What do you think?
Rate this book
Poppy en Eddie #1
Poppy en Eddie
In deze semiautobiografie, die hangt en wurgt tussen fantasie en werkelijkheid, voert Herman Brusselmans een aantal personages op van wie de lezer het op de heupen krijgt, met wie hij sympathiseert, die hij graag nooit of ooit tegen het lijf zou lopen, en van wie hij zich afvraagt: bestaan ze werkelijk? Op deze vraag kan alleen de schrijver antwoorden, en dat doet hij in vloeiende zinnen en doorgrondelijke woorden, en in een stijl die Brusselmans heeft gemaakt tot de enige stilist in zijn eigen klasse.
De belangrijkste personages van allemaal zijn echter van vlees en bloed; het zijn het ik-personage, en Poppy en Eddie, zonder wie het ik-personage niet zou functioneren. Als de enige echte Poppy iets overkomt wat je niemand zou toewensen is het aan Herman Brusselmans en Eddie om haar bij te staan tot ze weer de gezonde vrouw zal worden die in de ogen van haar geliefden niet alleen onvervangbaar is maar evengoed uniek, prachtig, en voor altijd eeuwig.
De belangrijkste personages van allemaal zijn echter van vlees en bloed; het zijn het ik-personage, en Poppy en Eddie, zonder wie het ik-personage niet zou functioneren. Als de enige echte Poppy iets overkomt wat je niemand zou toewensen is het aan Herman Brusselmans en Eddie om haar bij te staan tot ze weer de gezonde vrouw zal worden die in de ogen van haar geliefden niet alleen onvervangbaar is maar evengoed uniek, prachtig, en voor altijd eeuwig.
254 pages, Paperback
First published February 1, 2014
9 people are currently reading
76 people want to read
About the author
Herman Brusselmans
131 books378 followersHerman Brusselmans is een Vlaamse schrijver, dichter en columnist. Hij debuteerde in de jaren tachtig en groeide uit tot een van de meest productieve en herkenbare stemmen in de Nederlandstalige literatuur. Brusselmans schrijft romans, verhalen, poëzie en columns, waarin autobiografische elementen, satire en maatschappijkritiek regelmatig samenkomen. Hij schuwt controverse niet en was meermaals onderwerp van publieke discussies en rechtszaken, wat zijn imago als polemisch auteur versterkte. Tegelijkertijd wordt hij geprezen om zijn taalgevoel, timing en vermogen om banaliteit en existentiële vervreemding te combineren. Hij geldt als een eigenzinnige, invloedrijke figuur binnen de Vlaamse literatuur, die bewust buiten het literaire establishment opereert.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
April 24, 2019
Ik denk dat het tijd is om boeken van Herman Brusselmans te lezen. Elke keer een boek gevuld met niets gaat vervelen, ook als het soms grappig is.
February 25, 2022
Review volgt, als ik daar zin in heb. Zal vast wel goed komen. Nu net in Italië gearriveerd voor een week skiën. En wat wilt? De laatste bladzijde van dit boek sloeg ik om precies op het moment dat de wielen van het vliegtuig de Italiaanse grond aanraakten. Was een schitterend moment. Boek was ook schitterend. Zoals gewend bij Herman een hoop misogynie, racisme en andere narigheid. Veel vulgariteiten, maar bovenal een hoop onzin. Zoals vrijwel al zijn boeken was dit ook weer een variatie op het beproefde concept ‘Herman loopt door de straten van Gent, loopt soms een kroeg binnen, vingert een aantal vrouwen en verkoopt onzin in gesprekken.’
Al met al zou dat al genoeg zijn voor mij om zo een boek te lezen. Dat komt omdat Herman de koning is van schitterend zinnen schrijven. Bijzonder droog, anticlimatisch, maar bovenal schitterend. Hoewel ik wel moet bekennen dat het racisme en de misogynie op de eerste bladzijdes me bijna afschrikte. Het lijkt zo overbodig. Maar later in het boek schoot me te binnen: wellicht is dit een manier van Herman om pretentieuze literatuur puriteinen af te schrikken. Om hen op een dwaalspoor te zetten. Want zoals Herman ooit in een interview Gerard Reve citeerde, is het schrijverschap bovenal een spel met de lezer. En daar slaagt Herman in dit boek toch wel wonderwel in. Zeer postmoderne aanpak. Er zit een zeer droevige, toch wel emotionele laag door het boek verweven. In het laatste deel van het boek komt dat postmoderne, het spel met de lezer en die emotionele onderlaag allemaal samen. En dat zorgt er toch wel voor dat ik dit boek positief wil beoordelen. Ik zeg 3,5 sterren. Omdat je toch altijd ergens in je achterhoofd hebt dat Herman nog beter kan. En omdat het racistische en misogyne soms toch wel wat te veel lijkt te worden. De onzin niet toch. De onzin en het nutteloze zijn Herman’s sterkte punten. Wellicht voeg ik hieronder nog een aantal citaatjes toe wanneer ik tijd heb. Uiteindelijk heb ik tegen wil en dank namelijk toch een review geschreven merk ik. Maar over voorbehoud zal ik deze review in de toekomst nog wat uitbreiden.
Al met al zou dat al genoeg zijn voor mij om zo een boek te lezen. Dat komt omdat Herman de koning is van schitterend zinnen schrijven. Bijzonder droog, anticlimatisch, maar bovenal schitterend. Hoewel ik wel moet bekennen dat het racisme en de misogynie op de eerste bladzijdes me bijna afschrikte. Het lijkt zo overbodig. Maar later in het boek schoot me te binnen: wellicht is dit een manier van Herman om pretentieuze literatuur puriteinen af te schrikken. Om hen op een dwaalspoor te zetten. Want zoals Herman ooit in een interview Gerard Reve citeerde, is het schrijverschap bovenal een spel met de lezer. En daar slaagt Herman in dit boek toch wel wonderwel in. Zeer postmoderne aanpak. Er zit een zeer droevige, toch wel emotionele laag door het boek verweven. In het laatste deel van het boek komt dat postmoderne, het spel met de lezer en die emotionele onderlaag allemaal samen. En dat zorgt er toch wel voor dat ik dit boek positief wil beoordelen. Ik zeg 3,5 sterren. Omdat je toch altijd ergens in je achterhoofd hebt dat Herman nog beter kan. En omdat het racistische en misogyne soms toch wel wat te veel lijkt te worden. De onzin niet toch. De onzin en het nutteloze zijn Herman’s sterkte punten. Wellicht voeg ik hieronder nog een aantal citaatjes toe wanneer ik tijd heb. Uiteindelijk heb ik tegen wil en dank namelijk toch een review geschreven merk ik. Maar over voorbehoud zal ik deze review in de toekomst nog wat uitbreiden.
November 4, 2016
Lastig om hier een rating voor te geven. Na 10 bladzijden had ik het boek bijna weggelegd, maar gelukkig heb ik dat niet gedaan. Naar het einde toe wordt het steeds beter en als Brusselmans op dreef is zijn er in mijn optiek weinig Nederlandstalige schrijvers die zo mooi over liefde, eenzaamheid en verveling kunnen schrijven als hij.
January 22, 2022
Het is me eindelijk gelukt een boek van Brusselmans uit te lezen. Dit boek lezen riep op: frustratie, woede, vermoeidheid, maar ook hilariteit en ontroering.
Drie sterren, niet direct een aanrader.
Drie sterren, niet direct een aanrader.
October 13, 2022
Relativering, de dwaasheid van fictie maar de eerlijkheid in liefde !! Typische schrijfstijl van Herman uit Hamme.
March 12, 2015
Wat Brusselmans zo onderscheidt van vele andere auteurs is zijn onnavolgbare stijl. Na een aantal pagina's had ik al verscheidene zinnen ontdek waarvan ik dacht 'Taalkundig zeer goed gevonden!', zinnen die me echt intrigeerden.
De reden waarom ik geen 5 sterren aan dit boek geef in plaats van 4, is dan de inhoud van de eerste 200 pagina's. Ondanks de uitmuntende stijl, die je aan het lezen houdt, is de inhoud daar soms wat mager. Het boek leest vlot en aangenaam, maar wat je leest is niet altijd hoog verheven.
Het slotakkoord van dit boek is eigenlijk prachtig om te lezen, een stream of consciousness die het hangen en wurgen van auteur met betrekking tot de liefde zeer goed verwoord. Het maakt in dat opzicht wel een mooie tegenstelling met het begin van het boek.
Zeker een aanrader dus, vooral voor diegenen die zich meer kunnen vinden in stijl en waarbij inhoud iets meer op het achterplan mag.
De reden waarom ik geen 5 sterren aan dit boek geef in plaats van 4, is dan de inhoud van de eerste 200 pagina's. Ondanks de uitmuntende stijl, die je aan het lezen houdt, is de inhoud daar soms wat mager. Het boek leest vlot en aangenaam, maar wat je leest is niet altijd hoog verheven.
Het slotakkoord van dit boek is eigenlijk prachtig om te lezen, een stream of consciousness die het hangen en wurgen van auteur met betrekking tot de liefde zeer goed verwoord. Het maakt in dat opzicht wel een mooie tegenstelling met het begin van het boek.
Zeker een aanrader dus, vooral voor diegenen die zich meer kunnen vinden in stijl en waarbij inhoud iets meer op het achterplan mag.
May 9, 2014
Na het worstelen met Mogelijke Memoires zou ik nooit nog een boek van Brusselmans lezen. Toch overstag gegaan voor Poppy en Eddie, hopend op een roman over de ziekte van Poppy en alles wat daar mee samengaat. Tsjah... Het laatste hoofdstuk niet meegerekend, was het weer een lading cafépraat op een hoop. En dat is jammer. Want ik ben fan van de schrijfstijl van Brusselmans. Het bijna archaïsche met af en toe een vergeten uitdrukking ertussen. Smullen. Maar de inhoud...
December 27, 2016
Er loopt een duidelijke grens doorheen het boek: in het vijfde hoofdstuk kantelt het verhaal volledig, het eerste deel is een standaard Brusselmans met veel gezever, bizarre personages en een misantropische verteller. Allemaal fictie. Op pagina 224 haalt de werkelijkheid de fictie in. Daarin beschrijft hij hoe zijn ex-geliefde vecht tegen kanker, zijn bezorgdheid hierover, zijn pogingen om de angst te bezweren. In de loop van het boek zitten er wel al aankondigingen in naar het latere deel (p.163 Het mooiste schedeltje is dat van Poppy. daar ben ik zeker van. Poppy was prachtig met haar, Poppy is ongetwijfeld prachtig zonder haar, Poppy zal weer prachtig zijn met haar nieuwe haar. Wat mis ik dat 49-jarige meisje.) Maar de toon verandert echt radicaal op p.224 Eindelijk kon ik zeggen wat ik al lang wilde zeggen: Paraplubak Bongo bestaat niet (...) Laten we doorgaan met de waarheid (...)
Bij het verschijnen van Poppy en Eddie is hem gevraagd waarom hij geen volledig boek schrijft zoals het laatste hoofdstuk van dit boek. Ik denk dat hij het antwoord in het boek zelf geeft:
Ik grossier in levenden en doden, en fantasieën en realiteiten, en onuitwisbare woorden en uitgegomde woorden. Net daardoor dat ik auteur ben. (p.225)
Brusselmans heeft het verder in het laatste hoofdstuk nog vaker ook over de grens tussen feit en fictie:
Er zijn en blijven altijd weer twee werkelijkheden, een die je leeft en een die je schrijft, en de ene is in staat om de andere weg te drukken, en vice versa, en wat staat mij in die twee werkelijkheden te wachten en wat staat ons te wachten, en ik wou dat ik het kon vragen aan m'n moeder Lea en m'n vader Gust en hondje Woody, en dat kan niet, ze zijn dood (p. 229)
Ik slaap niet 's nachts. Ik blijf op. Ik probeer in de nacht te vinden wat het daglicht schuwt. Dat zijn meestal woorden. En gedachten. En ideeën zonder een begin en een eind, en met als rode draad een extreme vorm van twijfel. In mij zit geen enkele taalgrens, wat soms een probleem is. (p.239)
Als iemand me niet begrijpt wil ik graag uitleg geven door te zwijgen. Laten we het tussendoor nog maar 'ns herhalen: ik ben Herman Brusselmans, geboren te Hamme op 9 oktober 1957, Vlaams auteur, met Poppy als de vrouw van z'n leven, met Eddie als hun hond, met honderden bladzijden als masker, met minder bladzijden als het ware gelaat, met het meisje dat nog niet in een roman mag als Manon, met de nacht als leefruimte, met ontelbare sigaretten als compagnons, en wie is Manon ook alweer? Ik denk dat ik het weet. (p.240)
Het verleden is per definitie verzonnen, en dat kan door een schrijver niet ongedaan worden gemaakt. (p.243)
Al die verdwenen echte beelden, die ik probeer te vervangen door beelden van papier. Zelfs mensen en dieren en dingen die nu in m'n bestaan zijn, bouw ik op met papier. Is Poppy van papier? Is Eddie van papier? Is dit loftje van papier? Je zou bijna denken van wel. De werkelijkheid vervangen, in min of meerdere mate, door vastgevroren klanken is zo goed als onvermijdelijk. En de lezer kan die klanken ontdooien en er z'n profijt uit halen, ofwel het boek ongeïnteresseerd, walgend of zonder enige gedachte weggooien.
Helemaal op het einde laat hij het personage Paraplubak Bongo Bongo nog eens aan het woord:
'Geef m'n geld terug, en wil je eindelijk, eindelijk toch 'ns ophouden met je verdomde fictie?!'
Nee, dat wilde ik niet. (p.255)
Dat vast het goed samen denk ik
Een andere grens is de brutaliteit uit het eerste deel en de grote tederheid in het tweede deel:
In het eerste deel voorbeelden te over van Brusselmans kenmerkende brutaliteit. Hij heeft geen teder woord over voor zijn personages, zijn genegenheid is gereserveerd voor de echte vrouw in zijn leven. In het laatste deel zijn er veel voorbeelden te vinden, misschien vat onderstaande quote het nog het beste samen:
Poppy ligt gedurende de nacht te herstellen van de vijfde chemo, en dat doet zij bij voorkeur in haar eentje, slechts vergezeld door Eddie, en zevenhonderd meter van haar bed den ik: genees, en daarna zien we wel (p.235)
Bij het verschijnen van Poppy en Eddie is hem gevraagd waarom hij geen volledig boek schrijft zoals het laatste hoofdstuk van dit boek. Ik denk dat hij het antwoord in het boek zelf geeft:
Ik grossier in levenden en doden, en fantasieën en realiteiten, en onuitwisbare woorden en uitgegomde woorden. Net daardoor dat ik auteur ben. (p.225)
Brusselmans heeft het verder in het laatste hoofdstuk nog vaker ook over de grens tussen feit en fictie:
Er zijn en blijven altijd weer twee werkelijkheden, een die je leeft en een die je schrijft, en de ene is in staat om de andere weg te drukken, en vice versa, en wat staat mij in die twee werkelijkheden te wachten en wat staat ons te wachten, en ik wou dat ik het kon vragen aan m'n moeder Lea en m'n vader Gust en hondje Woody, en dat kan niet, ze zijn dood (p. 229)
Ik slaap niet 's nachts. Ik blijf op. Ik probeer in de nacht te vinden wat het daglicht schuwt. Dat zijn meestal woorden. En gedachten. En ideeën zonder een begin en een eind, en met als rode draad een extreme vorm van twijfel. In mij zit geen enkele taalgrens, wat soms een probleem is. (p.239)
Als iemand me niet begrijpt wil ik graag uitleg geven door te zwijgen. Laten we het tussendoor nog maar 'ns herhalen: ik ben Herman Brusselmans, geboren te Hamme op 9 oktober 1957, Vlaams auteur, met Poppy als de vrouw van z'n leven, met Eddie als hun hond, met honderden bladzijden als masker, met minder bladzijden als het ware gelaat, met het meisje dat nog niet in een roman mag als Manon, met de nacht als leefruimte, met ontelbare sigaretten als compagnons, en wie is Manon ook alweer? Ik denk dat ik het weet. (p.240)
Het verleden is per definitie verzonnen, en dat kan door een schrijver niet ongedaan worden gemaakt. (p.243)
Al die verdwenen echte beelden, die ik probeer te vervangen door beelden van papier. Zelfs mensen en dieren en dingen die nu in m'n bestaan zijn, bouw ik op met papier. Is Poppy van papier? Is Eddie van papier? Is dit loftje van papier? Je zou bijna denken van wel. De werkelijkheid vervangen, in min of meerdere mate, door vastgevroren klanken is zo goed als onvermijdelijk. En de lezer kan die klanken ontdooien en er z'n profijt uit halen, ofwel het boek ongeïnteresseerd, walgend of zonder enige gedachte weggooien.
Helemaal op het einde laat hij het personage Paraplubak Bongo Bongo nog eens aan het woord:
'Geef m'n geld terug, en wil je eindelijk, eindelijk toch 'ns ophouden met je verdomde fictie?!'
Nee, dat wilde ik niet. (p.255)
Dat vast het goed samen denk ik
Een andere grens is de brutaliteit uit het eerste deel en de grote tederheid in het tweede deel:
In het eerste deel voorbeelden te over van Brusselmans kenmerkende brutaliteit. Hij heeft geen teder woord over voor zijn personages, zijn genegenheid is gereserveerd voor de echte vrouw in zijn leven. In het laatste deel zijn er veel voorbeelden te vinden, misschien vat onderstaande quote het nog het beste samen:
Poppy ligt gedurende de nacht te herstellen van de vijfde chemo, en dat doet zij bij voorkeur in haar eentje, slechts vergezeld door Eddie, en zevenhonderd meter van haar bed den ik: genees, en daarna zien we wel (p.235)
October 31, 2019
Ik lees Herman Brusselmans al van mijn veertiende en tracht toch elk jaar ten minste één boek van hem op te pikken. Hij heeft natuurlijk zijn gekende stijl van overdrijvingen, herhalingen en nietszeggende onnozelheden waarvan je walgt ofwel houdt. Bij mij is het tweede van toepassing maar de eerste drie hoofdstukken in dit boeken waren toch enigszins lastig om te doorworstelen. Hoewel er ook ingenieuze woordvondsten en komische stukken tussenstonden, was het grootste gedeelte van deze hoofdstukken vooral overbodig en (om het in zijn eigen woorden te zeggen) anti-literatuur. Het las gewoon echt niet vlot.
De laatste twee hoofdstukken daarentegen waren mooi gestileerd, vlot geschreven en zorgden bovenal voor een mooie afsluiting en een duiding van de voorgaande hoofdstukken waardoor het boek een mooi afgerond geheel vormt en de muizenissen en kletskoek van de eerste drie hoofdstukken toch betekenis kreeg. Ik begrijp wel dat Herman Brusselmans hier het experiment van de anti-literatuur trachtte te bewerkstelligen en dat ook de eerste drie hoofdstukken zo bedoeld zijn en waarschijnlijk zelfs zorgvuldig geschreven zijn. Maar toch laat het gevoel mij niet los dat als Herman Brusselmans het niveau van de laatste twee hoofdstukken(toch veel persoonlijker, emotioneler en eerlijker) zou doortrekken, hij een boek zou kunnen afleveren dat wel degelijk tot een prachtig werk van de Nederlandse literatuur gerekend zou kunnen worden. Een eerlijk en persoonlijk boek over eenzaamheid, liefde, tijd, literatuur,... vanuit de schrijvers' standpunt is waarschijnlijk niet zijn ambitie of wil maar zou ik toch graag lezen en zeker het laatste hoofdstuk doet mij vermoeden dat hij dit zeker in zich heeft. Maar misschien is dat juist wat hij geschreven heeft met dit boek aangezien het gevaar erin bestaat dat eenzaamheid en angst gepaard gaan met leven in een fantasiewereld en zich hierin opsluiten tot in het absurde.
Het laatste hoofdstuk maakt veel goed en duidelijk maar toch heb ik al veel betere boeken gelezen, ook van hem, en het absurdistische en onzinnige van de eerste hoofdstukken stak toch snel tegen. Hierdoor geef ik 3 sterren maar toch eerder een 5/10.
De laatste twee hoofdstukken daarentegen waren mooi gestileerd, vlot geschreven en zorgden bovenal voor een mooie afsluiting en een duiding van de voorgaande hoofdstukken waardoor het boek een mooi afgerond geheel vormt en de muizenissen en kletskoek van de eerste drie hoofdstukken toch betekenis kreeg. Ik begrijp wel dat Herman Brusselmans hier het experiment van de anti-literatuur trachtte te bewerkstelligen en dat ook de eerste drie hoofdstukken zo bedoeld zijn en waarschijnlijk zelfs zorgvuldig geschreven zijn. Maar toch laat het gevoel mij niet los dat als Herman Brusselmans het niveau van de laatste twee hoofdstukken(toch veel persoonlijker, emotioneler en eerlijker) zou doortrekken, hij een boek zou kunnen afleveren dat wel degelijk tot een prachtig werk van de Nederlandse literatuur gerekend zou kunnen worden. Een eerlijk en persoonlijk boek over eenzaamheid, liefde, tijd, literatuur,... vanuit de schrijvers' standpunt is waarschijnlijk niet zijn ambitie of wil maar zou ik toch graag lezen en zeker het laatste hoofdstuk doet mij vermoeden dat hij dit zeker in zich heeft. Maar misschien is dat juist wat hij geschreven heeft met dit boek aangezien het gevaar erin bestaat dat eenzaamheid en angst gepaard gaan met leven in een fantasiewereld en zich hierin opsluiten tot in het absurde.
Het laatste hoofdstuk maakt veel goed en duidelijk maar toch heb ik al veel betere boeken gelezen, ook van hem, en het absurdistische en onzinnige van de eerste hoofdstukken stak toch snel tegen. Hierdoor geef ik 3 sterren maar toch eerder een 5/10.
March 30, 2023
Ondanks alle nonsens en vulgariteiten (die op zijn tijd zeker vermakelijk zijn) een aardig oprechte liefdesverklaring aan Hermans ex-vrouw Poppy.
September 17, 2021
Soms wordt het gezever zelfs mij te veel...
February 21, 2015
Een lach en een traan...Brusselmans op zijn best wat mij betreft. Achter de onzin zit zoveel schoonheid verborgen... laatste hoofdstuk is ook heel persoonlijk. Niemand schrijft zo waarachtig over de liefde. Is zo'n beetje de opvolger van 'watervrees tijdens een verdrinking'. Een van mijn persoonlijke favorieten. Alleen al die titel:-).
March 18, 2014
Een onverwachte meevaller. Vaak is het moeilijk om tussen alle onzin de essentie te ontwaren, maar evengoed zijn er verscheidene mooie, ontroerende passages.
August 26, 2014
Het gekende recept van Brusselmans met een verrassend laatste hoofdstuk.
June 11, 2016
gestopt na 25 pagina's.
Ik wou Brusselmans toch nog eens een kans geven...
Ik wou Brusselmans toch nog eens een kans geven...
December 20, 2015
leuk, grappig en ontroerend
August 6, 2024
I think Brusselmans had a complete writers block during this period and decided to publish it anyway because ..
Well it's Brusselmans.
Terrible!
Well it's Brusselmans.
Terrible!
Displaying 1 - 17 of 17 reviews