Υπόθεση Πολέτη

by Νίκος Μαριώτης

Ο Αχιλλέας Γιερέμης, ένας νέος μόλις δεκαοκτώ χρόνων, χαμένος σε μια ζωή που δεν είναι φτιαγμένη για εκείνον, περνά τον καιρό του σε μια παραθαλάσσια περιοχή όπου πλούσιες οικογένειες, σαν τη δική του, κάνουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Η πρώτη σπίθα ανάβει μόλις στη ζωή του εμφανίζονται δύο κοπέλες, αδερφές από διαφορετικούς γονείς. Όλα αλλάζουν όταν, στο οικογενειακό τραπέζι όπου είναι καλεσμένος κι ο ίδιος, ο παππούς των κοριτσιών πέφτει νεκρός.

Με τη δολοφονία να παίρνει πολιτική χροιά, ο Αχιλλέας βρίσκεται στο κέντρο των ερευνών, άλλοτε ως ύποπτος κι άλλοτε ως στόχος. Προσπαθώντας να ξεφύγει από τη δίνη που φαίνεται ότι θα τον καταπιεί, βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στα θαμμένα για καιρό οικογενειακά μυστικά των εχθρών του.

236 pages

Published January 1, 2026

Reviews

[ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΑΚΑΛΟΣ · Rating 5 out of 5]

Στη σκιά των αέναα κυματιστών νερών, εκεί όπου η αλμύρα της θάλασσας σμίγει με τη βαριά οσμή της εξουσίας και του χρήματος, ο Νίκος Μαριώτης υφαίνει το σκηνικό της ιστορίας του. Ο ήλιος καίει αλύπητα πάνω από τη νωχελικότητα μιας παραθαλάσσιας γωνιάς, όμως πίσω από τη γαλήνη της επιφάνειας λανθάνει μια σκοτεινή υπόσχεση· τα κύματα που συντρίβονται αδιάκοπα στην ακτή μοιάζουν να ψιθυρίζουν έναν αργό, πένθιμο προάγγελο για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν. Αυτό που αρχικά μοιάζει με ένα ακόμη καλοκαιρινό ανάγνωσμα μεταμορφώνεται σταδιακά σε ένα πυκνό, ατμοσφαιρικό και βαθιά πολιτικό νουάρ, όπου η ομορφιά του τοπίου λειτουργεί ως απατηλό προσωπείο για τις σκιές που φωλιάζουν από κάτω. Με το μυθιστορηματικό του ντεμπούτο, Υπόθεση Πολέτη, ο Νίκος Μαριώτης δεν προσφέρει απλώς ένα καλοδουλεμένο αστυνομικό αφήγημα· παραδίδει μια σκοτεινή αλληγορία για τις ρωγμές της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Με λόγο στιβαρό και υπόγεια ένταση, πλέκει έναν ασφυκτικό ιστό όπου το προσωπικό δράμα διασταυρώνεται με το συλλογικό τραύμα, το κοινωνικό στίγμα συμπλέκεται με την ατομική αναζήτηση και η αλήθεια βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπη με την πολιτική σκευωρία, σε έναν κόσμο όπου το φως δεν αρκεί ποτέ για να διαλύσει το σκοτάδι.

Ο Αχιλλέας Γιερέμης και η Αθωότητα που Χάνεται

Στο κέντρο αυτής της σκοτεινής δίνης στέκεται ο Αχιλλέας Γιερέμης, ένας νεαρός μόλις δεκαοκτώ ετών, παγιδευμένος σε μια ζωή που μοιάζει να του είναι ξένη. Γόνος μιας εύπορης οικογένειας, βρίσκεται στο μεταίχμιο εκείνης της ηλικίας όπου οι λαμπερές προσόψεις αρχίζουν να ξεθωριάζουν και οι πρώτες ρωγμές της πραγματικότητας γίνονται ορατές. Ο κόσμος των ανέμελων διακοπών, της επίδειξης πλούτου και των κατασκευασμένων χαμόγελων δεν τον συγκινεί· αντίθετα, τον πνίγει με την κενότητά του. Περιπλανιέται στους δρόμους της παραθαλάσσιας πολιτείας σαν μοναχική σκιά, αναζητώντας μια σπίθα ικανή να διαπεράσει την αβάσταχτη μονοτονία και να δώσει νόημα στην ύπαρξή του.
Η σπίθα αυτή εμφανίζεται με τη μορφή δύο γυναικών, δύο αδελφών από διαφορετικούς γονείς: της Χρυσής και της Βρησηίδας. Από εκείνη τη στιγμή, η αφήγηση εγκαταλείπει την επιφάνεια και βυθίζεται στα πιο σκοτεινά νερά των ανθρώπινων σχέσεων. Ο Νίκος Μαριώτης δεν αντιμετωπίζει την αδελφική συγγένεια ως έναν άρρηκτο δεσμό αγάπης, αλλά ως πεδίο αδιάκοπης σύγκρουσης, έναν μικρόκοσμο που αντανακλά τις αντιφάσεις και τις εντάσεις ολόκληρης της κοινωνίας. Η Χρυσή, νεότερη, ατίθαση και απρόβλεπτη, ενσαρκώνει την εξέγερση απέναντι σε κάθε μορφή καταναγκασμού, μια φλόγα που αρνείται να υποταχθεί στις προσταγές μιας ζωής προδιαγεγραμμένης. Αντίθετα, η Βρησηίδα εκφράζει τη λογική, την αυτοσυγκράτηση και την αποδοχή των κανόνων. Ανάμεσα στις δύο, ο Αχιλλέας νιώθει να τον ελκύει ακατανίκητα η Χρυσή, γιατί μέσα της διακρίνει όχι μόνο την υπόσχεση του έρωτα, αλλά και το επικίνδυνο κάλεσμα προς το άγνωστο, εκεί όπου η επιθυμία βαδίζει χέρι-χέρι με την καταστροφή.
Η εύθραυστη ισορροπία δεν αργεί να συντριβεί. Μια φαινομενικά αθώα πρόσκληση σε οικογενειακό γεύμα, που μοιάζει να σηματοδοτεί την αποδοχή του Αχιλλέα από τον κλειστό κύκλο της πανίσχυρης οικογένειας, μετατρέπεται σε εφιαλτική τελετουργία. Μέσα στη βαριά σιωπή ενός τραπεζιού όπου η ευγένεια συγκαλύπτει παλιά μίση και ανομολόγητα μυστικά, ο πατριάρχης της δυναστείας, ο Βασίλειος Πολέτης, καταρρέει νεκρός. Η ειδυλλιακή βιτρίνα διαλύεται μέσα σε μια στιγμή και η ατμόσφαιρα ποτίζεται από την οσμή του θανάτου. Οι μάσκες πέφτουν, οι υποψίες θεριεύουν και όλα τα βλέμματα στρέφονται στον ξένο, στον νεαρό Αχιλλέα, που από απλός φιλοξενούμενος μετατρέπεται αιφνιδίως στον ιδανικό ύποπτο μιας ιστορίας όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και κάθε αλήθεια κρύβει πίσω της μια ακόμη πιο σκοτεινή σκιά.

Η Δίνη του Μυστηρίου: Από Θύμα σε Ύποπτο

Η πτώση του γέροντα Πολέτη είναι η κινητήρια δύναμη ολόκληρου του μυθιστορήματος, το σημείο μηδέν μιας ανεξέλεγκτης αλυσιδωτής αντίδρασης. Ο θάνατος δεν είναι φυσικός. Η δολοφονία, όμως, δεν χρησιμοποιείται από τον συγγραφέα μόνο ως εφαλτήριο για μια αστυνομική πλοκή. Εδώ είναι που το βιβλίο παίρνει την βαθύτερη κοινωνική και πολιτική του διάσταση. Ο Νίκος Μαριώτης χρησιμοποιεί τον θάνατο του πατριάρχη για να αποκαλύψει την πολυπλοκότητα των σχέσεων εξουσίας .
Ο Αχιλλέας βρίσκεται ξαφνικά στο μάτι του κυκλώνα. Δεν είναι απλώς ένας μάρτυρας. Απειλείται, γίνεται ύποπτος και στόχος ταυτόχρονα . Η εισαγωγή ενός ήρωα που βρίσκεται ταυτόχρονα σε θέση άμυνας και επίθεσης είναι μια βασική επιτυχία του συγγραφέα. Αντί να παρακολουθούμε έναν αστυνόμο να ξετυλίγει το κουβάρι, παρακολουθούμε το κουβάρι να ξετυλίγει τον ίδιο τον ήρωα. Ο Αχιλλέας παγιδεύεται στα δίχτυα των αναμνήσεων, των μυστικών και των ψεμάτων που η οικογένεια Πολέτη και οι εχθροί της έχουν υφάνει για χρόνια. Το βάθος της πτώσης του είναι αντιστρόφως ανάλογο με την επιφανειακή ανεμελιά της αρχικής αφήγησης.
Η γοτθική αύρα του βιβλίου αναδύεται ακριβώς από αυτό το σημείο. Ο κόσμος που περιβάλλει τον Αχιλλέα αρχίζει να μοιάζει με ένα ζοφερό αρχοντικό του 19ου αιώνα: κάθε πόρτα που ανοίγει κρύβει και έναν φόβο, κάθε πρόσωπο που συναντά μπορεί να είναι δολοφόνος ή θύμα. Η αναζήτηση της αλήθειας γίνεται κάθοδος στην κόλαση των οικογενειακών μυστικών, μια νύχτα αέναη που σκεπάζει τις προηγουμένως φωτεινές ακτές.

Πρόσωπα στη Σκιά και η Σύγχρονη Ελληνική Κοινωνία

Η Υπόθεση Πολέτη διακρίνεται από την πληρότητα των δευτερευόντων χαρακτήρων της, οι οποίοι δεν λειτουργούν ως απλά σκηνικά, αλλά ως καθρέφτες των πολύπλευρων σχέσεων εξουσίας. Ο αστυνόμος Βίγκας είναι ο κυνικός παρατηρητής, που γνωρίζει ότι η αλήθεια είναι συχνά ένα εμπόρευμα ακριβό και δυσπρόσιτο. Η γερο-Ντιάνα, η μυστηριώδης και ηλικιωμένη γυναίκα, μοιάζει να έχει δει τον ίδιο κύκλο βίας να επαναλαμβάνεται. Τα παιδιά του νεκρού, Πέτρος και Σταύρος, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: ο ένας προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή την κληρονομιά και η εξουσία, ο άλλος ίσως να ξεφύγει ή να καταστρέψει. Ο Άγγελος, άλλο ένα πιόνι σε αυτή τη σκακιέρα, προσθέτει μια ακόμη διάσταση στην ανθρώπινη τραγωδία.
Ο Μαριώτης δεν γράφει απλώς ένα μυστήριο "ποιος το έκανε" . Γράφει για την ελληνική οικογένεια, για την εξουσία που ασκείται πίσω από κλειστές πόρτες, για τον τρόπο με τον οποίο οι οικογενειακοί δεσμοί μπορεί να γίνουν δεσμά, ειδικά όταν μπλέκονται με την πολιτική σκηνή. Η δολοφονία του Βασίλειου Πολέτη αποκτά διαστάσεις σκανδάλου που συγκλονίζει την τοπική κοινωνία και την ελίτ της, αναδεικνύοντας τα μυστικά που σιγοβράζουν κάτω από την επιφάνεια των σαλονιών.

Γραφή που Ρέει Σαν Γάργαρο Νερό

Το σπουδαιότερο, ίσως, προτέρημα του βιβλίου βρίσκεται στη γλώσσα και στον ακατάπαυστο ρυθμό της αφήγησής του. Ο Νίκος Μαριώτης γράφει με αμεσότητα και σιγουριά, υιοθετώντας έναν λόγο έντονα κινηματογραφικό, όπου κάθε σκηνή ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη με φυσικότητα και ακρίβεια. Η πρόζα του κυλά αβίαστα, καθαρή και νευρώδης, αποφεύγοντας τις περιττές λογοτεχνικές επιδείξεις και τις βεβιασμένες περιγραφικές εξάρσεις που συχνά επιβραδύνουν το αστυνομικό είδος. Αντίθετα, γνωρίζει πως η ουσία του μυστηρίου δεν κατοικεί στις φλύαρες αναλύσεις, αλλά στη δύναμη της δράσης, στην ένταση των διαλόγων και σε όσα αποκαλύπτονται μέσα από τις σιωπές.
Ο ρυθμός της αφήγησης παραμένει αμείλικτος από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα. Κάθε κεφάλαιο κλείνει με την αίσθηση μιας νέας αποκάλυψης, ωθώντας τον αναγνώστη να συνεχίσει χωρίς ανάσα. Τα σκηνικά μεταβάλλονται διαρκώς, από τη φαινομενικά γαλήνια παραθαλάσσια ατμόσφαιρα σε αποπνικτικούς χώρους συσκέψεων, από υπόγειες εξομολογήσεις και επικίνδυνες συναντήσεις σε εκρήξεις βίας και στιγμές καθαρής αδρεναλίνης. Η συνεχής αυτή εναλλαγή γεννά μια αίσθηση αβεβαιότητας που δεν εγκαταλείπει ποτέ τον αναγνώστη, χαρίζοντας στο έργο την αισθητική ενός αυθεντικού νουάρ: σκοτεινού, ωμού, ατμοσφαιρικού και διαρκώς απρόβλεπτου, όπου κάθε σκιά μοιάζει να κρύβει μια νέα απειλή και κάθε πρόσωπο ένα ακόμη μυστικό.
Μέσα σε μόλις 236 σελίδες, ο Νίκος Μαριώτης κατορθώνει να οικοδομήσει έναν κόσμο πυκνό, ασφυκτικό και απόλυτα πειστικό, έναν κόσμο που απορροφά τον αναγνώστη και δύσκολα του επιτρέπει να εγκαταλείψει την ιστορία πριν φτάσει στην τελευταία της σελίδα. Η Υπόθεση Πολέτη δεν είναι απλώς ένα καλοστημένο αστυνομικό μυθιστόρημα· είναι μια καθηλωτική εμπειρία, μια βύθιση σε μια πραγματικότητα όπου η διαφθορά διαποτίζει τα πάντα, οι ηθικές βεβαιότητες καταρρέουν και η αλήθεια, πληγωμένη και καταδιωκόμενη, γίνεται το πρώτο και πολυτιμότερο θύμα της εξουσίας.

Σύγχρονο Ελληνικό Νουάρ: Ένα Πολιτικό Θρίλερ με Αύρα

Με το μυθιστορηματικό του ντεμπούτο, ο Νίκος Μαριώτης κατορθώνει να συγκεράσει με αξιοσημείωτη δεξιοτεχνία το αστυνομικό μυστήριο με το πολιτικό θρίλερ, δημιουργώντας ένα έργο που υπερβαίνει τα όρια της συμβατικής αστυνομικής λογοτεχνίας. Η Υπόθεση Πολέτη δεν αφηγείται απλώς τη διερεύνηση μιας δολοφονίας· ξεδιπλώνει μια σκοτεινή τοιχογραφία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, ενός τόπου όπου οι σκιές του παρελθόντος παραμένουν ζωντανές, οι δεσμοί της εξουσίας υφαίνουν αόρατα δίχτυα και η αλήθεια ασφυκτιά κάτω από το βάρος του συμφέροντος. Σε αυτό το ζοφερό τοπίο, η επιβίωση δεν αποτελεί ζήτημα δικαιοσύνης, αλλά ισορροπίας μέσα σε ένα σύστημα όπου οι κανόνες μεταβάλλονται ανάλογα με τον ισχυρό, η δικαιοσύνη μετατρέπεται σε εργαλείο και οι οικογενειακοί δεσμοί δεν λειτουργούν ως καταφύγιο, αλλά ως αλυσίδες που κρατούν τους ανθρώπους αιχμάλωτους της μοίρας τους.
Πίσω από την καλοδουλεμένη πλοκή, ο συγγραφέας θέτει διακριτικά αλλά ουσιαστικά ερωτήματα γύρω από την ταυτότητα, την ηθική και τη σχέση του ατόμου με την οικογένεια, την κοινωνία και την ίδια την εξουσία. Ο Αχιλλέας, στην προσπάθειά του να αποκαταστήσει το όνομά του και να ανακαλύψει την αλήθεια, βρίσκεται αντιμέτωπος με αποκαλύψεις ικανές να συντρίψουν κάθε βεβαιότητα που πίστευε πως τον όριζε. Το μυστήριο διατηρεί αμείωτη την έντασή του μέχρι τις τελευταίες σελίδες, όμως η βαθύτερη αγωνία δεν αφορά αποκλειστικά την αποκάλυψη του ενόχου. Βρίσκεται στην εσωτερική πάλη ενός ανθρώπου που καλείται να αντισταθεί στη δίνη της διαφθοράς, της χειραγώγησης και της οικογενειακής κληρονομιάς, αναζητώντας μια ταυτότητα που δεν θα είναι προϊόν της καταγωγής ή της μοίρας, αλλά αποτέλεσμα της δικής του επιλογής.
Η φωνή του Νίκου Μαριώτη συνιστά μια ιδιαίτερα ελπιδοφόρα παρουσία στη σύγχρονη ελληνική αστυνομική λογοτεχνία. Δεν προσεγγίζει το είδος ως πεδίο εύκολης ψυχαγωγίας ή ως άσκηση ύφους· το χρησιμοποιεί ως όχημα για να εξερευνήσει τις πιο σκοτεινές όψεις της ανθρώπινης φύσης και της κοινωνικής πραγματικότητας. Η Υπόθεση Πολέτη φέρει τη σιγουριά ενός δημιουργού που αντιλαμβάνεται ότι κάθε αστυνομική ιστορία είναι, πάνω απ' όλα, μια ιστορία για την ανθρώπινη συνείδηση· ότι ο ήρωας μπορεί να είναι ταυτόχρονα θύμα και θύτης, πως η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται ποτέ χωρίς τίμημα και ότι η δικαιοσύνη παραμένει μια ατέρμονη αναμέτρηση με το σκοτάδι, όπου κάθε νίκη είναι προσωρινή και κάθε απάντηση γεννά ένα νέο ερώτημα.

Συμπέρασμα: Το Μέλλον της Αστυνομικής Λογοτεχνίας

Η Υπόθεση Πολέτη δεν είναι απλώς ένα ευχάριστο ανάγνωσμα για τις καλοκαιρινές διακοπές, ούτε ακόμη ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που στηρίζεται αποκλειστικά στην ανατροπή της τελευταίας σελίδας. Είναι ένα έργο που απαιτεί και ανταμείβει την προσεκτική ανάγνωση, καθώς πίσω από την καλοστημένη πλοκή του αναδύεται μια ουσιαστική τοιχογραφία της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Ο Νίκος Μαριώτης συνδυάζει με αξιοθαύμαστη ισορροπία τη συγκινησιακή ένταση με την αδιάκοπη αγωνία, ενώ η κοινωνική και πολιτική κριτική ενσωματώνεται οργανικά στην αφήγηση, χωρίς ποτέ να επισκιάζει την απόλαυση της ιστορίας. Έτσι, αποδεικνύει πως η ελληνική αστυνομική λογοτεχνία όχι μόνο διαθέτει ζωτικότητα, αλλά εξακολουθεί να εξελίσσεται, αποκτώντας νέες φωνές με ξεκάθαρη λογοτεχνική ταυτότητα.
Η γραφή του Μαριώτη ισορροπεί ανάμεσα στην κλασική αισθητική του νουάρ και στον γρήγορο, σύγχρονο αφηγηματικό παλμό, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα πυκνή, υπαινικτική και διαρκώς απειλητική. Οι ήρωές του κινούνται μέσα σε έναν κόσμο όπου το φως και το σκοτάδι συνυπάρχουν αξεδιάλυτα, όπου κάθε αλήθεια κρύβει ένα αντίτιμο και κάθε αποκάλυψη οδηγεί σε ακόμη βαθύτερα στρώματα εξαπάτησης. Αυτή ακριβώς η γοτθική, σχεδόν υπόγεια αύρα είναι που χαρίζει στο μυθιστόρημα τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα και το απομακρύνει από τις συμβάσεις του είδους.
Ο Νίκος Μαριώτης δεν εμφανίζεται ως ένας δημιουργός που απλώς υπόσχεται πολλά για το μέλλον. Με την Υπόθεση Πολέτη αποδεικνύει ότι διαθέτει ήδη ώριμη αφηγηματική φωνή, σαφή συγγραφική ταυτότητα και την ικανότητα να μετατρέπει το αστυνομικό μυθιστόρημα σε λογοτεχνία με ουσία και βάθος. Πρόκειται για ένα συναρπαστικό ντεμπούτο που κρατά αμείωτη την ένταση από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα και αφήνει την αίσθηση πως πίσω από το μυστήριο μιας δολοφονίας κρύβεται κάτι πολύ πιο σκοτεινό: η αέναη σύγκρουση ανάμεσα στην αλήθεια και την εξουσία, ανάμεσα στη συνείδηση και στη διαφθορά. Αν αυτή είναι η πρώτη μεγάλη κατάθεση γραφής του Μαριώτη, τότε το μέλλον της σύγχρονης ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας διαγράφεται ιδιαίτερα ελπιδοφόρο.

[Alexia Vlara]

Η Υπόθεση Πολέτη, το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα του Νίκου Μαριώτη από τις Εκδόσεις Βακχικόν, αποτελεί το συγγραφικό του ντεμπούτο. Ο συγγραφέας επιλέγει έναν δεκαοκτάχρονο ήρωα, τον Αχιλλέα, και τον φέρνει αντιμέτωπο με καταστάσεις που δοκιμάζουν τα όριά του και τις αντοχές του μέσα σε ένα καταιγιστικό παιχνίδι δράσης και αγωνίας.

Δύο γυναικείες παρουσίες αναδεικνύονται σε πολύτιμους συμμάχους του, λειτουργώντας συχνά ως κινητήρια δύναμη στην πορεία του. Ο Μαριώτης καταφέρνει να δημιουργήσει έντονο ρυθμό και σασπένς, υιοθετώντας μια σύγχρονη οπτική απέναντι στη νεότερη γενιά. Δεν επιλέγει να την κρίνει ή να της κουνήσει το δάχτυλο· αντίθετα, επιχειρεί να σταθεί δίπλα της, να αφουγκραστεί τις ανησυχίες και τα προβλήματά της και να χτίσει μια ουσιαστική σχέση με το αναγνωστικό αυτό κοινό.

Μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο πυροβολισμούς, θανάτους και επικίνδυνες αναμετρήσεις, βρίσκουν χώρο ο έρωτας, η αγάπη και τα ανθρώπινα συναισθήματα. Ωστόσο, αυτά δεν λειτουργούν ως αυτοσκοπός ούτε κυριαρχούν στην αφήγηση. Αντιθέτως, αποτελούν στοιχεία που στηρίζουν την εξέλιξη της ιστορίας και φωτίζουν τις διαφορετικές όψεις των χαρακτήρων. Ο συγγραφέας δεν δίνει έμφαση μόνο στο έγκλημα ή στη ρομαντική διάσταση της πλοκής, αλλά κυρίως στον άνθρωπο ως οντότητα, στις επιλογές του και στις συνέπειες που αυτές επιφέρουν.

Ο Μαριώτης βρίσκεται διαρκώς δίπλα στον αναγνώστη, παρασύροντάς τον σε ένα γαϊτανάκι ανατροπών που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα. Το φινάλε είναι δραματικό αλλά και απόλυτα ρεαλιστικό, καθώς η ζωή δεν προσφέρει πάντοτε ένα ιδανικό happy end. Αντίθετα, η κατάληξη της ιστορίας υπηρετεί τη συνέπεια της αφήγησης και αναδεικνύει τη σκοτεινή, νουάρ ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος.

Η Υπόθεση Πολέτη αποτελεί μια αξιόλογη πρόταση για τους φίλους της αστυνομικής λογοτεχνίας, αλλά και μια ευκαιρία για τον αναγνώστη να αναμετρηθεί με όσα θεωρεί δεδομένα. Με αμείωτο ενδιαφέρον, διαδοχικές ανατροπές και σύγχρονα μηνύματα, το μυθιστόρημα κατορθώνει να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον και να αφήσει τροφή για σκέψη μετά την ολοκλήρωσή του.

[Evi S. · Rating 5 out of 5]

Υπόθεση Πολέτη, του Νίκου Μαριώτη.
Θα μπορούσα, με μια λέξη, να το χαρακτηρίσω "κινηματογραφικό". Ναι, είναι από τις δυνατές στιγμές της αστυνομικής λογοτεχνίας που σου δίνουν την εντύπωση ότι τα γεγονότα εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια σου σαν ταινία. Και θα μπορούσε, πράγματι, να αποτελεί το σενάριο μιας ταινίας που θα ενθουσίαζε τους λάτρεις του νουάρ. Το πρώτο προτέρημά του βιβλίου: διαβάζεται απνευστί, δεν το αφήνεις απ' τα χέρια σου αν δεν φτάσεις στην τελευταία σελίδα, κι όταν φτάσεις , έχεις εθιστεί τόσο, που πιάνεις τον εαυτό σου να αναζητάει το επόμενο ανάγνωσμα! Αυτό, από μόνο του, σημαίνει πολλά, ιδίως για έναν πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα σαν το Νίκο Μαριώτη. Πολλά επίσης σημαίνει το γεγονός ότι, μέσα σε έναν καταιγισμό από περιπέτειες, φονικά, δολοπλοκίες, μυστήρια προς εξιχνίαση, πιστολίδι, βία και ανατροπές, ο συγγραφέας κατορθώνει να καταδυθεί στα βάθη της ανθρώπινης "αβύσσου", να περιηγηθεί στο ανομολόγητο και πάντα ανεπαρκές "εγώ" και να φέρει τον αναγνώστη του αντιμέτωπο με τα αναπάντητα ερωτηματικά της προσωπικότητας, των σχέσεων, της κοινωνίας, της δικαιοσύνης, της πολιτικής.
Αυτό είναι και το μεγαλύτερο προτέρημα του βιβλίου.
Η αστυνομική περιπέτεια δεν είναι άλλο από την ανθρώπινη περιπέτεια!

[Reader · Rating 5 out of 5]

Σπάνια ένα βιβλίο καταφέρνει να με κάνει να ξεχνάω τον χρόνο, αλλά το Υπόθεση Πολέτη το πέτυχε. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες ένιωσα ότι δεν διάβαζα απλώς μια αστυνομική ιστορία, αλλά ότι ακολουθούσα ανθρώπους με πραγματικά κίνητρα, φόβους και μυστικά.

Κάθε κεφάλαιο πρόσθετε ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ, μόνο που κάθε φορά που πίστευα ότι είχα βρει την απάντηση, η ιστορία με οδηγούσε σε μια νέα ανατροπή. Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στην αγωνία και στη βαθύτερη ανθρώπινη πλευρά των χαρακτήρων είναι αυτό που ξεχώρισα περισσότερο.

Έκλεισα το βιβλίο με την αίσθηση ότι διάβασα μια ιστορία που είναι προσεγμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και σέβεται τον αναγνώστη της. Για μένα ήταν μια πραγματικά απολαυστική αναγνωστική εμπειρία και ένα από τα βιβλία που θα πρότεινα χωρίς δεύτερη σκέψη σε όποιον αγαπά το ποιοτικό αστυνομικό μυθιστόρημα.

[Auntie B · Rating 5 out of 5]

Αγωνία, οικογενειακά μυστικά και ένα τέλος που σε αφήνει απόλυτα ικανοποιημένο. Αν αγαπάς τις ιστορίες γεμάτες μυστήριο και ανατροπές, τότε η Υπόθεση Πολέτη του Νίκου Μαριώτη είναι για σένα.
Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με γρήγορη ροή, δυνατή πλοκή, ενδιαφέροντες χαρακτήρες και γραφή, που θα σε κρατήσει μέχρι και την τελευταία του σελίδα.
Αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για την πρώτη συγγραφική του προσπάθεια, το αποτέλεσμα είναι πραγματικά αξιόλογο.

[Leonidas Dermanis · Rating 5 out of 5]

Φοβερο αστυνομικο νουαρ με σχετικα γρηγορη ροη. Το διαβασα σχετικα γρηγορα, γιατι με κρατουσε σε αγωνια ο τροπος που η υποθεση αλλαζε τροπη.

[Μιχαλης Γεωργακοπουλος · Rating 5 out of 5]

Φοβερό βιβλίο, φανταστική και γρήγορη πλοκή.

[Maria Leventi · Rating 5 out of 5]

Πολύ δυνατό αστυνομικό νουάρ! Μέσα σε 230 σελίδες ο συγγραφέας δεν σε αφήνει λεπτό να χαλαρώσεις και μέχρι την τελευταία σελίδα δεν είσαι σίγουρος για τίποτα! Κρατήστε το αυτό !!