What do you think?
Rate this book
Het kankerkampioenschap voor junioren
'Deze ziekte gun ik niemand, en dus ook mezelf niet. Mijn chemokuren gaan vandaag beginnen en ik zie de komende tijd als een treinrit. Over acht maanden eindigt de reis. Ik rijd rustig mee, en uiteindelijk stap ik uit. Genezen. Vrij. En ik beloof jullie nu alvast: dan gaan we feesten.'
Max is vijftien als ontdekt wordt dat hij kanker heeft. Vanaf dat moment springt hij in de strijdhouding: dit gaat hij overleven. Hoe hem dat lukt vertelt hij in dit boek - alsof hij tegenover je zit. Max' verhaal is grappig, maar ook intiem en eerlijk. Hij neemt je mee naar feesten en chemokuren, naar het voetbalveld en naar de stilte van de nacht.
Of, zoals Max zelf zegt: 'Er komt bloed in voor en het gaat flink stinken. Maar er is ook vriendschap en liefde en zo. Ik vertel het hele verhaal, ik
vertel alles wat er gebeurd is. Ik weet nu dat dat belangrijk is.'
Max is vijftien als ontdekt wordt dat hij kanker heeft. Vanaf dat moment springt hij in de strijdhouding: dit gaat hij overleven. Hoe hem dat lukt vertelt hij in dit boek - alsof hij tegenover je zit. Max' verhaal is grappig, maar ook intiem en eerlijk. Hij neemt je mee naar feesten en chemokuren, naar het voetbalveld en naar de stilte van de nacht.
Of, zoals Max zelf zegt: 'Er komt bloed in voor en het gaat flink stinken. Maar er is ook vriendschap en liefde en zo. Ik vertel het hele verhaal, ik
vertel alles wat er gebeurd is. Ik weet nu dat dat belangrijk is.'
- GenresYoung Adult
216 pages, Paperback
First published April 1, 2015
3 people are currently reading
50 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 26 of 26 reviews
August 19, 2022
4 sterren - Nederlandse paperback
Recensie volgt later.
Recensie volgt later.
May 11, 2016
Is een erg goed boek. Hoe het mij beviel: cijfer 7.
Lees deze en meer minirecensies ook op mijn blog: https://femkel33st.wordpress.com/2016...
Max is vijftien als ontdekt wordt dat hij kanker heeft. Vanaf dat moment springt hij in de strijdhouding: dit gaat hij overleven. Hoe hem dat lukt vertelt hij in dit boek. Het verhaal is gebaseerd op het levensverhaal van Roy Looman (nu 20 jaar) die op zijn vijftiende kanker kreeg.
Realistisch verhaal. Persoonlijk verteld, alsof hij tegenover je zit. Heftig, maar toegankelijk: snel en to the point. Een bijzonder boek over leven met kanker van een strijdende puber, dat is inspirerend.
Lees deze en meer minirecensies ook op mijn blog: https://femkel33st.wordpress.com/2016...
Max is vijftien als ontdekt wordt dat hij kanker heeft. Vanaf dat moment springt hij in de strijdhouding: dit gaat hij overleven. Hoe hem dat lukt vertelt hij in dit boek. Het verhaal is gebaseerd op het levensverhaal van Roy Looman (nu 20 jaar) die op zijn vijftiende kanker kreeg.
Realistisch verhaal. Persoonlijk verteld, alsof hij tegenover je zit. Heftig, maar toegankelijk: snel en to the point. Een bijzonder boek over leven met kanker van een strijdende puber, dat is inspirerend.
May 27, 2025
Mooi geschreven YA-roman. Soms wel iets te beeldend voor M3, maar het sloot wel goed aan bij de belevingswereld van de leerling.
May 21, 2023
Goed kinderboek, mooi geschreven!
August 30, 2015
Een mooi, realistisch boek over wat er met je gebeurt als je kanker krijgt. Het verhaal is opgeschreven door Edward van de Vendel (die mooie stilistische dingen doet in het boek, zoals de kleine onderbrekingen die vaak zorgen voor een glimlach - maar het is niet zo mooi geschreven als andere werken zoals Bluegrassliefde of Geluksvinder), maar het verhaal wordt verteld door een Roy. Het is zijn levensverhaal en zijn kracht is wat dit boek zo inspirerend maakt. Heel anders dan andere boeken over kanker, zoals Achtste groepers huilen niet, Dit is geen dagboek of Een weeffout in onze sterren - deels omdat deze hoofdpersoon het overleeft, maar ook omdat je hier enkel het verslag van de ziekte leest. Het doet daarom minderen met je dan bovengenoemde boeken, maar toch kun je goed meeleven met Max/Bob. Een aanrader.
October 17, 2015
Edward vd Vendel bewijst hier opnieuw dat hij bij de beste Nederlandse jeugdschrijvers van dit moment hoort.
Max (Roy Looman) vertelt wat er allemaal met hem gebeurt vanaf het moment dat hij te horen krijgt dat hij lymfklierkanker heeft. Zonder sentimenteel gedoe, met vaak humoristische commentaren van Max op zijn eigen verhaal en met uitspraken als ' Dit is het ziekste spelletje dat ik ooit heb gespeeld - maar ik kan ongelooflijk slecht tegen mijn verlies, dus ga ik niet dood. Dan weet je dat alvast.' word je meegenomen in de tijd en de strijd die Max voor de kiezen krijgt.
Voor liefhebbers van waargebeurde verhalen en voor de liefhebbers van prachtige, krachtige taal. Vanaf 12 jaar.
Max (Roy Looman) vertelt wat er allemaal met hem gebeurt vanaf het moment dat hij te horen krijgt dat hij lymfklierkanker heeft. Zonder sentimenteel gedoe, met vaak humoristische commentaren van Max op zijn eigen verhaal en met uitspraken als ' Dit is het ziekste spelletje dat ik ooit heb gespeeld - maar ik kan ongelooflijk slecht tegen mijn verlies, dus ga ik niet dood. Dan weet je dat alvast.' word je meegenomen in de tijd en de strijd die Max voor de kiezen krijgt.
Voor liefhebbers van waargebeurde verhalen en voor de liefhebbers van prachtige, krachtige taal. Vanaf 12 jaar.
August 7, 2015
Meer een uitgesponnen waargebeurd verhaal (zoals ze wel eens in de Libelle en de Flair staan) dan een knappe roman. Maar wel een waargebeurd verhaal dat bovengemiddeld goed geformuleerd is. Wat kan Edward van de Vendel schrijven. Wat een vaart, wat een stijl.
August 7, 2016
3,5/5 Ik vond het een zeer goed verhaal en het heeft zeker mijn blik verruimd. Het pakte me zeker, maar het was niet zo heel goed geschreven. Wat ik jammer vind.
June 14, 2022
Max ist erst fünfzehn, als bei ihm Lymphknotenkrebs diagnostiziert wird. Obwohl er in seinem Alter eigentlich andere Probleme haben sollte, stellt er sich seiner Krankheit und beginnt den Kampf gegen den Krebs, den er auch gewinnt. Aber obwohl jetzt eigentlich alles wieder in Ordnung sein sollte, erkrankt er an noch einer anderen Krankheit. Schafft Max auch diesen Kampf?
Das Buch ist mit seinen 200 Seiten ja relativ dünn, also habe ich mir schon gedacht, dass ich es schnell gelesen haben werde. So war es dann auch, denn ich konnte das Buch prima in einem Rutsch durch gelesen. Der Schreibstil ist flüssig und lässt sich daher zügig lesen.
Max ist in der Pubertät und sein Leben besteht nur aus Fußball, Schule, seinem Nebenjob im Supermarkt und feiern mit seinen Freunden. Dabei wirft er natürlich auch den einen oder anderen Blick auf Mädchen. Als er dann mit seiner Diagnose konfrontiert wird, verhält er sich wirklich bemerkenswert. Natürlich ist er erst einmal geschockt und auch während der Chemo-Therapie hat er die einen oder anderen Zusammenbrüche, aber wer hätte das in seiner Situation nicht? Ich finde, er ist schon ziemlich gut an die Sache heran gegangen, hat von Anfang an daran geglaubt, dass er den Krebs besiegen kann und ist mit einer entsprechenden Kampfhaltung an das Ganze heran gegangen. Das fand ich echt beeindruckend, zumal ich immer im Hinterkopf hatte, dass diese Geschichte auf einer wahren Begebenheit beruht.
Ich habe schon einige Bücher gelesen, in denen es um die verschiedensten Krankheiten ging – oft auch um Krebs – aber die gewünschten Emotionen sind in diesem Buch leider nicht so ganz übergesprungen. Ich bin also eher mit einer distanzierten Sichtweise durch das Buch gegangen und konnte nicht so richtig mitfühlen, wie ich es mir gewünscht hätte.
Der zweite Teil des Buches hat mir leider nicht so gut gefallen. Max hat den Krebs besiegt und versucht nun sein Leben ganz normal weiter zu leben, wie vor der Diagnose. Auch wenn er sehr motiviert ist und gut an die Sache heran geht, gelingt es ihm nicht so gut und schließlich erkrankt er auch noch an Panikattacken und Depressionen. Dieser Teil war mir leider viel zu schwammig und ungenau. Man hätte vielleicht noch ein bisschen besser darauf eingehen können, wie auch auf die vorherige Erkrankung. Den Teil fand ich wiederum sehr informativ und interessant.
Nichtsdestotrotz ziehe ich meinen Hut vor Roy Looman, der an diesem Buch mitgewirkt hat, denn es ist seine Geschichte, die hier erzählt hat und er kann wirklich stolz auf sich sein, was er alles geschafft hat.
Ich empfehle dieses Buch trotzdem gerne weiter, denn es ist ein gutes, durchschnittliches Jugendbuch, auf einer wahren Begebenheit und da es auch kein großer Wälzer ist, verschwendet man nicht seine Zeit und kann sich auch gut auf die Geschichte einlassen.
Das Buch ist mit seinen 200 Seiten ja relativ dünn, also habe ich mir schon gedacht, dass ich es schnell gelesen haben werde. So war es dann auch, denn ich konnte das Buch prima in einem Rutsch durch gelesen. Der Schreibstil ist flüssig und lässt sich daher zügig lesen.
Max ist in der Pubertät und sein Leben besteht nur aus Fußball, Schule, seinem Nebenjob im Supermarkt und feiern mit seinen Freunden. Dabei wirft er natürlich auch den einen oder anderen Blick auf Mädchen. Als er dann mit seiner Diagnose konfrontiert wird, verhält er sich wirklich bemerkenswert. Natürlich ist er erst einmal geschockt und auch während der Chemo-Therapie hat er die einen oder anderen Zusammenbrüche, aber wer hätte das in seiner Situation nicht? Ich finde, er ist schon ziemlich gut an die Sache heran gegangen, hat von Anfang an daran geglaubt, dass er den Krebs besiegen kann und ist mit einer entsprechenden Kampfhaltung an das Ganze heran gegangen. Das fand ich echt beeindruckend, zumal ich immer im Hinterkopf hatte, dass diese Geschichte auf einer wahren Begebenheit beruht.
Ich habe schon einige Bücher gelesen, in denen es um die verschiedensten Krankheiten ging – oft auch um Krebs – aber die gewünschten Emotionen sind in diesem Buch leider nicht so ganz übergesprungen. Ich bin also eher mit einer distanzierten Sichtweise durch das Buch gegangen und konnte nicht so richtig mitfühlen, wie ich es mir gewünscht hätte.
Der zweite Teil des Buches hat mir leider nicht so gut gefallen. Max hat den Krebs besiegt und versucht nun sein Leben ganz normal weiter zu leben, wie vor der Diagnose. Auch wenn er sehr motiviert ist und gut an die Sache heran geht, gelingt es ihm nicht so gut und schließlich erkrankt er auch noch an Panikattacken und Depressionen. Dieser Teil war mir leider viel zu schwammig und ungenau. Man hätte vielleicht noch ein bisschen besser darauf eingehen können, wie auch auf die vorherige Erkrankung. Den Teil fand ich wiederum sehr informativ und interessant.
Nichtsdestotrotz ziehe ich meinen Hut vor Roy Looman, der an diesem Buch mitgewirkt hat, denn es ist seine Geschichte, die hier erzählt hat und er kann wirklich stolz auf sich sein, was er alles geschafft hat.
Ich empfehle dieses Buch trotzdem gerne weiter, denn es ist ein gutes, durchschnittliches Jugendbuch, auf einer wahren Begebenheit und da es auch kein großer Wälzer ist, verschwendet man nicht seine Zeit und kann sich auch gut auf die Geschichte einlassen.
September 14, 2024
Ik koos Het kankerkampioenschap voor Junioren omdat het onderwerp me persoonlijk raakte. Mijn moeder heeft zelf kanker gehad, en dat maakte het verhaal voor mij meteen heel relevant en dichtbij. Het boek voldeed zeker aan mijn verwachtingen, hoewel ik moet toegeven dat de laatste honderd bladzijden wat minder sterk waren in vergelijking met de rest van het verhaal.
Het personage waar ik het meeste sympathie voor had, was Max, de hoofdpersoon. Zijn verhaal stond centraal, en het feit dat hij kanker had, maakte het voor mij des te aangrijpender. Ik herkende ook veel van de dingen die in het boek gebeuren. Toen mijn moeder voor het eerst te horen kreeg dat ze kanker had, was iedereen in shock en wisten we niet hoe we moesten reageren. Dat moment van niet-weten en de angst om iemand te verliezen, blijft het moeilijkste deel van zo’n ervaring.
Het verhaal voelt best geloofwaardig aan. Het gaat immers over een ziekte als kanker, iets waar je niet omheen kunt. Het is moeilijk voor te stellen hoe je over zoiets zou kunnen liegen. Wat ik mooi vond, is dat het boek een andere kant laat zien: niet hoe het voelt als je moeder kanker heeft, maar hoe het is als je zoon kanker heeft. Dat perspectief was nieuw voor mij en maakte het verhaal des te krachtiger.
Het kankerkampioenschap voor Junioren is een aangrijpend verhaal dat voor iedereen die met kanker te maken heeft gehad, heel herkenbaar kan zijn. Hoewel niet elk deel even sterk is, vond ik het boek zeker de moeite waard.
Het personage waar ik het meeste sympathie voor had, was Max, de hoofdpersoon. Zijn verhaal stond centraal, en het feit dat hij kanker had, maakte het voor mij des te aangrijpender. Ik herkende ook veel van de dingen die in het boek gebeuren. Toen mijn moeder voor het eerst te horen kreeg dat ze kanker had, was iedereen in shock en wisten we niet hoe we moesten reageren. Dat moment van niet-weten en de angst om iemand te verliezen, blijft het moeilijkste deel van zo’n ervaring.
Het verhaal voelt best geloofwaardig aan. Het gaat immers over een ziekte als kanker, iets waar je niet omheen kunt. Het is moeilijk voor te stellen hoe je over zoiets zou kunnen liegen. Wat ik mooi vond, is dat het boek een andere kant laat zien: niet hoe het voelt als je moeder kanker heeft, maar hoe het is als je zoon kanker heeft. Dat perspectief was nieuw voor mij en maakte het verhaal des te krachtiger.
Het kankerkampioenschap voor Junioren is een aangrijpend verhaal dat voor iedereen die met kanker te maken heeft gehad, heel herkenbaar kan zijn. Hoewel niet elk deel even sterk is, vond ik het boek zeker de moeite waard.
November 5, 2016
Auf "Krebsmeisterschaft für Anfänger" wäre ich ohne die liebe Lea von Liberiarium wohl nie gestoßen. Nachdem ich auf der Frankfurter Buchmesse Edward van de Vendel kurz die Hand schütteln durfte und Lea kaum mehr aufgehört hat, von dem Buch zu schwärmen ist es noch am selben Abend in meinen Warenkorb gewandert und nun hatte ich endlich die Gelegenheit, es zu lesen.
Edward van de Vendel erzählt die Geschichte des Jungen Max, bei dem mit gerade einmal 15 Jahren Lymphknotenkrebs diagnostiziert wird. Während diese grauenvolle Nachricht manch anderen den Lebensmut genommen hätte, ist Max noch nicht dazu bereit, sein Leben aufzugeben - zumindest nicht kampflos. Also krempelt er die Ärmel hoch, ballt die Hände zu Fäusten und macht sich kampfbereit; macht sich bereit für das Duell seines Lebens. Er gegen den Krebs, ein Kampf, den nur einer von beiden gewinnen kann. Aus seiner Krankheit, den vielen Krankenhausbesuchen und der kräftezehrenden Chemotherapie macht er kurzerhand seine ganz persönliche Krebsmeisterschaft. Max sagt von sich selbst, dass er ein schlechter Verlierer ist - kein Wunder also, dass er alles daran tut, diese Meisterschaft zu gewinnen.
Geschrieben von Edward van de Vendel erzählt "Krebsmeisterschaft für Anfänger" eigentlich die Geschichte von Roy Looman. Roy ist Max und Max ist Roy. Keine der Szenen in diesem Buch ist fiktiv; nichts ist ausgedacht - dieses Buch ist eine wahre Geschichte, die Geschichte von Roy, der gemeinsam mit Edward van de Vendel an diesem Werk gearbeitet und seinen harten Kampf gegen diese Krankheit aufs Papier gebracht hat.
Geschrieben ist das Buch ähnlich wie ein Tagebuch, ein reiner Fließtext. Es fühlt sich also tatsächlich so an, als bekäme man die Geschichte gerade live erzählt von niemand Geringerem als Max/Roy höchstpersönlich. Die Geschichte ist mithin aus Max' Sicht geschrieben, als hätte er sich einfach alles von der Seele geschrieben; als hätte er einfach drauf los geschrieben und erst wieder aufgehört, als seine Krebsmeisterschaft vorüber war.
Der Erzählstil und somit auch die Sprache sind sehr jugendlich. Max war zu diesem Zeitpunkt gerade einmal 15 Jahre alt und da das Buch aus seiner Sicht geschrieben ist und sich tatsächlich wie eine Art Tagebuch liest, empfand ich dies als sehr passend. Jeder von uns hat bestimmt schon mal einen Tagebucheintrag verfasst und jeder weiß, dass man dabei nicht immer auf die Sprache achtet. Diese Tatsache hat dem Ganzen noch ein wenig mehr Echtheit verlieren. Das Buch war authentisch und so emotional, dass ich bei bestimmten Situationen vereinzelte Tränen nicht unterdrücken konnte. Um es mit Max' Worten - zumindest sinngemäß - auszudrücken: dieses Buch hat mich berührt, sehr sogar, denn ich hatte Tränen in den Augen, daher muss es so gewesen sein.
Max' Geschichte trifft einfach mitten ins Herz. Dadurch, dass die Geschichte ein reiner Fließtext ist, sprich, ohne Kapitel, wusste man irgendwie nie so richtig, wann man aufhören sollte zu lesen - was letztendlich dazu geführt hat, dass ich das Buch auf einer dreistündigen Zugfahrt - bis auf die ersten 50 Seiten - in einem Rutsch durchgelesen habe. Die Seiten flogen nur so dahin, eine nach der anderen und selbst wenn ich es gewollt hätte, ich konnte es einfach nicht aus den Händen legen.
Jetzt fragen sich sicher einige von euch: Ist das Buch denn wirklich so traurig? Viele mögen diese Thematik vielleicht nicht, können oder möchten sich nicht damit befassen weil sie solche Sachen nur schwer verarbeiten können oder sie womöglich sogar an etwas erinnert, was sie vergessen möchten. Eine Freundin von mir zum Beispiel kann solche Bücher einfach nicht lesen, weil sie ihren Vater selbst an diese schreckliche Krankheit verloren hat. Aber dennoch kann ich euch versprechen, dieses Buch ist nicht einfach nur traurig. Es macht einen nicht manisch depressiv und verleiht einem auch nicht dieses beklemmende Gefühl das man bekommt, wenn man über den Tod spricht oder darüber nachdenkt. Ja, es geht um eine schreckliche Krankheit und eventuell auch um den Tod, aber das hier ist kein John Green Buch - kein Buch, bei dem man bei jeder neuen Seite in ein unermessliches Schluchzen verfällt. Dieses Buch ist auch lustig, sehr lustig sogar - dank Max' grandiosem Humor und seiner Erzählweise. Auch seine großartigen Freunde haben es immer wieder geschafft, mir ein Lächeln auf die Lippen zu zaubern.
Also ja, das Buch ist traurig, doch es ist ebenso lustig und sprudelt nur so vor Lebensenergie und -freude. Insbesondere die Darstellung der Behandlungen, des Krankheitsverlaufs und auch der Panikattacken und Angstzustände waren so echt und real, dass es mir regelrecht Gänsehaut verursachte.
Alles an dieser Geschichte - auch die Charaktere - wirkt so echt, weil es eben alles echt ist. Es ist ein sehr emotionales, aber auch wundervolles Lesevergnügen, das ich wirklich jedem nur ans Herz legen möchte, sofern er sich auf eine solche Thematik einlassen kann/möchte. Dieses Buch lässt einem klar werden, dass man einfach nie den Mut verlieren; nie aufgeben darf, ganz gleich welche Steine einem in den Weg gelegt werden. Max hat es bewiesen, es lohnt sich einfach immer zu kämpfen. Und jetzt freue ich mich auch schon auf die anderen Bücher des Autors - von denen ich bereits zwei Stück bestellt habe, die nur darauf warten, endlich gelesen zu werden! Dieses Buch ist eine absolute Herzensempfehlung.
Edward van de Vendel erzählt die Geschichte des Jungen Max, bei dem mit gerade einmal 15 Jahren Lymphknotenkrebs diagnostiziert wird. Während diese grauenvolle Nachricht manch anderen den Lebensmut genommen hätte, ist Max noch nicht dazu bereit, sein Leben aufzugeben - zumindest nicht kampflos. Also krempelt er die Ärmel hoch, ballt die Hände zu Fäusten und macht sich kampfbereit; macht sich bereit für das Duell seines Lebens. Er gegen den Krebs, ein Kampf, den nur einer von beiden gewinnen kann. Aus seiner Krankheit, den vielen Krankenhausbesuchen und der kräftezehrenden Chemotherapie macht er kurzerhand seine ganz persönliche Krebsmeisterschaft. Max sagt von sich selbst, dass er ein schlechter Verlierer ist - kein Wunder also, dass er alles daran tut, diese Meisterschaft zu gewinnen.
Geschrieben von Edward van de Vendel erzählt "Krebsmeisterschaft für Anfänger" eigentlich die Geschichte von Roy Looman. Roy ist Max und Max ist Roy. Keine der Szenen in diesem Buch ist fiktiv; nichts ist ausgedacht - dieses Buch ist eine wahre Geschichte, die Geschichte von Roy, der gemeinsam mit Edward van de Vendel an diesem Werk gearbeitet und seinen harten Kampf gegen diese Krankheit aufs Papier gebracht hat.
Geschrieben ist das Buch ähnlich wie ein Tagebuch, ein reiner Fließtext. Es fühlt sich also tatsächlich so an, als bekäme man die Geschichte gerade live erzählt von niemand Geringerem als Max/Roy höchstpersönlich. Die Geschichte ist mithin aus Max' Sicht geschrieben, als hätte er sich einfach alles von der Seele geschrieben; als hätte er einfach drauf los geschrieben und erst wieder aufgehört, als seine Krebsmeisterschaft vorüber war.
Der Erzählstil und somit auch die Sprache sind sehr jugendlich. Max war zu diesem Zeitpunkt gerade einmal 15 Jahre alt und da das Buch aus seiner Sicht geschrieben ist und sich tatsächlich wie eine Art Tagebuch liest, empfand ich dies als sehr passend. Jeder von uns hat bestimmt schon mal einen Tagebucheintrag verfasst und jeder weiß, dass man dabei nicht immer auf die Sprache achtet. Diese Tatsache hat dem Ganzen noch ein wenig mehr Echtheit verlieren. Das Buch war authentisch und so emotional, dass ich bei bestimmten Situationen vereinzelte Tränen nicht unterdrücken konnte. Um es mit Max' Worten - zumindest sinngemäß - auszudrücken: dieses Buch hat mich berührt, sehr sogar, denn ich hatte Tränen in den Augen, daher muss es so gewesen sein.
Max' Geschichte trifft einfach mitten ins Herz. Dadurch, dass die Geschichte ein reiner Fließtext ist, sprich, ohne Kapitel, wusste man irgendwie nie so richtig, wann man aufhören sollte zu lesen - was letztendlich dazu geführt hat, dass ich das Buch auf einer dreistündigen Zugfahrt - bis auf die ersten 50 Seiten - in einem Rutsch durchgelesen habe. Die Seiten flogen nur so dahin, eine nach der anderen und selbst wenn ich es gewollt hätte, ich konnte es einfach nicht aus den Händen legen.
Jetzt fragen sich sicher einige von euch: Ist das Buch denn wirklich so traurig? Viele mögen diese Thematik vielleicht nicht, können oder möchten sich nicht damit befassen weil sie solche Sachen nur schwer verarbeiten können oder sie womöglich sogar an etwas erinnert, was sie vergessen möchten. Eine Freundin von mir zum Beispiel kann solche Bücher einfach nicht lesen, weil sie ihren Vater selbst an diese schreckliche Krankheit verloren hat. Aber dennoch kann ich euch versprechen, dieses Buch ist nicht einfach nur traurig. Es macht einen nicht manisch depressiv und verleiht einem auch nicht dieses beklemmende Gefühl das man bekommt, wenn man über den Tod spricht oder darüber nachdenkt. Ja, es geht um eine schreckliche Krankheit und eventuell auch um den Tod, aber das hier ist kein John Green Buch - kein Buch, bei dem man bei jeder neuen Seite in ein unermessliches Schluchzen verfällt. Dieses Buch ist auch lustig, sehr lustig sogar - dank Max' grandiosem Humor und seiner Erzählweise. Auch seine großartigen Freunde haben es immer wieder geschafft, mir ein Lächeln auf die Lippen zu zaubern.
Also ja, das Buch ist traurig, doch es ist ebenso lustig und sprudelt nur so vor Lebensenergie und -freude. Insbesondere die Darstellung der Behandlungen, des Krankheitsverlaufs und auch der Panikattacken und Angstzustände waren so echt und real, dass es mir regelrecht Gänsehaut verursachte.
Alles an dieser Geschichte - auch die Charaktere - wirkt so echt, weil es eben alles echt ist. Es ist ein sehr emotionales, aber auch wundervolles Lesevergnügen, das ich wirklich jedem nur ans Herz legen möchte, sofern er sich auf eine solche Thematik einlassen kann/möchte. Dieses Buch lässt einem klar werden, dass man einfach nie den Mut verlieren; nie aufgeben darf, ganz gleich welche Steine einem in den Weg gelegt werden. Max hat es bewiesen, es lohnt sich einfach immer zu kämpfen. Und jetzt freue ich mich auch schon auf die anderen Bücher des Autors - von denen ich bereits zwei Stück bestellt habe, die nur darauf warten, endlich gelesen zu werden! Dieses Buch ist eine absolute Herzensempfehlung.
December 23, 2021
Hoewel dit een boek is voor young adults heb ik er als vijftiger enorm van genoten.
Het boek is volledig gebaseerd op waargebeurde feiten.
Een vijftienjarige jongen krijgt te horen dat hij kanker heeft en heel zijn strijd, alsook de strijd van heel zijn gezin, vrienden,.. wordt op een rauwe maar vaak ook humoristische wijze beschreven.
Het boek is volledig gebaseerd op waargebeurde feiten.
Een vijftienjarige jongen krijgt te horen dat hij kanker heeft en heel zijn strijd, alsook de strijd van heel zijn gezin, vrienden,.. wordt op een rauwe maar vaak ook humoristische wijze beschreven.
March 23, 2020
Toegankelijk waargebeurd verhaal, dat vanuit Roy (Max) wordt verteld. De toon is wat bravoure-achtig, maar past uitstekend bij de leeftijd en het karakter van de hoofdpersoon. Fijn, een goed geschreven boek over dit lastige onderwerp.
February 10, 2023
Heel leuk boek, grappig verteld, en soms ook heel verdrietig!
December 15, 2023
I had to read this for my Dutch class!
February 24, 2025
Mooi eerlijk verhaal over een jonge jongen met kanker. Zwaar maar ook humoristisch. Mooi geschreven!
May 6, 2016
Wat een fantastisch boek was dit. Het zorgde voor een hele zwik aan emoties bij me. Ik moest lachen om de humor en de optimisme van de hoofdpersoon, maar ik zat ook bijna te huilen op sommige momenten.
Laat ik eerst beginnen met wat goed is en daarna overgaan op wat ik minder vond (want, ja, er waren dingetjes die ik minder vond).
Ik vind het super dapper dat Roy (want dat is officieel degene waar het verhaal over gaat) zijn verhaal durfde te vertellen, zo aan de hele wereld. Om iedereen te laten weten wat hij meemaakte in de periode van zijn kanker, maar ook de periode erna, want die is net zo belangrijk.
Ik vond het prachtig om te zien hoe Max/Roy dapper doorvechtte, maar dat je ook duidelijk kon zien dat hij het moeilijk had, ook al probeerde hij het zoveel mogelijk voor zich te houden, en niet iedereen er mee lastig te vallen. Hij verteld zijn verhaal en hij probeert er toch een vrolijke toon aan te houden, maar er zijn genoeg momenten dat je gewoon duidelijk kunt lezen dat hij nu gewoon even geen zin had in leuk en gezellig doen.
Ik had een aantal momenten (zie quotes) waar ik dubbel lach, en bij andere stukken moest ik bijna huilen. Het is niet niks immers, ben je 15/16 en heb je een geweldig leven met alles wat je maar wilt, en dan kom je erachter dat je kanker hebt. En langzaam kom je er achter dat je niet alles meer zo goed kan doen. Dat je toch moet rusten, en toch moet nadenken over of je het wel aankan of niet. Of je het wel aandurft.
Ik vond zijn observaties in het ziekenhuis mooi en rauw, natuurlijk hij verteld ons niet alles (er zijn genoeg opmerkingen waarom hij dat niet doet), maar we zijn er bij allerlei belangrijke momenten, we lezen over zijn kamer, over hoe zijn kamergenoten zijn (de verhalen over bami, geweldig), we lezen over de zusters, over de verschillende kuren en zoveel meer.
Zijn ouders, en zijn familie waren geweldig. Ik vond de vader wel iets minder. Ik kan me voorstellen dat hij het er moeilijk mee heeft, maar af en toe had ik liever gezien dat hij wat tactvoller was.
Max/Roy's vrienden. Wauw, wat zijn dat een stel geweldige gozers, wat is Max/Roy toch een gelukkige jongen dat hij zulke fantastische vrienden heeft. Vrienden die er voor hem zijn, hem proberen op te vrolijken en gewoon gezellig langskomen om met hem (en ondanks de stank) een film te kijken. Ik vond het echt mooi om te zien dat de jongens gewoon bij Max/Roy bleven door de hele ziekte heen, en zelfs daarna waren ze beste vrienden.
Ik vond het erg fijn dat ze ook de na-tijd van de kanker bespreken. Hoe dat was voor Roy/Max, hoe heftig het was, niet alleen voor hem, maar ook voor iedereen om hem heen. Het laat nog een andere kant zien. Ja, de kanker is bestreden, maar nu is er een na-periode die ook niet super leuk is.
Nou voor de dingen die ik wat minder vond.
De kleine stukjes tekst die her en daar door het boek stonden. Het leidde enorm af en de tekst was wel een beetje te klein. Het las nou niet echt lekker.
En het laatste ding wat ik minder vond was het gedoe met Max/Roy's oncoloog. Het was leuk die eerste keer, maar na tig keer had ik zo iets van: 'Krijg nou toch eens die naam goed! Zo moeilijk is het toch niet?'
Ik zou dit boek zeker aanraden aan iedereen.
Review first posted at http://twirlingbookprincess.com/
Laat ik eerst beginnen met wat goed is en daarna overgaan op wat ik minder vond (want, ja, er waren dingetjes die ik minder vond).
Ik vind het super dapper dat Roy (want dat is officieel degene waar het verhaal over gaat) zijn verhaal durfde te vertellen, zo aan de hele wereld. Om iedereen te laten weten wat hij meemaakte in de periode van zijn kanker, maar ook de periode erna, want die is net zo belangrijk.
Ik vond het prachtig om te zien hoe Max/Roy dapper doorvechtte, maar dat je ook duidelijk kon zien dat hij het moeilijk had, ook al probeerde hij het zoveel mogelijk voor zich te houden, en niet iedereen er mee lastig te vallen. Hij verteld zijn verhaal en hij probeert er toch een vrolijke toon aan te houden, maar er zijn genoeg momenten dat je gewoon duidelijk kunt lezen dat hij nu gewoon even geen zin had in leuk en gezellig doen.
Ik had een aantal momenten (zie quotes) waar ik dubbel lach, en bij andere stukken moest ik bijna huilen. Het is niet niks immers, ben je 15/16 en heb je een geweldig leven met alles wat je maar wilt, en dan kom je erachter dat je kanker hebt. En langzaam kom je er achter dat je niet alles meer zo goed kan doen. Dat je toch moet rusten, en toch moet nadenken over of je het wel aankan of niet. Of je het wel aandurft.
Ik vond zijn observaties in het ziekenhuis mooi en rauw, natuurlijk hij verteld ons niet alles (er zijn genoeg opmerkingen waarom hij dat niet doet), maar we zijn er bij allerlei belangrijke momenten, we lezen over zijn kamer, over hoe zijn kamergenoten zijn (de verhalen over bami, geweldig), we lezen over de zusters, over de verschillende kuren en zoveel meer.
Zijn ouders, en zijn familie waren geweldig. Ik vond de vader wel iets minder. Ik kan me voorstellen dat hij het er moeilijk mee heeft, maar af en toe had ik liever gezien dat hij wat tactvoller was.
Max/Roy's vrienden. Wauw, wat zijn dat een stel geweldige gozers, wat is Max/Roy toch een gelukkige jongen dat hij zulke fantastische vrienden heeft. Vrienden die er voor hem zijn, hem proberen op te vrolijken en gewoon gezellig langskomen om met hem (en ondanks de stank) een film te kijken. Ik vond het echt mooi om te zien dat de jongens gewoon bij Max/Roy bleven door de hele ziekte heen, en zelfs daarna waren ze beste vrienden.
Ik vond het erg fijn dat ze ook de na-tijd van de kanker bespreken. Hoe dat was voor Roy/Max, hoe heftig het was, niet alleen voor hem, maar ook voor iedereen om hem heen. Het laat nog een andere kant zien. Ja, de kanker is bestreden, maar nu is er een na-periode die ook niet super leuk is.
Nou voor de dingen die ik wat minder vond.
De kleine stukjes tekst die her en daar door het boek stonden. Het leidde enorm af en de tekst was wel een beetje te klein. Het las nou niet echt lekker.
En het laatste ding wat ik minder vond was het gedoe met Max/Roy's oncoloog. Het was leuk die eerste keer, maar na tig keer had ik zo iets van: 'Krijg nou toch eens die naam goed! Zo moeilijk is het toch niet?'
Ik zou dit boek zeker aanraden aan iedereen.
Review first posted at http://twirlingbookprincess.com/
May 31, 2015
Er zijn een aantal boeken waarbij je niet zou mogen lachen als je het leest. Één van die boeken is een boek dat gaat over kinderen met kanker. En toch heb ik het gedaan. Ik heb gelachen bij dit boek.
Ik vind het niet zo heel vreemd, want dit boek laat de keiharde werkelijkheid zien met een nuchterheid en een enorme dosis cynisme, dat alles bijna luchtig overkomt. Dit maakt het absoluut niet minder emotioneel, maar zijn de emoties van een heel andere orde dan je zou verwachten bij een boek met deze titel.
Het is een prachtig boek om te lezen, en zeker een aanrader voor wat jongere mensen die serieuze boeken willen lezen die niet al te heftig zijn.
Ik vind het niet zo heel vreemd, want dit boek laat de keiharde werkelijkheid zien met een nuchterheid en een enorme dosis cynisme, dat alles bijna luchtig overkomt. Dit maakt het absoluut niet minder emotioneel, maar zijn de emoties van een heel andere orde dan je zou verwachten bij een boek met deze titel.
Het is een prachtig boek om te lezen, en zeker een aanrader voor wat jongere mensen die serieuze boeken willen lezen die niet al te heftig zijn.
August 2, 2015
Dit persoonlijke verhaal is geweldig opgeschreven door Edward van de Vendel. Het is persoonlijk, rauw, grappig en triest tegelijk. Het geeft goed inzage in het verloop van een chemokuur en wat kanker voor impact heeft op de persoon zelf, waar zijn behoeftes liggen en hoe zijn omgeving hier mee omgaat. Aanrader!
July 20, 2016
Recensie staat online! Wat een prachtig, mooi en tegelijkertijd heftig verhaal. Wil jij weten waarom ik dit boek zeer weet te waarderen? Lees hier mijn recensie: http://leesendroom.jouwweb.nl/het-kan...
January 8, 2016
Bijzonder, indrukwekkend, echt een boek dat gelezen moet hebben.
June 16, 2015
Mooi boek over de jonge Max en zijn strijd tegen de kanker en de angst die volgde na de remissie. Bij vlagen ontroerend, maar ik heb er ook hartelijk om gelachen.
December 23, 2015
De recensie van 'Het kankerkampioenschap voor junioren' verscheen op MappaLibri
http://mappalibri.be/?navigatieid=61&...
http://mappalibri.be/?navigatieid=61&...
September 6, 2015
Prachtig verhaal, heel eerlijk, grappig, ontroerend. En zo inspirerend.
Een aanrader. In een dag uitgelezen.
Alleen gestopt om te eten.
Veel geluk, Roy- Max.
Een aanrader. In een dag uitgelezen.
Alleen gestopt om te eten.
Veel geluk, Roy- Max.
November 19, 2016
WAT een boek! Ik sta nog steeds op mijn hoofd, geloof ik.
Displaying 1 - 26 of 26 reviews