Κατέβηκα στον Πειραιά, άφησα το αυτοκίνητο , ανέβηκα στο καράβι, κατέβηκα στην καμπίνα, άφησα τις βαλίτσες κι ανέβηκα στο κατάστρωμα για να χαρώ τη θέα. Το υπερωκεάνιο θα ξεκινούσε σε μισή ώρα. Προς το παρόν η μόνη θέα που είχα ήταν το Τελωνείο του Πειραιά, αλλά αυτό δεν είχε σημασία. Ένιωθα σπουδαία, όταν ένας καμαρότος ήρθε και στάθηκε μπροστά μου. - "Τι κάνετε εδώ;" με ρώτησε - "Ρηλάξ", είπα.
Θα έβαζα πέντε αστέρια επειδή μου αρέσει η πένα του Γερμανού, αλλά οι ιστορίες με το θείο Ακύλα δεν ταιριάζουν στο γενικότερο εύθυμο ύφος του βιβλίου, που πρέπει να πω ότι ξεκινάει πολύ δυνατά, αλλά στην πορεία το χάνει.
Κάποιες από τις ιστορίες είναι ενδιαφέρουσες αλλά οι τελευταίες δεν μου άρεσαν. Είναι πολύ ενδιαφέρον πως κάποια από τα πράγματα που ενοχλούσαν τότε όπως κακή ποιότητα του αέρα στις πόλεις, μολυσμένες τροφες, άγχος τα συζητάμε 60 χρόνια μετά. Είναι μια ενδιαφέρουσα μελέτη της ελληνικής πραγματικότητας πριν από 60 χρόνια και τι απασχολούσε τον Έλληνα αλλά μέχρι εκεί. Σε κάποιες ιστορίες γελάς, κάποιες δεν τις καταλαβαίνεις, κάποιες είναι αδιάφορες.
Η συλλογή διηγημάτων "Ρηλάξ! και άλλες ιστορίες" του Φρέντυ Γερμανού μας μεταφέρει σε διάφορα μικρά, καθημερινά σκηνικά, μέσα από τα μάτια του δημοσιογράφου/παρατηρητή. Το κεντρικό διήγημα, "Ρηλάξ!", μιλάει για ένα ταξίδι με πλοίο και τη συνάντηση με έναν καμαρότο, εστιάζοντας στην ανάγκη του ανθρώπου για ξεκούραση και ηρεμία μέσα στην τρέλα της ζωής. Άλλες ιστορίες καλύπτουν θέματα όπως οι ανθρώπινες σχέσεις, οι μικρές παραξενιές της ζωής και οι στιγμές που μας κάνουν να σταματάμε και να σκεφτόμαστε. Ουσιαστικά, κάθε ιστορία είναι μια μικρή, αυτοτελής παρατήρηση της ελληνικής πραγματικότητας, γραμμένη με έναν ανάλαφρο, χιουμοριστικό τόνο, που όμως κρύβει πίσω του μια πιο βαθιά ματιά στα πράγματα. Δεν υπάρχει μια κεντρική πλοκή που να ενώνει τα πάντα, παρά μόνο η διάθεση του συγγραφέα να μοιραστεί στιγμιότυπα και σκέψεις. Τα κείμενα αυτά ψάχνουν να βρουν την ομορφιά και το νόημα στις απλές στιγμές. Ο συγγραφέας ρίχνει φως στις ανθρώπινες παραξενιές και τις ανάγκες μας. Μιλάει για την ανάγκη να πατάμε "φρένο" στη ζωή και να απολαμβάνουμε το τώρα. Τα μηνύματα είναι θετικά, αν και μερικές φορές μένουν στην επιφάνεια. Ο Γερμανός γράφει απλά και άμεσα. Η γλώσσα ρέει φυσικά και τα κείμενα διαβάζονται γρήγορα. Το χιούμορ είναι παρόν, αν και κάπως παλιομοδίτικο ίσως για κάποιους. Το ύφος είναι ευχάριστο, αλλά χωρίς να προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο λογοτεχνικά. Οι χαρακτήρες είναι καθημερινοί άνθρωποι – επιβάτες, υπηρέτες, γνωστοί. Είναι συμπαθείς, αλλά δεν υπάρχει το βάθος που θα βρούμε σε ένα μυθιστόρημα. Λειτουργούν κυρίως για να περάσουν το μήνυμα της κάθε ιστορίας. Συνολικά, μιλάμε για μια χαλαρή ανάγνωση. Θα περάσετε ευχάριστα τον χρόνο σας, ειδικά αν σας αρέσει το στυλ του Γερμανού. Δεν θα σας καθηλώσει, αλλά είναι μια καλή επιλογή για ένα διάλειμμα.
Η ιστορία με το καφέ που δημοσιεύτηκε το 1978 όταν η τιμή του αυξήθηκε 45% , τρομερά επίκαιρη !!!