«Είναι κορίτσι και θα τη βγάλουμε Σουλτάνα, που πάει να πει κυρίαρχη!» φώναξε ο Γιώργης πάνω από την κούνια της νεογέννητης κόρης του και κέρασε όλο το χωριό, την Εράτυρα Κοζάνης. Από τα μάτια της Σουλτάνας, δυο φλογισμένα κάρβουνα, πέρασε όλη η Ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Μικρασιατική Καταστροφή, Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και άγρια γερμανική Κατοχή. Απελευθέρωση και μετά ο τρομερός Εμφύλιος, που πότισε με αίμα τη γη, προδότες, δωσίλογοι, η Χούντα των Συνταγματαρχών, η Μεταπολίτευση, ακόμα και η επέλαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η μοίρα τη σημάδεψε από παιδούλα κι ολάκερη η ζωή της έγινε μια… Συννεφιασμένη Κυριακή. Δεν έζησε ούτε μία χαραυγή. Μόνο πίκρα και πόνο. Οι Γερμανοί σκότωσαν τον πρώτο της άντρα, οι αντάρτες τον δεύτερο, και στα είκοσι επτά της, χήρα με τρία μωρά, έπρεπε να παλέψει με θεούς και δαίμονες. Και τότε ένα τρομερό γεγονός την έκανε να χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της. Εκείνη η μαύρη μοίρα δεν είχε ακόμα τελειώσει μαζί της… Η συγκλονιστική αληθινή ιστορία μιας γυναίκας φτιαγμένης από το σπάνιο μέταλλο της ηρωίδας, ενός φωτεινού φάρου που σκορπάει ελπίδα.
Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γεννήθηκε ανήσυχος, ήρεμο Σεπτέμβρη, απέναντι από μια θάλασσα, που του πέρασε τα κύματά της στο κεφάλι. Από πολύ μικρός ήθελε να πετάξει. Τα κατάφερε γρήγορα, όταν άνοιξε τα χέρια του σαν πουλί κι απογειώθηκε από την ταράτσα του σπιτιού του, σκάζοντας με το κεφάλι στο πεζούλι. Έσπασαν και τα δύο... Από παιδάκι είχε μανία με τα σπορ, δραπετεύοντας για χάρη τους από το σπίτι. Σε κάποια από τις αποδράσεις του, τρύπωσε στο γήπεδο της Λεωφόρου και μαγεύτηκε για πάντα. Του άρεσε πάντα να παίζει με τις λέξεις, να τις ζωγραφίζει. Ήταν η τέχνη του. Μ αυτήν έμαθε να πορεύεται. Και πριν τελειώσει το Λύκειο, τις δύσκολες μέρες του 1979, βρέθηκε στην εφημερίδα "Φως", για να προκαλέσει την αδιανόητα σιωπηλή και αναπάντεχα εμφανιζόμενη τύχη. Κι ακόμα την προκαλεί, στο ίδιο μετερίζι. Ο πατέρας του ονειρευόταν να τον δει εισαγγελέα. Μπήκε στη Νομική Θράκης, κι ανεβοκατέβαινε πέντε χρόνια για να δουλεύει στις εφημερίδες. Είχε αποφασίσει τι θέλει στη ζωή του. Τη μαγική μυρωδιά του πιεστηρίου, αυτή που τον γοήτευε αφάνταστα. Πέρασε ένα μικρό φεγγάρι στη "Βραδυνή", κι από το 1983 και για 12 χρόνια, ως το 1944, εργάστηκε στο "΄Εθνος" και τις "Εικόνες". Το 1992 μοίρα καλή τον οδήγησε στο MEGA (όπου παραμένει ακόμα), για να κάνει τρελή εικόνα τα κείμενά του. Γνώρισε ακόμα τη μαγεία των ερτζιανών (ΕΡΑ, Sport FM) και το ιλουστρασιόν των περιοδικών (Active, Τριφύλλι), ενώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια είχε την τύχη να πει τις ιστορίες του σε σπουδαστές (ΙΕΚ Ακμή). Συνεχίζει να γράφει και να μοντάρει, να χαμογελάει και να σαρκάζει, να ταξιδεύει και να ονειρεύεται...
Παρόλο που στο πρώτο κομμάτι του βιβλίου με ενόχλησαν οι εκτενείς ιστορικές αναφορές, οι οποίες συχνά διέκοπταν τη ροή της αφήγησης και έμοιαζαν περιττές, κάτι δεν με άφηνε να το αφήσω από τα χέρια μου. Η ιστορία της Σουλτάνας με συνεπήρε και με συγκλόνισε.
Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος καταφέρνει, για ακόμη μία φορά, να αποδώσει με μοναδική ευαισθησία τα συναισθήματα των ηρώων του σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους: τον πόνο, την απώλεια, την ελπίδα, την αγάπη και τη δύναμη της μνήμης. Ο αναγνώστης δεν παρακολουθεί απλώς την ιστορία· γίνεται κομμάτι της, συμπορεύεται με τους ήρωες και βιώνει μαζί τους κάθε δοκιμασία.
Ιδιαίτερα συγκινητικές ήταν οι φωτογραφίες στο τέλος του βιβλίου, οι οποίες έδωσαν μια ακόμη πιο ανθρώπινη και αληθινή διάσταση στην αφήγηση. Ένιωσα βαθιά συγκίνηση και μια έντονη επιθυμία να μπορούσα να βρίσκομαι σε εκείνη τη συνάντηση των αδερφών με τον συγγραφέα, να ακούσω αυτή την ιστορία ειπωμένη από τα δικά τους χείλη.
Συνολικά, παρά τις αδυναμίες του, το Σουλτάνα είναι ένα βιβλίο που αφήνει έντονο αποτύπωμα και αποδεικνύει γιατί ο συγγραφέας παραμένει τόσο αγαπητός στο αναγνωστικό κοινό.
Η γραφή του Σακελλαρόπουλου σε μαγεύει, γιατί έχει την ικανότητα να προσαρμόζει την γλώσσα στο πρόσωπο που διηγείται την ιστορία. Η αφήγηση ξεκινάει από την επεισοδιακή ημέρα της γέννησης της πρωταγωνίστριας και τελειώνει το 2010 με τον θάνατό της. Με δραματικό τρόπο εξιστορουνται όλες οι δυσκολίες της σκληρής ζωής της. Λύγισε, αλλά δεν έσπασε. Εκεί που νομίζεις πως θα σταματήσει να αγωνίζεται, ξανασηκωνεται και συνεχίζει. Η νηνεμία έρχεται στα 50 της έχοντας γευτεί στερήσεις, απογοητευσεις, ματαιώσεις και δοκιμάζοντας νέα ξεκινήματα. Τα χαρακτηριστικά της Σουλτάνας είναι το πείσμα, η αγωνιστικότητα και η θέληση για ζωή κι ας είναι βασανισμένη. Διαβάζεται δίχως ανάσα!