ ტეხავს, მაგრამ პრივილეგირებულობით კეკლუცობა ტეხავს. „ჩემთან სტუმრად ელჩი იყო“, “ქეთი მელუასთან ერთად ვიმღერე“, „ლონდონში მიღებაზე ვიყავი“, „ნანა ბიზნეს კლასით ფრენას იყო შეჩვეული“, მე ასეთი ინტელექტუალური ხუმრობა გავაძრე და ვერავინ მიმიხვდა და ა.შ. ამ ყველაფერს აკვეხებს იქ, სადაც თხრობისთვის საკვანძო მნიშვნელობა არ აქვს. კიდევ, ლონდონი, ლონდონი, ლონდონი და ლონდონი. აი, ეს აფუჭებს სხვა მხრივ შესაწყნარებელ წიგნს. + ამას, ამ უსაშველოდ წყვეტილი და დაჩეხილი, ერთმანეთს მიუბმელი მოსაზრებების 30% მაინც არაფრისმთქმელი და სრულიად არარელევანტურია, გნებავთ, self-indulgent. დანარჩენი სწრაფად იკითხება და ეს ამ წიგნის მთავარი ღირსებაა.
"ყველა ტიტული მოვიცილე. დამრჩა ერთი - გელა ჩარკვიანი."
როდესაც ვფიქრობთ განათლებულ, საინტერესო და ღირსეულ პიროვნებაზე საქართველოს უახლოეს წარსულში, შეუძლებელი მგონია, არ გაგვახსენდეს გელა ჩარკვიანი. არადა, კაცმა რომ თქვას, საკმაოდ პროვოკაციული "ბექგრაუნდი" ჰქონდა - კანდიდის შვილი, თავადაც პოლიტიკურად აქტიური, ირაკლი ჩარკვიანის მამა...
ეს არ არის მხატვრული ნაწარმოები. ეს არის "თან საკითხავი" საფიქრალი და ნაფიქრალი მწერლის უბის წიგნაკიდან. ავტორის გამოცდილება, მოგონებები, გრძნობები, ნააზრევი, სხვადასხვა შეხედულება თუ იდეა განხილულია მარტივად და ლაკონიურად (როგორც თავად ამბობს "სათქმელი მოკლედ უნდა თქვა. დიდხანს არ უნდა გაატრაკო"). პასაჟები რიტმულად გაჟღენთილია არისტოკრატული, დახვეწილი იუმორით (ძირითადად) და სევდით (ხანდახან). სასიამოვნოდ და ადვილდ იკითხება. მოუცლელებისთვის კარგია - ჩახედავ, უცებ ჩაამთავრებ ერთ პასაჟს, საქმე გამოგიჩნდება, მიატოვებ, აზრი კი არ გიწყდება - უკვე დამთავრებულია.
"ამ ეტაპზე სამი რამ მართობს ამქვეყნად - ღვინო, დუდუკი და ფილოსოფია."
გელა ჩარკვიანი <3 უცნაური ობსესია მაქვს ამ ოჯახზე ოღონდ სერიოზულად. არ არის ისეთი წიგნი აი ერთხელ, რომ წაიკითხო და გადადო. საინტერესოდ სახალისოა და თუ უფრო ბევრის შეცნობა უნდა ვინმეს მასზე, მის ცხოვრებაზე, ოჯახზე, ნანაზე💌, ან თუნდაც ლონდონზე კარგია
*** მე სულ ვამბობ ხოლმე, სამწუხაროდ, აინშტაინმა, კანტმა, მე და ჩემმა კატამ, დაახლოებით ერთი და იგივე ვიცით ტრანსცენდენტურ სამყაროს შესახებ, ბევრი არაფერი არ ვიცით. მაგრამ ღმერთი არსებობს თუ არა, გადამწყვეტი მნიშვნელობა არ აქვს ჩვენი ეთიკის თვალსაზრისით. ჩვენ უნდა ვირწმუნოთ ღმერთი ამ თვალსაზრისით (ამ აპლიკაციას კიდევ ვერ დავუმუღამე ;დ არ ვიცი მეორეჯერ, რომ გადავიკითხე როგორ შევცვალო)
ძალიან ბევრი აზრი, იდეა და შეკითხვა ძალიან ნაცნობი და გასაგებია... და განსაკუთრებით ასწორებს ამ ძალიან ნაცნობ რამეებს ესეთი ადამიანი რომ წერს. რა თქმა უნდა მე ვინ ვარ რომ პასუხები ვიცოდე, მაგრამ მის რამდენიმე შეკითხვაზე პასუხი სად იღება - ეგ კი ვიცი :)
საინტერესო ადამიანის საინტერესო, მხიარული, ირონიული, სევდიანი, ფილოსოფიური ჩანაწერები. რატომღაც მეგონა, რომ გელა უფრო მეტს დაწერდა ირაკლიზე, ეს პერსპექტივიზმის ამბავია - გელა, როგორც ირაკლის მამა. არადა, ირაკლი აღარაა, გელა ჯერ ისევაა და უძლებს. ნეტავ ეს <გაძლება> გენეტიკურია? ალბათ უფრო ზოგად-ადამიანური. მამაც და შვილიც მარტოობას უძლებს, მაგრამ ეს განსხვავებული სიმარტოვეებია. იმედია, მალე წავიკითხავ "ნაცნობ ქიმერათა ფერხულს" , რომლის დაწერასაც ამ წიგნის ბოლოსკენ აანონსებს გელა ჩარკვიანი და, რომელიც უკვე გამოცემულია.
სხვადასხვა დროს, განსხვავებულ გარემოში განცდილ ემოციებს და განსხვავებულ თემაზე გაკეთებულ ჩანაწერებს რო წიგნად მოუყრი თავს ზუსტად ეგ ამბავია. ამოკითხავთ გელა ჩარკვიანის დამოკიდებულებას როგორც მისი კატის შესახებ, ასევე მუსიკაზე, თავისუფლებაზე, ღირსებაზე, ლონდონზე, მის მეუღლეზე და სხვა მრავალზე. სხაპასხუპით წასაკითხია. მზესუმზირა