Καλά νέα από την Αφροδίτη

by Φρέντυ Γερμανός

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 2086 τα Ενωμένα Έθνη της Γης συναντήθηκαν σ' ένα υπόγειο ποδοσφαιρικό γήπεδο, ακριβώς κάτω από κει όπου άλλοτε ήταν η Νέα Υόρκη, και ανέθεσαν τη σωτηρία της ανθρωπότητας σε έναν ηλεκτρονικό εγκέφαλο. Αυτό έγινε μερικές ώρες μετά τη λήξη του Δεύτερου Πυρηνικού Πολέμου.

Λίγο αργότερα η πρόεδρος της Παγκόσμιας Προσπάθειας για τη Βοήθεια της Γυναίκας ρώτησε δειλά τον Εγκέφαλο:

«Τι θα γίνει με τη μοναξιά;»

«Ποια μοναξιά;» ρώτησε ο Εγκέφαλος.

«Τη μοναξιά της γυναίκας. Ο πυρηνικός πόλεμος άφησε είκοσι εκατομμύρια μοναχικές γυναίκες θαμμένες σε κελιά μέσα στη γη!»

«Σε τι βάθος;» ρώτησε ο Εγκέφαλος.

«Από πενήντα μέχρι διακόσια μέτρα».

«Θάψτε τες πιο βαθιά!» είπε ο Εγκέφαλος.

Ήταν ένας εγκέφαλος μισογύνης – όπως είναι όλοι οι εγκέφαλοι άλλωστε...

Το Καλά νέα από την Αφροδίτη είναι μια ερωτική ιστορία ανάμεσα σε μια γυναίκα κι ένα ρομπότ. Ταυτόχρονα είναι και μια σάτιρα του αιώνα που έρχεται. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1978 και έγινε λίγο αργότερα θεατρικό έργο απ' τον ίδιο το συγγραφέα, για το «Θέατρο της Δευτέρας» της ΕΡΤ, με την Έλενα Ναθαναήλ στο ρόλο της μοναχικής ηρωίδας και τον Στέφανο Ληναίο στο ρόλο του ρομπότ.

208 pages, Paperback

First published May 6, 1999

About the author

Ο Φρέντυ Γερμανός (English: Freddy Germanos) γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τη Μυτιλήνη. Σπούδασε στην τότε Πάντειο Ανωτάτη Σχολή και στη Σχολή Δημοσιογραφίας Όλσον. Μιλούσε αγγλικά και γαλλικά. Μπήκε στο γράψιμο από 18 χρόνων. Ξεκίνησε παίρνοντας το δεύτερο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος, που καθιέρωσε ο Mπάμπης Kλάρας στη "Bραδυνή". Από το 1953 ως ελεύθερος ρεπόρτερ ανέλαβε πολλές δημοσιογραφικές αποστολές σε διάφορες χώρες για λογαριασμό εφημερίδων και περιοδικών. Εργάστηκε ως ρεπόρτερ στην "Ελευθερία" (1954-1960), ως χρονογράφος στη "Mεσημβρινή" (1960-1967) της Ελένης Bλάχου, στην "Απογευματινή" (1968-1973) για να κλείσει τον δημοσιογραφικό κύκλο του στην "Ελευθεροτυπία" (1975-1990), απ' την οποία παραιτήθηκε ("πρόωρα", είπαν μερικοί) για να αφοσιωθεί στο γράψιμο. Έγινε γνωστότατος ως ευθυμογράφος με πηγαίο χιούμορ, παρατηρητικότητα και πρωτότυπο ύφος. Tο 1964 βγήκε το πρώτο του βιβλίο από τις εκδόσεις "Γαλαξίας", με μικρά χιουμοριστικά διηγήματα, τα οποία "δεν ήταν ακριβώς χιουμοριστικά, ούτε ακριβώς διηγήματα". Ήταν το "Mε συγχωρείτε, λάθος", το οποίο έφτασε τα 150.000 αντίτυπα τα επόμενα χρόνια. Έγραψε συνολικά 25 βιβλία τα οποία τον περιέλαβαν στη συντροφιά των πιο πολυδιαβασμένων Ελλήνων συγγραφέων του καιρού μας. Ο ίδιος πίστευε ότι η συγγραφική του καριέρα άρχισε ουσιαστικά το 1978, όταν έγραψε τον "Εχθρικό πλανήτη", μια σειρά από φανταστικά διηγήματα, κι ένα χρόνο αργότερα το "Ένα γελαστό απόγευμα". Tο 1985, με το ιστορικό του μυθιστόρημα "Ακριβή μου Σοφία", άνοιξε έναν καινούργιο κύκλο που συνεχίστηκε με τα βιβλία "Η εκτέλεση", 1986, "'Ελλη Λαμπέτη", 1996, "Τερέζα", 1997, κ.ά. "Το αντικείμενο", που αναφέρεται στη ζωή του Νίκου Ζαχαριάδη, είναι το τελευταίο του χειρόγραφο που εκδόθηκε, το 2000.

Reviews

[Filippos Farmakis · Rating 2 out of 5]

Ένα μέτριο βιβλίο. Με μια αίσθηση ρομαντισμού, ανθρωπισμού αλλά και απαισιοδοξίας για το (πυρηνικό) μέλλον. Ένα βιβλίο επηρεασμένο από τον Ψυχρό Πόλεμο, την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης. Αλλά το βρήκα πολύ ρηχό, ειδικά αν συγκριθεί με άλλα βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, που προσπαθούνε - με όση διορατικότητα διαθέτει κανείς - να σκιαγραφήσουν το μέλλον, τους επόμενους αιώνες. Η γραφή του Γερμανού δεν ταιριάζει, θεωρώ, με αυτό το είδος και οι ιστορίες ήταν αρκετά επιφανειακές, χωρίς βάθος και με προσπάθεια επιβεβαίωσης μιας «αλήθειας». Τίποτα το ιδιαίτερο.