Ιθάκη

by Αλέξης Τσίπρας

Ο Αλέξης Τσίπρας καταγράφει με μοναδική δύναμη τα γεγονότα που συγκλόνισαν την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη, το 2015-2019. Η ωμότητα των δανειστών, τα σχέδια έξωσης της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι κλειστές τράπεζες, το δημοψήφισμα, οι συναντήσεις με ξένους ηγέτες, όπως η Μέρκελ, ο Ολάντ, ο Πούτιν, οι αντιδράσεις της τότε αντιπολίτευσης, οι αγωνιώδεις προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης να απελευθερώσει τη χώρα από το σπιράλ των μνημονίων, μετατρέπουν την αφήγηση σε πολιτικό θρίλερ.

Πρόκειται για ένα συναρπαστικό, με δυο λόγια, αφήγημα, στα 11+1 κεφάλαια του οποίου ο αναγνώστης θα αντικρίσει την αλήθεια, τεκμηριωμένη με ντοκουμέντα, πρακτικά συνεδριάσεων και δραματικούς διαλόγους με όλους τους ηγέτες της εποχής και θα κατανοήσει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του Αλέξη Τσίπρα τότε, αλλά και την κριτική ματιά του σήμερα, για την περίοδο εκείνη. Επιπλέον, θα μοιραστεί τις αξίες, τις διαδρομές και τις συνθήκες που διαμόρφωσαν τόσο τον ίδιο τον συγγραφέα, όσο και την πορεία της χώρας. Θα βρει απαντήσεις στα πώς και τα γιατί, έξω από την παραμόρφωση που έχει υποστεί η αλήθεια από την προπαγάνδα των τελευταίων χρόνων.

Θα βρει επίσης απαντήσεις για τις εξελίξεις μετά το 2019. Στα πώς και τα γιατί που οδήγησαν στην κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος από μικρό κόμμα διαμαρτυρίας εξελίχθηκε σε μεγάλο κόμμα εξουσίας, κέρδισε τη μάχη για την απελευθέρωση της χώρας από τους καταναγκασμούς της χρεοκοπίας, αλλά έχασε τη μάχη με τις εσωτερικές παθογένειες και τον εαυτό του.

Τέλος, και το πιο σημαντικό ίσως για τον πολίτη του σήμερα που στρέφει τη ματιά του στο μέλλον, η Ιθάκη του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι ένα βιβλίο για το παρελθόν, αλλά μια διακήρυξη ελπίδας και προοπτικής για το μέλλον. Κάθε γεγονός, κάθε αποκάλυψη, κάθε κριτική και αυτοκριτική εκτίμηση δεν αντιμετωπίζεται από τον συγγραφέα ως αντικείμενο αρχειοθέτησης για το χτες, αλλά ως αντικείμενο προβληματισμού για το σήμερα και το αύριο. Ως ευκαιρία να στοχαστεί ο ίδιος, αλλά και όσοι ακόμα επιμένουν στο όραμα μιας δίκαιης Ελλάδας, όχι απλώς στο «τι κάναμε», αλλά στο τι «να κάνουμε». Ως ένα έργο που θέλει και έρχεται να προσθέσει την ενέργεια του χτες στον κινητήρα του σήμερα.

Genres: Politics, Biography, History

762 pages, Paperback

First published November 24, 2025

About the author

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Ιουλίου του 1974 και είναι ο πρώτος πολιτικός αρχηγός που γεννήθηκε μετά την μεταπολίτευση. Ανέπτυξε πολιτική δράση από τα μαθητικά και φοιτητικά του χρόνια συμμετέχοντας σε αριστερές οργανώσεις.

Το 2006 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων με τη στήριξη του Συνασπισμού της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας (ΣΥΝ). Στο 5ο Συνέδριο του ΣΥΝ το Φεβρουάριο του 2008 εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 70%. Στις εκλογές του 2009 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς, συμμαχικό σχήμα στο οποίο συμμετείχε ο ΣΥΝ, στην Α' Αθήνας και ακολούθως πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.

Στις εκλογές του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ αναδείχθηκε σε δεύτερο κόμμα και ο ίδιος σε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ στις εκλογές του 2015 εκλέχτηκε πρωθυπουργός.

Reviews

[Systemsprenger · Rating 5 out of 5]

Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορική αναδρομή και αποτίμηση. Αξίζει να διαβαστεί είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί του. Ειλικρινής με τον τρόπο που οι άνθρωποι λένε ψέματα στον εαυτό τους. Σε βάζει σε σκέψεις σχετικά με το πως και το γιατί αυτό το "ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός" έδωσε τη θέση του στο "δεν υπάρχει εναλλακτική".

[Alexandros · Rating 1 out of 5]

Βάζω ένα αστέρι και πολύ του είναι. Λυπάμαι όσους το αγόρασαν· εγώ το δανείστηκα και το «έφαγα» γρήγορα απλώς για να μην χάσω άλλο χρόνο. Οι «επανεκδόσεις», οι «τεχνητές εξαντλήσεις» και οι φανταχτερές ανακοινώσεις είναι φτηνά PR κόλπα για να φαίνεται πως υπάρχει τεράστια ζήτηση.

Το βιβλίο δεν είναι αφήγηση. Είναι απόπειρα εξωραϊσμού ενός ανθρώπου που πήρε στα χέρια του τη χώρα, την τσάκισε και τώρα παριστάνει το σκεπτόμενο θύμα, φορτώνοντας τα λάθη στους συνεργάτες που ο ίδιος διάλεξε. Ανικανότητα μεταμφιεσμένη σε αυτοβιογραφία.

Από τα πιο γελοία σημεία: το ταξιδάκι στον Πούτιν για «300 εκατομμύρια». Θα ήθελα να μάθω ποιος εγκέφαλος υπολόγισε αυτό το ποσό, με ποια λογική, με ποιο δεδομένο. Η χώρα δεν είναι παιχνίδι ούτε δεκαπενταμελές σχολείου είναι σοβαρή υπόθεση.

Δεν υπάρχει ούτε μία γραμμή στο βιβλίο που να δείχνει στοιχειώδη ικανότητα διακυβέρνησης. Μόνο λαϊκισμός, δικαιολογίες και προσπάθεια να ξαναγράψει την ιστορία σε μια πιο βολική εκδοχή.

Αν θέλουν να μιλήσουν για «αλήθειες», ας βάλουν και ένα κεφάλαιο με αριθμούς και ωμές ζημιές από την διακυβέρνηση. Θα το περιμένουμε στην επανέκδοση τα λεφτά της οποίας θα τα χρειαστεί ώστε να συνεχίσει να κάνει βόλτες με σκάφος που χρησιμοποιούσε δανεικό απο τους πλούσιους φίλους του μετά την καταστροφή στο Ματι.

[Thomas Klitsakis · Rating 4 out of 5]

Είναι δύσκολο , αν όχι αδύνατο, να είναι αδιάφορη η αυτοβιογραφία ενός πρώην πρωθυπουργού όταν μάλιστα δεν έχει ακόμα αποσυρθεί από την ενεργή πολιτική.

[Μιχάλης Παπαχατζάκης · Rating 3 out of 5]

Όλοι κρίνουν με δυσπιστία τα αυτοβιογραφικά βιβλία πολιτικών, ως προς τον σκοπό της συγγραφής και ως προς την περιγραφή των γεγονότων. Και έχουν δίκιο. Η αξιολόγηση λοιπόν ενός βιβλίου τέτοιου ξεκινάει και αναγκαστικά το λαμβάνει υπόψιν, αλλά δεν εξαντλείται σε αυτό.

Το βιβλίο είναι καλά δομημένο για τον σκοπό του: Αρχίζει με σύντομη σχετικά αναδρομή στην παιδική και εφηβική ηλικία του συγγραφέα (δίνοντας εικόνες όμως πολύ στερεοτυπικές για την εποχή εκείνη), αρχίζει και πυκνώνει όταν αναλαμβάνει την αρχηγία του Συνασπισμού και μέχρι το 2015, φτάνει στη συνέχεια σε πυκνή και αναλυτική εξιστόρηση των πεπραγμένων 2015-2019 και συνεχίζει μέχρι το 2023 (αφιερώνοντας όμως πάλι αρκετές σελίδες). Μετά παρουσιάζει εν συντομία τα επιτεύγματα της κυβέρνησής του σε κάθε τομέα και κλείνει γράφοντας τη θεώρησή του για τα προηγούμενα και τα επόμενα. Απ' αυτήν την άποψη είναι μια άρτια τοποθέτηση.

Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι απλή και οι πολιτικές έννοιες που αναπτύσσει παρουσιάζονται πολύ απλοϊκά. Στην πραγματικότητα η πολιτική λείπει στη θεωρία της και απογειώνεται στην πράξη της. Αυτό για μένα ήταν και αναμενόμενο και απογοητευτικό. Δίνει, για παράδειγμα, σελίδες επί σελιδών για τις διεθνείς σχέσεις της χώρας χωρίς να υπάρχει πουθενα μια γεωπολιτική θεώρηση της συγκυρίας. Μιλάει για πολιτικές για κοινωνικές τάξεις και απουσιάζει παντελώς μια ταξική θεώρηση την κοινωνίας και των συγκρούσεών της.

Οι εξηγήσεις σχεδόν όλων των πραγμάτων (πχ γιατί η στάση της Τρόικας) φτωχές ή και μεταφυσικές (ο Τόμσεν που έψαχνε καριέρα). Όμως σημασία έχει ο σκοπός του: Πολύ αξιόλογο ως προσπάθεια για να τονώσει-συσπειρώσει-δημιουργήσει οπαδούς και για την πολιτική αντιπαράθεση, μετριότατο για κάποιον που ασχολείται σε βάθος με την πολιτική. Διαβάζεται πολύ εύκολα.

[Stefanos · Rating 1 out of 5]

Το βιβλίο αυτού του πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα είναι ο ορισμός της χαμένης ευκαιρίας - γιατί πόσο συχνά γράφουν πρώην πρωθυπουργοί της χώρας; Δυστυχώς, κατάφερε σε μάκρος 762 σελίδων να μας πει πολύ λίγα - και ελάχιστα που δεν ήταν ήδη γνωστά. Αντιθέτως, επιβεβαιώνει τον παλιό κανόνα των εκδοτικών πραγμάτων ότι βιβλίο που έχει τη φάτσα του συγγραφέα στο εξώφυλλο δεν αξίζει να διαβαστεί.

Διέκρινα μια κρίση ταυτότητας: το βιβλίο δεν φαίνεται να ξέρει τι είναι και σε ποιο είδος κατατάσσεται. Απομνημονεύματα δεν είναι, λόγω της παντελούς έλλειψης οποιουδήποτε συναισθήματος (εκτός από την κούραση του καθήκοντος), ακόμα κι όταν γίνεται λόγος για θάνατο αγαπημένων προσώπων. Λογοτεχνία δεν το λες, μιας και δεν υπάρχει καμία διάθεση εξέτασης χαρακτήρων, καμία απόπειρα διείσδυσης στον ψυχισμό προσώπων πέραν της άκριτης, παιδαριώδους, αδρής σκιαγράφησης καρικατούρων. Ιστορία για κανέναν λόγο: η επιλεκτικότητα δεν είναι θέμα, μιας και κάθε ιστοριογραφική απόπειρα είναι εξ ορισμού επιλεκτική. Το πρόβλημα έγκειται στην απουσία οποιουδήποτε βάθους και στην άρνηση έστω και της πλέον επιπόλαιης ανάλυσης. Η ιστορική αναδρομή από τη δεκαετία του '80 κι έπειτα (οι πρώτες περίπου 100 σελίδες) είναι επιπέδου τελευταίων τάξεων Δημοτικού. Η όποια ιστοριογραφική αξία του πονήματος εξαντλείται στην περιγραφή τηλεφωνημάτων και κατ' ιδίαν συζητήσεων που θα ενδιαφέρουν τον ιστορικό της εποχής και του μέλλοντος.

Περνώντας από το τι δεν είναι το βιβλίο στο τι είναι. Πρώτον και κύριο, είναι αθεράπευτα βαρετό και εξαιρετικά κακογραμμένο. Το διαγώνιο διάβασμα είναι ο καλύτερος σύντροφος του αναγνώστη και έχω την αίσθηση ότι απευθύνεται σε ανθρώπους που δεν διαβάζουν γενικώς, ειδικώς και κατ' εξακολούθηση. Ο ήρωας του βιβλίου περιστοιχίζεται από ημιηλίθιους που δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους και να αντιληφθούν οτιδήποτε πέραν από τη στενή σφαίρα της ιδεοληψίας και των προσωπικών συμφερόντων τους. Σαν τον Άδωνη Γεωργιάδη, ο συγγραφέας δεν λέει τίποτα καινούριο, πάρα αναπαράγει καφενειακες αντιλήψεις για πρόσωπα που πέρασαν από κοντά Του ως πλανήτες και απομακρύνθηκαν σαν κομήτες: ο ταλιμπαν Λαφαζάνης, ο εγωπαθής Γιανης, η τρελή Ζωή κ.ο.κ. Ο ήρωας μας διαβεβαιώνει ότι δεν είναι αλάνθαστος. Αναφέρεται σε λάθη Του, αλλά όλα εμπίπτουν σε μια μόνο κατηγορία: ότι δεν κατάλαβε νωρίτερα πόσο ανόητοι ήταν οι πρώην συνεργάτες του, ώστε να ελαχιστοποιήσει τη ζημιά που έκαναν στην πατρίδα.

Υφολογικά, το ολίγιστο βάθος της ανάλυσης ταιριάζει στις ανάγκες του πολιτικού λόγου. Πράγματι, προχωρώντας την ανάγνωση, συνειδητοποίησα ότι διαβάζω έναν τεράστιο πολιτικό λόγο, γεμάτο νοηματικές ακροβασίες, αστήρικτες δηλώσεις, βερμπαλισμο (η τέχνη του να μιλάς δίχως να λες τίποτα), ρηχοτητα σκέψης, χαλαρή σύνδεση. Πόσο μπορεί κανεις να ακούει έναν πολιτικό λόγο; Σίγουρα όχι για 762 σελίδες, κουραστικές, περιττές, απογοητευτικές, ασήμαντες. Πάνω από όλα, το βιβλίο καταλήγει σε αρκετά σημεία να είναι κουτσομπολίστικο. 

Πολιτικά μιλώντας, δεν του αξίζει λόγος, αλλά θα ήθελα να σημειώσω κάτι που ελπίζω να λάβουν υπόψη τους όσες/-οι/-α σκέφτονται το ενδεχόμενο να ψηφίσουν το συγγραφέα με όποιο σχήμα κατέβει στο πολιτικό πεδίο. Σε κάποιες σημείο συγκρίνει τις συνιστώσες και τάσεις στο ΣΥΡΙΖΑ με τη λειτουργία της Νέας Δημοκρατίας και βρίσκει το κόμμα του να υπολείπεται δραματικά σε επίπεδα επαγγελματισμού. Όμως, στο ίδιο χωρίο, ο συγγραφέας ορίζει τον επαγγελματισμό ως απόλυτη υπακοή και εμπιστοσύνη στον ηγέτη, δίχως διαφωνίες και διαξιφισμούς, με ρητή δέσμευση να τον ακολουθούν όπου τους οδηγεί. Καλό είναι να το θυμόμαστε αν τυχόν μιλήσει ποτέ για δημοκρατία, πλουραλισμό, διάλογο κλπ.

Πρότεινα σε πολλούς να διαβάσουν το βιβλίο διότι αποτελεί πρωτοφανές φαινόμενο στην ελληνική σκηνή (εκδοτική και πολιτική). Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη από όσους με άκουσαν και να προειδοποιήσω τους άλλους.

[Nikos Tsimpliaridis · Rating 3 out of 5]

Οι 700 σελίδες είναι πολλές για να μην ειπωθεί τίποτα ουσιαστικό που να μην γνωρίζαμε ήδη. Ένας άπειρος πολιτικός κρίθηκε να αναλάβει τη χώρα σε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της. Οι έξι μήνες διαπραγμάτευσης δεν κατάφεραν να αλλάξουν τίποτα ουσιαστικό στο τρίτο μνημόνιο, παρόλο που στο βιβλίο παρουσιάζεται ότι πέτυχε καλύτερη συμφωνία από την αρχική. Στη συνέχεια διαχειρίστηκε την κρίση καλύτερα από τον Παπανδρέου και τον Σαμαρά, αλλά λόγω των μνημονίων και των εσωτερικών διαμαχών στο ΣΥΡΙΖΑ, δεν κατάφερε αν έχει ουσιαστικό αναπτυξιακό πλάνο για τη χώρα. Αυτά ξέραμε και πριν, αυτά και μετά από το βιβλίο.
Όσον αφορά την «πυξίδα» για το μέλλον, το βιβλίο περιορίζεται κυρίως σε μια καταγραφή των προβλημάτων της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς να προτείνει τρόπους αντιμετώπισής τους. Σίγουρα αυτά θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο ενδιαφέρουσας δημόσιας συζήτησης, όμως φανερώνεται έτσι ότι ο κύριος στόχος του βιβλίου δεν είναι το μέλλον, αλλά το τι έχει συμβεί μέχρι τώρα.

[George Groutas · Rating 5 out of 5]

Βάζω 5 αστέρια, κυρίως για την ειλικρίνεια και για την καθαρή οπτική που δίνει πάνω στην περίοδο της κρίσης από θέση ευθύνης. Η «Ιθάκη» διαβάζεται σαν μαρτυρία από το κέντρο των γεγονότων: ο Αλέξης γράφει πολύ καλά και περιγράφει με σαφήνεια όσα έζησε, χωρίς να μασά τα λόγια του ούτε όταν μιλά για τους δικούς του ανθρώπους και τις δικές του επιλογές.
Το ύφος έχει διακυμάνσεις — κάποτε με αφέλεια, κάποτε σαν να γράφει προεκλογικό φυλλάδιο, ειδικά προς το τέλος. Και ναι, ο όγκος κουράζει: αν έκοβε 200 σελίδες, η ανάγνωση μπορεί να ήταν πιο σφιχτή και ίσως πιο εύκολη, γιατί αρκετές περιγραφές τραβιούνται σε πολλές σελίδες και κάπου βαριέσαι.
Παρόλα αυτά, δεν βρήκα να γράφει ψέματα. Διαφωνείς ή συμφωνείς, είναι μια πλήρης και οργανωμένη αφήγηση της κρίσης από τον πρωταγωνιστή της, που αξίζει να διαβαστεί.

[Anthi Mastrogiannaki · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο ”Ιθάκη” του Αλέξη Τσίπρα παρουσιάζει ενδιαφέρον όσον αφορά την ιστορία του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015, κυρίως επειδή διαβάζοντας τις παραγράφους βλέπουμε την οπτική γωνιά του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος έζησε τα γεγονότα της Ελλάδας – Ευρώπης από πρώτο χέρι. Ακόμα κι αν κάποιοι θυμώσουν με τον Τσίπρα ή θεωρήσουν ότι δεν είναι αλήθεια όλα αυτά που γράφει το βιβλίο, αξίζει νομίζω να δώσου μια ευκαιρία στον πρώην πρωθυπουργό να απολογηθεί στον ελληνικό λαό για την περίοδο 2015-2019. Σίγουρα πολλοί συνταξιδευτές του Τσίπρα που ήτα μαζί του στο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούν το βιβλίο ως αναληθές αλλά είμαστε εμείς σίγουροι ότι όλοι εκείνοι λένε την αλήθεια; Νομίζω επίσης ότι το βιβλίο παρουσιάζει ενδιαφέρονν και από την πλευρά εξιστόρησης των πολιτικών-ιστορικών γεγονότων της περιοδού 2015-2019. Οπότε πραγματικά αξίζει να υπάρχει αυτό το βιβλίο στις βιβλιοθήκες και στα βιβλιοπωλεία. Μέσα από τα λόγια του Τσίπρα φαίνεται ότι ο ίδιος ήθελε να συνεργαστεί με τα κόμματα της αντιπολίτευσης για να βοηθήσει τα εσωτερικά της Ελλάδας αλλά δε βρήκε την ίδια θέληση από εκείνα. Αν τα παραπάνω είναι αληθές πρέπει να δώσουμε δίκιο στον Τσίπρα αφού ένα κυβερνών κόμμα δεν μπορεί να αποφασίζει μόνο του για τους θεσμούς της χώρας. Νομίζω ότι το θέμα είναι να διαβάσει κάποιος το βιβλίο με καθαρή καρδιά και ανοιχτό μυαλό.

[Nikos · Rating 2 out of 5]

Alt-history fiction for fans of man in the high castle, the plot against America, etc, written through a tragicomedic lens. Great use of 1st person unreliable narration through the focalization on the experiences of a hypocritical, narcissistic, anti-hero main character. Despite these unquestionable merits, and the frequent laugh-out-loud moments, finishing felt like an odyssey.

[Sisi Sic · Rating 3 out of 5]

Ένα βιβλίο 700 σελίδων που, παρά την έκτασή του, δεν προσφέρει ουσιαστικά κάτι που να μην είναι ήδη γνωστό στον δημόσιο διάλογο. Ο Τσίπρας καταγράφει την πορεία του από την άνοδο στην εξουσία έως τη διαχείριση της κρίσης, όμως η αφήγησή του δεν διαφοροποιείται σημαντικά από την ήδη καταγεγραμμένη πραγματικότητα. Οι έξι μήνες διαπραγμάτευσης παρουσιάζονται ως επιτυχία, παρότι το τελικό αποτέλεσμα δεν διαφοροποιήθηκε ουσιαστικά από το τρίτο μνημόνιο που τελικά υπέγραψε.
Εν κατακλείδι, το βιβλίο φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για την αναδρομή παρά για τη χάραξη μιας πραγματικής στρατηγικής. Είναι σαφές ότι ο συγγραφέας επιχειρεί μια ιστορική αποτίμηση, όχι ένα πειστικό πολιτικό σχέδιο. Παρόλα αυτά, έχει ενδιαφέρον ως ντοκουμέντο εποχής. Αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο ένας πολιτικός ερμηνεύει τη δική του πορεία, τους δικούς του δισταγμούς και τις δικές του αυταπάτες. Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να σε βάλει σε σκέψεις, αλλά και να σε θυμώσει. Δεν θα το αγόραζα με 30 ευρώ, αλλά ως δανεικό ανάγνωσμα προσφέρει μια ενδιαφέρουσα, έστω μονόπλευρη, ματιά σε μια κρίσιμη δεκαετία.

[Γιώργος · Rating 3 out of 5]

Πρόκειται για μία ανάλυση εφ' όλης της ύλης, τόσο σε εύρος όσο και σε βάθος, για τα πεπραγμένα μιας ζωής, που επηρέασαν όλους μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Άσχετα αν διαφωνώ με αρκετές από τις απόψεις του, η «Ιθάκη» αποτελεί για εμένα ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για να θυμηθώ και να κατανοήσω καλύτερα τα λίγα χρόνια που άλλαξαν πολλά. Το προτείνω σε όσους ακολούθησαν στενά την περίοδο 2012-19, ώστε να κατανοήσουν, όπως κι εγώ, το σκεπτικό του Τσίπρα μέσα από μία, κατ΄εμέ, ειλικρινή διήγηση.

Αφαιρώ δύο αστεράκια για καθαρά τεχνικούς λόγους. Πρώτον, οι 762 σελίδες δε χρειάζονταν – όταν επιτέλους το τελειώνεις είναι λίγο λυτρωτικό. Δεύτερον, αν και είναι προφανές ότι το έγραψε ο ίδιος, αυτό έχει το μειονέκτημα ότι η «φωνή» του βιβλίου αποκτά μια μονοτονία, αντίστοιχη μιας πολύωρης ομιλίας του. Τρίτον, και ως συνέχεια του δεύτερου σημείου, η γραφή είναι αρκετά άνοστη αφού βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε περιγραφή ομιλιών και καταστάσεων, με τα πιο ενδοσκοπικά σημεία να είναι με διαφορά και τα πιο ενδιαφέροντα.

[Pinko Palest]

έχει μερικά πολύ ενδιαφέροντα σημεία, αν και λίγα ειναι αυτά που δεν γνωρίζαμε. Όσοι το διαβάσουν περιμένοντας αποκαλύψεις (αυτό που άλλοι ονομάζουν "αυτοκριτική") θα απογοητευτούν. Σε μεγάλο βαθμό, ειναι κείμενο που έχει γράψει απολύτως μόνος του ο συγγραφέας, και αυτό φαίνεται. Ίσως λίγη επιμέλεια (πχ σε κάποιες εκφράσεις) θα του είχε κάνει καλό. Αλλά αυτά τα σημεία πιστοποιούν την αυθεντικότητά του, και ίσως αυτό ειναι που ο ίδιος ο Τσίπρας επιδίωκε πάνω από όλα. Επίσης, η παράθεση μεγάλων αποσπασμάτων από ομιλίες και διαγγέλματα δεν βοηθά τη ροή, και προς το τέλος γίνεται και κάπως κουραστική (και αυτό λίγη έξτρα επιμέλεια θα το είχε διορθώσει). Όσο για την ιδεολογική και εν γένει πολιτική του άποψη και το πόσο αλλάζει ή δεν αλλάζει κατά τη διάρκεια της πορείας του, αυτό είναι στην κρίση του αναγνώστη, και ο καθένας θα αντιδράσει διαφορετικά, ανάλογα με τις αφετηρίες του. Ίσως πάντως θα μπορούσε να ήταν πιο σύντομο χωρίς να έχει μείνει τίποτα ουσιαστικό απέξω.

[Errikos Kalyvas · Rating 4 out of 5]

Ασχέτως με την πολιτική / κομματική θέση του κάθε ενός είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο στο οποίο ο Τσίπρας περιγράφει όλη του τη διαδρομή από την παιδική του ηλικία μέχρι και σήμερα περιγράφοντας όλα τα σημαντικά γεγονότα από τη δική του σκοπιά. Λέει την αλήθεια (στον ευατό του και τους τρίτους)? Αυτό είναι στον κάθε ένα να το κρίνει. Δίνω, λοιπόν, 4 αστέρια όχι επειδή συμφωνώ με αυτά που λέει ή τα θεωρώ σωστά αλλά επειδή είναι ένα ευκολοδιάβαστο κείμενο που περιγράφει την άποψη του συγγραφέα (που σίγουρα πρέπει να ληφθεί υπόψη με δεδομένο ότι ήταν προθυπουργός για 4 χρόνια) για όλα αυτά τα πολύ σημαντικά στην πολιτική των μνημον��ων και μετά. Θα μπορούσε σίγουρα να ήταν λίγο πιο σύντομο.

[Nantia · Rating 1 out of 5]

Τι να κρίνω τώρα απο αυτό το βίβλιο. Μία πολιτική τοποθέτηση που ακολουθεί τα χνάρια της σημερινής κοινωνίας. Δεν φταίω εγώ αλλά οι άλλοι. Προσπάθησα να το δω απο λογοτεχνικής πλευράς, αλλά δεν είναι λογοτεχνία, είμαι μία πολιτική αποδέσμευση απο τα λάθη του παρελθόντος. Ομως η λαική συνείδηση δεν ξερνά όσα λάθη έγιναν. Οχι λυπάμαι. Είμαι ακομά θυμωμένη.

[Dimitris Gouliaras · Rating 4 out of 5]

Μεγάλες αλήθειες που έπρεπε να ειπωθούν νωρίτερα και πρωτίστως σε κομματικό ακροατήριο κατά αρχήν. Τα πράγματα μπορεί να εξελίσσονταν και αλλιώς….

[Pana Geo · Rating 5 out of 5]

Καλογραμμένο, με άμεσο λόγο και χωρίς περιττές θεωρητικολογίες. Η αφήγηση είναι κατανοητή και συνδυάζει πολιτικές αναφορές, παρασκήνιο και προσωπικούς προβληματισμούς, αποτυπώνοντας το πλαίσιο μέσα στο οποίο κλήθηκε να λάβει αποφάσεις.
Γράφει σε πολύ προσωπικό και «ανθρώπινο» ύφος, αποφεύγοντας τη «ξύλινη» γλώσσα.
Οι 700 σελίδες μπορεί να ακούγονται πολλές, όμως το βιβλίο δεν κουράζει, αντιθέτως, ρέει και κρατά το ενδιαφέρον. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι διαφωτίζει μια περίοδο που — για όσους τη βιώσαμε εντός της χώρας — το βουνό της παραπληροφόρησης συχνά επισκίαζε την πραγματικότητα.