ฆาตกรรมเฟกนิวส์

by Hiroshi Ogiwara, 荻原 浩, ฉัตรขวัญ อดิศัย (Translator)

เรนแมนในเสื้อกันฝนสีดำสนิทออกอาละวาดตัดเท้าเด็กสาว ผู้รอดพ้นมีเพียงผู้ใช้น้ำหอมกลิ่นกุหลาบของมิริเอล
เอเจนซีโฆษณาชื่อดังวางแผนการตลาดบ้าดีเดือด แพร่ข่าวลือแบบสายฟ้าแลบในย่านชิบุยะ กรุงโตเกียว ทว่าทุกอย่างก็หลุดออกนอกการควบคุมเมื่อใครบางคนสวมรอยฆ่า!!

Genres: Mystery

496 pages, Paperback

First published February 1, 2001

Reviews

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 4 out of 5]

เมื่อ "ข่าวลือ" กลายเป็นเครื่องมือฆ่า ของนักล่าที่คาดเดาไม่ถึง

ใครจะเชื่อคะว่าแค่ "คำลือ" ของเด็กมัธยมย่านชิบุยะจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมนองเลือดได้ขนาดนี้ เรื่องมันเริ่มจากตำนานเมืองสุดหลอนเกี่ยวกับ "เรนแมน" ฆาตกรโรคจิตในชุดกันฝนสีดำสนิทที่ชอบออกล่าเหยื่อสาววัยใสไปตัดข้อเท้าทิ้ง แต่มีวิธีแก้เก๋ๆ (ที่ฟังดูแปลกๆ) ว่าถ้าใครฉีดน้ำหอมกลิ่นกุหลาบของแบรนด์ "มิริเอล" ไว้ เรนแมนจะไม่กล้าแตะต้องตัวเด็ดขาด! ซึ่งจริงๆ แล้วทั้งหมดนี้มันคือแผนโปรโมทสินค้าสุดดาร์กของเอเจนซี่โฆษณาที่จ้างเด็กสาวมาช่วยปั่นกระแสป้ายยากันจนน้ำหอมขาดตลาดไปทั่วโตเกียว

แต่ความน่ากลัวระดับสิบกะโหลกมันเกิดขึ้นตอนที่มีคนพบศพเด็กสาวถูกฆ่าตัดข้อเท้าทิ้งไว้กลางสวนสาธารณะจริงๆ! จากข่าวลือที่ปั้นขึ้นมาเพื่อปั๊มยอดขาย กลายเป็นบัตรเชิญฆาตกรตัวจริงให้มาลงสนามซะอย่างนั้น

งานนี้ "โคงุเระ" ตำรวจสืบสวนรุ่นเก๋าที่กำลังเตรียมย้ายแผนกไปนั่งโต๊ะสบายๆ เลยต้องจำใจกลับมาลงสนามคดีสุดท้าย จับคู่กับ "นาจิมะ" รองสารวัตรสาวมือใหม่ที่เพิ่งจับงานฆาตกรรมเป็นครั้งแรก สองคู่หูต่างวัยต้องพยายามลากคอเรนแมนตัวจริงให้ได้ท่ามกลางความกดดันจากเบื้องบนที่จ้องจะเด้งลุงโคงุเระออกไปให้พ้นทางทุกเมื่อ

มวลรวมของเล่มนี้คืออ่านสนุกและไหลลื่น การดำเนินเรื่องกระชับฉับไว ชนิดที่ว่าหยิบมาอ่านตอนบ่าย รู้ตัวอีกทีก็จบเล่มแล้ว หนังสือทำให้เราเห็นว่าความกลัวของคนเรามันถูกสร้างและปั่นหัวได้ง่ายแค่ไหน

ใครที่ชอบแนวสืบสวนที่มีกลิ่นอายความลึกลับของตำนานเมือง ผสมกับการชิงไหวชิงพริบ และที่สำคัญคือ "ตอนจบ" ที่ลุ้นระทึก คาดเดาไม่ได้จนวางไม่ลง บอกเลยว่าห้ามพลาดเล่มนี้เด็ดขาด!

Goodreads ให้ 3.5 เราให้ 4.1

[Vivian · Rating 5 out of 5]

The story begins with a perfume company’s unusual marketing strategy: word of mouth (WOM), to launch a new fragrance alongside an eerie urban legend. The rumor tells of the “Rain Man,” a figure who slashes both ankles of his victims, sparing only those who wear the perfume. At first, it seems like nothing more than clever advertising among teenage girls — until real murders begin to occur in the city. Detective Kokure, facing his last murder case before transferring to a different department, takes on the investigation.
I went into this book with no expectations and was pleasantly surprised by how much I enjoyed it. Mystery has always been one of my favorite genres, and this story had me consistently wanting to come back to it — something I haven’t felt since reading Agatha Christie’s And Then There Were None.
What stood out most to me was how the detectives actually share their progress and thought processes step by step. Instead of hoarding information for a dramatic reveal at the end, they lay out their evidence and reasoning throughout the case. As a reader, it made me feel included, piecing the clues together alongside them. I couldn’t pinpoint the culprit until the very end, which kept me engaged.
The twist itself wasn’t earth-shattering — more of a small, unexpected surprise (what a plot twist should do). I can see why some readers were disappointed given the marketing hype in Korea, and ironically shows how the WOM strategy can be misleading or set the expectation too high. But without those expectations, I still found it effective enough. The book’s pacing and immersive investigation made it an overall fast, enjoyable read.

[TONG . · Rating 4 out of 5]

#ShelfReview ฆาตกรรมเฟกนิวส์
เรนแมน บุคคลในชุดเสื้อกันฝนสีดำที่ออกล่าคนที่ไม่สวมน้ำหอมดัง
สนุกแบบเพลินชะมัด 500 หน้าแบบไม่มีเบื่อเลย แทบไม่มีเบรกกลางทาง
คดีไม่ได้ใหญ่โตซับซ้อน งานสืบสวนไม่เครียด มีติดตลกให้หัวเราะเรื่อย ๆ
ชอบการเล่นประเด็น ‘ข่าวลือ’ ที่ถ่ายทอดออกมาได้ค่อนข้างดีและหลากหลาย
ให้ได้เห็นผลกระทบของการเต้าข่าวและนั่งเทียนเขียนข่าวในหลายระดับ
และจุดประสงค์ในการขยายข่าวในหลายรูปแบบที่ทำออกมาได้น่าสนใจ
ตัวคดีไม่ยาก พอเดาได้ แต่บทสรุปเรื่องราวก็ถือว่าจบเหวอใช้ได้พอตัว
อ่านสนุกมาก เป็นเล่มที่อ่านแล้วยิ้มและส่ายหัวให้กับข่าวลือในเรื่อง
ชอบนะ เป็นโทนสืบสวนที่ห่างหายไปนาน โทนสืบสวนที่แอบติดตลก
8.5/10 .

[MinJi · Rating 4 out of 5]

Love how the last sentence suprises me and makes me reread the previous parts.

Some aspects of the human society never changes, and sometimes, the negative side of it can be amplified by new technology.

It was great to think about how rumors can affect ongoing investigations, especially when the fabricated stories spread through social media and online platforms.

[Youngseo · Rating 3 out of 5]

The twist was a bit weak and disappointing. But quite enjoyable.

[Deaddy · Rating 3 out of 5]

Ending...the fuck 😭

[Takumi Ogata · Rating 3 out of 5]

名島の所作が可愛くて良かった。話としては、普通の刑事物。最後の一行はおまけとしてついているくらいで、物語に核心的な影響を与えているわけではない