Τον Φεβρουάριο του 2011 ένας νέος άνδρας χάνει τη γυναίκα του σε τροχαίο ατύχημα. Ένα χρόνο αργότερα αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο για την απώλειά της, αλλά και για την απώλεια της δουλειάς του, του μέλλοντός του, της ταυτότητάς του, για την απώλεια κάθε ελέγχου στη ζωή του, για τις απότομες και μεγάλες απώλειες μιας χώρας ολόκληρης. Έχει, βεβαίως, τους δικούς του, προσωπικούς λόγους που γράφει. Όπως έχει και μυστικά να αποκαλύψει, από εκείνα που μόνο σ’ ένα μήνα σαν αυτόν, τον Φεβρουάριο του εξαγνισμού, μπορούν να φανερωθούν.
Ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Σπούδασε Βιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 2000 έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος σε εβδομαδιαία και μηνιαία περιοδικά έντυπα και σε εφημερίδες, ως επιμελητής, μεταφραστής, στέλεχος εταιρειών ΜΜΕ, και διευθυντής περιεχομένου του ανεξάρτητου, μη κερδοσκοπικού ερευνητικού οργανισμού διαΝΕΟσις. Αρθρογραφεί στην εφημερίδα "Καθημερινή" και έχει την εταιρεία ερευνών "1830 lab". Ζει στην Αθήνα. Έχει εκδώσει επτά βιβλία.
Πεντάρι γιατί ομολογώ την αγάπη μου για βιβλία που καταπιάνονται με την εποχή μας. Είναι δύσκολο γιατί δεν έχουν την χρονική απόσταση αλλά ταυτόχρονα είναι δύσκολο να μη βρεις ταύτιση. Ο Γεωργακόπουλος είναι ένας πανέξυπνος άνθρωπος που μέσα από αυτό το βιβλίο ανακάλυψα και θα τον αναζητήσω και στο blog του.
Σε μια αναζήτηση για πληροφορίες σχετικές με TEDx συνέδρια που έχουν γίνει στη χώρα μας, βρέθηκα να διαβάζω ένα σχολιασμό του δημοσιογράφου και συγγραφέα Θοδωρή Γεωργακόπουλου. Σύντομα ανακάλυψα πως έχει πάρει και ο ίδιος μέρος στο παρελθόν σε ανάλογο event ως ομιλητής, ενώ περιπλανώμενη στην σελίδα του βρήκα πληροφορίες για το μυθιστορηματικό του έργο Φεβρουάριος.
Εκεί διάβασα πως ο Γεωργακόπουλος ανέβαζε το έργο του κεφάλαιο-κεφάλαιο καθημερινά τον Φεβρουάριο που μας πέρασε στην σελίδα februarios.com, η οποία επιτυχώς κατάφερε να προσελκύσει τα μάτια περισσότερων από 15.000 αναγνωστών. Χωρίς δεύτερη σκέψη έσπευσα να το αγοράσω. Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο σε πραγματικό χρόνο και γι’ αυτό περιλαμβάνει γεγονότα από την επικαιρότητα, τα οποία-καλώς ή κακώς-δεν διαφέρουν και πολύ από τα φετινά οπότε τολμώ να πω πως το βιβλίο θα διαβαστεί πολύ εύκολα και φέτος, επιτρέποντας στον αναγνώστη να ταυτιστεί.
Πρόκειται για την ιστορία ενός 32χρονου άνεργου δημοσιογράφου ο οποίος ένα χρόνο μετά τον χαμό της συζύγου σε τροχαίο αποφασίζει να γράψει στο χαρτί όλα όσα πέρασε και εξακολουθεί να περνάει. Ο πρωταγωνιστής μας κατά την εξέλιξη της ιστορίας μοιράζεται μαζί μας γεγονότα από τον ύπνο και τον ξύπνιο του, καθώς βλέπουμε μαζί του κάποια από τα όνειρά του ενώ παράλληλα τον ακολουθούμε και σε κάποιες προσπάθειες επανένταξής του στο κοινωνικό σύνολο.
Ένα χρόνο μετά το συμβάν και παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ώσπου να ξανά είναι με άλλη γυναίκα βρίσκεται σε σχέση με μια κοπέλα που ακούει στο όνομα Χριστίνα, επισκέπτεται τον πατέρα του που ζει στην Κρήτη αλλά και τον αδερφό του στην Αθήνα, ο ίδιος είναι ένοικος σε μια πολυκατοικία στη οποία έχει συμβεί μια κλοπή, κολυμπάει συχνά και περνάει αρκετό από το χρόνο μπροστά από ‘’οθόνες’’ όπως ο ίδιος αναφέρει. Επίσης, δέχεται τηλεφωνήματα από τον πεθερό του για τη διευθέτηση δικαστικών και κληρονομικών ζητημάτων, τα οποία αντιμετωπίζει με απάθεια αλλά και σιωπηρό εκνευρισμό, ώσπου κάποια στιγμή αποφασίζει να πάρει ο ίδιος την κατάσταση στα χέρια του και να λύσει ο ίδιος τυχόν εκκρεμότητες. Από εκείνο το σημείο του βιβλίου και έπειτα καταλαβαίνεις πως δεν πρόκειται για μια απλή εξιστόρηση απλών καθημερινών γεγονότων! Το τέλος του, η 29η μέρα του μήνα δηλαδή, είναι εκεί για να σε αφήσει άναυδο.
Ενώ λοιπόν, έχω και εγώ με τη σειρά μου μείνει άναυδη από την εξέλιξη, σκέφτομαι για ένα δευτερόλεπτο: ‘’Βρε τον… πώς μας την έφερε έτσι?’’ και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως μετά από τις 350 σελίδες και έχοντας ζήσει μαζί του όλα αυτά καρέ καρέ και μοιραστεί την αγωνία του, δεν συστηθήκαμε ποτέ. Φρόντισε όμως ο συγγραφέας να παραθέσει ένα μικρό βίντεο με εικόνες που αντίκρισε ο πρωταγωνιστής εκείνο τον Φεβρουάριο του 2012.
Επιπλέον, υλικό από την παρουσίαση του βιβλίου θα βρείτε στο Storify ενώ άλλα βιβλία του Γεωργακόπουλου που έχουν προηγηθεί είναι οι Αληθινές Ιστορίες και Πέρα από την καταιγίδα.
Ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος, ο συγγραφέας του βιβλίου, έγραψε το βιβλίο το Φεβρουάριο του 2012. Κάθε μέρα, από την 1η μέχρι την 29η του μηνός έγραφε από ένα κεφάλαιο και το ανέβαζε στο τέλος της ημέρας σε μία ιστοσελίδα που είχε φτιάξει αποκλειστικά για αυτό το σκοπό. Στις αρχές του Μαρτίου το κατέβασε και, μετά από τις διορθώσεις και την επιμέλεια, το κυκλοφόρησε εμπορικά μέσα στον Ιούλιο. Το ότι έδωσα λοιπόν χρήματα για να αγοράσω ένα βιβλίο που αρχικά το είχα διαβάσει δωρεάν φανερώνει ήδη τη γνώμη μου για το βιβλίο. Ο συγγραφέας καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη από το πρώτο κεφάλαιο. Ακόμη και κάποια σημεία που φαίνονται ότι φλυαρεί στην πραγματικότητα είναι σημαντικά για να κατανοήσει ο αναγνώστης τα κίνητρα και τις σκέψεις του κεντρικού χαρακτήρα, τις σκέψεις εκείνες που δεν φανερώνει άμεσα στο βιβλίο. Το τέλος του βιβλίου το είχα υποψιαστεί από τα πρώτα κεφάλαια. Αυτό που δεν μπορούσα να καταλάβω ήταν το πώς έδενε ένα στοιχείο στην όλη ιστορία, κάτι που αποκαλύπτεται στο προτελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου. Στη δεύτερη ανάγνωση εντόπισα ακόμη περισσότερα σημάδια για την κατάληξη της ιστορίας που δεν τα είχα δώσει σημασία. Στην εμπορική έκδοση του βιβλίου (δεν την αποκαλώ έντυπη γιατί κυκλοφορεί πλέον και σε eBook) έχει προσθέσει τουλάχιστον δύο αποσπάσματα. Στο ένα περιγράφει τη γνωριμία και την πορεία της σχέσης του με τη γυναίκα του, ενώ στο άλλο περιγράφει ένα μάλλον κωμικό γεγονός στο κολυμβητήριο. Στη δεύτερη ανάγνωση ευχαριστήθηκα εξίσου (αν όχι περισσότερο) το βιβλίο. Μου φαίνεται ότι βρήκα το νέο βιβλίο που πρέπει να αγοράσω σε όποιον θέλω να κάνω κάποιο δώρο.
Μόνο και μόνο σαν εγχείρημα (και αφήνοντας έξω την όποια λογοτεχνική αξία του πονήματος) αξίζει την προσοχή του αναγνώστη. Αυτό που καταφέρνει ο Θ. Γεωργακόπουλος είναι πρωτοφανές και δύσκολο.
Ήμουν μεταξύ των 3 και 4 αστεριών (αν υπήρχαν 3,5 θα τα έβαζα). Τελικά η πλάστιγγα έγειρε προς τα πάνω, κυρίως λόγω των 2 τελευταίων κεφαλαίων.
Ο Γεωργακόπουλος έχει ένα ιδιαίτερο είδος γραφής που προσωπικά βρίσκω συναρπαστικό. Αν σας αρέσει έστω και λίγο (μπορείτε να πάρετε μια ιδέα από τα άρθρα του στο blog του) τότε θα σας αρέσει και το βιβλίο. Το βιβλίο υπήρξε ένα εντυπωσιακό και πρωτοποριακό project όταν γράφτηκε, αλλά στέκεται εξαιρετικά και σαν οποιοδήποτε απλό μυθιστόρημα. Εκτός της πλοκής, της πραγματικής σύνδεσης με τον Φεβρουάριο του 2012 και της ιδιαίτερης γραφής, ένα επιπλέον στοιχείο είναι οι πληροφορίες επί παντός επιστητού που δίνονται σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο.
Δεν γνώριζα για το blog του συγγραφέα και δεν είχα προηγούμενη εμπειρία με την γραφή του.
Για εμένα απλά δεν δούλεψε καθόλου. Δεν δέθηκα, με κούρασε σε αρκετά σημεία. Πέρασα και κάποιες ενότητες που θεωρώ ότι λόγω συναισθηματικής αμφιθυμίας δεν κατάφεραν να είναι εύληπτες αναγνωστικά και δημιουργούσαν φαύλους κύκλους στην ιστορία.
Ο Θοδωρής έχει ένα πολύ καλό blog. Το διαβάζω καθημερινά. Με συναρπάζει ο τρόπος που γράφει, οι απόψεις του και η αντικειμενικότητά του. Έτσι, με μεγάλες προσδοκίες πήρα τον Φεβρουάριο. Δεν μπορώ να πω ότι απογοητεύτηκα, αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας. Αυτό που λείπει από το συγκεκριμμένο βιβλίο, είναι η δημιουργία των χαρακτήρων. Δεν "δεθήκαμε" με τους ήρωες γιατί δεν τους γνωρίσαμε, δεν μας τους σύστησε. Τους είδαμε πολύ μονοδιάστατους. Τα σημεία που ο Θοδωρής θυμίζει το blog του είναι καταπληκτικά. Στην πλοκή χάνει.