What do you think?
Rate this book
Ο άνθρωπος με τα ζαφειρένια χείλη
Παρίσι, 1870. Μια σειρά άγριων φόνων, που θα ’λεγε κανείς ότι υπακούουν σε μια λογική ανελέητη και μυστηριώδη, αφήνει άναυδη την αστυνομία, η οποία δεν διαθέτει τα μέσα για ν’ αντιμετωπίσει αυτά τα εγκλήματα νέου τύπου. Ο δολοφόνος, από τη μεριά του, θεωρεί τον εαυτό του «καλλιτέχνη»: κάνει την ποίηση πράξη, αποτίνει φόρο τιμής σ’ εκείνον που θεωρεί το μεγαλύτερο συγγραφέα του 19ου αιώνα, τον Ιζιντόρ Ντικάς, κόμη του Λοτρεαμόν, θέλοντας να κάνει γνωστή την παραγνωρισμένη μεγαλοφυΐα του. Μέσα στο λαβύρινθο μιας πόλης όπου ξεχειλίζουν η ζωή και η μιζέρια, ανάμεσα στην ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και τη βία ενός καθεστώτος που πνέει τα λοίσθια, ένας επαναστάτης εργάτης, ένας αρχιφύλακας της Ασφάλειας και δυο γυναίκες στις οποίες δεν χαρίστηκε η ζωή θα βρεθούν στην τρελή διαδρομή του δολοφόνου. Κανένας δεν θα βγει αλώβητος απ’ αυτή τη φοβερή συνάντηση.
456 pages, Paperback
First published October 1, 2004
7 people are currently reading
100 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
October 21, 2017
Oh, povero Lautreamont con i tuoi voli nei flutti dell'oceano del male, ma sempre elevati nel loro canto... ora, oggi, ripiegato nelle trame di un noir... dov'è la tua corona? dov'è la tua eccellenza?
La bontà del male: ossimoro diabolico!
La poesia non è atta alla vita... la poesia, i tuoi canti di Maldoror, restano elevati (celestiali) solo sulla carta dove sono nati.
Alcuni brani:
"Baudelaire?" fa la voce di Isidore, soffocata dentro a una manica. "Quel dilettante." (pagina 129)
(pagina 223)
Ossia, l'emozione che nasce dalla trasformazione...
A partire da quando, da quale limite, si abdica alla propria condizione di uomo? Che prospettive eccitanti! Ecco un post scriptum ai Canti che il conte di Lautreamont non rinnegherebbe affatto!
(pagina 452)
La domanda posta in maniera errata conduce ad una risposta altrettanto errata: serve abbassare (abbattere?) il trono sul quale viene posta la condizione di uomo.
Ed infine, Lautreamont:
Avrei voluto essere figlio di una femmina di squalo, la cui fame è sinonimo di tempesta, e di una tigre, la cui crudeltà è nota: non sarei stato così cattivo!" (pagina 416)
La bontà del male: ossimoro diabolico!
La poesia non è atta alla vita... la poesia, i tuoi canti di Maldoror, restano elevati (celestiali) solo sulla carta dove sono nati.
Alcuni brani:
"Baudelaire?" fa la voce di Isidore, soffocata dentro a una manica. "Quel dilettante." (pagina 129)
(pagina 223)
Ossia, l'emozione che nasce dalla trasformazione...
A partire da quando, da quale limite, si abdica alla propria condizione di uomo? Che prospettive eccitanti! Ecco un post scriptum ai Canti che il conte di Lautreamont non rinnegherebbe affatto!
(pagina 452)
La domanda posta in maniera errata conduce ad una risposta altrettanto errata: serve abbassare (abbattere?) il trono sul quale viene posta la condizione di uomo.
Ed infine, Lautreamont:
Avrei voluto essere figlio di una femmina di squalo, la cui fame è sinonimo di tempesta, e di una tigre, la cui crudeltà è nota: non sarei stato così cattivo!" (pagina 416)
August 8, 2023
Très bien écrit et plein de suspense, un très bon roman noir.
J’aurais mis 5 étoiles si je n’avais pas trouvé la fin un peu expédiée - les personnages, auxquels on finit par s’attacher, méritaient selon moi des épilogues plus épais.
Et même si c’est un roman noir, cette fin est un peu trop dark à mon goût.
J’aurais mis 5 étoiles si je n’avais pas trouvé la fin un peu expédiée - les personnages, auxquels on finit par s’attacher, méritaient selon moi des épilogues plus épais.
Et même si c’est un roman noir, cette fin est un peu trop dark à mon goût.
January 12, 2026
Αλλο ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα του συγραφέα.
τέλη του 19ου αιώνα μέσα στο χαμό της παρισιμής κομμούνας ένας κατά συρροήν δολοφόνος ψυχοπαθής, ένας ρομαντικός και επίμονος αστυνομικός και ένας φτωχός άστεγος θα συναντηθούν μοιραία.
με τον γνωστό του τρόπο να σπεριγράφει τα πιο φριχτά πράγματα με τον πιο λογοτεχνικό τρόπο
τέλη του 19ου αιώνα μέσα στο χαμό της παρισιμής κομμούνας ένας κατά συρροήν δολοφόνος ψυχοπαθής, ένας ρομαντικός και επίμονος αστυνομικός και ένας φτωχός άστεγος θα συναντηθούν μοιραία.
με τον γνωστό του τρόπο να σπεριγράφει τα πιο φριχτά πράγματα με τον πιο λογοτεχνικό τρόπο
December 3, 2023
En plein 19eme, sous Napoléon III, quand les luttes sociales commencent à enfler, on est plongé dans la traque d'un homme fou qui tue des jeunes garçons blonds avec une obsession pour les chants du Maldoror de Lautréamont.
Très bien écrit et très prenant !
Très bien écrit et très prenant !
Displaying 1 - 4 of 4 reviews